Zire Darakhatan Zeyton (1994)

De derde Kiarostami, die ik zag en ook deze is goed bevallen, al is het in zijn totaal net wat minder goed dan de andere twee. Van de ''Koker trilogy'', waar deze Through the Olive Trees ook bij hoort heb ik overigens nog geen film gezien. Ik had tijdens het kijken niet het idee dat ik een bepaalde voorkennis miste, want alles was behoorlijk goed te volgen. Het scenario deed mij enigszins denken aan Truffauts La Nuit Américaine (1973), die ook over een regisseur gaat, die problemen heeft tijdens het maken van zijn film. Through the Olive Trees is een leuke film, en zeker niet alleen drama, zoals het genre hier doet vermoeden, want er zit genoeg luchtigheid en komische elementen in. Naast het maken van een film is de rode draad ook het verhaal van de jongen, die gek ik op een meisje, terwijl zij niks van hem moet hebben. Op de filmset probeert hij telkens weer haar aandacht te krijgen, wat regelmatig voor een komische noot zorgt. Ook de scenes, die telkens weer overnieuw moeten, omdat er iets niet goed gaat zijn erg vermakelijk van opzet. Het camerawerk, is mooi en weet de schoonheid van de natuur aldaar op mooie wijze vast te leggen. Vooral de laatste paar minuten zijn buitengewoon mooi gefilmd. De diepere gelaagdheid, kon ik er overigens deze keer niet uithalen. Ik vond het vooral een erg vermakelijke film, met een aantal mooie scenes, maar het mist deze keer net wat, om echt van een erg goede film te kunnen spreken. 3,5*

Redelijke film weer van Kiarostami, een film die continu blijft onderhouden maar nergens diepe indruk maakt. Academisch of zelfs maar intelligent lijkt Zire Darakhatan Zeyton me niet; feitelijk is er sprake van een nogal simpele plot over een jongen die verliefd is op een meisje, gegoten in een narratieve vorm waarbij het filmmaken zelf onderdeel wordt gemaakt van het verhaal. De visuele toon van Kiarostami is herkenbaar, vooral door de zachte kleuren en de shots vanuit de auto, maar ook hierin lijkt de regisseur me enigszins overroepen. Ik zal de films van Kiarostami wel blijven kijken als ik ze tegenkom, maar heb na vier stuks (plus een documentaire) nou niet bepaald de neiging om hard op zoek te gaan.

Een romantisch drama verpakt als een film in een film, waarin fictie en werkelijkheid naadloos met elkaar verweven worden. Ik vond niet alles bijster interessant, maar de langgerekte poëtische slotscène is zonder meer weergaloos.