Opinions

Vreselijk slechte film. Behalve dat het helemaal niks voor mij is (gewetenloze en kwaadaardige hoofdpersonages vind ik sowieso volkomen oninteressant), zie ik de 'objectieve' kwaliteit van The cook, the thief, his wife and her lover ook niet echt. Esthetisch mooi is de film toch niet te noemen, met z'n kitcherige belichting en protserige muziek. Cinematografisch zijn eigenlijk alleen de overgangen tussen verschillende ruimtes opmerkelijk. In de eerste helft van de film is daarbij nauwelijks een verhaal te ontdekken, gedurende het tweede gedeelte komt er ineens dialoog en een soort van ontwikkeling, maar dat maakt het er zeker niet beter op (een van de dieptepunten: de praatscene tegen de dode Michael, maar ook die tegen de kok aan het eind bijvoorbeeld, de film valt op die momenten volledig dood). Het ergste echter is de stupiditeit van alle karakters. Dat uitlenen van een boek ook, werkelijk, was er nou echt niks beters te verzinnen? Het einde had nog enige waarde aan de film kunnen geven als het niet zo ongeloofwaardig was geweest dat een man die zonder blikken of blozen iemand de vorige dag genadeloos heeft afgeslacht nu moeite zou hebben met het eten van een stukje mensenvlees. Ik zal wel een kneuterige filmkijker zijn, zoals iemand op de vorige pagina schreef, maar mijn portie geef ik in ieder geval aan Fikkie.

Ik gooi er ook een vier tegen aan. Prachtige film, zeg maar het niet-romantische Before sunrise. Voor het eerst weet Kiarostami me te overtuigen. Dat kan trouwens deels op het conto worden geschreven van Juliette Binoche, toch wel op dit moment mijn favoriete actrice. Wat is ze weer goed zeg, ze behoort tot de weinigen die een film door het acteerniveau echt beter kunnen maken.

Maar ook los daarvan is Copie Conforme een intrigerende film. Natuurlijk allereerst vanwege de diepgaande dialogen en de schijnbare switch van het onderwerp. Bij vlagen wat geconstrueerd, maar dat stond me niet tegen, vind het zelfs een goeie toevoeging van Kiarostami aan zijn vroegere, strikte realisme. Daarnaast vond ik de cinematografie erg mooi, redelijk sober nog steeds, maar met veel diepte, perfecte kadrering, afwisselende perspectieven en fraaie belichting. Zo heb ik het nog niet eerder bij deze regisseur gezien. Twee kleine stijlbreukjes dus (minder realisme en meer aandacht voor de vorm), als je het mij vraagt. En tenslotte is er nog alles wat tussen inhoud en stijl heen en weer beweegt, zoals de meertaligheid en de in beeld gebrachte kunst.

Dat alles maakt van Copie Conforme hoogwaardige cinema; een film die vanaf het begin boeit, blijft verrassen en soms ineens ontroert (de close-ups van Binoche die worstelt met haar emoties met name). Daar kan ik wel vier sterren aan kwijt.

Als je weet dat je naar een Poolse film gaat kijken met zeemeerminnen en musical- en horrorelementen, dan verwacht je het een en ander. Maar hoewel Córki Dancingu de genoemde elementen inderdaad biedt, wordt het nooit specialer, toffer, creatiever dan je op basis van het uitgangspunt al mag verwachten. Met de sfeer zit het wel goed, echter qua verhaal, cinematografie en montage zag ik er weinig bijzonders in. En een groot pijnpunt: muzikaal is het bijzonder zwak. Dat is natuurlijk fnuikend voor een musical. Ik heb me zelfs zitten vervelen, hoewel er dan ook wel weer scenes voorbij komen die sfeervol zijn en je terugbrengen.

Voorstel voor een alternatieve titel: De torso van Belmondo. Afijn, veel Franser en veel meer 70s wordt het niet. Le corps de mon ennemi is nogal chaotisch in z'n vertelling en overvol qua personages maar paradoxaal genoeg blijft het altijd als een kalme en rustig kabbelende film aanvoelen. Vond vooral het eerste uur zeer genietbaar, tegen het einde zakt het wat in. Kan me vinden in de woorden van yeyo ("me laten inpakken door de misplaatste grandeur van dit werkje") en Bobbejaantje ("vond ik vooral Marie-Franse Pisier schitteren als rijkeluisdochter"). Hou je van Franse films, dan hoef je hier zeker niet omheen te lopen.

Corsage is een psychologische film. Oftewel een film die zich verhalend niet richt op gebeurtenissen of voorvallen, maar op de binnenwereld van de protagonist en hoe zij het leven beleeft. Inderdaad vergelijkbaar met de biopics van Larraín. Ik kon me ook niet aan de indruk onttrekken dat Marie Kreutzer een directe link legt door de naam Spencer te laten vallen bij het bezoek aan Ierland (terwijl er verder maar weinig namen worden genoemd, op Fanni en Hanni na, maar zelfs de naam Franz Ferdinand valt volgens mij geen enkele keer). Larraín is echter expressiever in zijn films, zowel in de vorm als dramatisch. Daar hou ik meer van. Wat onverlet laat dat ik ook van Corsage heb genoten. Kan me goed vinden in het bericht van mezzanine. Vervreemdend en intrigerend, zo heb ik de film eveneens ervaren. De vrouwen posse aan het eind, gekleed in het zwart, straalt kracht uit en vormt een contrast met de gedweeë Valerie, een personage waarmee Kreutzer veel weet uit te leggen, slim gedaan. Mooie score ook van een zekere Camille, wat ik vooral in het begin en aan het eind goed vond werken (het middenstuk had meer variatie kunnen gebruiken). Fraai. Breng nog honderd van dit soort films uit en ik kijk ze allemaal met liefde.

Een echte schok is het niet, deze film. Ik kan ook veel zaken opnoemen die ik niet zo goed vind: te veel te gedramatiseerde momenten, personages die soms op een geforceerde manier de goede kant op draaien en de niet bepaald subtiele manier waarop de thematiek je vanaf het scherm wordt toegeschreeuwd.

Toch weet de film de gehele tijd te boeien, te vermaken en soms indruk te maken. De verschillende verhaallijnen worden vloeiend afgewisseld, de raakvlakken doen je telkens weer even opveren (hoewel ook dat uiteindelijk teveel wordt doorgevoerd). Daarbij is het geheel vlekkeloos in beeld gebracht, hoewel het nergens memorabel wordt.

Ik heb zeker genoten van dit sterke drama. Vakwerk, maar ook niet meer dan dat. 3,5*

Love hurts! Wat een mooie scene zeg. In handen van een Nederlandse regisseur zou deze hele film waarschijnlijk heel expliciet en banaal zijn geworden. Maar de essentie van L'amour est un chien de l'enfer is nu juist dat er door het banale heen (de daad) naar het verhevene (de liefde) wordt gezocht. Ik vreesde even dat de derde en laatste tijdsperiode over de schreef zou gaan, maar zelfs dat houdt iets teders over zich. Verder ook prima muziek en beelden.

Een erg mooie film, gemaakt door een van de grote Spaanse filmmakers in het jaar dat Franco stierf.

Twee scenes meer in het begin van de film deden mijn verwachtigen, die al hoog waren, nog toenemen. De eerste wanneer Ana in de tuin is met haar oma en tevens op de dakrand staat (met het autolawaai), de andere als de kinderen gaan dansen op dat fantastische feel-good-nummer ("waarom ging je weg").

Helaas kan de film dat hoge niveau net niet vasthouden. Vooral het tweede deel van de film is soms wat saai en iets te lang, hoewel er nog steeds veel te genieten valt, met name van de scenes waarin de drie kinderen centraal staan. Ana Torrent speelt een prachtige rol. De vele close-ups van haar gezicht en haar kinderspel vertederen. Tegelijkertijd is ze de gehele film door geassocieerd met de dood, totdat aan het eind blijkt dat dit slechts ingebeeld is.
De muziek is erg goed, het melancholische pianospel en centraal het eerder genoemde dansliedje. Schitterend hoe deze laatste de sfeer van de film aan het einde totaal veranderd.

Zeer mooie film dus. Saura verdient aandacht!

4*

Woody Allen doet hier een poging om het verhaal en thema van Dostojewski's Misdaad en straf (Crime and punishment!) in een nieuw jasje te gieten. Het hele morele vraagstuk dat wordt aangesneden komt bij de Russische grootmeester vandaan maar ook voor een deel de verhaalontwikkeling: Judah die na de daad, ondanks alle rechtvaardigingen, ten prooi valt aan zijn geweten en zich moet bedwingen niet alles op te biechten aan een politie-inspecteur.

Aan het einde laat Allen Dostojewski echter los. Waar de Rus kiest voor het in stand houden van moraal en via straf ook ruimte laat voor boetedoening en vergeving, is het einde van Crimes and Misdemeanors buitengewoon cynisch.

Het aardige is dat het personage dat Allen hier speelt (in een inderdaad beduidend zwakkere verhaallijn) juist niet cynisch is. Heel pijnlijk is dan ook de scene waarin Mia Farrow over Lester zegt dat deze zo romantisch is, terwijl de hopeloze romanticus juist wordt verpersoonlijkt door Allen, die in ongeveer alles het tegendeel is van Lester. Allens personage is degene die moraal van belang acht, die werk doet waar hij in gelooft en die bij het aanhoren van het verhaal over een perfecte moord zich niet kan neerleggen bij de harteloosheid van de dader. De overigen stellen eigenbelang boven alles en de enige maatstaf voor hen is succes.

Inhoudelijk zit het dus wel goed in elkaar, met dank aan Dostojewski, maar ondanks dat heeft Crimes and misdemeanors toch moeite om te boeien. Het plot rond Allen is veel te pover, de humor is te geïsoleerd en komt daardoor niet goed uit de verf en qua stilering is er ook weinig te beleven. Normaal scoort Woody vooral op amusementswaarde, en derhalve vind ik dit toch één van zijn minderen.

Chaplin en Keaton wordt nogal eens verweten flauw te zijn. Dan heb je Black Cat, White Cat nog niet gezien. Overigens is het een best vermakelijke film hoor. Het anarchistische script (met een onnavolgbaar plot), de lollige sfeer (met behoorlijk domme humor), de bizarre typetjes (vrij plat, dat wel). Zeker geen topfilm, wel goed voor een leuk avondje. 2,5*

Beklemmend is denk ik het beste woord voor deze film. De camera volgt drie gezinsleden (moeder, zus, broer) gedurende een volle dag; Just the wind begint in de vroege ochtend en eindigt 's nachts. Er zijn veel shots van benen, van gebogen hoofden, van oplettende blikken, van het bos om het huis, waarmee spanning wordt gecreëerd. Eigenlijk lijkt de film wat dit betreft op Elephant. De geladen sfeer wordt nog versterkt doordat de film uit de hand geschoten is, wat het heel close en intens maakt, en tevens door het ontbreken van toegevoegde muziek. Dialoog is er weinig, en de titel wordt pas aan het einde duidelijk, met de fatale zin van moeder als het gezin in bed ligt. Just the wind is dus een beklemmend document dat de kijker nog eens doet stilstaan, juist door de persoonlijke, intieme benadering, bij de totale absurditeit van etnisch geweld.

Mooi eufemisme om te zeggen dat het embargo van de VS geleidelijk aan versoepeld is (maar nog niet opgeheven, nog steeds niet, kan je nagaan).

Maar ja, ik vond het ook een knappe documentaire, vooral omdat het meer dan 40 jaar overspant en het persoonlijke verhaal dat Alpert wil brengen daarin heel mooi uit de verf komt. Er wordt in de marketing nogal veel nadruk gelegd op de relatie tussen de maker en Castro, maar die was alleen in de beginjaren significant als ik het zo zie. De sterren van de film zijn Christobal Borrego en zijn broers, wat een mooie mensen. Sowieso spat de geestkracht er vanaf bij die Cubanen. Niet kapot te krijgen. De beeldkwaliteit van het materiaal uit de jaren '70 en '80 is erbarmelijk helaas, anderzijds is het wel weer leuk om te zien hoe groot de ontwikkelingen ook in dit opzicht zijn. In elk geval een aanrader om een persoonlijke inkijk te krijgen in de Cubaanse samenleving vanaf de jaren '70 en ook als documentaire biedt Cuba and the cameraman een hoeveelheid commitment die niet persé gemeengoed is in het genre.