Opinions

Nog maar mijn derde film van Denis, maar deze vind ik de beste. Eigenlijk vanaf minuut één heb ik gebiologeerd zitten kijken naar L'intrus. De surrealistische vertelwijze en geweldige cinematografie leveren een fascinerende ervaring op. Het is jammer dat het stuk waarin de hoofdpersoon zich ergens in Azië bevindt beduidend minder intrigerend is, maar dat kenmerkt tegelijkertijd hoe ongelofelijk veel gezichten de film heeft (het klinkt misschien stom, maar elke scene is haast een kortfilm op zichzelf). De eigenzinnige en stijlvolle cameravoering van Agnes Godard is echt onontbeerlijk voor de filmervaring; ik noem het shot van de glimlachende baby in de draagzak, de diverse shots van de zee, de palmbomen vanuit het hutje. Ook de score is zeer sterk trouwens, zoals hierboven ook al is aangegeven. Jammer dat de film wat wegzakt in de laatste drie kwartier, anders was ik op vier sterren uitgekomen. Nu met enige spijt niet. Nog maar eens zien, deze indringer.

Ga mee met otherfool en Thomas83. Typische Eastwoodfilm die ondanks alle mankementen toch weer redelijk werkt. Sterktste punten zijn uiteraard het onderwerp en de hoofdpersoon. Zwakste punt is de dikke laag sentiment. Verder nog heel wat meer ergernissen (de dialogen, de slow-motions, de geluiden van die spelers, de cliche grappen enz.), maar goed, het is Invictus allemaal wel redelijk vergeven. En dat lijkt me volledig in de geest van Mandela.

Misschien wat te fragmentarisch om inhoudelijk grote indruk te maken, maar Io la conoscevo bene schittert in de losse momenten. Vooral in het laatste halfuur komen er fraaie scènes voorbij, hoewel de ontmoeting met de bokser en het langs de kathedraal van Florence lopen eerder ook al heerlijk was. Toch betrapte ik mezelf er halverwege op dat ik een beetje naar het eind zat te verlangen. Dit is typisch een film die veel sterker had kunnen zijn met een kortere speelduur. Niettemin de moeite waard en het slot is, zoals hier al benoemd, sterk.

Wauw. Het blijft heel lang onduidelijk welke kant het op gaat met Io sono l'amore . Want wat is dit eigenlijk voor een film?

Aanvankelijk kan je denken dat het handelt over intriges in de upper-class (Visconti, Altman, dat soort werk). Vervolgens lijkt het zich te ontwikkelen naar een gezinsdrama met een rol voor homoseksualiteit. Dan, als we al over de helft, zijn wordt eigenlijk pas duidelijk dat Emma (Swinton) de hoofdpersoon is en lijkt het te gaan over hoe lust zich verhoudt tot de verantwoordelijkheden van een gezin. En uiteindelijk blijkt dit allemaal maar bijzaak en toont Io sono l'amore z'n ware gezicht, net zoals Emma (is deze naam toeval of zou het kunnen verwijzen naar Emma Bovary?) haar ware, Russische gezicht toont: het is het verhaal van een vrouw die zich een leven lang gekooid heeft gevoeld en in haar identiteit ontkend, en die dat in extremis van zich afschudt. Sommige beelden en gezichtsuitdrukkingen/houdingen van Swinton deden me hier zelfs denken aan bepaalde momenten van Isabella Rossellini in Blue Velvet.

Dat verklaart ook waarom een aantal plotelementen tamelijk misplaatst kan aanvoelen. De dood van Edo bijvoorbeeld en de erna volgende gebeurtenissen, voor een gezinsdrama gebeurt dat met een achteloosheid en een gebrek aan uitwerking die grenzen aan het ridicule. Maar voor wat het thema van Io sono l'amore blijkt te zijn is dat op z'n best een katalysator.

Ik had zelf de indruk dat de regisseur heel bewust de kijker telkens op het verkeerde been zet. Leuk kleinigheidje in dat opzicht is bijvoorbeeld het beeld waarin Emma bij Antonio in de auto stapt, en als hij uitstapt lijkt het even of zij er niet meer is. Een aantal seconden bouwt de spanning op voordat het portier opengaat: de weerspiegeling op de voorruit hield Emma verborgen.

Ook vormtechnisch is dit een heerlijke film. De cameravoering is dynamisch en zintuiglijk, zowel functioneel maar ook de aandacht op zich vestigend. En de score van John Adams, toch niet de minste in de wereld van de minimal music, is geweldig. Dat wil zeggen; geweldige filmmuziek, die enorm goed werkt om de spanning op bepaalde momenten op te drijven. Bombastisch vind ik ook niet persé een diskwalificatie; bij grote componisten als Beethoven, Brahms, Grieg, vind je ook bombast. Maar gemakkelijke en effect beluste muziek, om snel mee te scoren, dat is dit allerminst.

Sterke film dus, wars van alle conventies, tot aan de aftiteling toe. Italiaanse cinema met klasse.

Vergeleken met de serie rauwer, organischer, sfeervoller, maar minder grappig en minder uitgewerkt. Irma Vep is tamelijk ongepolijst en dat heeft op zich wel wat. Ik begrijp echter dat Assayas hier nog niet mee klaar was.

Lang tegenaan gehikt, en ik weet eigenlijk nog steeds niet of ik hem had willen zien. In elk geval is Irréversible stilistisch sterk, vooral de opening is schitterend. Daarna blijven zowel cinematografie als geluid intrigerend, waarbij het overigens niet altijd even goed werkt; bijvoorbeeld de rondtollende camera waar het beeld de helft van de tijd zwart is kon me niet echt bekoren. Inhoudelijk vind ik het te expliciet en, hoewel zeer schokkend (tot wegkijken toe), nogal eendimensionaal in z'n impact. Dat Noe niet echt van de verfijning is mag ook wel blijken uit het slotbeeld (dat stroboscoopeffect en dan die quote, dat is artistiek gewoon slecht). Na het zien van Love en deze weet ik dat ik niet op zoek hoef naar meer van Noé. In de hoek van het extreem duistere vind ik met name Grandrieux beter, zowel naar vorm als naar inhoud. Maar ook daarvan is één film in de vijf jaar wel voldoende.

Belachelijke film. De helft van alle screentijd is volgens mij voor achtervolgingscene's, de ene nog ongeloofwaardiger dan de ander. Bay overtreft zichzelf wat dat betreft als hij zijn hoofdpersonages stationeert op een hoge flat, ze van twee kanten laat beschieten, dan zorgt dat het gebouw deels instort en daarbij een helikopter raakt die in de lucht explodeert, waarna zijn hoofdpersonen ongedeerd in een net belanden (typisch zo'n net van de firma Deus ex Machina, om nog maar even wat sluikreclame te maken). Daarbij wordt er erg slecht gejat van andere films, vooral van The Matrix (bijvoorbeeld de 'my name is Neo'-scene). Dat brengt me op een halve punt voor het achterliggende idee en nog een halve voor Scarlett Johansson. Of eigenlijk: vijf sterren voor Scarlett Johansson en 3,5 eraf voor de film.

Ik ben eerder een bewonderaar dan een liefhebber van Wes Anderson. Van al z'n films vind ik eigenlijk alleen Moonrise Kingdom onverdeeld geslaagd. Wat Isle of dogs betreft geldt ook weer dat het er prachtig en uniek uit ziet, en in het begin kijk je je ogen uit. Maar qua vertelling is het vrij zwak en daardoor verliest de film gaandeweg veel van z'n pluimen. Gelukkig blijft het wel ver boven het neuzelniveau van 'Mr. Fox'.

Leuke film. Doet ook eigenlijk helemaal niet echt Dogme aan (hoewel de Maserati opvallend buiten beeld blijft), vooral omdat Italiensk for begyndere een film is met veel compassie voor zijn personages. Die zijn weliswaar wat archetypisch, maar erg sympathiek in hun onzekerheid. Paar leuke grapjes en dat hele gebeuren met het Italiaans maken het af. Ik rond af naar boven; kleine drieenhalf.

Inheemse bevolkinsgroepen komen er in het postkoloniale Latijns-Amerika over het algemeen nog steeds bekaaid vanaf. Ixcanul is vrijwel volledig gesproken in Maya en in die zin al een memorabele film. We volgen een Maya-meisje op een koffieplantage aan de voet van een vulkaan, die binnenkort uitgehuwelijkt zal worden. Het verhaal zelf is, los van de couleur locale, niet echt origineel en de personages kon ik in hun handelen niet altijd goed volgen (waarom Maria het aantrekkelijker vindt om er met een lapzwans vandoor te gaan zonder dat er gevoelens in het spel zijn, dan te trouwen met een niet onvriendelijke man is me bijvoorbeeld niet duidelijk geworden). Soms zijn er ook dialogen die iets teveel bedoeld lijken om uitleg te verschaffen aan de kijker. Maar de scene dat de zwangere Maria het slangenveld betreedt is krachtig en de daaropvolgende wanhoop van de moeder evenzeer. Ook de muziek is bijzonder en werkt prima.

Tsja. De tweede film van Zvyagintsev is opnieuw goed te noemen, maar ook opnieuw 'net-niet'. Sterker dan bij zijn debuut bekruipt mij het gevoel dat wordt geprobeerd om Tarkovsky te imiteren, en gezien de vergelijkingen die er in dit topic worden gemaakt slaagt Zvyagintsev daarin.

Zelf vind ik echter dat zijn films soms door de mand vallen. In The Return was dat met name op het gebied van de teveel aangezette cinematografie en te nadrukkelijk symbolische scenes. Hier ligt het meer op een ander terrein. De cinematografie is erg mooi (met slechts sporadisch een shot wat te gezocht overkomt), en ook de muziek is fraai te noemen. Mooiste take is mijns inziens de waterscene. Het plot biedt daarnaast genoeg mogelijkheden, maar het verhaal wordt niet goed verteld. Teveel is het een opeenvolging van handelingen en gebeurtenissen en te weinig komen de motieven en gevoelens aan de orde. Pas aan het einde wordt het gevoel van Vera dat zij en haar kinderen als een object worden gezien als een soort clou opgevoerd. Hierdoor mist The Banishment met name diepgang. Meer dialoog en een wat kortere speelduur hadden de film denk ik ook goed gedaan.

Het is moeilijk om precies onder woorden te brengen wat mijn bezwaar is bij de films van Zvyagintsev. In ieder geval vind ik hem (nog) geen groot cineast. The Banishment laat zich daarom het beste vergelijken met Stellet Licht. Beide films zijn duidelijk geinspireerd op werk van grote regisseurs, meten zich de stijl aan van een meestwerk maar ze missen oorspronkelijkheid. Nep is een groot woord, maar het voelt soms een beetje aan als imitatie.