The Killing of a Sacred Deer (2017)

Lang geleden dat ik een film in de bios heb gekeken die zo ontzettend tegenviel. De film was bij vlagen zo ongemakkelijk belachelijk en tenenkrommend, dat de zaal begon te lachen. Langzaam, tergend langzaam, saai....maar er kwam een moment dat ik dacht; nu wordt het interessant! Helaas, nog meer kolder en saaie bende. Allemaal compleet gestoorde nietszeggende personages en gewoon zwak acteerwerk. En om de film enigszins van “spanning” en “sfeer” te voorzien, zit er een dronken hooligan in de orkestbak die 4x misslaat op de piano en iemand met een zingende zaag. De momenten dat die bijgeluiden worden ingezet, slaan ook totaal nergens op. Deze film zal ik niemand aanraden.

Het schijnt dat Lanthimos met deze film geprobeerd heeft om de kijker op elk moment in het ongewisse te laten of een situatie komisch, of belachelijk, of tragisch, of dramatisch is. Je zou zeggen: gerede kans dat het dan voor die kijker ‘geen van alle’ wordt. Of-of-of is niks; en-en-en daarentegen is alles. Maar dat laatste voor elkaar te krijgen, dat is slechts weinigen gegeven. Ik vrees dat we hier dus met het eerstgenoemde geval te maken hebben. Het is alsof Lanthimos steeds ergens aan begint te bouwen, om het het volgende moment weer af te breken. Veel lijkt ook neer te komen op een herhaling van zetten. Vandaar misschien dat de hele onderneming zich zo tergend langzaam lijkt voort te slepen. Tegelijkertijd zie je wel dat Lanthimos natuurlijk wel wat kan, maar de verschillende op zichzelf soms best aardige scènes rijgen zich niet tot één geheel, blijven een beetje in de lucht hangen, net zoals de ‘ijzingwekkende’ soundtrack, die bij gebrek aan echte spanning zijn functie verliest, en daarom voornamelijk irritant is. Het is ook maar een heel dun spijkertje, waar dit nogal dikke schilderij aan hangt: de crux wordt ons ergens halverwege medegedeeld, en de rest van de film is de afwikkeling daarvan. Schijnbaar charmant in zijn eenvoud, maar toch overkomend als een gigantische, magische kunstgreep om iets in werking te zetten dat, nou ja, niet heel interessant wil worden. Een olifant inzetten om een muis te baren. Okee, mijn metaforen zijn ook niet al te best, maar mijn punt is dat dit eigenlijk de tekentafel nog niet had mogen verlaten. Tering, wat was het koud in Kriterion zeg. En dan ook nog de airco aan. Daar kom ik deze winter niet meer.