Opinions

Meer gelijkenis met Marriage story dan ik verwacht had. Hoewel hier de nadruk nog wat meer ligt op de relatie van de beide ouders met het kind en bijna niet op hun onderlinge relatie. Ja vond het mooi, ontroerend ook bij vlagen, met tevens een handvol wat lichtvoetigere scenes zonder dat men leuk probeert te doen. Fijne toevoeging is de huisvriendin en haar vertrouwelijkheid met Ted. De standpunten van zowel man als vrouw zijn goed te begrijpen, ik vond Joanna ook helemaal niet de slechterik, behalve misschien dat ze uit het niets volledige voogdij wil. Streep huilt mooi en Dustin Hoffman is voor mij altijd Dustin Hoffman, maar dat maakt me niet zoveel uit (in tegenstelling tot bv. Al Pacino, die me in dat opzicht wel irriteert). Goeie film en de liefhebbers van Marriage story moeten dit, voor zover nog niet gezien, zeker opsnorren (wat makkelijk is want staat op Netflix).

Heftig. A short film about killing mag dan kort zijn, de impact is er niet minder om. De film draait om drie personen; slachtoffer - dader - advocaat. Kieslowski gebuikt twee uiterst schokkende scene's (Von Trier is er niks bij!) om de antipathie voor de twee eerstgenoemden om te laten slaan, en slaagt daar ook in. Wat overblijft is dan met name een negatief gevoel ten opzichte van de rechterlijke macht en het rechtssysteem, wat gek genoeg de kant is waar ook de sympathieke advocaat toe behoort. Sowieso is het interessant om dit thema van rechtspraak telkens bij Kieslowski terug te zien. Ook stilistisch vond ik deze film beter dan zijn tegenpool (A short film about love). Met name wordt er prachtig gebruik gemaakt van natuurlijk ochtendlicht. Ik ken dat eigenlijk niet zo uit de rest van het oeuvre van de Pool, maar vond het erg mooi. Denk al met al dat dit na Bleu en Rouge voor mij het beste werk is van Kieslowski. Geen film om een flinke bak chips bij op te eten, want hij laat je een beetje misselijk achter.

Air Doll wordt een film over "eenzaamheid en de opvulling van de leegte in ons leven" genoemd. In zekere zin klopt dat wel, maar er wordt toch maar bar weinig mee gedaan. Verder dan statements als "dood gaan we allemaal" en "gelukkig zijn er ook nog wel mooie dingen om van te genieten" komt de film niet. Het eerste uur vond ik nog wel aardig, vooral dankzij het acteren van Du-na Bae. Maar daarna blijft de plaat hangen en weet Air Doll geen echte stappen te maken. De muziek vond ik ook wat gemakkelijk en te aanwezig. Toch zitten er wel mooie momenten in waarbij het hoogtepunt wordt gevormd door het leeglopen en weer opblazen van Nozomi in de videotheek. Ook de vormgeving is fraai, met de rustige en soepele cinematografie die we van Koreeda gewend zijn. Toch vrees ik dat hij als regisseur net wat te weinig body heeft om me opnieuw zo te overtuigen als bij Nobody Knows het geval was.

Best aardig, hoewel het ook weer geen echt nieuwe inzichten biedt. De volgers zijn van zichzelf al zweverige types (waarmee ik niets te na wil doen aan serieuze onvrede met een 'normale' manier van leven) en de aanhang is niet erg groot. Voeg daar wat oppervlakkige psychologie aan toe waarin iedereen hoort wat hij wil horen en vooral zichzelf speciaal gaat voelen, plus peer pressure (als anderen het normaal vinden om met een oranje gewaad een duin te beklimmen, dan zal het wel normaal zijn), en de benigne sekte van Kumaré is al snel geboren. Het aardigste aan deze docu is dan ook de worsteling waarin 'goeroe' Vikram zelf belandt, hoewel je je niet aan de indruk kan onttrekken dat hij vooral in het belang van de documentaire toch is gaan onthullen. Wel lief dat het zo goed wordt opgepakt door de groep. Al met al leuk om een keer gezien te hebben, en bepaalde principes (vooral het belang van persoonlijke aandacht) zijn ook buiten de hoek van kwakzalverij uitstekend toepasbaar.

Knap gemaakte avant-garde film. Vooruitstrevend zowel in de manier van vertellen (met flash-backs en beelden 'vanuit de waanzin') als in filmtechniek. Helaas heeft A Page of Madness voor mij de tand des tijds niet echt doorstaan. Teveel erosie zeg maar. Het is daarnaast allemaal erg druk, niet alleen de beelden maar ook de later toegevoegde muziek. Kijkplezier is er daardoor onvoldoende en dat is, zelfs voor een innovatieve film als deze, toch onontbeerlijk. 2,5*

Lekker postertje inderdaad! Vrij typische jaren 40 en 50 femme fatale-film. Met zo'n verteller die ook rondloopt in het geheel (denk aan The third man). Gunn Wållgren spat van het scherm, met eerlijk gezegd een prachtig gezicht. De bijrollen blijven wat onderbelicht. Echt memorabel is het allemaal niet, maar wel prima kijkvoer op Netflix.