Opinions

Weer een tegenvallende ruimteprent, waarin het volledige budget wordt gestoken in de decors en effecten, terwijl het waarschijnlijk teveel moeite was om even iemand langs te sturen bij NASA of te overleggen met een expert. Als je het spektakel van een film die zich afspeelt in de ruimte gaat zoeken in zaken die je met een stuk plastic of rol ducttape kan oplossen, dan ben je echt de weg kwijt. Verder is het verhaal ondermaats en blijft de personage-uitwerking van de protagonist hangen in z’n afkeer van een bepaalde muziekstroming. De resem aan Hollywood-clichés die passeren doen het laatste restje vergevingsgezindheid ten opzichte van de vele ongeloofwaardigheden helemaal verdwijnen. The Martian is gewoon ondermaats. Van alle ruimtefilms de laatste jaren vind ik dit zelfs de minste. Het enige wat overeind blijft en waar dan ook al m’n sterren naartoe gaan is hoe het eruit ziet maar je mag inmiddels toch iets meer verwachten dan alleen dat.

Dit vond ik een heerlijke film. Het lijkt mij het filmische equivalent van Elena Ferrante, dat wil zeggen: een losse, nonchalante stijl wordt ingezet om heel precies bepaalde elementen van het leven in de onderklasse van de Italiaanse maatschappij te belichten. En soms weet je eigenlijk niet waarom het zo goed is, het werkt gewoon. Dat is bij Martin Eden ook het geval. De visuele stijl is natuurlijk wel heel bepalend hier, met een ontzettend fijne feel over de beelden. Er zit iets zachts in de focus en de kleuren. Ook de cameravoering zelf is fraai, veel beweging maar zonder dat het ooit druk is. Een van de gaafste scenes is wanneer Martin zijn geliefde een arme wijk invoert. Dat brengt me ook op het tweede aspect waarin de film heel goed werkt: de muziek. De keuzes zijn misschien niet altijd origineel (met name Bach aan het eind) maar elke muziekscene is raak en heeft emotionele impact. Qua verhaal is het interessant genoeg en ook in de narratieve kant van de zaak zit dat losse en nonchalante. Daardoor kunnen er sprongen plaatsvinden in de tijd zonder aanduiding. Het komt mij voor dat Ik Doe Moeilijk mis zit met het laatste stuk (dat ik overigens ook net wat minder vond); dit is gewoon iets wat écht plaatsvindt maar jaren nadat het grootste deel van de film zich heeft afgespeeld. Martin heeft ineens succes met zijn eerder geschreven verhalen, die altijd terug werden gestuurd. Daarom zegt hij dat de schrijver Martin Eden niet bestaat: toen hij zijn teksten schreef was hij een nobody. (En hij heeft ook het verhaal van zijn mentor Brissenden laten publiceren, wat door de pers blijkbaar aan hemzelf wordt toegeschreven.) Toch is het einde in twee opzichten geslaagd. Ten eerste de scene waarin Martin zijn Elena de waarheid zegt, ze eigenlijk definitief ontmaskert wordt met al haar ontwikkeling en pretentie. Ten tweede de omkadering van de slotscène, met de referentie naar het fascisme ineens, wauw, dat zie je niet aankomen. Bach maakt het vervolgens af.

Masculin Féminin is allereerst een tijdsdocument. Godard zet daar ook op in en hij vergelijkt de filmmaker met een filosoof: beiden observeren hun eigen tijd. Maar wat Paul overkomt als enquêteur overkomt onvermijdelijk ook Godard, namelijk de vaststelling dat een objectieve registratie niet bestaat. Het verwijt van clichés volg ik dan ook niet. Masculin Féminin pretendeert niet de volledige werkelijkheid van jongeren in Parijs in 1966 weer te geven, maar een deel van Godards visie daarop, en daarbij worden bepaalde aspecten altijd uitvergroot en andere blijven onderbelicht.

Hoewel ik de film iets te chaotisch vind en met te weinig doorgaande lijn, en hem daarom niet bij de besten van Godard reken, zitten er genoeg fraaie momenten in. Vooral de lange scenes van ondervraging van drie jonge vrouwen brengen de ondertoon van tristesse die in eigenlijk alle Godards zit heel erg naar boven, waarbij ik de appel-scene met Catherine (Duport) misschien wel het mooist vond. De manier waarop Godard de vrouwen portretteert, met een soort onbenaderbaar aureool over zich, is eveneens typerend.

Ook vijftig jaar na dato weet dit tijdsdocument dus nog aan te spreken. De referenties naar het eigen werk (Pierrot le Fou wordt genoemd, de biljarttafel uit Vivre sa Vie komt voorbij, BB in een grappig bijrolletje) maken het voor de Godard-liefhebber sowieso een must.

Geslaagde film, maar toch ben ik geen fan van de richting waarin Paul Thomas Anderson zich ontwikkelt, met dat schijnbare realisme terwijl de personages eigenlijk tegen het groteske aanzitten, of in het geval van There will be blood, erover heen gaan. Ik vrees dat PTA het niveau van Magnolia, waarin hij expliciet niet-realistisch filmt (maar juist des te meer iets weet te zeggen over mensen) nooit meer haalt.

Over The master is het meeste al wel geschreven hier. Ben het met MR eens dat de houding/loopjes/grimassen van Phoenix er soms wat over zijn, maar in de close-ups vond ik hem wel erg overtuigend. Hoffman acteert sowieso fenomenaal. Het camerawerk is zoals altijd bij Anderson zeer in orde, hoewel ik geen echte cinematografische hoogstandjes heb gezien.

Ik ken de film al met al zeker kwaliteit toe, maar ik moet me verder nogmaals bij Mochizuki Rokuro aansluiten en constateren dat het me onberoerd laat. Jammer.

Eindelijk een Woody Allen zonder Woody Allen. Dat is alvast positief. Een goeie tweederde van de film heb je dan ook eigenlijk geen idee dat je naar een Allen-film zit te kijken. Afgezien van de voortreffelijke rol van Scarlett Johansson is het allemaal erg doordeweeks. Het slot maakt er echter ineens een heel andere film van. Plottechnisch aardig maar sterker vond ik de thematische lijn van het belang van geluk en de (ruime) parallel met Misdaad en Straf, het boek dat Chris in het begin van de film leest. Desondanks zou ik zonder Scarlett Johansson nog steeds een half punt lager uit zijn gekomen. Maar neem zo'n scene in het cafe na haar mislukte auditie; oogopslag, stembuigingen, uitstraling, geweldig.

Digitaal geremasterd, en dat is meteen het zwakste punt. Was er niet erg van onder de indruk. Vooral in de technische scenes is het niet scherp en zijn de kleuren lelijk.

Maar verder geweldige bioscoopervaring. Op misschien een paar iets te gladde one-liners na is dit gewoon perfectie. Ken geen andere film die zoveel weet te vertellen in zo weinig tijd. Zelfs het liefdesverhaal is overtuigend. Om nog maar te zwijgen van de drie grote filosofische lijnen: die van de relatie tussen perceptie en werkelijkheid, van zoeken naar waarheid tegenover geluk en van vrije wil versus lotsbestemming. Op het gebied van cinematografie/montage komt dan weer geen enkele moderne blockbuster in de buurt (vooral de achtervolgingsscènes, wauw). Muziek en geluid ook magnifiek. Eigenlijk rijgen de Wachowski's de ene na de andere memorabele scene aan elkaar in deze film die een genre is op zichzelf. Uniek en onvergelijkbaar.

Eenvoudig te zien? De associatie is nog geen nanoseconde bij me opgekomen en zelfs nu jij het noemt kan ik met de beste wil van de wereld niets verzinnen waaruit die invloed zou blijken. (Daarbij zijn de dingen die je noemt niet bepaald stijlkenmerken.)

Het zal wel enigszins duidelijk zijn dat de film mij nogal tegenviel. Ondanks het aardige verhaal is het allemaal totaal oninteressant. Het meest verschrikkelijk zijn de dialogen: in een onaards tempo wordt de ene na de andere volzin over de kijker uitgestort op een toon die de gemiddelde voorleesjuf van de basisschool de rillingen over de rug zou doen lopen. Personages zijn er eigenlijk ook niet, of je moet de mensen die voortdurend door het beeld lopen en een naam dragen zo noemen.

Wel aardig is de stijl. Maar dan ook slechts bij vlagen. Inderdaad zie je aan de film niet af dat deze uit '46 komt. Dat komt volgens mij primair door de heldere kleuren. Paradoxaal genoeg zijn juist de zwart-wit fragmenten nog het meest boeiend. Af en toe zit er ook best een goed shot tussen of een bijzondere vondst, maar het meerendeel van de film is toch behoorlijk conventioneel gefilmd.

Over het geheel genomen is de film niet echt slecht te noemen. Het verhaal is goed bedacht en de cinematografie is bovengemiddeld. Dat neemt niet weg dat ik me soms gewoon zat te vervelen. 2,5*

Erg aardige film aan de ene kant, anderzijds toch net niet echt geslaagd. Matterhorn kan enigszins worden vergeleken met Adams Apples van Anders Thomas Jensen; de sprookjesachtige vormgeving, de religieuze thematiek en de absurdistische humor zijn opvallende parallellen. De Deense film wint het overigens wel op álle fronten, en het is vooral de combinatie van de verschillende elementen die ik niet helemaal goed vind werken in Matterhorn.

In plaats van extra kracht te geven aan het drama doen de subtiele humor (die biddende dominee op de automatische piloot, meh) en het absurdisme er eigenlijk juist afbreuk aan. Dat ze je bijvoorbeeld in het personage van de overbuurman; Ebbinge kan niet kiezen tussen groteske overdrijving en "dirty" realisme, en dus slaat dat personage uiteindelijk nergens meer op. Ook de mevrouw van het reisbureau is een te vreemde eend in de bijt, als je het mij vraagt. Wel fascinerend genoeg is Theo (sic) Huisman ("zalig de armen van geest..."), die niet in de laatste plaats door het voorgelezen bijbelgedeelte uit Mattheus 25 wat licht-messiaanse trekjes krijgt, zoals overigens ook het geval is bij dominee Ivan uit Adams Apples . Een laatste zwak punt in het verhaal vond ik de Matterhorn-expeditie, die weliswaar prachtige plaatjes oplevert maar het hogere doel erachter ontgaat me.

De stijl van de film is aangenaam. Vooral de geometrische en strakke lijnen in de mis-en-scene, de bijzondere slowmotion-sequentie van het zondagse kinderfeestje en het kleurgebruik zijn sterke punten. Qua muziek vind ik eigenlijk dat het "Erbarme dich" alleen gebruikt mag worden in films door iemand met de achternaam Tarkosvsky, maar ik geef toe dat dat wat puristisch gedacht is. Verder was ik er wel over te spreken.

Leuke film al met al, maar in tegenstelling tot het al eerder genoemde Adams Apples kon ik nergens in lachen uitbarsten, noch voelde ik enige ontroering voor de personages. Derhalve is dit niet een klein meesterwerk, zoals laatstgenoemde wel is.

Ik denk dat je inderdaad al wat achtergrondkennis nodig hebt over de muziekgeschiedenis en bestaande interpretaties om het goed te kunnen volgen. Ben zeker geen expert op dat gebied, maar het is duidelijk dat De Leeuw, die nooit barokmuziek heeft gedirigeerd, voor een langzamere, emotievolle, theatrale uitvoering gaat (maar wel op vrij ingetogen wijze, geen opera). Terwijl de laatste 25 jaar voornamelijk authentiekere barok-uitvoering heeft opgebracht (sneller tempo, transparante stemmen, afgemeten). Je zou denk ik kunnen zeggen dat de ene aanpak het uitgangspunt neemt in de gelijkwaardigheid van de stemmen volgens de klassieke polyfonie, terwijl de aanpak van De Leeuw z'n uitgangspunt vindt in de tekst en de emotie. Als relatieve buitenstaander begint Reinbert de Leeuw als het ware zonder bagage, en laat de partituur opnieuw tot leven komen op de manier die hij zelf voor ogen heeft.

Verder moet de film het vooral hebben van de gepassioneerdheid van Reinbert de Leeuw, sowieso een persoon waar je volgens mij alleen maar sympathie voor kan voelen. Het shot waar Zinema aan refereert dat hij zijn handen voor het gezicht houdt is prachtig (ook dankzij de flarden muziek die je ondertussen hoort van de inspelende musici). Met de in beeld gebrachte repetities worden alle belangrijke onderdelen van het stuk gedekt: de zangers komen één voor één in beeld, de solerende musici, het koor en het orkest. Voeg daarbij nog wat meer technische details over hoe de Matthaus in elkaar zit, en je hebt een goede docu over een interessante dirigent die een fantastisch muziekstuk wil gaan uitvoeren.

Wat een rare score...

Nadat ik vorig jaar al de docu had gezien over de totstandkoming van dit concert (zie mijn bericht hier) nu voor de concertregistratie gegaan op DVD. Doordat het een live registratie is en mijn dvd-speler niet bepaald uitblinkt, boet je in op geluidskwaliteit (wel m'n tv verbonden met goede receiver en dito boxen), maar dat win je weer terug op andere terreinen. Klassieke muziek moet je volgens mij namelijk niet alleen horen maar ook zien. Dat heeft enorm veel voordelen. De abstracte schoonheid van de muziek wordt verbonden aan de alledaagse realiteit, je dwaalt minder af met je gedachten, je ziet het vakmanschap van de musici, het drama komt beter tot z'n recht doordat je de afwisseling zien van de twee koren en twee orkesten, en bijkomend voordeel in dit geval is dat je de tekst ondertiteld krijgt.

De vertolking door Reinbert de Leeuw heeft één nadeel, ook direct best een groot nadeel, want het mooiste deel van het stuk (en in principe de mooiste minuten muziek die ooit geschreven zijn), namelijk het openingskoor, komt absoluut niet tot z'n recht. De polyfonie wordt te weinig benut en het voelt te tam aan. Ook bij andere momenten van koorinteractie in het eerste deel mist de energie en de sprankelende transparantie van stemmen.

Maar, daar staat tegenover:

1. een fenomenale evangelist (Kristjanssón), bij wie je echt aan de lippen hangt.

2. zeer mooie interpretaties van Christus en van de solo sopraan.

3. een veel grotere spanning en dynamiek in de koralen dan je normaal hoort.

Vooral in het tweede deel komt de interpretatie van Reinbert de Leeuw echt tot leven. Hij wordt ook geholpen door de uitstekende musici van het Holland Baroque, die met name bij de aria's en recitatieven erg goed op dreef zijn. Over het slotkoor ben ik tweeslachtig: vocaal vond ik het zeer mooi (en weer vrij uniek) maar de orkesten zetten het teveel aan en zijn niet transparant genoeg.

Absolute aanrader in elk geval, zowel als je bekend bent met de Matthaus als wanneer dat niet het geval is. Ren volgend jaar naar je plaatselijke bibliotheek en zorg voor goede apparatuur. Sterren ga ik hier op een filmsite natuurlijk niet aan geven, maar als je het openings- en slotkoor van het eerste deel vervangt door een uitvoering van Herreweghe, dan verdient het niets minder dan de allerhoogste waardering.

Ja, wat hou ik toch van de geestkracht en levensinstelling van deze mensen uit Zuid-Amerika. Ondanks het bijkans gekmakende onrecht zijn Maxima en haar familie geen zielepieten, maar mensen vol waardigheid en strijdlust. Haar observaties over Lima zijn treffend en geven blijk van een helder perspectief. Als documentaire is het duidelijk van het activistische slag, dus je moet wel wat met het onderwerp of de regio hebben. Overigens is het prima gefilmd over de gehele lijn, met fraaie beelden van de altiplano. Maar ook enkele pratende hoofden en geen wederhoor (het goudmijnbedrijf was uiteraard niet bereikbaar voor commentaar, en als ze dat wel waren geweest had er een man in pak wat rond staan liegen). Het is allemaal wel duidelijk: weg met het Amerikaanse goudmijnbedrijf Newmont, weg met de Wereldbank en weg met iedereen die in goud handelt.

MAXIMA - standwithmaxima.com

¡No pasarán!

Anders Thomas Jensen flikt het weer in deze knotsgekke komedie waarin alle bekende gezichten opnieuw figureren (de koppen van Mikkelsen en Kaas, beiden met hazenlip, zijn goud waard) in een plot dat kolderieker is dan ooit tevoren. Niet elke grap is even verfijnd, maar dat mag de pret nauwelijks drukken.

Wie hoopt op een verstilde film over een bijenhoudster in Noord-Macedonie, komt bedrogen uit. Hatidze zit eerst de hele tijd te schreeuwen tegen haar dove moeder en tot overmaat van ramp komt vervolgens de Macedonische Tokkie-familie Sam aanzetten, die zich specialiseert in lawaai en incompetentie voor alle leeftijden. Je moet als kijker dan zelf een parabel in willen zien, over harmonie met de natuur enzo, maar ondertussen was Hatidze liever getrouwd geweest en weg van het platteland. Al met al bracht Honeyland niks teweeg bij me, behalve irritatie.

Een film over het echte leven. Fraaie donkershots en adequaat gebruik van de handy-cam, dat het chaotische en onrustige van het bestaan van de hoofdpersoon goed vangt. Spaarzaam maar sterk gebruik van muziek. En knap acteerwerk van Koudous Seihon.

Omdat ik zes uur film wat veel van het goede vind heb ik La Meglio Gioventu in twee keer bekeken. En in gezelschap. Ik denk dat deze beide dingen de film gered hebben.

De eerste drie uur viel mij nogal tegen. Er vindt van alles plaats zonder dat er een duidelijke lijn is te ontdekken. Veel scènes staan volkomen op zichzelf maar worden niet lang genoeg aangehouden en niet goed uitgewerkt. Het wordt zo een verzameling gebeurtenissen rond verschillende personen, eerder dan een verhaal. Daarbij is het allemaal erg gewoontjes in beeld gebracht. Ondanks de lange speelduur wordt de cinematografie slechts functioneel gebruikt, inspiratieloos eigenlijk. Verder kwam de toevoeging van popnummers op bepaalde momenten nogal kitcherig over.

De tweede helft is mij beter bevallen. Er was veel meer spanning en er begon zich een duidelijkere lijn af te tekenen. Vooral Nicola is een mooi karakter en ook Giorgia. Personages die terugkwamen leverden veel herkenning en emotie op (het soap-effect). Af en toe kwam er zelfs een shot van het landschap voorbij, geloof ik. Nog steeds had ik echter vaak het gevoel dat scènes wel wat langer mochten doorlopen. Ik zie liever één scène die goed werkt dan drie doorsnee momenten.

Toch was het kijken naar deze film erg aangenaam, het tweede gedeelte althans. Je hebt ook alle tijd om tussendoor wat te praten of de gebeurtenissen te becommentariëren. Wanneer ik deze film in mijn eentje had bekeken en in een stuk was ik waarschijnlijk een pak lager uitgekomen. Nu net 3,5*.

Kechiche is eindelijk terug. Vijf jaar na z'n gouden palm.

Mektoub speelt zich af in 1994 en portretteert de Nirvana-generatie. Aan de buitenkant is er zon, drank, billen en seks. Het ruikt naar tienergeest. Binnenin is er niks: de onderlinge verhoudingen zijn zo nep als het maar zijn kan. De liefde is schijn, de kameraadschap is schijn, het onbezorgd genieten is schijn.

Blijkbaar staren sommigen zich hierop blind en beginnen ze te bazelen over 'male gaze'. Dan heb je dus weinig tot niks van de film begrepen. Hoofdpersoon Amin voelt zich duidelijk een buitenstaander in zijn geboortestreek. Hij zoekt naar betekenisvolle tijdsbesteding en werkelijk contact. Mijn interpretatie is dat hij van Ophélie houdt (opmerkelijk trouwens dat Kechiche wederom de voornaam van zijn hoofdrolspeelster overneemt in de film). Maar het kan ook zijn dat het meer broederlijk is en dat hij alleen met lede ogen toe kijkt hoe Ophélie haar leven inricht, dat hij dat graag anders zou zien. Hij lijkt dichtgeslagen door haar gedrag en brengt zijn gevoelens niet onder woorden. Kechiche weet het onbehagen van Amin aangaande haar meesterlijk vorm te geven. De camera wordt in de clubscene aan het einde telkens naar Ophélie toe gezogen, net als de blik van Amin, die onderwijl de meisjes van zich af moet slaan.

Even daarvoor zit het hoogtepunt van de film. Een scene die gratuit zou kunnen lijken als het niet zo perfect was uitgevoerd. Amin fotografeert. Hij is van mening dat een foto iets vertelt, de essentie kan vatten, uitstijgt boven het momentane. Ophélie werkt op de boerderij van haar vader. Ze doet haar werk met een routineuze achteloosheid, verwaarloosd haar taken om naar het strand te kunnen gaan. Amin blijft achter tussen de schapen en wil de geboorte van een lammetje fotograferen. Ik heb niet getimed, maar de scene duurt in z'n totaliteit zeker 10 minuten. Het gebruik van muziek is fantastisch (ook omdat het voordat de scene eindigt alweer stopt). De belichting is prachtig. En het is zeer fraai dat je niet alleen die geboorte op de kenmerkende voyeuristische Kechiche-wijze volgt, maar je ook continu bewust blijft van de positie van Amin erbij.

Nadien wordt er gecut naar de clubscene. Deze scene is eigenlijk substance over style. Het gaat niet om het feest, het gaat om Amin. Kechiche is en blijft een personage-gerichte filmer. Je kijkt als toeschouwer met de bik van de protagonist. Daarom schuurt het voyeurisme hier ook weer. Geleidelijk aan komt Amin in de laatste 45 minuten van de film tot het besef dat hij zo niet door kan, dat hij en Ophélie in twee verschillende werelden leven. De slotscene is zeer fraai; op het strand ontmoet hij het enige andere personage dat ook werkelijk contact zocht en daarom door de groep keihard werd uitgekotst. De kameraadschap hier is wél echt.

Als je het over Mektoub heb dan kom je automatisch over de stijl te spreken, omdat die bepalend is voor hoe je de personages leert begrijpen. Aan zaken die ik eerder al noemde kan worden toegevoegd dat het camerawerk wederom zeer close en dynamisch is, zonder de aandacht op zichzelf te vestigen. Heerlijk losjes, natuurlijk, eigenlijk ongekend. Treffend gebruik van muziek ook. En enkele scene-overgangen zijn heel sterk (met name als de groep vertrekt voor een nachtelijk feest en je nadien ineens middenin een strand/zee-moment zit de day-after). De opbouw van scenes zegt veel over de personages en het is bijvoorbeeld niet voor niks dat de lammetjes-scene aan de clubscene is vastgeplakt. Alles samen leidt tot het breekpunt bij Amin. En dan heb ik het nog niet gehad over de dialogen, waarvan het mij zou verbazen als ze niet deels geïmproviseerd zijn, zo ongelofelijk levensecht.

Een echte Kechiche dus. Ik ken het boek niet. Wel deed het me veel denken aan Hemingways The sun also rises. Daar wordt een post-wereldoorloggeneratie geportretteerd, hier een andere verloren generatie (met een heel klein beetje golfoorlog op de achtergrond). Laten we toch hopen dat de volgende film van deze regisseur minder lang op zich laat wachten. Prachtige en eigenzinnige cinema.

Overdonderend, dat is het einde van Melancholia. Wat een geweldige audiovisuele dreun deelt Von Trier hier uit, zelden vertoond.

Melancholia is net als Antichrist wat ik Von Trier-'nieuwe stijl' zou willen noemen. De Deen heeft de slowmotion ontdekt en maakt hier weer schaamteloos gebruik van in de prachtige opening van de film. Daarnaast pakt hij opnieuw groot uit met een klassieke soundtrack van Wagner en komt hij ook nog met allerlei special effects op de proppen. Zelfs z'n uit de hand gefilmde beelden zijn gelikter dan ooit. Ik moet zeggen dat dit me allemaal goed bevalt. Von Trier heeft lef en ideeen, en met de middelen die hij nu inzet leidt dat tot spectaculaire cinema.

Inhoudelijk ben ik wat minder enthousiast. In grote lijnen kan ik me wel vinden in het bericht van JJ_D, en zowel het 'Justine' als het 'Claire' gedeelte van de film zijn mijns inziens van een minder niveau dan alle grote films van Von Trier sinds The Idiots. De personages zijn te weinig uitgewerkt (erg zwakke rol trouwens van het zoontje), er is te weinig dialoog en daardoor blijft het allemaal wat oppervlakkig en afstandelijk. Dat probeert Von Trier op te vangen door weer te strooien met bijbelse verwijzingen.

Eerder al heb ik opgemerkt dat Von Trier bezig is met wat wel een visuele theologie wordt genoemd. Binnen zijn filmische canon worden de evangelieen gevormd door Breaking the Waves, Dancer in the Dark en Dogville (wellicht ook nog The idiots), films die ook stuk voor stuk een duidelijk christologische hoofdpersoon hebben. Antichrist was mijns inziens een variatie op Genesis, Melancholia, het moge duidelijk zijn, is dan de Openbaring of Apocalyps. In zijn laatste film is de thematiek echter niet zo goed uitgewerkt en beperkt Von Trier zicht tot het spelen met symbolen. Enkele in het oog springende verwijzingen naar het bijbelboek Openbaring zijn het hele gebeuren van "de Bruid" die trouwt met Michael, de naam van de aartsengel, hem vervolgens afwijst en zich gedraagt als de "hoer van Babylon". De paarden doen denken aan de onheilsbrengers uit de Apocalyps, terwijl de tot driemaal weerkerende scene bij de brug een variant is op het verhaal van Bileam. Opvallend detail ook de "number of the beans", namelijk 678, wat akelig in de buurt komt van het getal van het Beest, 666. Tsja, wat we hier nu precies mee moeten, ik zou het niet weten, maar het is wel een van de interessantste aspecten aan de film. Op wat concreter vlak lijkt het thema zich vooral te bewegen rond angst en depressie, met melancholie als destructieve kracht hierin.

Mocht het hierbij gebleven zijn dan was ik met een 3,5 ster nog aan de gulle kant geweest. Maar het einde maakt echt een verpletterende indruk. Nogmaals zien we de ondergang van de aarde, eerst was het perspectief universeel en nu maken we het mee vanuit de personages. Allerlei losse beelden uit de opening komen narratief terug, er zijn apocalyptische taferelen met hagel, een asregen (of was het toch sneeuw?), vallende engelen/vogels, elektrische fonkelingen, de aanzwellende muziek van Wagner en dan dat verwoestende laatste shot. Groots en onvergetelijk. Na zo'n zinderend einde kan ik de film niet lager geven dan een vier.

Deze film lijkt totaal niet op Disconnected. Alleen als je heel oppervlakkig kijkt misschien. Disconnected vertelt drie verhalen vanuit de personages, waarbij de thematiek telkens gelijk blijkt te zijn. Men, women & children (alleen de titel al) neemt het thema "internet en seks" en plakt daar lukraak wat personages en verhaaltjes tegenaan. Alleen de relatie tussen Tim en Brandy overtuigt maar is tegelijk een platgetreden pat. Juist omdat alles in dienst staat van het thema wordt er geen cliché geschuwd. Reitman moet gedacht hebben: vooruit, ook nog even wat anorexia erin stoppen omdat het kan. De belerende voice-over met die Voyager-reis slaat ook totaal de plank mis. En de handheld-camera is misplaatst. Juno vond ik zeer leuk, helaas sluit Reitman met dit product meer aan bij Baumbach en consorten. Erg, erg matig.

Niet Godards mooiste (dat is Vivre sa Vie), ook niet zijn beste (A Bout de Souffle, zonder twijfel) maar wel een prachtige film. Door de lovende recensies hierboven viel dat me echter stiekem een heel klein beetje tegen.

Qua stijl is dit de minst opvallende film van de vier Godards die ik heb gezien. Minder eigenzinnig en grensdoorbrekend, minder vuurwerk. Dat wordt gelukkig goedgemaakt door de locaties en het kleurgebruik, beiden heel bijzonder.

De drijvende kracht achter Le Mepris is echter toch B.B. Niemand is waarschijnlijk zo goed in het portretteren van een vrouw als Godard en wanneer die vrouw dan ook nog eens Brigitte Bardot is... Ze is mysterieus en toch tastbaar, verandert in een oogwenk van oppervlakkig tot nadenkend, zit boordevol leven en is tegelijk geassocieerd met de dood. Indrukwekkend.

Mooie thema's ook weer in deze film. Het onbegrip tussen man en vrouw, door geen van tweeen gewild en waarin beiden even onschuldig als verantwoordelijk zijn. Maar ook film zelf is een thema. En dan wordt er nog gespeeld met mythologie in dialogen waarbij je nauwelijks tijd hebt de helft van de ondertiteling te lezen. Esthetische functie, natuurlijk, maar mijn trek in een herziening komt toch niet louter voort uit deze esthetica.

Godard blijf ik een fantastisch regisseur vinden. Wil je hem vergelijken met Tarantino dan schakel je kunst en kitsch aan elkaar gelijk. Een verder betoog zal ik iedereen besparen. Voor dit kunststukje 4*.

Erg mooi. Le meraviglie is allereerst een glansrol van Maria Alexandra Lungu als de 14-jarige Gelsomina. Het balanceren tussen meisje en vrouw wordt perfect getroffen in haar personage en in de vertolking door Lungu (vooral de lichaamstaal, zeer goed).

Daarnaast vind ik dat Le meraviglie helemaal niet het typische "eenvoudige familiedrama" is dat je wellicht zou verwachten. Daarvoor wordt het imkersleven niet idyllisch genoeg voorgesteld, zijn de problemen te divers en wordt de ontknoping te versluierd gehouden.
Zoals Verhoeven in de eerste post al opmerkt, komen er naar het einde toe steeds meer bijzondere elementen de film binnengeslopen. De hele televisieshow (met een leuk rolletje van Monica Belucci) is al grotesk, de kameel absurd en het einde enigszins vervreemdend.

Ik denk dat we voor een goed begrip van het laatste shot terug moeten naar het begin: La meraviglie opent met een drietal auto's dat door de nacht aankomt bij het huis van het imkersgezin, waarna er met zoeklichten op de gevel wordt geschenen. Het "geheim" waarvan bij het slot sprake is, zal Martin zijn die teruggevonden is door Gelsomina, waarna de familie hem in het huis verborgen heeft voor de carabinieri om te voorkomen dat hij naar een jeugdgevangenis wordt gestuurd. De suggestie wordt gewekt dat hij uiteindelijk ontdekt is, en dat de familie van Gelsomina hun plattelandsbestaan hebben moeten opgeven en uit de streek zijn weggetrokken.

Veel maakt dat verder niet uit, maar dit is mijn interpretatie. Verder gewoon een fraaie film waarin personages worden opgeroepen die zich in je geheugen nestelen. De tip van Mochizuki Rokuro hierboven staat genoteerd.

PS. Dat shot trouwens door de stofwolken van de auto heen, zo simpel maar o zo mooi!

Heel erg Franse film dit, en dat ligt me wel. Mères et filles drijft op de interessante spanning tussen de personages. De dialogen zijn zeer geloofwaardig. Het acteerwerk is ook goed in orde, onder andere van Binoche look-alike Marina Hands. De fraaie ontknoping geeft nog wat extra pit aan het geheel. Fijne film dus, die niet opzienbarend is maar wat mij betreft mogen ze zo nog lang gemaakt worden.

(Speciale vermelding nog voor de Eiffeltoren-jurk. Top )

Deze titel behoort tot de beste films in het bergbeklimmersgenre. Het is juist de niet compleet rechtlijnige structuur en de korte maar inzichtgevende interviews tussendoor die de klimbeelden lading geven. Vond het echt knap verteld allemaal. Ook dat de vrouw van Conrad voorheen getrouwd was met diens omgekomen voormalig klimpartner, dat is informatie die je eerst niet hebt en aanvankelijk ook niet nodig hebt, maar zodra je het weet kijk je er weer met andere ogen naar. Zoals hierboven al opgemerkt zijn het ook sympathieke lui, hoewel het hele gebeuren dicht tegen het pathologische aanschurkt. Maar goed, dan is het weer belangrijk om te weten dat het bij Conrad niet het pure eergevoel of de ambitie is van een eerste klim, maar dat hij vooral ook de droom van zijn vroegere mentor waarmaakt. Sterke docu.

Onverwachts mooi en eigenlijk verkies ik deze Olmi boven Il Posto en L'Albero degli Zoccoli. Wat het gemeen heeft met vooral die laatste is dat het een periodefilm is, die weliswaar focust op Giovanni de Medici (deze), maar niet op de manier van een traditioneel psychologisch drama. De regisseur wil je de rol van Giovanni in diens tijd laten zien en stelt zich niet tot doel dat je hem als persoon leert kennen. Olmi hanteert een heel fraaie cinematografie, vol met schitterend mistige landschapsbeelden. Essentieel is het ook dat dit niet digitaal gefilmd is. De beelden en de periode-insteek, creëren een serene en soms zelfs transcendente sfeer. Echt mooi vond ik het en zonder de extreme traagfilmerij die hiervoor soms wordt aangewend. Het enige maar ook best wel grote nadeel is de overvolle introductie van personages in het begin en een wat chaotische narratief, iets wat Il Mestiere delle Armi de gehele speelduur aan blijft kleven. Maar ik vind alle bijpersonages wel essentieel voor het geheel. Een langere speelduur had dit probleem misschien kunnen oplossen. Desondanks een aanrader op Netflix voor de arthouse liefhebbers.

Wow, wat heb ik genoten. Een schitterende film, met een meeslepend verhaal, vol religieuze motieven, overdonderende beelden (met name de bovengrondse stad) en een overduidelijke boodschap. Dat alles live begeleid door een orgel waar werkelijk alle soorten geluiden uit werden geperst. Vooral de wederkerende stoomfluit kwam erg geloofwaardig over (het is tenslotte een blaasinstrument), maar het grootste gedeelte van de tijd viel zelfs niet op dat er alleen orgelbegeleiding was en klonk het 'gewoon' als filmmuziek.

Heel bijzonder hoe een kerk vol mensen zo geboeid kan worden door een film waaruit waarschijnlijk alle personages al niet meer leven, uit een tijd die compleet verschilt van de onze (nog voor WO II). Toch is de film nog steeds herkenbaar, de boodschap nog actueel.

4,5*

(Het was trouwens een versie van 117 minuten. De tekstgedeelten gingen vrij snel, dus misschien werd de film wat sneller afgespeeld.)

Zondermeer een van de coolste films ooit gemaakt, waarbij ik echt sta te kijken van de lage beoordeling hier. Misschien vanwege de serie (die ik nooit gezien heb)? Verder een geweldige non-blockbuster actiefilm in de voetsporen van Heat. Bij laatstgenoemde is het drama-aspect veel sterker, maar Miami Vice heeft een vormgeving om duimen en vingers bij af te likken. Uberdynamisch en met ontzettend veel variatie zit Michael Mann bovenop zijn personage. De shoot-out, wauw. Of dat frontale luchtshot van de eerste speedboat, cooler wordt het niet. Moeiteloos schakelt Mann van heel donkere tinten naar fel daglicht, van close-ups naar helikoptershots. (Ook nog even over de Iguazu waterval vliegen!) Verder wordt opnieuw de nauwe relatie tussen politie en crimineel geprobeerd te verkennen. De scene waarin Ricardo en Sonny praten over het weer samenvallen van hun identiteiten deed me inhoudelijk wat denken aan het gesprek van De Niro en Al Pacino. Dit element blijft hier wel wat oppervlakkig overigens. Tenslotte een opvallende keuze om Wim Helsen te casten als de grote villain!

Vergeleken met de laatste twee 'grote' films van Woody, namelijk Matchpoint en Vicky Christina Barcelona, is dit een wat traditionelere Allen. Owen Wilson speelt de rol die Allen vroeger zelf vertolkte, namelijk van de scenarioschrijver die meer wil doen met zijn talent, ongelukkig is in z'n relatie en die grote kunstenaars verheerlijkt. Daarmee lijkt Midnight in Paris mijns inziens vooral op Manhattan. Niet toevallig is de Parijse variant dromeriger en minder doorspekt met cynische humor. De opening is direct mooi, zowel in beeld als geluid, en zet de toon voor de film. Het verhaal over nostalgie en teruggaan in het verleden is leuk, hoewel Allen het naar het einde toe wat te ver doorvoert en weinig aan de verbeelding overlaat. Datzelfde geldt een beetje voor het opvoeren van allerlei kunstenaars, het is zeer leuk maar misschien net teveel. De dromerige sfeer doorheen de film, die niet in de laatste plaats ontstaat door de warme belichting tijdens de nachtscenes, is de grootste troef. Daarmee krijgt Midnight in Paris een hoog kijkplezier-gehalte. Kwalitatief schat ik met name Vicky Christina Barcelona wat hoger in, maar mijn beoordeling is uiteindelijk hetzelfde; 3,5 ster.

Ongelofelijk flauwe film. Ik betrap mezelf erop dat ik science-fiction makkelijker opzet dan ander Hollywoodwerk, misschien omdat in elk geval de decors/omgeving vaak iets nieuws bieden. Maar meestal valt het toch zwaar tegen, zoals ook deze prent. Veel voelt gekopieerd aan uit andere films: een in zichzelf aardig moment als de ruimtewandeling bijvoorbeeld (van Gravity). Grappig ook dat dergelijke filmruimteschepen blijkbaar allerlei nutteloze onderdelen bevatten, waardoor een meteorietenregen geen andere schade nalaat dan het tijdelijk uitvallen van de radar. Verder geen centje pijn, misschien kunnen ze zelfs wel brandstof besparen zonder al die ballast. Het grootste probleem van de film is het laatste kwartier, waarin Amerikaanse familiewaarden op een volstrekt ridicule manier bij het publiek naar binnen worden gepompt. In pathetische en zwaarwichtige dialogen zijn alle vijf van de laatst overgebleven mensen het er wel over eens dat het volstrekt logisch is om je dode familie op een dode planeet nog met een laatste bezoek te vereren. Schijt aan de mensheid, leve de eigen familie. Mja, Clooney heeft totaal geen eigen visie als regisseur en het bronmateriaal moet ook waardeloos zijn geweest. Beter maar mijden dit vehikel.

Op het gegeven van horror bij klaarlichte dag na, kan je zeggen dat alle losse elementen van Midsommar misschien niet heel verrassend zijn. Maar dan laat je buiten beschouwing dat het hem juist zit in de combinatie van dingen. Centraal staat zowel de geloofwaardig uitgewerkte relatie tussen Dani en Christian enerzijds (fraaie openingsscène!) en de macabere sekte-rituelen anderzijds. Ook de vormgeving heeft Ari Aster prima voor elkaar, niet in de laatste plaats de muziek. Ja, vond het echt goed, ruime 3,5.

Sadisme is niet echt mijn ding, ik beken het maar eerlijk. Het feit dat de ene persoon de andere persoon kwaad wil doen is naar mijn mening ook niet zo geweldig interessant. Wat het wel boeiend kan maken zijn de motieven van de hoofdpersoon. Juist dat vind ik in Mientras Duermes nogal zwak. Alsof het spectrum van menselijke emoties staat of valt met de vraag of je geluk kan voelen. En als dat dan al zo zou zijn, dan staat je maar één ding te doen: zodanig rommelen met je neurotransmitters dat je deze ervaring alsnog hebt (via medicatie of drugs). Maar nee, onze hoofdpersoon kan zichzelf alleen op de been houden als hij andere mensen ongelukkig maakt. Dat de film dit leedvermaak vol in de schijnwerpers zet in het laatste shot, laat bij mij een vies gevoel achter. Had op meer thriller en minder vuil spel gehoopt.

Mooi, deze film. Vrij minimalistisch maar met een bont kleurenpalet (mooie locaties!) wordt het leven aan 'de zelfkant van de samenleving' geregistreerd. Soms komt The Man without a Past zelfs wat kneuterig over maar het is tegelijk subtiel en ontroerend. En ook erg grappig. Ik schoot zeker 4 a 5 keer in de lach, wat ik van veel komedies niet kan zeggen. Quo Vadis. Klein punt van nadeel is de iets te aanwezige muziek die ook nog eens erg gelijkt op Amelie. Maar ik heb gewoon een heerlijke filmavond gehad. 3,5*