Le Repos du Guerrier (1962)

Bardot valt in Le repos du guerrier voor een echt jaren '60 karakter: een nihilistische bohemien, die niks van het leven verwacht en er ook niks in wil stoppen. Die houding is in zekere zin destructief maar heeft tegelijk iets ontwapenends. (Godard voert ook dergelijke personages op, de schrijver Julio Cortázar doet dat eveneens, bijvoorbeeld in Rayuela). Dat de relatie tussen de twee tot veel pijnlijke momenten leidt, is vanaf het begin overduidelijk, ook voor de betrokkenen zelf, maar ze kunnen zich er niet aan onttrekken. Gelukkig lichten de karakters soms hun beweegredenen toe aan elkaar of aan derden, dit lijkt tegenwoordig niet meer te mogen maar helpt wel om de protagonisten te kunnen volgen in hun handelingen. Er zit weinig lucht in het drama uit Le repos du guerrier. Vadim schuwt ook het grote gebaar niet. Vooral de decors zijn bijna overdadig te noemen. Het volle appartement van het begin, dan de fraaie jazz-party en uiteindelijk de straten van Florence met een slotscène die zich in een vervallen kerk afspeelt (wat er mijns inziens wat overheen is, maar goed, misschien ook wel zo bedoeld). Bardot zien we hier niet als play-girl maar als de knorrige en melancholieke vrouw zoals ze ook in Le mepris werd geportretteerd. Deze houding past haar, mede dankzij haar broeierige oogopslag, als gegoten. Al met al vond ik het behoorlijk sterk. Met een betere soundtrack had dit zelfs een kleine parel kunnen zijn, maar helaas is er een soort generieke strijkmuziek onder gemonteerd die geen enkele positieve emotie toevoegt aan deze typisch Franse, typische jaren '60 personagefilm.