Opinions

Een "fijne wegkijker" zoals kos al schreef, of "crowdpleaser" dixit arno74, met beiden helemaal eens. Dat zou tot een 3,5 kunnen leiden als er verder geen fouten worden gemaakt, maar sommige kleine dingen uit Three billboards zijn echt van bedenkelijk niveau (de dwerg, de ABBA-momenten, de stupiditeit van enkele bijpersonages). Wat me echter verbaast is dat de flashback hier nog niet genoemd is: de enige keer dat we Angela te zien krijgen roept ze "ik hoop dat ik onderweg verkracht wordt", waarop moederlief antwoord met "ik hoop ook dat je onderweg verkracht wordt", en ja hoor, prompt wordt deze wens verhoord. Bezopen is het minste wat je ervan kan zeggen.

Geinige film. Het uitgangspunt van een woongroep uit de jaren '70 is erg sterk. Ongestraft kunnen uitgesproken typetjes op een leuke manier worden neergezet. Verder zie ik echter nergens een bijzondere kwaliteit in de film. Tilsammans ontstijgt nooit het niveau 'aardig en vermakelijk'. Daarbij vond ik de cinematografische stijl met de vele zooms en de gelige kleur weliswaar herkenbaar maar niet zo mooi. Geamuseerd heb ik me dus zeker, maar ook niet meer dan dat. 3*

Op zich wel een mooie film, hoewel Timbuktu in het laatste half uur helaas toch nog de fout maakt een overmaat aan ellende te tonen, iets wat daarvoor juist zo zorgvuldig vermeden was.

De kracht van Timbuktu in de rest van de prent is vooral de menselijkheid die eruit spreekt. Niet alleen bij de lokale bevolking overigens, waarbij vooral de innerlijke rust en waardigheid van Kidane en z'n vrouw Satima eruit springen. De dialogen in de tent van deze veehouder in de woestijn zijn erg fraai en duidelijk onderscheidend van Westerse films. (Toeareg is ook nog eens een mooie taal om naar te luisteren.) Maar, en dat is een goede zet van Sissako, de jihadisten blijven even goed menselijk. Twijfels, kleine zonden, taalverwarring en onwennigheid geven de zwaar bewapende strijders soms zelfs iets tragisch-belachelijks.

Vrij gemakkelijk worden meerdere kleine plotlijnen gecombineerd en wordt vooral een overzicht gegeven van allerlei kleine en grotere conflicten. Dat levert een aantal mooie scenes op. Maar soms lijkt het ook iets te typisch en net teveel een film over de actualiteit. Zoals in het begin reeds opgemerkt vind ik het daarnaast jammer dat Sissako er zo veel drama in stopt aan het einde omdat dat hetgene is wat je op voorhand juist verwacht.

De vormgeving leek me niet uitzonderlijk, hoewel de zanderige sfeer fijn is, en vooral de intra-diegetische muziek werkt goed. Al met al een prima film van het Afrikaanse continent.

Grave vond ik heel tof, vier sterren, onder meer vanwege de strakke cinematografie en een fantastische originele score. Daarmee vergeleken steekt deze Titane maar bleekjes af. Vooral het rommelige en willekeurige verhaal breekt de film op. Ducournau kon duidelijk niet beslissen waar ze het over wil hebben en heeft het vervolgens dus helemaal nergens over. Hier lees ik dat het gaat over genderidentiteit en dat het de boodschap van acceptatie in zich draagt, goed, als dat zo is dan komt de film zo'n 30 jaar te laat. Ik zie wel dat deze thema's worden aangeraakt maar het blijft hol en doet me dan ook niks. Eigenlijk vond ik die ex van vader Vincent nog het interessantste karakter, maar die heeft 1,5 minuut schermtijd ofzo. Cinematografisch zwalpt het wat heen en weer. Het tweede deel van de film oogt vrij goedkoop vond ik, ook de diverse dansscenes die proberen een soort transcendente sfeer op te roepen, deden weinig. Wat niet helpt is dat de score bestaat uit een verzameling bestaande popsongs, hoe kan je nu zo'n stap terugzetten als regisseur? Nee, het is hoogst merkwaardig dat dit een gouden palm heeft gewonnen en in allerlei officiële toplijsten over het jaar opduikt, waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat als iemand als Kechiche met zo'n film was komen aanzetten, de kritiek niet van de lucht was geweest. Gauw vergeten.

Toch best een aardige prent, de nieuwste boreling van Woody Allen. Een gewone komedie, met iets meer grappen en wat minder verhaallijn dan zijn vorige twee stedenfilms. Veel om het lijf heeft het allemaal niet, maar vooral de rollen van Begnini en Baldwin zijn aardig, en de grap van de louter onder de douche zingende operazanger mag een instant-classic worden genoemd. Overkoepelende thematiek is denk ik het omgaan met beroemdheid, wat in elk verhaal wel in meer of mindere mate terugkomt. Het decors is uiteraard weer om van te smullen, maar de vraag is toch of Allen nog langer door moet gaan met deze slecht gecamoufleerde stedenreclames. Van mij mag hij het eigenlijk wel bij een serie van drie houden.

Heel stuk beter dan ik dacht. Mijn indruk is dat de meesten het als een misdaadmysterie beschouwen, een soort variant van een plot als dat van Murder on the orient express, oftewel een whodunnit. Maar Fahradi is natuurlijk een filmer van familiedrama's en dat geldt ook voor Todos lo saben. De ontvoering is louter een katalysator om de onderlinge verhouding van de personages bloot te leggen. Het knappe is dat naast het hoofdplot ook alle subplotjes hun eigen conflict hebben, zonder dat de film de focus verliest of overladen aanvoelt. Telkens is er een interessante man-vrouw dynamiek met name. Op de achtergrond speelt er ook een maatschappelijk probleem: de familie van Laura, een familie van oud geld, neemt een complexe positie in in het dorp. Van beide kanten is er veel oud zeer en rancune. Het wordt duidelijk gemaakt zonder er in te blijven hangen en geeft een sterke inbedding aan het meer persoonlijke drama dat zich afspeelt. En tenslotte komt het motief van de titel, 'allen weten het', op interessante wijze meermaals voorbij. Sommige zaken lijkt iedereen te weten behalve de mensen die het het meest aangaat. Een erg boeiende film dus in mijn ogen, beetje dezelfde kijkervaring als De filosoof en sperwer 27.

Jawel, Aki Kaurismäki is terug en gaat verder waar hij in 2011, met Le Havre, gebleven was. Tegenover de meeste kunstuitingen rondom vluchtelingen, die vaak streven naar realisme, weet de eigenzinnige Fin zijn kenmerkende stijl vast te houden en vanuit volledig fictieve verhalen de thematiek naar voren te brengen. Die stijl zit in alles. In de vrij statische cameravoering, het uitdrukkingloze acteren, de positieve kneuterigheid, de humor, de one-liners ("You may be wiser, but I am older") en ook in de manier van vertellen. Neem bijvoorbeeld het sushi-intermezzo, hiermee legt Kaurismäki het fundament voor een serie grappen ("gourmet mekka") maar ook de vloeiende overgang naar het zoveelste gitaaroptreden is geweldig sterk gedaan. Sowieso een fraai muzikaal motief, simpel en zonder veel effectbejag, maar heel effectief. En dan zijn er nog de interviews met Khaled in het asielzoekercentrum die op zakelijke wijze de werkelijke emotie aanboren. Verwar dit niet met doorsnee arthouse. Wat een auteur die Kaurismäki.

Hoewel mijn score niet hoger komt dan 3,5 sterren heb ik weinig tot niks op deze film aan te merken. Tokyo story is een prachtig en puur gezinsportret. Het kalme ritme past perfect bij het centraal staande oude echtpaar. Niet vaak werd de bezadigdheid van de ouderdom fraaier verbeeld. Hoe mooi ook het shot van de oma die buiten wandelt met haar kleinkind; van afstand een idylle, van dichtbij echter blijkt het gebrek aan contact. Dat gegeven sijpelt in alles door, zoals aan het einde blijkt zelfs bij de sympathieke schoondochter. Toch is de film alleszins niet deprimerend, want ondanks dat het probleem je keihard in het gezicht wordt gesmeten ("het leven is een desillusie") wordt tegelijk getoond hoe je hiermee om kunt gaan ("we moeten niet zulke hoge verwachtingen hebben (van onze kinderen)", en wat zijn verwachtingen van je kinderen anders dan verwachtingen van het leven zelf?). Dit alles giet Ozu ook nog eens in een fraaie vorm, vol longshots en enkele mooie stilistische motieven (onder meer de shots die aan het begin en het einde terugkomen). Nogmaals; vooral theoretisch kan ik Tokyo story nauwelijks bekritiseren. Dat de filmervaring hiermee niet geheel overeenstemt ligt vooral aan m'n eigen smaak, minimalisme ligt me nu eenmaal wat minder. Misschien ooit voor de herziening, want genoten heb ik wel degelijk.

Ingetogen kun je dit Japanse drama alvast niet noemen. Weer eens wat anders, en blijkbaar werkt het want naast de lovende recencies kreeg Tokyo Sonata in Cannes de Juryprijs. Onbegrijpelijk, als je het mij vraagt.
Cinematografisch is de film dik en orde en het verhaal begint ook goed. Interessante thematiek rond het ontslag van de vader, hoewel het direct al jammer is dat de regisseur teveel lijntjes uitgooit met betrekking tot de rest van de familie. Dat is ook precies de reden dat de film halverwege ontspoort. In één nacht wordt moeder ontvoerd door een man met een mes, vindt vader een hoop geld, wordt aangereden door een busje en slaapt op straat en brengt zoon de nacht door in een politiecel omdat hij probeerde zwart te rijden. Ondertussen wordt moeder ook nog voor God aangezien en zit zoon 2 lekker in Irak in te burgeren met de plaatselijke bevolking. Waarna de familie de volgende ochtend weer gezamelijk zit te ontbijten. Nee, voor mij werkt het niet, de personages verliezen hun geloofwaardigheid en ook de humor, die in het serieus te nemen gedeelte van de film nog aanwezig was, is hier verdwenen.
Tegen het slot herstelt de film zich licht, maar na de andere gezichten die Tokyo Sonata dan al heeft getoond blijft dat een beetje een losstaand gebeuren.
Het lijkt alsof Kurosawa zijn film dezelfde structuur mee heeft gegeven als het pianostuk waarmee de zoon auditie doet: een rustig begin, dan een wild middenstuk om weer kalm af te sluiten. Bij Debussy werkt het echter een heel stuk beter.

Na het zien van deze film begrijp ik de vijandige reacties op Juste la fin du monde (2016) nog minder. Behoorlijk op elkaar lijkende films, in setting, in type personages, in de toneelmatigheid, in de dialogen. Men wist dus wat Dolan kon brengen.

Beide films moeten het voor mij vooral hebben van losse momenten. De scene bijvoorbeeld dat Agathe het doosje opent en met de vier deelt, dat is zowel stilistisch als inhoudelijk schitterend (de close-up van de moeder zelf met name, waarbij alleen de ogen scherp zijn). Helaas kan ik vaak niet zoveel met de personages die Dolan ons voorschotelt. Ook hier weer lijkt de schuld volledig op de schouders van de oudere broer te worden gewenteld, maar een goede psychologische inbedding hiervan ontbreekt.

Niettemin zit je de volle speelduur je ogen uit te kijken naar Dolans fratsen. Ook hoe hij mooie plaatjes soms verpest door net z'n voeten buiten beeld te laten ofzo, dat vind ik verfrissend. Niet die krampachtige mooifilmerij die soms wel wordt gepropageerd. Het gaat bij film om wat de beelden overbrengen en wat daarvoor het meest effectief is, niet of je elk frame als schilderij in je kamer wilt hebben hangen. Dit 'esthetisch verpesten' geldt bij Dolan ook regelmatig voor de toegevoegde muziek, die hij bijvoorbeeld zomaar kan afbreken.

Alleen Mommy nog en dan ben ik bij.

Het blijft me verbazen dat je een film maakt voor 100 miljoen dollar maar dan niet zorgt voor een fatsoenlijk script. Of iets waar meer dan een halfuurtje werk in is gaan zitten.

Resumerend: vader gaat op zoek naar een geheim dat al vele eeuwen verborgen is en dat niemand ooit zal kunnen vinden behalve hij, en dat doet hij om de wereld ertegen te beschermen dat het gevonden wordt. Voor de zekerheid stopt hij al z'n onderzoek in een kartonnen doos op een plek die niemand kent, maar hij laat een aanwijzing achter zodat zijn dochter dat vervolgens kan vinden om het te vernietigen.

Juist, dat niveau dus. Maar het ziet er allemaal wel fraai uit moet ik zeggen en vooral de actiescenes zijn goed te pruimen. Het scheelt ook dat je niet twee uur lang naar de afgeleefde neus van iemand als Tom Cruise zit te kijken maar daarentegen naar het bijzonder welgevormde exemplaar van mw. Vikander. Bij het oplepelen van sommige stukken tekst lijk je de innerlijke weerstand van haar gezicht te kunnen aflezen ("no shit", pfff).

De lange sequentie in de tombe was trouwens gewoon cool.

Heel lief ja, feelgood tot in je tenen. Het belangrijkste van Tonari no Totoro voor mij zijn twee kindpersonages die elk moment van het scherm lijken te rennen en tollen. Voor mij is Totoro dan ook zwaar ondergeschikt aan de echte sterren, Mei en Satsuki. Films die zo'n natuurlijk beeld geven van kinderen zijn zeldzaam, en dan is het nog anime ook. Vooral de onbevangenheid van Mei is ontroerend en puur, hoewel ik het met de herhaaldelijke kritiek hier van de schreeuwerige stemmen wel eens ben. Maar die shots van Mei met haar maiskolf, onbetaalbaar. Heerlijke muziek verder en de perfect gedoseerde fantasievondsten maken het helemaal af. Goed, het verhaal stelt weinig voor maar als ik aan de film terugdenk moet ik al weer glimlachen.

De scene van het jaar zit in Toni Erdmann. Niet de naaktparty, hoewel die ook goed uitpakt, maar het hoogtepunt is wat mij betreft de Whitney Houston-scene. Zelden zo’n fraaie en effectieve catharsis gezien. Alles wat Toni Erdmann tot de film maakt die het is, zit in die scene: het is tegelijk belachelijk en ontroerend, mooi en grappig.
Verder is dit een fijne schets van de innerlijke vervreemding die het moderne leven vol ambities en prestatiedrang teweeg kan brengen. Het verhaal wordt zonder enige vaart verteld en dat past ook perfect bij wat de film wil uitdrukken (zonder dat elke minuut nu noodzakelijk is, het lome tempo en de lange speelduur zijn zelf wel essentieel). De humor komt nog wat sterker uit de verf dan het drama wat mij betreft. Knap is dat je ondanks de gênante situaties toch nooit de personages aan het uitlachen bent. Het is meer de herkenning van het absurde in het menselijk leven wat van Toni Erdmann zo’n grappige film maakt, hoewel ik ook geloof dat je er een beetje voor de in de stemming moet zijn. Ik was in de stemming en heb er erg van genoten

Oei, met deze film van Larrain kan ik weinig. Dat komt vooral door de hoofdpersoon, die geen boe of bah zegt en een handvol mensen doodslaat alsof het vliegen zijn. In zijn droom kan ik me ook niet verplaatsen, en Tony Manero doet geen moeite om hierin verandering te brengen. Zonder dialoog of psychologische uitwerking blijft het voor de kijker een totale abstractie wat die man beweegt. Daarnaast vind ik de groezelige look van Tony Manero erg lelijk. De camerabewegingen zijn nog wel oké, daarin kon ik iets van de hand van Larrain herkennen (dat plus zijn enorme focus op het hoofdpersonage). Wat het politieke statement betreft: dit was te prijzen geweest als deze film ten tijde van de dictatuur was gemaakt, maar vandaag de dag mag het wel iets uitgesprokener. Een forse teleurstelling.

Deze film zondigt op een aantal cruciale punten tegen de interne logica. Hierbij geldt dat als de film mij niet serieus neemt, ik de film ook niet serieus kan nemen:

1. De missie moet op deze specifieke, in de uitvoering gevaarlijke manier worden volbracht omdat je met een F18 kansloos bent tegen de modernere gevechtsvliegtuigen van de tegenstander
> vervolgens kan Tom Cruise doodleuk in een F14, dus meerdere generaties ouder dan een F18, twee van die hypermoderne dingen uit de lucht schieten.
2. Als ze door die kloof vliegen, dan moet dat op de hoogst mogelijke snelheid, die in training alleen door Tom Cruise behaald wordt
> tijdens de missie zitten ze doodleuk omhoog te kijken naar de opgestelde luchtafweer en kan één van de teamleden gedurende de helft van de 2,5 minuut even rustig nadenken of hij echt op volle snelheid wil gaan of niet.

Verder is een dieptepuntje toch wel het moment dat Rooster en Maverick elkaar in dat bos (direct) tegen het lijf lopen en dan zo gespeeld boos zijn op elkaar.

Vanwege de muziek, weer een platte bedoening van de heer Zimmer, ben ik ook blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien.

Ondanks bovenstaande vond ik Top Gun: Maverick vermakelijk genoeg. Ik miste de Amerikaanse vlag om het af te maken, maar de gelukzalige ontvangst op het vliegdekschip kwam wel uit het eerste hoofdstuk van het Hollywood cliché-boekje. Niet te serieus nemen allemaal (maar: was deze prent niet verkozen tot MM film van 2022!?).

De film lijkt erg op het andere werk van Angelopoulos dat ik zag. In de vormgeving zijn de troosteloze en grauwe decors heel typisch, het gebruik van spiegelende oppervlaktes, de trage cameravoering waarin voortdurend naar het perfecte frame wordt gezocht. Ook in wat je te zien krijgt valt veel te herkennen: het eindeloos wandelen van de personages, een theatergezelschap, sneeuw. Landscape in the mist bevestigt voor mij dus waar Angelopoulos voor staat. Helaas zijn ook dezelfde mankementen telkens in zijn films aanwezig. Het gemanieerde en theatrale bewegen van de personages bijvoorbeeld, die zich telkens zo positioneren dat het frame op ideale manier wordt gevuld. Daarnaast; een overmaat aan symbolische elementen. En de gebrekkige samenhang tussen in zichzelf interessante momenten. Soms schiet Angelopoulos echt iconische beelden, zoals hier de scene dat die hand wordt opgetakeld (duidelijke parallel met Ulysses' Gaze). Maar het is eigenlijk té perfect, het is bedacht en daardoor levert het behalve esthetisch genoegen geen diepere emotie op. Ik krijg altijd een beetje de indruk dat Angelopoulos probeert Tarkovsky te zijn, maar dat de werkelijke kern daarvan hem telkens ontglipt. Desondanks een sfeervolle film die niet al te moeilijk verteerbaar is, mede dankzij het fraaie klarinet-muziekthema, dus een goeie instapfilm in z'n oeuvre.

El Topo is een gewelddadige, sadistische en perverse film. Door de beschrijvingen hier ben ik helaas een beetje op het verkeerde been gezet; iedereen gebruikt minstens één keer het woord 'surreeel', terwijl het lievelingswoord van de recensenten in het DVD-boekje 'metafysisch' lijkt te zijn. Wat er dan precies zo metafysisch, surreeel, symbolisch of spiritueel is aan deze film blijft duister. Niet zo vreemd overigens, El Topo raakt gewoon kant noch wal. Verder eens met Phoenix en dutchtuga. Walgelijke troep dit.

Gezien in de voorpremiere op Noorderzon.
Een echte Tarr, maar wat mij betreft (toch) niet helemaal bevredigend.
Over de fotografie hoeven we het nauwelijks te hebben, die behoort zoals al het werk van Bela Tarr tot het beste wat er gemaakt wordt. Traditiegetrouw is de openingsscene direct prachtig, en dat is in The turin horse niet anders, een van de mooiste scenes van de film. Ook de eerste eetscene mag er trouwens zijn.
Naast dit cinematografische aspect heeft de film echter niet zoveel te bieden als gehoopt. Het uitgangspunt is een paard, en wel het paard waarvan Nietzsche op straat zou hebben gezien dat het werd afgeranseld waarna hij het dier snikkend om de hals viel. Dit verhaal is overigens een mythe, gebaseerd op de passage van Dostojewski in Misdaad en Straf. Maar dat terzijde. Wat erger is is dat het paard geen al te grote rol speelt in de film.
Het grootste gedeelte van The turin horse handelt over twee personages in een afgelegen huis, gevangen in een dagelijkse routine van slapen, aankleden, water halen, eten en dergelijke. Nietzsche zou het wellicht de eeuwige wederkeer noemen. De enige momenten dat er wat enerverends gebeurt in het leven van de twee (bezoek, vooral de tweede keer, wanneer er een groep zigeuners langskomt lijkt veelbelovend) wordt elke kans op afleiding of ontsnapping snel gesmoord. Ondertussen vallen er steeds meer dingen weg; eerst wil het paard niet meer, dan droogt de put op en tenslotte weigert ook het licht dienst.
Meer is er eigenlijk niet, en dan is tweeenhalf uur voor mij te lang. Gaandeweg boet de film in aan kracht, zoals bij een te lange preek. Erg jammer. Het laatste shot is wel bloedmooi, die hele scene trouwens, maar ik bleef toch met een minder goed gevoel achter dan ik na een dik uur had gedacht. Overigens twijfel ik er niet aan dat dit voor de echte Tarr-fans weer topwerk is.

Ik begrijp werkelijk niet wat er mooi is aan de animatie of de tekenstijl. Pover lijkt me een betere omschrijving. Verder een nogal zoetsappig verhaaltje vol behulpzame dieren (die krabjes ook, jeuk!), zonsondergangen en sentimentele muziek. Komt er een tsunami over je mini-eiland dan overleef je dat natuurlijk gewoon. Het hele schildpadgebeuren deed me ook niks. Een prul vind ik het.

Tegenwoordig kan je een film dus in betere kwaliteit streamen dan dat je het op tv krijgt voorgeschoteld. Afijn, Total Recall, voorlopig misschien wel mijn favoriete film van Verhoeven. Meeliftend op de kracht van het verhaal van Philip K. Dick, wordt hier een feest van jaren '80 esthetiek gecreëerd. Dat het er corny en soms verouderd uitziet is daarbij een duidelijk pluspunt; het geeft een typische sfeer die erg goed past bij het kinderlijke enthousiasme waarmee deze film schijnbaar gemaakt is. (Alleen daarom al kan je er vanuit gaan dat de remake van een aantal jaren terug niks voor mij zal zijn.) Gelukkig vervalt Verhoeven hier niet in infantiliteit, zoals in Robocop of soms in zijn serieuzere films nog wel eens wil voorkomen. Het enthousiasme dat van de film afspat mag kinderlijk zijn, dat laat onverlet dat Total Recall erg vakkundig in elkaar is gezet. Vond ook het camerawerk en de montage prima. Tijdens de actiescenes valt op dat men dicht op de personages weet te blijven zonder dat het chaotisch wordt. Schwarzenegger past perfect in het plaatje; als acteur bakt hij er eigenlijk niks van maar zijn aanwezigheid is toch overtuigend in een dergelijke rol. Tenslotte nog een eervolle vermelding voor de heerlijke introtitels. Gave film.

Prima prent, hoewel niks wereldschokkends. Gabin is de stijlvolle crimineel, deed me zelfs een beetje denken aan De Niro in Heat. Het tempo is aangenaam en de film gaat niet over de top. Misschien wel de grootste troef is de jaren 50 setting, inclusief variété optredens, de auto's en de meubilering. Jeanne Moreau heb ik niet herkend, helaas.

Beeldratio en zwart-wit onderstrepen de theater insteek die Coen hier kiest, ik vind het volstrekt logisch en ook perfect werken. Mooi met die strakke, soort minimalistisch-gotische decors en de scherpe contrasten. Sounddesign doet eveneens wat denken aan de theater wereld, het is recht voor z'n raap. Qua vormgeving valt er in mijn ogen eigenlijk niks aan te merken op deze film. Met de dialogen had ik wel wat moeite soms, hoewel het hanteren van de originele tekst als sfeerelement sowieso goed werkt. Het is Denzel Washington zelf die vanuit de strakke cadans van Shakespeares verzen toch een eigen leven kan geven aan zijn stem en teksten, wat des te meer opvalt binnen de rest van de cast. Enorm knap gedaan vond ik. Echt raken doet het me niet en voor de wat subtielere psychologische ontwikkeling is er te weinig ruimte, maar in mijn ogen is The tragedy of Macbeth een niet te missen film voor cinefielen.

Aardige film. Met name het rustige tempo (bij momenten, bijvoorbeeld de introductie) valt op als je het afzet tegen hoe zoiets nu zou worden aangepakt. Cinematografisch is het ook mooi verzorgd. Spitfire versus trein is zonder twijfel de beste scene. Helaas drijft men het in het laatste deel allemaal wat te ver, vooral dat verven van de treinstellen is op geen enkele manier met de logica te verenigen, vanuit het Franse verzet net zomin als vanuit de Engelse vliegers of de Duitsers. Verder vond ik het acteren van de bijfiguren wat ouderwets. Moreau blijft met haar onpeilbare melancholie altijd fijn om naar te kijken en Lancaster is eveneens prima. Al met al is The train de moeite waard maar geen tijdloze klassieker.

Nou inderdaad, de Boedistische propaganda druipt er vanaf.

Aardige film wel, die helaas door de structuur wat warrig wordt. De keuze om het verhaal te vertellen vanuit het perspectief van vier mannen in een cafe, waardoor telkens een andere visie getoond wordt, werkt wellicht beter in boekvorm. Toch blijven de twee hoofdpersonages, vooral Rosa Campos de Amor, waar het allemaal omgaat, wel interessant. Ook de dialogen vond ik vrij goed. Minder is toch het stilistische aspect. Zowel de muziek als de visuals zijn matig en Tramontana laat op dit gebied duidelijk veel liggen.

Uiteindelijk best een onderhoudend drama, een hoogvlieger is het echter niet.

Bij sommige films heb je je op basis van de lovende reacties op MM een bepaald beeld gevormd, waar die film dan wel of niet aan kan voldoen. The tree of life is zo'n voorbeeld waarbij dat opgeroepen beeld nauwelijks overeenkomt met de daadwerkelijke film.

Ik verwachte een visueel spektakel van epische proporties, terwijl de bulk van de film bestaat uit het in nogal smutzige-kleuren gebrachte verhaal van een modaal gezin. De cinematografie van de achtervolgingsscene uit Badlands maakte op mij eerlijk gezegd meer indruk dan welke scene uit The tree of life ook. Het camerawerk is verdienstelijk hoor, maar behoort mijns inziens niet tot het beste wat ooit op het witte doek is gebracht. Ook niet in het eerste half uur, waar nogal grootse en soms abstracte natuurbeelden de boventoon voeren. Het is vooral het getoonde zelf wat mooi is, niet perse de manier waarop dit getoond wordt.

Wellicht interessanter is het inhoudelijke aspect van de film. The tree of life maakt de indruk een moderne Job-vertelling te zijn. De aloude vraag waarom het kwaad goede mensen treft wordt gecombineerd met een vraag naar de rechtvaardiging van macht, en met rebellie daartegen. Job roept na zijn ongeluk God ter verantwoording. Daarop reageert God aanvankelijk met enkele grootse donderspeeches waarin wordt gewezen op zijn macht over de natuur. Dat gebeurt zeer gedetailleerd en visueel, tot aan voorwereldlijke monsters aan toe. Job erkent daarop zijn kleinheid, en wordt vervolgens feitelijk in het gelijk gesteld door God; hij krijgt alles wat hij verloren heeft dubbel en dwars terug.

Malick hanteert dezelfde volgorde. The tree of life begint met het verlies van een kind, waarop de christelijk ingestelde ouders God vragen naar het waarom (de gefluisterde voice-over is wel erg prominent trouwens). Hierop volgen de reeds genoemde shots van natuur, heelal, dinosauriers en dergelijke. Daarop wordt de geschiedenis van het bewuste gezin verteld, zoals gezegd vormt dit het leeuwendeel van de film. Opvallend is dat vader Brad Pitt, die zich niet met 'dad' maar alleen met 'sir' (vgl. 'lord') of 'father' laat aanspreken, een soort God-complex heeft. Zijn regels en straffen zijn willekeurig, precies zoals in het boek van Job. Je kan dubieren of het kind, Jack, hier de rol van Job vervult, in ieder geval gaat hij steeds meer rebelleren tegen dit onrechtvaardige gezag. De moeder neemt een vreemde positie in, haar goedheid zou de gevende/zegenende hand kunnen zijn die God ook wordt toegedicht, maar misschien interpreteer ik dan een stap te ver. Hoe dan ook, als de rebellie z'n hoogtepunt bereikt komt vader tot inkeer en beseft hij dat hij mis zat. De film switcht dan weer naar het universele perspectief, en sluit af met de zevenvoudige genoegdoening die ook Job ten deel viel. Paradijselijk. Dit dualisme tussen het concrete gezinsverhaal en het abstractere en symbolische gedeelte van de film wordt mooi gestalte gegeven in de titel. Er is een letterlijke boom die geplant wordt als Jack nog jong is, om met hem op te groeien, maar uiteraard staat The tree of life ook voor de levensboom uit het Paradijs, waarin we aan het einde beland lijken te zijn. (Er is nog een resem aan andere bijbelverwijzingen overigens, zie hiervoor bijvoorbeeld het bericht van Ferdydurke.)

Best een aardige opzet van Malick, maar het komt toch niet zo geweldig uit de verf. Het deel waarin Jack opgroeit is te lang, kent teveel herhaling en is te gewoontjes. Personagebinding komt nauwelijks tot stand. De functie van het Sean Penn-gedeelte ontging me ten enenmale. De natuursequenties zijn wat bombastisch en grenzen aan de kitch, hoewel The tree of life wel aan de goede kant van de lijn blijft. Het meest positief ben ik nog over de muziek, die erg mooi is en waarmee de film zichzelf een bepaald statuur aanmeet. Mijns inziens wordt het echter geen meesterwerk, verre van zelfs. Wel een redelijk gewaagd en bijzonder probeersel, dat helaas op teveel punten tekort schiet.

Erg toffe film. Qua aanpak en vormgeving lijkt het me sterk geïnspireerd door JFK. De collage-stijl, mix met archief-materiaal, de cross-cutting. Humor komt ook goed uit de verf.

De grandeur van verval, zo zou ik deze film willen beschrijven. Regenachtige weilanden, bouwvallige dorpjes en achterafgelegen cafe's verkrijgen door de klassieke cameravoering schoonheid en zelfs een zekere verhevenheid. Alleen al de openingsscene, mistroostig maar o zo mooi. Angelopoulos kiest de cinematografische benadering waarmee films meesterwerken kunnen worden.

Dat wordt Eleni echter niet. De reden daarvoor ligt voor mij (en ik sluit me aan bij starbright boy) in het verhalend-dramatische aspect. Angelopoulos kiest ervoor bepaalde momenten te belichten en daar de tijd voor te nemen, maar de personages waar het om draait blijven flets. Eleni zelf bijvoorbeeld is een stilzwijgend, passief wezen dat van ellende in ellende rolt maar waarmee je heel weinig voeling hebt. De verhaalontwikkeling kent te veel gaten en grote tijdsprongen, terwijl er aan de andere kant zeker drie muziekscenes en drie dansscenes worden opgevoerd. Na een goed eerste uur, waarin ik nog betoverd was door de beelden, wreekt zich dat. Eleni verwordt dan extreem gezegd tot een verzameling momenten, mooi geschoten ideeen (zoals het theater, de bootjes, de rode shawl).

Daarmee kom ik weer terug op het begin. De stijl van deze film is soms meesterlijk (en lijkt zich daar ook van bewust te zijn, af en toe had het wel wat soberder gemogen) maar dat schept ook verwachtingen, misschien zelfs verplichtingen. Helaas kan Angelopoulos die hier niet waarmaken. 3*

Heh? Je bedoelt dat onsamenhangende geraaskal van Hitler? Vond die speeches nu net veel zwakker dan ik had verwacht. Je hoort nogal eens dat Hitler zo'n groot redenaar was, met perfecte timing en intonatie. Nou, niets is minder waar, dat die man zo'n cultus om zichzelf heen heeft weten te creeeren is eigenlijk ongelofelijk. Dat domme handje achterover daar nog eens bij, die te grote laarzen, nee ik snap er niets van.

Verder aardig propagandamateriaal van Riefenstahl. Veel shots vanuit kikkerperspectief als het om Hitler gaat natuurlijk. Cinematografisch is Triump des Willens behoorlijk sterk, hoewel strak geregisseerde massaparades ook niet het moeilijkste onderwerp zijn om mooi in beeld te brengen. Maar goed, op dit punt slaagt de film met vlag en wimpel.

Overigens wil ik nog even opmerken dat Hitler en de NSDAP in 1934 wel degelijk al volop dictatoriaal en antisemitisch waren. Dat Riefenstahl hier desondanks en op deze manier aan meewerkt mag je haar zeker aanrekenen.

Zoals reeds gezegd had de film een half uurtje korter gemogen en zouden betere speeches niet hebben misstaan. Maar over het algemeen heb ik geboeid zitten kijken. Interessant document.

Een klasse minder dan Bleu. De cinematografie is minder overweldigend en de film is nogal 'scriptmatig' (zie het bericht van Onderhond). Blanc draait echt om het plot en dit is, hoewel aardig, wat te gekunsteld. Ik snapte ook weinig van de motieven van zowel Karol als Dominique. De ontknoping vond ik daardoor nogal verwarrend. Wel beter was de muziek. Die is nog steeds bombastisch en weinig subtiel maar het werkt hier in ieder geval niet negatief.

Uiteindelijk vond ik Trois Couleurs: Blanc wel een goede film maar van een andere categorie dan het eerste deel. In sterren uitgedrukt scheelt het slechts een halfje, d'as dan wel weer vreemd eigenlijk. 3,5*

Wat een prachtfilm. De toon wordt meteen gezet in de zeldzaam mooi gefilmde opening. Sublieme cinematografie en belichting, zo strak, zo divers. De beelden van Julie die Olivier in haar provisorische bed ontvangt zijn bijvoorbeeld ontzettend knap: het contrast tussen de koele, gladde contouren van Julie en de ruwe huid van Olivier die je haast voelt, druipend van leven, kon niet groter zijn.
De plot, die volledig draait om Julie, is mooi. Zoveel betekenisvolle, kleine en subtiele gebeurtenissen, prachtig geobserveerd door de camera. Alleen het gedeelte met de prostituee vond ik wat minder. Misschien zelfs wel overbodig
Trois Couleurs: Bleu zweefde bij mij tussen de 4 en de 4,5 maar de muziek verpest een hoop. Het onvoltooide stuk dat wordt gecomponeerd is echt niet mooi. Met name dat koor, bah. Het einde wordt zodoende redelijk bedorven. Een dikke 4* is wat rest.