Opinions

Moeilijk, moeilijk. Dan begin ik maar met het gemakkelijkste: wat een mooie film. Vooral het verhaal en de thematiek zijn fascinerend. Het personage van de rechter is, zoals Redlop op de vorige pagina al aangaf, de spil ("de centrale"). Een intrigerend figuur, die in het begin gevoelloos en immmoreel lijkt maar gaandeweg de film trekken krijgt van een gepassioneerde idealist. De band tussen de rechter en Valentine en de gedachten die hij uitspreekt over recht en vonnis maken Rouge daarbij inhoudelijk tot de sterkste film van de drie.
Cinematografisch kan het echter niet tippen aan Bleu. Neem de manier waarop de camerabeweging het vallende boek uitbeelt in het theater, dat is te gemaakt. Er zijn wel mooie beelden maar het is minder stijlvol en subtiel dan in het op dit punt superieure deel 1. Wel magisch is het moment van de lichtval in het huis, wanneer de rechter Valentine vraagt nog even te wachten.
Van het einde was ik zeer gecharmeerd. Misschien nog wel meer van het 'glasbak-moment' dan van het samenkomen van de hoofdpersonages uit de trilogie. Maar ook dat laatste, onder het toeziend oog van de rechter, was erg passend.
Trois Couleurs: Rouge is een film met klasse, net als Bleu. Een favoriet is moeilijk aan te wijzen. Beide keren rond ik af naar beneden. 4*

Ik kan het niet oneens zijn met Starbright Boy, en toch deed deze film het voor mij niet echt. Inderdaad is Trolosa een volledig Bergmaneske film, die vooral lijkt op Scenes uit een Huwelijk en Saraband. Met het script is niks mis, en Ullmann zou niet beter hebben geacteerd dan Ende. Toch heb ik het gevoel dat Bergman zelf meer uit dit script had kunnen halen. Vooral de scenes met uitgesproken emoties, waar ook de filmbeleving zou moeten toenmen, schieten mijns inziens tekort. Echt betrokken raakte ik helaas niet. En daardoor gaan de lengte en het statische van de film een beetje negatief doorwegen. Drie sterren derhalve voor regisseuse Ullmann.

Deel 1 niet gezien, deel 2 bevalt desondanks goed, vooral omdat het de problematiek op een veelzijdige manier laat zien. Niet alleen maar de focus op de drugsbendes maar vooral op de achterliggende machtsstructuren, en wie er achter de schermen profiteren. Gezien de huidige corruptieschandalen in de Braziliaanse politiek een actueel en belangrijk thema. Dat vanaf het begin twee denkwijzen tegenover elkaar worden gezet (de repressieve lijn van Nascimento en de meer linkse koers van Fraga) is sterk. Vooral als je dat durft te doen door een college en een gevangenisopstand te cross-cutten. Desondanks komt de eerste helft tamelijk rommelig over en is het pas in de tweede helft dat de film echt op gang komt. Gelukkig blijft het te allen tijde meer dan een actiefilm, blijft de geëngageerdheid een belangrijk onderdeel vormen van Tropa de Elite 2. Ik snap wel dat dit in Brazilië heel goed valt.

Zeer sterke gevangenisfilm. Vooral de eerste scenes dat de vijf op de grond beginnen te hakken is schitterend. Doordat de camera minutenlang op de vloer gericht blijft wordt je als kijker net zo betrokken bij het ontstaan van een doorgang als de gevangenen zelf. Ook tijdens het vervolg ondergronds is de spanning voelbaar. Toch is deze sterke focus op het ontsnappen zelf tegelijk voor mij de achilleshiel van Le Trou. De film is iets te eendimensionaal en mist dat beetje diepgang dat het een meesterwerk had kunnen maken. Ik ben blij dat ik deze gezien heb, ruime 3,5 van mij, helaas niet meer.

Matige film. De omvang van de Griekse vloot is werkelijk lachwekkend. Uiterst storend zijn de 21e eeuwse opvattingen over man-vrouw verhoudingen, religie en geweld die door de personages waarvoor de kijker sympathie moet voelen worden geproclameerd. Is overigens een kenmerk van het gehele genre.

Mooiste scene is wat mij betreft die tussen Achilles en Priamus, maar goed, daar kun je ook weinig aan verpesten. Verder vond ik de vuurbal(l)en wel goed gevonden.

2,5*. Mijn tip: kijk alleen de trailer.

Arquette is heerlijk als het coolste filmblondje ooit, de Walker-Hopper dialoog is inderdaad sterk, en verder ligt het tempo zo hoog dat het onmogelijk is je te vervelen. Maar de shoot-out trekt op niks, werkelijk. Gelukkig een happy end zoals het hoort in een dergelijke film, toch een halve parodie, en een ieder die vindt dat Clarence had moeten sterven neemt True Romance veel te serieus.

Dit was voor mij de juiste film op het juiste moment. Zeer grappig bij momenten (ietsje minder naar het einde toe), prachtige zwart-wit belichting, erg leuk gemonteerd (een van de meest vervreemdende overtredingen van de 180-gradenregel die ik in tijden ben tegengekomen, tussen minuut 4-5), toffe muziek, sterke dialogen. En de hoofdpersoon is een schatje. Schurkt tegen de vier aan, maar daarvoor had Tu dors Nicole toch nog net iets meer punch moeten hebben in het slot.

Eenvoudig maar effectief. Het gebrek aan empathie en communicatie tussen de personages wordt wel erg ver doorgedreven, waardoor het geheel wat kluchtigs krijgt. Mooi gebruik van muziek, het beeld aan het einde van Iris rokend in de stoel mocht er ook zijn. Sowieso leuk om Kati Outinen in deze jonge rol te zien. Prima film dus, lekker kort, maar erg simpel en wat mij betreft zeker niet tot het beste behorend van Kaurismaki.

Echt prima dit. Vond in tegenstelling tot sommige anderen hier juist het komische aspect van Tully erg geslaagd. Het zijn niet zozeer grappen die worden gemaakt, maar vooral grappige situaties die worden gecreëerd. Mackenzie Davis die gelukzalig glimlachend vanaf een halve meter afstand zit toe te kijken hoe Theron borstvoeding geeft, dat soort dingen, gneh. Het drama is ook niet slecht hoewel ik verwachtte dat het ontluisterender zou zijn, nu blijft het redelijk binnen de normale spreiding volgens mij qua uitbeelding van hoe het moederschap beleefd wordt. De twist doet het prima maar verandert verder voor mij weinig aan de film, positief noch negatief. Voor Theron heb ik wel respect, toch kan je je afvragen of het niet logischer is om een actrice te casten die van zichzelf die lichaamsbouw heeft (het antwoord is ja, dat is logischer, maar men zal wel bang zijn dat het publiek dan wegblijft).

Echt een verrassend goede film. In de eerste plaats al vanwege het onderwerp. Onlangs kwam ik erachter dat mijn zusje niet wist wanneer de Muur gevallen is. Het is natuurlijk bedroevend dat er zo weinig kennis is over zo'n enorm belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis.
Daarnaast heeft de film een uitstekende cast, waarvan de helft te herkennen is uit Der Untergang. Heino Ferch, toch een beetje de Duitse Bruce Willis, speelt een geloofwaardige rol maar vooral Alexandra Maria Lara maakte indruk op mij.
De personages worden goed uitgewerkt, met name door de ruzies en botsingen die plaatsvinden. Het verhaal heeft voldoende vaart en vooral spanning. Halverwege vreesde ik even dat de film zou ontsporen: de dood van Heiner werd ontzettend gedramatiseerd. Nog erger wordt het als Harry en Fritzi onmiddelijk daarna sex hebben. Waar slaat dat op? Je ziet dat wel vaker in films, alsof het normaal is. Echt belachelijk. Ook de daarop volgende zelfmoordpoging is een brug te ver en heeft totaal geen functie. Gelukkig pakt de film daarna de draad weer op. Het einde is gewoon heel spannend.

Prima film, misschien niet heel diepgravend, maar een hele dikke 3,5* waard.

Erg leuke film en sowieso fijn dat Östlund het nare wereldje van de skivakantie gebruikt als decors. Hij weet het naargeestig en absurd te maken zonder te overdrijven. Het morele conflict waar Turist om draait is in zichzelf interessant, maar zoals vaker bij deze regisseur trekt hij het gelijk in het komische, waarmee ook ietwat de angel uit de psychologie gaat. Voordeel is dat ik het wel gewoon echt grappig vond. Naar het einde toe wordt de film mijns inziens zeker niet zwakker; ik kon het allemaal goed smaken (vooral als de vrouw na naar beneden gedragen te zijn zelf vlotjes weer omhoog loopt, haha). De busscene kan je een tijdje op blijven kauwen. Verbaas me eigenlijk nogal over de negatieve reacties hier.

Er zijn weinig films waarin het verschil tussen goede en slechte scenes zo groot is als bij deze Turks Fruit. Soms is het echt niveautje slechte B-film (praktisch elke scene waarin niet alleen Hauer en/of Van de Ven in acteren), soms is het heel mooi, bijvoorbeeld de fietsscene of het eindshot. Merkwaardige regisseur blijft het toch die Verhoeven.

Vond het allemaal maar matig. De interacties en personages voelen gescript. De verhaalontwikkeling is clichématig. Het acteerwerk van Merced vond ik dan weer wel prima. Overigens laat Turtles all the way down meer een ernstige vorm van smetvrees zien dan klassieke OCD (zo zie je geen rituele handelingen).

Een soort variant op The hurt locker, hoewel bij Poppe er meer aandacht is voor de ideolistische motivatie. A thousand times goodnight is vooral dan indrukwekkend als we Binoche bezig zien met haar werk als oorlogsfotograaf. Zoals BBarbie al aangeeft komt het conflict met het thuisfront wat minder goed uit de verf. Probleem is onder meer dat de spanningen versnipperd raken tussen echtgenoot en dochter. Een echte miskleun is de schoolspeech van dochter Steph, die veel te pathetisch en sentimenteel is, en dat is een valkuil waar Poppe wel vaker in lijkt te vallen. Niet over de gehele linie geslaagd dus, maar als portret van een bezeten fotograaf is A Thousand times goodnight toch wel overtuigend en bepaalde beelden uit de film zijn krachtig genoeg om nog een tijd te blijven hangen.

Aardige film, goed vermaak. Visueel vond ik het niet zo sterk omdat de kleuren heel onnatuurlijk zijn. Vooral de oorlogsscene ziet er echt niet uit, maar het is een manco van de hele film. Twelve Monkeys stelt het verhaal duidelijk centraal en dit kan ook wel boeien. Helaas blijft er verder weinig over. Enkele oppervlakkige uitspraken over gek en gezond zijn eerder irriterend dan dat ze inhoudelijk iets bijdragen. De personages worden slechts uitgewerkt voor zover dat in het belang is voor het plot. Typisch Hollywood. Uiteindelijk een lichte teleurstelling maar wel een prima avondje amusement. 3*

Deze film is vanzelfsprekend een stuk compacter dan de serie Twin Peaks, en daardoor meteen ook veel intenser. Het lome tempo is verdwenen en de (vertrouwde) personages komen minder tot hun recht. Maar voor de speelduur van een film werkt het uitstekend: Fire walk with me is naargeestig, spannend en mysterieus. De twee club-scenes zijn magisch en hielden me aan het beeld gekluisterd. Echt een film die je niet zo gemakkelijk van je afschudt en hoewel het misschien niet tot het meest complexe werk van Lynch behoort vind ik het toch één van zijn betere.

Beter dan verwacht. Vooral veel interessanter in filmisch opzicht dan je bij dit onderwerp misschien zou denken. Meirelles filmt met zijn bekende dynamische stijl en houdt dat in alle omstandigheden vol, waardoor ook de dialogen nooit wat statisch krijgen. De opening is om te smullen met dat shot door de straatjes van Buenos Aires en het spel met geluid. En dan gaat het natuurlijk uiteindelijk om de interactie tussen de pausen en ook daarin is de film boeiend. Twee gelaagde karakters, hoewel Hopkins zichzelf nog iets teveel neerzet in mijn ogen, Pryce is voortreffelijk. Ik heb me er niet in verdiept, neem aan dat de inhoud van de gesprekken voor een groot deel giswerk is geweest, maar het is erg respectvol gedaan en overtuigend op alle vlakken. De mooie locaties maken het af: The two popes is een fijne traktatie voor de filmliefhebber en belandt met terugwerkende kracht in mijn top-10 van vorig jaar.

Herzien en wat is de cinematografie van deze film toch fenomenaal! Visueel is De Grote Stilte voor mij niet alleen de mooiste Bergman maar ook een van de mooiste zwart-wit films ooit gemaakt. Vooral de dynamiek van de belichting en het spel met contrasten is pure kunst.

Thematisch zijn er veel parallelen met Geschreeuw en Gefluister (de op één na mooiste Bergman ), zodat, in plaats van het te beschouwen als het laatste deel in een trilogie, deze film net zo goed gezien kan worden als het eerste deel van een tweeluik.

Was het niet vanwege emotionele impact en andere onbenoembare zaken dan beschouwde ik dit zeker als Bergmans beste. Nu in ieder geval als zijn (en Nykvists) filmtechnische meesterwerk.