Opinions

De opening van No End is inderdaad, zoals xgogax al aangeeft, behoorlijk pakkend. Mysterieuze beelden die zwaar worden ondersteund door massieve muziek. Wat dan volgt is een tweeledig verhaal: het handelt aan één kant over een vrouw die haar man, een advocaat, is kwijtgeraakt, en verder over een rechtszaak die door dezelfde advocaat gevoerd zou worden. Het eerste is emotioneel, het tweede inhoudelijk wat sterker. Maar beide aspecten van het verhaal komen voor mijn gevoel uiteindelijk niet echt van de grond. Het is allemaal wellicht te subtiel en mist een echte pointe. Er blijven overigens genoeg interessante momenten opduiken om No End een boeiende film te doen blijven. Nu zes films van Kieslowski gezien, mijn conclusie: de man had een gave voor het casten van mooie actrices.

Regelmatig ben ik niet in de stemming voor een uitgesproken film: een zwaar drama, of een heftige actiefilm, of zo'n 'lach-of-ik-schiet'-komedie. Voor dat soort situaties is het fijn als er titels als The big chill zijn. In het VOD-aanbod is zoiets nog best lastig te vinden trouwens, wat dat betreft kom je eerder aan je trekken als je op zoek bent naar moord of psychoses of mishandeling/verwaarlozing, of één of ander maatschappelijk onrecht. The big chill vermaakt en stuit niet tegen de borst (hoewel het hyperseksuele einde de wenkbrauwen kan doen fronzen). De dialogen zijn fijn, iets te rad van de tong misschien, en ook de grapjes vond ik leuk. Van elk personage krijg je een duidelijk beeld, zonder dat het stereotype wordt. In alles laat de film zien dat de werkelijkheid nooit zo mooi is als het ideaalbeeld en dat je compromissen moet sluiten om het leven te kunnen bolwerken.

Met lede ogen zit ik de lage waarderingen tot nu toe aan te kijken. Dit is gewoon een heerlijke film weer van Jean-Pierre Jeunet, van wie ik sowieso nog nooit iets slechts gezien heb (La cite des enfants perdus kwam met 3* daar nog het dichts bij in de buurt). Waarschuwing: de film heeft geen protagonist (geen held of anti-held) en nauwelijks een plot.

De ontwikkeling zit hem volledig in de dynamiek tussen de personages, waaronder een handvol 'robots'. Dat laatste is meteen al iets wat Jeunet goed doet. In heel veel van dit soort films is er één type AI, of misschien twee. Hier heb je verschillende karakters die een interessante onderlinge interactie aangaan. De klassieke robots in het huis kiezen de kant van de mens tegenover het losgeslagen AI-type dat als handhaver het huis binnenkomt. Ze doen dat door te proberen zelf meer menselijk te worden. Ik vond dat bijzonder grappig: ze testen de concepten 'emotie' en 'humor' en ze storten zich op de literatuur (De Idioot!). In tweede instantie blijken dan ook de mensen affectie te kunnen uiten richting de bots. Maar Jeunet heeft nog een thematische verrassing in petto. Want binnen de handhaver AI's is er een individu die zijn eigen soort opoffert om de mensheid te redden. Toegegeven, narratief is dit niet echt goed uitgewerkt maar de implicaties van deze scene zijn groot en je kan er lang over doordenken wat de regisseur wil zeggen met deze twist.

Wat de stilistische kant betreft vond ik het ook fijn. Het is natuurlijk een film in één ruimte en het camerawerk zelf is misschien niet werkelijk speciaal, maar de decors zijn een lust voor het oog en zorgen voor een heel consistente look. In de details valt er weer veel te genieten, zonder dat Jean-Pierre Jeunet het overdrijft. Voorbeeldje: hoe Nina snel even de tattoo aanpast voordat die jongen binnenkomt en daarna het pyjama-geur moment, dat is typische Jeunet-schattigheid. Hij bewijst zich weer als de Europese tegenhanger van Wes Anderson.

Heerlijke film. Goed dat Netflix dit ondersteunt. Nu het publiek nog meekrijgen.

Met zo'n plot kan je al snel denken dat dit een warm-zoete film is over bruggen slaan tussen vijandige bevolkingsgroepen. The band's visit is dat gelukkig niet. Het lijkt inderdaad meer op een film uit de Scandinavische traditie. Naast Kaurismaki kan je dan ook denken aan Roy Andersson: een opstapeling van kleine, droge scenes vol mensen die het ook allemaal niet precies weten. Vooral de zwoele Ronit Elkabetz geeft schwung aan het geheel. De cameravoering is prima en de muziek van duidelijke meerwaarde, terwijl de band maar één keer in actie schiet. Wat ik maar zeggen wil: het conflict tussen Arabieren en Israeli's speelt hier hoegenaamd geen rol, nee, dit is een film over de kleine drama's in gewone mensenlevens.

Gezien in Kinepolis. Grootste nadeel: geluid te zacht en kwaliteit van de boxen sowieso niet om over naar huis te schrijven. De film zelf is echt een goeie weergave van zo'n concert, met de juiste afwisseling tussen beelden van Billie, de achtergronden en de zaal. Paar vette dissolves en de back-stage beelden in de concertovergangen zijn ook leuk. Muzikaal komen vooral de rustige nummers prima tot hun recht, maar de bangers vallen een beetje plat als het geluid niet juist is afgesteld. Wat dat betreft kan je misschien nog beter thuis kijken of met een koptelefoon. Maar zal per bioscoop verschillen.

Voordeel van de bioscoopervaring is dat de in groten getale toegestroomde tieners vanaf halverwege het podium voor het filmdoek in beslag namen en daar stonden mee te dansen, klappen en zingen. Wat een schattigheid. Memorabel.

Als je niet van de muziek houdt, kan je er beter niet aan beginnen, want de eigenzinnige tracks van Billie Eilish dragen deze docu. Bijna haar hele discografie (die uiteraard nog beperkt is) komt voorbij in The world's a little blurry, inclusief een paar songs die nooit op plaat verschenen. De audiokwaliteit is goed, vooral slaagt men erin om bij de live opnames de stem van Billie tot z'n recht te laten komen, wat geen sinecure is gezien haar lowkey zangstijl en het meeschreeuwende publiek. Mooie filmregistratie ook van de concerten, waarin het vooral persoonlijk wordt gehouden. Verder een paar heel interessante fragmenten van achter de schermen, zeker als je haar werk kent. Voorbeeldje is dat je het moment te zien krijgt waarop bad guy wordt geconcipieerd. Er zitten ook zeker 2 of 3 ruwe muziekfragmenten in die (nog) nooit gepubliceerd zijn. Het onder grote tijdsdruk in de tourneebus inzingen van de Bondsong was eveneens top om te zien.

Naast de muziek is het de persoonlijkheid van Billie Eilish die de 2 uur 20 voorbij doet vliegen. Niet voor de haters natuurlijk, maar wel voor mij. Ze krijgt zowat een stuip als haar moeder en Finneas erover beginnen dat ze toch ook vooral een toegankelijk nummer op het album moet zetten, haha. De lange Coachella-sequentie halverwege is een van de sterkste momenten van de film, omdat daar bijna alles samen komt: het muzikale talent, hoe veeleisend ze is voor zichzelf, tegen de achtergrond van een voortmodderende slechte relatie met een soort catharsis bij de ontmoeting met Justin Bieber. Dit alles eindigt in een beeldmontage van Billie alleen in de bus terwijl er een instrumentale versie klinkt van xanny, heel fraai. Verder gewoon voor de fans of neutrale muziekliefhebber een film om 's avonds op te zetten, waarbij een goede geluidstransmissie (evt. met koptelefoon) wel een voorwaarde is. Disclaimer: ik ben superfan.

"Dit wordt minstens een vier", zo sprak ik tevoren. Nu kom ik uit op 'slechts' vier sterren.

Na Bom Yeoreum was het voor mij even wennen aan de stadsdrukte van Bin-Jip. Veel beelden vond ik niet echt fraai, vooral door de wat viezige kleurstelling. En aangezien Ki-duk het meer moet hebben van zijn decors dan van de cinematografie is het visueel wat teleurstellend na eerdergenoemde film.

Bijzonder boeiend is het verhaal, dat eigenlijk even ingenieus als eenvoudig is te noemen. Naarmate de film vordert en de personages zich ontwikkelen (dus dankzij het script) wint Bin-Jip aan kracht. Vooral het laatste half uur is heel goed. Jammer vond ik echter dat Tae-suk zo ongrijpbaar is en menselijkheid een beetje ontbreekt aan zijn personage (het golfbal-incident lijkt ook niet bepaald een diepgaande invloed te hebben op zijn leven).

Waar het uiteindelijk echter op neer komt is dat ik de magie miste. De magie die zo duidelijk aanwezig is in de welhaast louterende sereniteit van Bom Yeoreum. Alleen de twee schitterende momenten met de melancholische pamfluit muziek raken aan dat gevoel.

Bin-Jip is wel gewoon een hele goede film waarin Ki-duk eens te meer de kracht van het zwijgen expliciet maakt. Ik moet hem maar eens herzien met een wat opener blik. Voor nu 4*.

Once upon a time in Anatolia behoort tot het genre van de traagheidscinema en zoals daarbij te verwachten valt is de cinematografie meer dan goed. Het zijn hier vooral de beelden in het schemerdonker met verlichting van koplampen, een vuurtje of een oliepit die visueel indruk maken. Daarnaast bevat de film tenminste één topscene, namelijk die waarin thee wordt rondgebracht. Magisch.

En toch ontbreekt er iets.

Natuurlijk geeft Once upon a time in Anatolia een beeld van het huidige Turkije, bevat het impliciete kritiek op het functioneren van de machtsuitoefenaars, en zijn man-vrouw verhoudingen een thema. Maar het blijft allemaal redelijk alledaags en bevat te weinig ideeen. Vergelijk het eens met een boek als Sneeuw van Orhan Pamuk, daarin zit zoveel meer; beter uitgewerkte thematiek, spanning, een betere verhaalsetting en ontwikkeling, tragiek, meer verwantschap tussen vorm en inhoud, grootsheid.

Once upon a time in Anatolia is een mooie film om in de bios te zien, maar daar blijft het bij. En dat gevoel heb ik wel vaker bij de filmers in de contemplatieve hoek; ze zijn wat te snel tevreden zolang er mooie plaatjes worden geschoten. Maar een lijn waarlangs de film wordt opgebouwd, of het nu verhalend is of thematisch, dat blijft teveel achterwege. Jammer. Het is juist die combinatie waaruit meesterwerken ontstaan zoals tot nu toe alleen Tarkovsky ze kon maken.

Behoorlijk toffe film. Bijzonder dankzij de cinematografie natuurlijk, de percussie-score daarbij gevoegd, en dan nog het verhaal met, dankzij de acteurs en de dialogen, z'n meta-niveaus. Over het camerawerk: ik hoorde dat Iñárritu elke draaidag (30 in totaal) de volledige film opnam en z'n acteurs verplichtte om precies de bewegingen te maken die hij had uitgedacht. Een opmerkelijke en ik denk ook loodzware manier van werken. De cameravoering deed me een beetje denken aan de vroege films van PTA (tot en met Magnolia), vooral wanneer de lopende camera z'n personages oppikt en volgt tot zich een nieuw karakter aandient.

Birdman is eigenzinnig, vlot en grappig. Maar, en ik treedt hier onder meer mjk87 bij, het ontbreekt een beetje aan een hoogtepunt. Misschien komt het wel door het strakke tempo dat wordt gecreëerd met de doorgaande camera en de drums, waardoor elke scene ongeveer even veel (of even weinig) lading krijgt. Juist de rustpuntjes zijn het sterkste. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Stone en Norton op het dak, hoewel het jammer is dat deze setting kort erop nogmaals wordt gebruikt.

Uiteindelijk maakt de film vooral indruk op rationeel niveau en veel minder op emotioneel vlak. Dat is op zich jammer maar in dit geval niet onoverkomelijk. Er valt namelijk genoeg te genieten bij Birdman, waardoor deze oscarkandidaat een ware filmervaring is.

Erg aardige film, hoewel je hem als horror (of thriller) niet al te serieus moet nemen. Daarvoor ziet het er in dit geval echt te nep uit. Een ander minpunt zijn de onlogische acties van de personages, zoals met een schoolklas een gebouw uit vluchten omdat er vogels buiten zitten, en natuurlijk het betreden van de zolder door Tippi. Maar, naast deze zwakke punten zijn er in The birds ook veel goeie scenes te vinden, in dit topic allemaal wel genoemd. Vooral de montage is daarnaast heerlijk, met de grote hoeveelheid POV's die soms haast ritmisch worden ingezet, maar ook de manier waarop de montage vaart geeft en spanning creëert (met name bij de aanval op het tankstation) is bijzonder sterk. Kortom: The birds is soms ietwat potsierlijk, soms ronduit memorabel, en altijd vermakelijk (maar geen meesterwerk).

Opvallend dat Macmanus na vijf pagina's discussie over de seksscènes, de eerste is die de vinger op de zere plek legt, namelijk dat Bitter Moon ruimschoots tekort schiet in de vormgeving. Zeker omdat het een verfilming is van een boek, mag je toch verwachten dat een regisseur in elk geval aan zijn stuk van het spectrum iets toevoegt. Maar nee, Polanski doet het met vreselijk veilige en afgezaagde cameravoering en dito montage. De dansscenes bijvoorbeeld, alles ongeveer gefilmd vanaf dezelfde plek in medium close-ups, en dat is het dan. Wat je ook verder wil vertellen, op deze manier slaat het dood. De muziek is daarnaast matig tot slecht (Vangelis tekende voor de soundtrack). Verder is het wel tamelijk sensueel, dankzij de intrigerende Seigner, echter het allesverterende verhaal van passie dat hierin zou moeten schuilen zie ik niet. Maar goed, ik ben ook duidelijk geen fan van Polanski, van wie ik eigenlijk alleen Le Locataire boeiend vond.

Aronofsky is een van de weinige regisseurs van wie ik alle films heb gezien. En de laatste twee keer was dat allerminst tot groot genoegen. Gelukkig komt hij met Black Swan sterk terug. Ik zie dat velen de film hier vooral vergelijken met The wrestler maar mijns inziens wordt juist teruggegrepen naar Requiem for a dream.
Met als inzet het doel van de perfectie (cq het geluk) wordt vanaf het begin een neerwaartse spiraal in gang gezet die maar tot één ontknoping kan leiden. Steeds sterker vindt bij het hoofdpersonage zowel fysieke als geestelijke aftakeling plaats, net als in het eerder genoemde drugsdrama. Wel is Aronofsky rijper geworden, of commercieler, want de visuele hallucinaties van Black Swan zijn wat conventioneler in beeld gebracht dan hij dat in zijn vroege werk deed. Een derde overeenkomst is de dominante rol van muziek, sowieso een dragend element van deze film (en reden om hem in de bios te gaan zien). Ik ken de muziek van Tsjaikovski onvoldoende om de bewerkingen van Mansell eruit te kunnen halen, maar het leek me een perfecte symbiose.
De dansscenes zelf zijn mooi (incluis de discoscene!), hoewel de manier waarop het gebruikt wordt, de opening bijvoorbeeld, nogal voorspelbaar is. Maar goed, zo vaak zien we uberhaupt geen ballet in film, dus wat maakt het uit. Het verhaal is niet het sterkste aspect van Black Swan, en vooral het gegeven dat het personage van Portman moet afrekenen met haar zwarte kant om de zwarte zwaan goed te kunnen spelen lijkt me een vreemde paradox. Jammer dat hieraan niet wat meer aandacht is besteed en dat de plot nauwelijks verrast, dit had de film meer diepgang kunnen geven.
Tot slot nog lof voor de indrukwekkende prestatie van de vederlichte Portman. Zeer goeie rol.
Black Swan schurkt dicht tegen de vier sterren aan, maar ik houd het voorlopig op 3,5 en heb er helemaal geen bezwaar tegen om deze film nog een keer te bekijken.

Leuker dan verwacht. Niet zozeer door de actiescenes, want dat is gewoon uitzitten (gaaap! wie vindt dit nu nog altijd leuk, even serieus?), maar vooral de dialogen en de acteurs, net name Florene Pugh, maken het heel aangenaam. Ik ben bepaald geen kenner van Marvel en ik weet dat ook de humor een soort trucje is, maar voor mij werkte het hier. Keek hem op een klein scherm maar als hij nog eens voorbij komt dan zet ik hem gerust weer op voor een avondje vermaak.

Dubbelrecensie: Blade Runner (The final cut) en Blade Runner 2049

Met één dag ertussenin beide films herzien en daarbij is vooral de prent van Ridley Scott in mijn waardering gestegen. Of het aan ‘The final cut’ ligt, aan een beter scherm of aan toevallige omstandigheden weet ik niet, maar ik vond het verhaal van BR nu vloeiender en beter te volgen dan eerder. Sowieso was er opvallend weinig blijven hangen van mijn eerste kijkbeurt. Het narratief biedt echter, zo blijkt, een prima kapstok voor de audiovisuele eenheid die Scott hier creëert. Je kan niet zeggen dat het futurisme of de decors van BR op zichzelf overtuigend zijn (het is eerder wat krakkemikkig), maar wel dat het een geheel eigen cinematische sfeer heeft, met de (blauwe) zoeklichten, het neon, de regen. Hierin speelt de expressieve maar wel dienende score van Vangelis ook een belangrijke rol. Tenslotte heb ik meer genoten van de kracht van individuele scènes, waar net wat meer tijd voor werd genomen in TFC naar mijn gevoel. Het is nog steeds geen persoonlijke favoriete film van me, zoals bijvoorbeeld in dit genre The matrix wel is, maar de klassiekerstatus is zonder twijfel terecht. Zou 'm ook graag nog eens in een goede bioscoop zien.

(recensie vervolgt bij ‘2049’)

Van de wat grotere titels die ik dit jaar in de bioscoop zag (Ghost in the Shell, Dunkirk, Mother! en deze) vind ik Blade Runner 2049 de beste. Na Sicario vind ik het ook nog eens de beste van Villeneuve.

De wereld die hier wordt opgeroepen voelt zeer echt aan. Zowel in de details, die nooit opdringerig zijn, als in de overkoepelende look. Schitterende decors vooral, met de combinatie van ouderwetse groezeligheid en futuristische technologie. Het heeft veel meer substantie en sfeer dan met name Ghost in the shell en overtuigt voortdurend. Ook het verhaal is prima, in een traag tempo verteld maar zonder dat het gaat slepen. Vooral de introductie van Joi rekt het spectrum van de mens vs. robot-thematiek nog wat verder op (aan het einde misschien wat te expliciet uitgelegd, maar daar heb ik niet zo’n moeite mee). Uiteindelijk vechten de replicants, aan welke kant ze ook staan, er allemaal voor om het eigen bestaan een (unieke) betekenis te geven, wat eigenlijk een typisch menselijke eigenschap is (voor Luv is dat de beste replicant zijn van allemaal, voor de opstandeling is het om op hetzelfde niveau te staan als de mens en Joe/K (Jozef K.?) kiest uiteindelijk voor de vrijwillige opoffering, een rol die hem overigens zo lijkt het al van kindsaf aan is toebedeeld).

Een klein manco van Blade Runner 2049 vond ik de scenes met mr. Wallace. Zo’n archetypische villain is over the top en dissoneert in een verder serieuze film. Erger is echter de score, die het op sommige momenten stevig verpest. Zimmer heeft volgens mij zijn werk voor Dunkirk gewoon opnieuw gebruikt maar de pompeuze bastonen beginnen nu serieus op de zenuwen te werken en ik snap eigenlijk niet dat Villeneuve dit geaccepteerd heeft. Een subtielere muzikale aanpak had net dat laatste zetje kunnen zijn om hier een werkelijk memorabele film van te maken.

Nu is het gewoon een fijne bioscoopfilm met een prachtige look. De scene dat via een zoeker naar sporen van leven wordt gezocht in een desolaat landschap, met de kalme aanwijzingen van Gosling, vormde voor mij het hoogtepunt en is Denis Villeneuve op zijn allerbest.

Gave film. Zeer goeie adaptatie van het sprookje van Sneeuwwitje, met ook nog eens flink wat Spaanse cultuur er doorheen vermengt. In Blancanieves lopen dansen en vechten in elkaar over, de flamenco staat tegenover de stier, oftewel Sneeuwwitje versus haar kwaadaardige schoonmoeder. De expressieve cinematografie, snelle montage en het productie design zijn perfect en creëren knap de sfeer van een jaren '20 film, zonder dat de film een moment oud aanvoelt. Het sprookje komt in deze setting goed tot z'n recht, alleen in de laatste 15 minuten wordt het wat rommelig. Bijzonder cynisch einde trouwens, waarin het grimmige karakter van Blancanieves ineens vol in je gezicht wordt gesmeten.

Marlene Diettrich en het verhaal van de femme fatale maken deze film. Wat me vaak opvalt aan oude films is dat ze zo makkelijk een simpel, universeel verhaal vertellen zonder ingewikkelde plotwendingen, zijverhalen of subthema's toe te voegen. Werkt hier wederom uitstekend, het plot pakt je tot het onvermijdelijke einde. Genoeg minpuntjes ook maar dit brengt me toch bij een krappe 3,5 ster.

Wat goed is aan de film komt uit het boek. Helaas is de echte kracht daarvan verloren gegaan in deze verfilming. Het breed uitwaaierende verhaal, de personages en de bizarre situaties, allen afkomstig van Grass, blijven sterk. Diens briljante schrijfstijl is echter niet te vertalen naar beeld en dat wordt hier niet gecompenseerd. Daarom is Die Blechtrommel slechts een vrij doorsnee boekverfilming, en ook nog eens een die (noodgedwongen) vrij veel achterwege laat. Maar als ik de reacties zo lees zou het best zo kunnen zijn dat de film meer dan genietbaar is als je het meesterwerk van Gunter Grass niet hebt gelezen.

Dit is een schoolvoorbeeld van een onwaarachtige film. Blinded by the light is puur schematisch in z’n personage-uitbeeelding en thema’s. En dan lekker op het herkenningsgevoel van het publiek spelen met muziek of andere culturele referenties, het oproepen van een tijdsbeeld, paar algemeen menselijke ervaringen over de adolescentie erin mixen, maar ondertussen tot ver achter de komma niks nieuws te zeggen hebben. Die opening met de kinderen, daar gaat het al mis, niemand kan mij wijsmaken dat ‘ie dat een geloofwaardige scene vindt. De muziek zit er ook zo onsubtiel tegenaan geplamuurd de hele tijd, tot aan letterlijke songteksten in beeld, om over de dansscènes als duidelijk teken van wansmaak nog maar te zwijgen. Blinded by the light is een film van het niveautje B-kinderboek. Niks ten nadele van kinderboeken overigens, die zijn zo bedoeld. Ik moet nog drie kwartier om hem af te zien maar laat het er denk ik verder bij zitten.

Een slechte komedie is zo'n beetje het ergste wat er op filmgebied bestaat. Aan de andere kant kan leuke humor een hoop goedmaken aan een film. Dat laatste bewijst ook Blinkende Lygter. De film is over het geheel genomen vrij modaal en kent zelfs een aantal slechte momenten (de flashbacks bijvoorbeeld, maar ook de tekst van die maffiabaas aan het einde). Dat wordt allemaal goedgemaakt door de personages en met name door het hilarische laatste half uur. De leukste grap vond ik nog dat Peter zijn lepeltje als groet opstak naar de gozer die net binnenkwam, enorm gelachen. Dit alles liet me met zo'n goed gevoel achter dat ik hier met gemak 3,5 ster aan kwijt kan. Fijne regisseur, die Anders Thomas Jensen.

Goed qua vormgeving (cinematografie, soundtrack), maar het scenario is zwak. Het verhaal rommelt maar wat aan, de dialogen zijn weinig interessant, en de hoofdpersoon kan niet echt boeien omdat je nauwelijks een beeld krijgt van z'n drijfveren of idealen, noch van z'n gevoelens over de hele situatie. Gelukkig zou Kieslowski later laten zien dat hij veel beter kan, en op zich is deze ook niet verkeerd om mee te pakken voor wie er tegenaan loopt.

Getraumatiseerd en hypersensitief. Zo zien we Norma Jeane hier. De gehele speelduur van Blonde gaat het om twee trauma's: de afwezige vader en de verloren kinderen (wat daar dan ook van waar mag zijn). Terwijl dat andere trauma, van de moeder, eigenlijk al snel vervaagt, vreemd genoeg.

Andrew Dominik kiest voor een nogal drukke aanpak, vooral in de cinematografie. Ik kon er weinig consistentie in ontdekken en het af en toe verbreden van het kader had eigenlijk geen impact. Er zijn natuurlijk best momenten, zowel verhalend als stilistisch, waarin Blonde interessant en geslaagd is. Maar het komt allemaal niet lekker samen. Het voelt als een allegaartje.

Misschien wel het grootste struikelblok voor mij, is de lijdzaamheid van Marilyn Monroe. Ze is in deze film gewoon een heel zielige vrouw. Waarom niet laten zien welke stappen ze zet om haar lot in eigen hand te nemen? Bijvoorbeeld, ze zit ineens in dat stuk van A. Miller, maar de aanloop daar naartoe laat Dominik weg, terwijl daar juist een stuk motivatie achter moet zitten. Pablo Larraín, de meester van de biografische film, zou dat volgens mij uitgelicht hebben. Bij hem worden Jackie Kennedy en Diana Spencer handelende vrouwen, die de druk en het keurslijf bekampen, de ene keer strategisch, de andere keer emotioneel. Zo krijg je ineens diepgang, in plaats van het lijdend voorwerp dat Dominik ons voorschotelt.

Ana de Armas acteert goed, hoewel haar gezicht mijns inziens niet zo'n sterke gelijkenis met Monroe heeft, maar het is ook wel een relatief makkelijke rol denk ik (want: het grote gebaar). Zeer expressief, met die oogbewegingen en zenuwtrekjes. Voor wat de film wil is het perfect, maar een rol voor de eeuwigheid is het wat mij betreft niet.

Uiteindelijk vond ik Blonde vooral een vermoeiende film, die ik uit noodzaak in twee stukken heb gezien. Er is zeker ruimte voor een andere biopic over Monroe. En het laatste dan nog, aangaande het waarheidsgehalte: de vermelding dat het een boekverfilming betreft had beter vooraf getoond kunnen worden, dan weet je als kijker direct waar je aan toe bent.

Bloedmooi. En dat is nog het minste wat gezegd kan worden van Jennifer Connelly.

Maar goed, daar wilde ik het verder niet over hebben. Blood diamond is een schoolvoorbeeld van het principe "slechte film over een belangrijk onderwerp". Want dat deze Hollywood-prent de duistere kant van de diamanthandel voor het voetlicht brengt valt alleen maar toe te juichen. (Nog los van het feit dat het geven van een diamanten ring een volkomen onzinnige traditie is).

Jammer dat Zwick er geen moment in slaagt hier een boeiende film mee te maken. Er is al aardig wat kritiek voorbij gekomen in dit topic, dus ik licht er slechts een paar punten uit.

Zoals het taaltje dat DiCaprio uitkraamt. Dat moet een parodie op Afrikaans voorstellen toch? De taal die in Zuid-Afrika en in Namibië gesproken wordt. Maar niet in Sierra Leone (Engels), Liberia (Engels), Guinee (Frans), Angola (Portugees) of Zimbabwe (Engels), allemaal landen die ergens voorbij komen in de film. Blood diamond lijkt als het over het continent Afrika gaat vooral te willen uitstralen dat het eigenlijk een groot dorp is met strooien hutjes, zandwegen en loslopend wild.

Dan meer filmisch. Zwick wil duidelijk de drempel niet te hoog leggen en besluit werkelijk alles uit te leggen. Is het niet met totaal ongeïnspireerde establishing shots (de "vliegreis" van DiCaprio naar z'n kolonel Coetzee is één van de meest domme sequenties die ik ooit zag), en anders is er wel een personage dat de kijker van de nodige informatie voorziet. Zo'n plek waar allemaal mensen in tenten wonen met een hek eromheen is dus een vluchtelingenkamp, bedankt Maddy. Er wordt nog net geen bordje bij gezet.

Van het type actiescènes dat Blood diamond ons voorschotelt gaat m'n filmhart ook niet bepaald sneller kloppen. Ik kan geen enkele spanning ontwaren in passages waarbij hoofdpersonen door een kogelregen slalommen terwijl om hen heen de lokale bevolking massaal het loodje legt. En daarvan zijn er meerdere. Verder is de vormgeving wat mij betreft uitgesproken lelijk, met chaotisch camerawerk en een belachelijke score.

En dan het slot. Zwick heeft vast voor het casten van Connelly A beatiful mind gekeken, anders kan ik niet verklaren hoe hij op het idee gekomen is om met een massaal applaus voor Solomon Vandy te eindigen. Slaat echt nergens op.

Nogmaals: het onderwerp is belangrijk, zeker in Amerika en Hollywood. Daarvoor vallen Zwick en de cast te prijzen. Maar dat is niet genoeg. Blood diamond is verder gewoon een ondermaatse film die niks in de top-250 te zoeken heeft.

Gebeurtenissen met drugs. De rest van het verhaal laat zich raden. Helaas vergeet men om de hoofdpersoon de eerste anderhalf uur enige psychologische uitwerking te geven, behalve dat hij als kind een geldbeluste moeder had. Daarna is het te laat. Blijkbaar is Blow gebaseerd op ware gebeurtenissen en dat verbaast me niks; een beetje scriptschrijver kan toch wel met wat beters komen aanzetten. Tot overmaat van ramp valt de rol van Cruz ook al tegen.

Beetje een middelmatige film over een actueel onderwerp. Blue Jasmine is een personage-gericht drama rond Jasmine (Cate Blanchett), die start als een puissant rijke vrouw uit de upper-class van New York en eindigt in San Fransisco als een psychisch wrak zonder enig bezit of perspectief. Aan de andere kant hebben we haar sympathieke zus Ginger, die het beste van haar gewone leven probeert te maken ondanks de tegenslagen die ze deels door Jasmine te verduren krijgt. Er is relatief weinig humor, het drama blijft wat aan de oppervlak hangen (hoewel de opbouw van het verhaal goed te noemen is), acteerwerk is dan weer prima. Al met al blijft Blue Jasmine steken in een vakkundig gemaakte film die niet verder probeert te reiken dan het simpelweg zijn van de nieuwste productie van Woody Allen.

Echt een fraaie film. Beetje Linklater-vibes, het is eigenlijk in 80 minuten de hele 'Before ...'-trilogie (maar dan anders ). De volledige ontrafeling van wat er in het verleden mis is gegaan tegen het einde was me een beetje te expliciet. Ik kan me voorstellen dat dit in een boek, waar je meer tijd in investeert, wel op z'n plek is, maar in 80 minuten film kan je het misschien beter in het midden houden. Het spel van de twee acteurs houdt alles echter wel geloofwaardig. Aanrader op Netflix.

Het verhaal van Blue Valentine is niet nieuw, de wijze van vertellen is ook al wel vaker gedaan, maar zelden werd het zo goed uitgevoerd als hier. Romantische scènes uit de vroege relatie wisselen zich af met beelden van strubbelingen en ruzies in de latere. Beide werken ronduit geweldig; de romantiek is beter dan die uit Before Sunrise, het drama doet weinig onder voor Scenes uit een huwelijk. En het is uiteraard de combinatie van deze twee die de echte kracht vormt van Blue Valentine, omdat de ene lijn z'n schaduw werpt over de andere en zo een extra lading meegeeft aan de gebeurtenissen.

Zonder dat er hele grote problemen worden opgevoerd, zoals mishandeling of overspel, wordt subtiel duidelijk gemaakt dat het huwelijk niet loopt. De voornaamste reden hiervoor lijkt te zijn dat Dean leeft voor zijn vrouw, haar op een voetstuk heeft geplaatst. Zijn full-time baan is getrouwd zijn met Cindy. Zij kan niet omgaan met deze last, kan in een dergelijke rol alleen maar tekort schieten. Je ziet dat bijvoorbeeld mooi in de scènes met het dochtertje, die net wat meer naar papa toe trekt, wat mama op de lip doet bijten. En zoals Max Frisch al schreef: De vrouw is een mens voordat je van haar houdt, soms ook daarna: zodra je van haar houdt, is ze een wonder, dus niet duurzaam -.

De vormgeving van Blue Valentine is prima, het acteerwerk (vooral van Michelle Williams) voortreffelijk, het tempo aangenaam, de muziek mooi. En dan heb ik het nog niet gehad over de zeer fraaie aftiteling. Van begin tot eind dus een prachtfilm.

Bij mij hetzelfde.

Blue Velvet opent meteen met misschien wel z'n beste scene. Lieflijke taferelen en onheilspellende beelden wisselen elkaar af, orde en chaos, met die angstaanjagende opbouw en dan opeens de symbolische kink in de kabel: het is bijna een film op zich.

Ook in het verloop van het verhaal blijven sfeer en stilering de sterkste punten. Zonder dat ik nu precies kan aangeven waarin dat dan zit, het is er gewoon.

Dit zou allemaal goed zijn voor 4 sterren, ware het niet dat de perversiteit van Frank een te grote plaats krijgt. Lynch heeft voor mijn gevoel wel vaker de neiging om te scoren door simpelweg wat shockerende dingen te verzinnen. Bij mij werkt dat averechts. Ik heb daarbij niet het gevoel dat de film het nodig heeft maar misschien zal dat bij herziening veranderen.

Het einde is mijns inziens ook twijfelachtig. Dat roodborstje ligt wel heel dicht tegen kitsch aan.

Voor nu dus 3,5*.

Zeer geloofwaardig pestdrama, dat vage herinneringen oproept aan Fucking Amal. Een meisje dat alles heeft, alles kan en zonder reden, of juist daarom, gepest wordt. Goed geacteerd, mooie personages (vader en moeder vond ik prachtig) en uitstekende muzikale ondersteuning. Scene op de pier met de Red Hot Chili Peppers is ontroerend, en zo zijn er meer. Het verhaal mag weinig opzienbarend zijn, verder heeft deze film veel te bieden. De beste telefilm die ik zag.

Na 2006, toen ik filmkunst nog maar net aan het ontdekken was en diep geraakt werd door met name het einde van de film, met 5* als gevolg, heb ik Spring, summer, fall, winter ... and spring nooit durven herzien. Ik wist wel dat die eerste ervaring er niet meer in zou zitten. Dat geldt ook voor Dogville overigens (die ik wel herzien heb). De film was dan ook al uit mijn top-10 verdwenen. Het overlijden van Ki-duk Kim vormt echter de aanleiding om hem opnieuw op te zetten. En eigenlijk houdt 'Bom Yeoreum' dan goed stand: de setting is bijzonder mooi, het verhaal wordt efficiënt verteld, montage is sterk, geluidsband en muziek zeer fraai, en zelfs de Oosterse mystiek (waar ik verder een pesthekel aan heb) komt goed tot z'n recht. De catharsis van de protagonist blijft kippenvel bezorgen: het shot vanaf de berg is simpelweg weergaloos. Ruimschoots de beste film van Ki-duk Kim.