Blinded by the Light (2019)

Een film die ik met mijn hart beoordeel en minder met mijn verstand. Het verhaal is bijzonder eenvoudig: puberend buitenbeentje moet zichzelf ontdekken, en muziek geeft hem de kracht om dat te doen. Het eerste uur voelde voor mij alsof mijn eigen jeugd op het witte doek te zien was: buitenbeentje op school, hardwerkende ouders, ontluikende creatieve talenten, en een obsessie met muziek. In mijn geval was het Bon Jovi, Guns 'n Roses en ook Bruce Springsteen, en het gevoel van 'eindelijk begrip vinden' in de teksten van een artiest uit een andere tijd, is heel herkenbaar. Deze film zet treffend neer hoe inspirerende teksten en opzwepende muziek het alledaagse leven kunnen verlichten, of zelfs kunnen verbeteren. Hoe muziek een uitvlucht kan zijn, en tevens een katalysator kan zijn die je kan helpen boven jezelf uit te stijgen. Sommige scenes voelden wat overbodig (de musical-achtige scene op de markt) bijvoorbeeld, en ook de dansscene op Born to Run was nogal tenenkrommend. Heel sterk vond ik het vader-zoon verhaal. Hoewel het alle clichés keurig aftikt, raakte het me flink. Wat met name te danken is aan het overtuigende acteerwerk van Javed's vader. Je voelt de harde strijd die deze buitenstaander in Groot-Brittanië moet leveren om met enige waardigheid te kunnen leven. En je voelt zijn frustratie wanneer hij merkt dat hij hierin amper slaagt en zichzelf ziet vervreemden van zijn zoon. Een film met naast een groot optimisme ook een flinke traan. Precies zoals de muziek van The Boss altijd al was. 4*

Goeie film over een jongen die zijn droom najaagt om schrijver te worden. Een coming of age verhaal verpakt als een muzikale feel-good movie. De muziek en teksten van Bruce Springsteen ondersteunen het verhaal op een uitstekende manier. Origineel is het allemaal niet te noemen, maar mede door het nostalgische tijdsbeeld kijkt de film vlot weg.

Dit is een schoolvoorbeeld van een onwaarachtige film. Blinded by the light is puur schematisch in z’n personage-uitbeeelding en thema’s. En dan lekker op het herkenningsgevoel van het publiek spelen met muziek of andere culturele referenties, het oproepen van een tijdsbeeld, paar algemeen menselijke ervaringen over de adolescentie erin mixen, maar ondertussen tot ver achter de komma niks nieuws te zeggen hebben. Die opening met de kinderen, daar gaat het al mis, niemand kan mij wijsmaken dat ‘ie dat een geloofwaardige scene vindt. De muziek zit er ook zo onsubtiel tegenaan geplamuurd de hele tijd, tot aan letterlijke songteksten in beeld, om over de dansscènes als duidelijk teken van wansmaak nog maar te zwijgen. Blinded by the light is een film van het niveautje B-kinderboek. Niks ten nadele van kinderboeken overigens, die zijn zo bedoeld. Ik moet nog drie kwartier om hem af te zien maar laat het er denk ik verder bij zitten.