Opinions

Boeiende film wel, waarin weinig gebeurt en datgene wat er gebeurt is maar gedeeltelijk te volgen. Belangrijke tip is dan ook om even de plotomschrijving door te lezen voordat je je hieraan waagt, anders loop je het risico pas een kwartier voor het einde te ontdekken dat de hoofdpersoon Cassanova is, en tijdens de aftiteling dat ook Dracula hierin voorkwam.

Goed, ik had dat gelukkig gedaan, zodat tenminste de hoofdlijn begrijpelijk is. Wat we te zien krijgen is Cassanova als een soort gedistingeerde Bourgondiër die (constant giechelend) eet, sekst en poept. Alle ingrediënten voor een mateloos irritant personage zou je zeggen, maar de melancholie die tegelijk over hem hangt zorgt ervoor dat ik toch geïntrigeerd bleef.

Datzelfde geldt voor de film als geheel. Història de la meva mort heeft telkens weer voldoende in huis om te blijven boeien, maar vrijwel nooit iets om echt indruk te maken. De mooie beelden zijn vooral excellent belicht (hoewel soms wat te donker in de nachtopnames) en gekadreerd, wat iets schilderachtigs heeft en me een beetje deed denken aan Kubrick's Barry Lyndon. Fraai is ook het gebruik van muziek; de opening wordt prachtig begeleid met eenvoudige gitaarmuziek en gaandeweg de film wordt de muziek abstracter en dreigender. Ten slot wil ik nog even de scene noemen waarin Cassanova en z'n dienaar op een kar door het bos rijden. Erg sterk (en in een betere film zou dit het equivalent kunnen zijn van de befaamde lorry-scene uit Stalker).

Al met al zeker wel de moeite waard, maar in het mini-genre van de Cassanova geïnspireerde kunst geef ik zonder twijfel de voorkeur aan Marais fonkelende roman De gravin van Parma.

Een klein pareltje inderdaad, deze Histórias que só existem quando lembradas. Allereerst is de belichting buitengewoon mooi. Madalena die aan tafel brood bakt, het lijkt wel het melkmeisje van Vermeer of een ander klassiek schilderij. De personages, vooral natuurlijk Madalena en Rita met de mooie glimlach, zijn interessant door een combinatie van mysterie en alledaagsheid. Het mysterie zit hem bij Madelena in haar geschiedenis en bij Rita in haar afkomst (waar komt ze vandaan?) en motieven. Ook de tijdsthematiek is boeiend, hoewel het er misschien iets teveel bovenop ligt soms. En dan zijn er nog enkele individuele scenes die indruk maken, zoals het samen beluisteren van muziek via oordopjes en vooral de fantastische Franz Ferdinand-scene. Een veelbelovend filmdebuut dus van Júlia Murat.

Peter Jackson valt door de mand. Het begint eigenlijk al bij de titel; als je een film maakt waar veel mensen al jaren naar uitkijken en je weet niet verder te komen dan An unexpected journey dan ontbreekt het je aan fantasie. Wel past de titel goed bij de film, want voorbij dit uitgangspunt komt The hobbit nauwelijks. Goed beschouwd zijn er verhaaltechnisch twee ‘ontwikkelingen’: Bilbo Balings gaat mee met de dwergen, en lord Elron legt uit op welke dag de deur in de berg zichtbaar wordt. De rest van de film bestaat voornamelijk uit vechtscènes. En natuurlijk ziet dat er mooi uit, het budget is er ook naar, maar feitelijk is het slechts een aaneenschakeling van onwaarschijnlijke reddingen van 13 dwergen en een hobbit terwijl aardmannen, orks en aanverwante wezens aan de andere kant op even onwaarschijnlijke wijze massaal het loodje leggen. En als de situatie echt te benard wordt tovert Gandalf wel een deus ex machina tevoorschijn. Bijzonder zwak. Wat de rustpunten in de film betreft; deze worden zo aangedikt, van pathetische one-liners tot en met zonsondergangen aan toe, dat ze voor mij ook niet werkten. Over de humor is hier al genoeg gezegd, die is zeer matig. De aankleding en de decors zijn natuurlijk wel uitstekend, en ook de reden dat de drie uur film voorbij vliegen. De HFR is me niet opgevallen maar zal wellicht bij directe vergelijking tussen twee scenes best een meerwaarde kunnen hebben, ik weet het niet. Uiteindelijk blijft vooral staan dat Peter Jackson door de mand valt als verteller en als regisseur. The hobbit moet het hebben van een grootse opzet, een zwik vechtscènes en waarschijnlijk vooral van de populariteit van de LOTR-trilogie. Teleurstellend.

Interessant. Dat sowieso. Het concept is prima, en biedt eigenlijk alle ruimte om een topfilm op te leveren. Holy Motors is dat mijns inziens niet geworden. Dat komt simpelweg omdat de individuele sequenties niet goed genoeg zijn. De losse structuur geeft zoveel mogelijkheden om allerlei ideeën uit te werken, maar de filmische ideeën van Carax blijken wat mager te zijn. Vergelijk maar eens met Code Inconnu, waar Haneke zich uitleeft, met een paar parels van scenes tot gevolg. In Holy Motors maakte alleen de sequentie met Kylie Minogue indruk op me. Daar tegenover staat de vreselijke sterfscene, duidelijk als parodie op het genre bedoeld maar daarmee alleen kan je geen goeie film maken. De rest van de film wisselt in kwaliteit van matig tot fascinerend (het intermezzo was ook erg goed trouwens), maar ik had er meer van verwacht.

Bijzonder goede en leuke film. De setting en het verhaal van Home zijn origineel en goed uitgewerkt. Vooral ook het verloop, waarin een moderne inmetseling plaatsvindt, mag gedurfd genoemd worden. Alle personages worden geloofwaardig uitgewerkt, inclusief de ontwikkeling die ze doormaken door het openstellen van de snelweg naast hun huis. In tegenstelling tot Arnie vond ik het einde op z’n plaats: de inmetselingsactie is toe te schrijven aan een tijdelijke verdwazing, maar het laten doodgaan van het gezin was daarin buitenproportioneel geweest. De cinematografie van Agnes Godard is fijn, en ook de muziek is prima. Het enige waar het aan ontbreekt is een handvol scenes die er nog bovenuit steken en die de film naar een hoger niveau hadden kunnen tillen. Maar visie en talent zijn zonder twijfel aanwezig, dus ik ben benieuwd naar meer van Ursula Meier.

Wat deze film heel goed doet is een portret schetsen van een groep jongeren. Een portret, niet een verhaal, hoewel er gelukkig ontwikkelingen zijn. Dat zit ook in de stijl, want Fien Trochs Home sluit inderdaad moeiteloos aan bij de beeldcultuur van nu. Als je geïnteresseerd bent in deze cultuur kan ik me voorstellen dat het een fantastische film is. Ik vind de groep jongeren echter niet zo interessant. Inhoudelijk is Troch zelfs behoorlijk clichématig, met de even zwijgzame als loyale jongeren aan de ene kant en anderzijds een aantal volwassenen dat vooral hun eigen ideeen probeert op te leggen. Letterlijk elke volwassene in de film is steenirritant in dit opzicht, niet alleen de borderline-moeder van John. Hierin brengt Home gewoon te weinig nieuws. Nog wat onhandige seks erbij als verplicht nummertje, nee, de manier van brengen van Troch is prima maar wat ze hier te brengen heeft op z'n best middelmaat.

Had dit graag goed gevonden, maar het komt allemaal niet echt van de grond. Pas hier las ik dat het autobiografisch is (LaBeouf speelt dan eigenlijk zijn eigen vader begrijp ik?) en zo'n indruk maakt Honey boy eigenlijk ook wel. Het toont een disfunctionele vader-zoon relatie en dat is het dan. Ik hou meer van films die vanuit zo'n uitgangssituatie een narratieve ontwikkeling danwel een psychologische ontwikkeling laten zien, iets wat hier niet of nauwelijks gebeurt. Dat laatste gesprek in dat trailerpark is wel mooi ("You wouldn't be here if i didnt pay you", auw). Qua acteerwerk zijn Shia en dat jongste kind prima, de oudere versie van Otis vond ik vrij zwak. Verder biedt Honey boy in de vormgeving (te) weinig bijzonders. Ik had er wat meer van verwacht.

Nog enkele weken te zien op Netflix en heeft blijkbaar in 1991 de juryprijs gewonnen op Cannes. Dat is moeilijk te begrijpen, want de film is het aanzien nauwelijks waard. Voor het grootste deel kan dat op het conto worden geschreven van het abominabele acteerwerk: vrijwel iedereen overacteert, hoewel de rollen ook clichématig geschreven zijn. Verder is het een hysterisch gedoe met veel geschreeuw en alles moet de hele tijd snel-snel, maar eigenlijk zit je te wachten op dat de Fransoos vrijgelaten wordt en dat is dan het verhaal. Het begint trouwens met een onbedoeld kolderieke weergave van wat een oorlogsfotograaf doet, die blijkbaar in de eerste linie door kogelregens rent, zelfs de vechters opzij duwend. De shots van Beiroet zijn eigenlijk het enige wat de moeite waard is aan Hors la vie.

Wat ik een beetje mis in de besprekingen hier is het overdreven plechtstatige van de film. Allemaal van die betekenisvolle blikken, de korte knikjes, het elkaar begrijpen zonder woorden, de handdruk. Sentiment op z'n Amerikaans. Het verhindert voor mij de mogelijkheid om echt mee te leven.

Dat laat onverlet dat Hostiles zijn momenten heeft. Vooral de hele sequentie waarin de vrouw wordt aangetroffen en opgenomen in de groep is mooi (hoewel uiteindelijk het sentiment eveneens te zwaar wordt ingezet, maar dat kan daar nog wel). Fraaie landschappen zijn er ook, waarbij de cinematografie zelf niet al te bijzonder is, en de dissolves zeker naar het einde toe zelfs wat irriteren. De muziek van Max Richter vond ik niet zo passen.

Het basisverhaal is wat mij betreft wel prima voor zo'n prent, ook met de omkering van het karakter van Joe had ik geen moeite, hoewel het niet bepaald sprankelend origineel is. Jammer nog van enkele ongeloofwaardige zaken (de openingsscène bijvoorbeeld, verschans je je als man en vrouw in huis dan maak je tenminste een kans, of dat die pelsjagers zomaar drie vrouwen meenemen en vlak erna hun kamp opslaan).

Nee, echt goed kan je dit niet noemen. Niet lang geleden zag ik bijvoorbeeld Loin des hommes, die veel puurder is.

Nog maar eens gooi ik er een 4,5 tegenaan bij Bergman, voor de vijfde keer om precies te zijn.

Herfstsonate schaar ik onder zijn statische films waarin eigenlijk alles om de inhoud draait. Overigens ontbreken fraaie beelden niet. Dat zijn met name de kenmerkende close-ups van de twee vrouwen gevangen in hetzelfde kader, met voortdurend die schittering in de ogen. Liv Ullman heeft, om het in de woorden van Saramago te zeggen, 'een manier van kijken die geen kijken is maar het tonen van ogen'.

Verder staan echter vooral de dialogen centraal, zwaar en vol emotie. Die emotie komt tot een hoogtepunt in het nachtelijke gesprek tussen moeder en dochter. Een waanzinnig goed acterende Liv Ullman bracht mij bijna tot tranen. Dit is een van de beste scenes die ik ken van Bergman. De hele film wordt naar een hoger niveau getild.

Het einde laat veel open. Duidelijk is wel dat er eigenlijk niks veranderd: moeder kiest nog steeds voor zichzelf, Eva blijft haar liefhebben.

Zoals gezegd: 4,5*. Bergman biedt nu eenmaal vrijwel alles wat ik zoek in een film.

Bijzondere filmervaring toch wel. Vooral de combinatie tussen animatie en de levensechte personages kan ik waarderen. Setsuko met haar hoge schattigheidsgehalte is zonder twijfel de ster van de film, echt een talentje. De scene waarin Seitko vertelt dat moeder ‘ziek’ is en zij gaat mokken omdat ze haar niet mag zien vond ik bijvoorbeeld heel sterk.

Verder zijn verhaal en thema wel behoorlijk simpel en, eerlijk gezegd, nogal sentimenteel. Hotaru no Haka is een onvervalste tranentrekker. Juist de huilscenes van Seitko kwamen op mij echter wat onecht en overdreven over.

Ondanks deze minpuntjes vond ik het een goede film. Ben onder de anime nog geen topper tegengekomen maar ook zeker nog niets slechts. 3,5*

De vergelijking met Schindler's List is al vaker gemaakt, maar het knappe aan Hotel Rwanda is dat de kijker zich inderdaad gaat schamen. Iedereen is verantwoordelijk voor wat daar is gebeurd. Duidelijk wordt dat die verantwoordelijkheid ook geldt voor toekomstige conflicten.
Dit gebeurt in onze wereld.

De scene waarin de vrachtwagens wegrijden en de kinderen in de regen achterblijven, met daarbij dat zingen. Dat is indrukwekkender dan een slachtpartij.

4*

Wat is ze mooi, wat is ze mooi.

Een meeslepend drama, deze film. Knap hoe met dit simpele verhaal de levens van verschillende figuren zo goed in beeld wordt gebracht. Veel wordt slechts aangestipt zonder nadere uitwerking, maar duidelijk wordt dat elk personage wel wat vreemds over zich heeft. Dat verklaart de soms wat onlogische handelingen. Sfeer is ook goed. Enkele prachtige scenes, niet in de laatste plaats door het acteerwerk van Jennifer Connelly (wat is ze mooi!).

Naar het einde toe vond ik het wat geforceerd. Enige overkill op drama gebied.

Net aan de 4*

Wat is ze mooi. Zucht.

Aanvankelijk dacht ik dat Ik Doe Moeilijk ons, zijn Moviemeter vrienden, een kat in de zak had verkocht met deze tip. De film begint als een soort zelfhulpboek over opruimen. Maar dat blijkt slechts schijn! Happy old year wint alleen maar aan kracht als drama. Het is een beetje een tranendal op een gegeven moment maar blijft altijd oprecht en het is fijn dat de personages zich uitspreken. Ook het gebruik van muziek wordt doorheen de film steeds origineler. De beelden ogen naturel en verzorgd. Prachtig eindshot, misschien niet nieuw (of dat weet ik wel zeker), maar tot in de perfectie uitgevoerd, ook van actrice ... dinges.

(PS. Netflix-wedertip dan voor IDM: Elisa y Marcela)

Vrij duidelijk een boekverfilming, met die tijdssprongen en missende karakteruitdieping (omdat alles van het verhaal nu eenmaal verteld moet worden), waardoor sommige ontwikkelingen nogal merkwaardig in het luchtledige hangen. Dat begint al vrij snel met de verloving > toch geen verloving van Helen. Maar het sterkste komt het aan het licht wanneer Mr. Wilkox en Margareth zich ineens blijken te gaan verloven. In niets passen deze personages bij elkaar, sowieso zijn al die Wilkoxen onuitstaanbaar. Margareth verliest hiermee het beetje substantie dat ze als personage had opgebouwd. De ontwikkelingen helemaal aan het eind zijn ook bepaald niet sterk geschreven, inderdaad soapachtig zoals door anderen al opgemerkt. Howards End werkt voor mij dus als psychologisch drama niet echt. Het werkt beter als periode-film, dit element is ook een stukje subtieler dan het drama.

Ja hoor. Toch maar even reageren. Het inslaan van een voorraadje spullen in een situatie waar je kans loopt op 14 dagen thuisquarantaine is een logische houding. (Waarmee ik de mensen die een hele boodschappenwagen vol WC-papier laden natuurlijk niet wil verdedigen.)

Interessanter is echter dat de film de suggestie wekt dat het voedselsysteem inherent tekortschiet. Het is immers die vrouw die voor 'De Administratie' heeft gewerkt die zegt dat er 200 verdiepingen zijn, maar het blijken er 333. Dat zou goed overeenkomen met het beeld uit allerlei sociale experimenten: mensen zijn vaak als eerste geneigd om te helpen en sociaal gedrag te vertonen, pas als de druk wordt opgevoerd en de omstandigheden extremer worden slaat dat om. Waarbij ik El Hoyo principieel geloofwaardig vind als het om het gulzig eten gaat, maar de bijbehorende beledigingen en het op dat platform gaan staan om maar vanalles naar binnen te proppen overtuigt antropologisch al een stuk minder. Sterker nog, het lijkt me waarschijnlijk dat er op naburige verdiepingen zou worden samengewerkt als deze situatie echt was geweest.

Ik vond het dus een goede film, die niet alleen een sterk uitgangspunt heeft, maar ook de ontwikkeling en variatie nadien zijn prima. Mooie balans tussen wat kleinere momenten en dialoog enerzijds en dan weer de tamelijk gruwelijke actie anderzijds. Ik weet niet of het anderen is opgevallen dat de hoofdpersoon de gelaatstrekken draagt zoals Don Quichot vaak wordt verbeeld en zijn karakter past daar ook bij. Trimagasi lijkt dan weer op Sancho Panza, het boerenslimme hulpje van de dolende ridder. De andere grote culturele verwijzing is inderdaad de bijbel, vooral aan het einde wordt de beeldtaal van een gekruisigde Jezus opgezocht met close-ups van Goreng.

Positief verrast door deze El Hoyo. Een gruwelverhaal in de traditie van Edgar Allen Poe zou ik willen zeggen, met sci-fi heeft dit dan weer niks te maken.

Prachtig beeld: de slowmotion van de dame uit het internet-cafe die de straat uit loopt en links in beeld haar peuk tegen een muur gooit. Komt waarschijnlijk alleen tot zn recht op het witte doek.

Verder was ik niet zo onder de indruk van deze noir. Vond het matig en rommelig verteld, met te weinig suspense.

Leuk weetje nog uit de Q&A: de acteur die agent Wok speelt deed veel televisiewerk in de jaren '90, zoals detectives, maar na een publieke vechtscheiding verdween hij jaren uit de business om taxichaffeur te zijn. Dit is zijn come-back rol.

Hollywood met een stevige knipoog. The Hudsucker Proxy is altijd onderhoudend, goed in elkaar gezet, prima in beeld gebracht, en kent als uitschieters een paar absurdistische situaties en leuke grapjes (de secretaresse bijvoorbeeld die achter elkaar Oorlog en Vrede en Anna Karenina leest terwijl de naam van de Hula Hoop wordt bedacht). Zelfde categorie als Barton Fink , O brother, where art thou en eigenlijk ook wel een beetje The big Lebowski. De kant van de Coens dus die ik het leukst vind.

Afgelopen maand de hele serie maar gezien, en als je niet al te hoge verwachtingen hebt dan is het best vermakelijk. De aantrekkingskracht van dergelijke series (zie ook de Millenium-trilogie, Harry Potter en Lord of the Rings) is een hoofdpersoon die aan de ene kant heel gewoon is, maar die wel de superheld moet zijn. De protagonist is een outsider die dingen op eigen houtje onderneemt, soms tegen de klippen op met slechts een handjevol loyale vrienden, terwijl de tegenstander oppermachtig is, en natuurlijk inslecht. Ik ben wel gevoelig voor dit recept. Kwalitatief valt er heel wat af te dingen op The Hunger Games, en vooral het schrijfwerk is soms zeer pover (zeker vergeleken met Harry Potter). Deel drie was vrijwel overbodig en de finale stelt ook teleur. Daarnaast is het jammer dat Katniss in de laatste twee delen steeds meer een klaaghoofd op zet en te weinig zelf het initiatief heeft. Ook krijgt de slappe romantiek een veel te prominente plaats. Maar goed, Katniss is wel de drijvende kracht van de serie en de reden dat ik toch telkens met plezier een nieuw deel heb opgezet. Mijn beoordeling:

Deel 1. 2,5*

Deel 2. 3*

Deel 3. 2*

Deel 4. 2,5*

Kitcherig vind ik juist deze film. Zhang moet het hebben van zijn visuals en haalt daarmee in Ying Xiong het maximale resultaat. Narratief schiet hij echter tekort en een familieverhaal als dat van Huozhe wordt daardoor een nogal zoete vertoning. De aangezette manier waarop drama's en gelukmomenten elkaar afwisselen doet teveel denken aan een oppervlakkige Hollywood-productie. Aan vals sentiment geen gebrek, zie bijvoorbeeld de opdringerige muzikale ondersteuning.

Overigens vind ik het geen slechte film. Het bonte kleurgebruik en de mooie shots maken, samen met het gebrek aan diepgang, dat Huozhe gewoon lekker wegkijkt. Maar groots is het allerminst. Net aan 3*.

Boven verwachting goed. Basis van de film zijn natuurlijk de lang uitgesponnen en bloedstollende bomontmantelingsscenes (plus die van de sluipschutters in de woestijn). The hurt locker laat daarmee weer eens zien wat een bizarre situatie zo'n oorlog eigenlijk is, de constante doodsdreiging, niemand kunnen vertrouwen, het proberen te overleven samen met of soms ondanks je teamleden. Het laat ook zien dat zo'n situatie alleen maar meer haat kan creeeren, aan beide kanten. Gelukkig kiest de film zelf geen duidelijke kant, behalve van het te laten zien dat oorlog verslavend is en ook op die manier levens kapot maakt. Wat betreft de Amerika-verheerlijking die sommigen hier in zien: allereerst is het natuurlijk wel noodzakelijk dat je hoofdpersoon James niet als een held ziet maar als iemand die het vermogen om een normaal leven te kunnen leiden heeft verloren. Verder bieden mijns inziens de twee ondergeschikte soldaten voldoende tegenwicht, plus het optreden van een aantal Iraki's (de vertaler, de professor bij wie James binnenvalt, het jochie Beckham). Maar goed, zwaartepunt ligt duidelijk wel bij het soldatenleven. Stilistisch is de film goed en realistisch, met een relatief traag tempo, puik acteerwerk en ook verder doet The hurt locker gewoon heel weinig verkeerd, wat al een prestatie op zich is voor een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik snap die oscars wel.

De rust is, na Bin-Jip, weergekeerd bij Ki-Duk Kim. Een oude man die zijn huwelijksbootje maar niet aan de praat krijgt, een muzikale boog versus een I-pod, afgebladderde verf en kleurige vlaggen, dit alles deint voorbij in een heerlijke, reinigende rust. Tegelijk is er emotie en spanning, maar het blijft op een magische manier (of, wat waarschijnlijker is, door de hand van Ki-Duk Kim) rust uitademen. Zoals onder meer Freud al aangaf is de film niet perfect, zeker niet het script. Maar als je je laat onderdompelen in de sfeer maakt dat weinig uit. Hawl is dan een filmisch wiegeliedje.

Een kleine parel, die op het visuele vlak sterke Claire Denis-vibes afgeeft. Ik was vooral onder de indruk van de montage. Het hoogtepunt van de film voor mij was het moment nadat Laura haar camera kwijt is geraakt. Er volgt dan de overgang naar een shot van het besneeuwde spoor zoals dat achter de trein traag wegglijdt: kippenvel. Verder fijne acteurs, vooral Yuriy Borislov. Hij deed soms een beetje aan 'Stalker' denken? Paar erg mooie scenes, zoals bij de oma en vooral natuurlijk het kusmoment bieden een tegenwicht voor de soms iets te nadrukkelijke constructie van motieven (het 'Voyage'-nummer bijvoorbeeld). Hutti Nro 6 speelt tenslotte aangenaam met je verwachtingen en pas in het reflecteren achteraf begreep ik dat Lyokha haar aanvankelijk oprecht aanzag voor een sekswerker die naar de mijnstreek trekt om geld te verdienen. Dit is geen seksisme, het zegt iets over het grote maatschappelijke verschil tussen de twee. Het zijn deze dingen die de film inhoudelijk oprecht maken. Met de fraaie vormgeving erbij kom ik uit op een kleine vier.