Opinions

Regisseur Stephen Cognetti boekte succes met zijn debuutfilm, maar heeft sindsdien in principe niets anders gedaan dan diezelfde reeks telkens weer opnieuw uitbreiden. De spannendste stukken binnen het LLC-gebeuren zaten rondom de spookhuisattractie, maar dat aspect wordt met deze zogenaamde Origins-film volledig weggelaten. Daarnaast vind ik het persoonlijk amper een oorsprongsverhaal, want ook in deze film staat er een team centraal dat gewoon wat dieper in het complete achtergrondgebeuren probeert te kijken met tussendoor korte schimmen van het verleden. Met het extra materiaal dat om deze film heen wordt laten zien is het echter een groot raadsel hoe men überhaupt nog aspecten heeft om te onderzoeken, alles lijkt me nu wel uit de doeken gedaan. Cognetti heeft er overigens met zijn vierde film in de reeks nogal wat moeite mee om de boel spannend te krijgen. Het eeuwig leunen op die clownspop begint duidelijk z'n tol te eisen en de nieuwe verschijningen roepen amper dreiging op. Het levert in principe een nieuwe toevoeging aan de reeks op zonder hoogtepunten. Er wordt wel meer dan degelijk geacteerd en de documentaire-achtige aanpak blijft een schot in de roos, maar misschien wordt het eens tijd dat Cognetti wat anders gaat doen dan telkens dezelfde reeks weer nieuw leven inblazen.

Een mengelmoes tussen een hakfilm en een spookhuisgebeuren, dat door regisseur Tom DeSimone nogal onzorgvuldig met elkaar wordt verweven. Op het vlak van spanning bevindt Hell Night zich op een sfeervolle locatie met veel detail en donkere hoekjes. Daar wordt makkelijk een boel sfeer uitgeput, wat vervolgens afleidt van het feit dat de castleden niet uit de beste acteurs bestaan. Zelfs Linda Blair stelt hier enigszins teleur, maar krijgt dan ook niet veel mee vanuit het scenario. Helaas blijft het uiteindelijke gespook redelijk beperkt en moet het veld snel ruimen voor een nogal dommige moordenaar met bijzonder lelijke aankleding. Bijzonder dat DeSimone zelf naar dat monster keek en toen dacht een schot in de roos te hebben, maar het neemt vrijwel al het tempo weg uit de film. Het is verder gelukkig sfeervol genoeg, maar gaat te lang door en biedt te weinig op het vlak van gegriezel.

Ok.

Het is toch altijd weer even adem inhouden als zo'n acteur als Bridges weer in zijn "veilige" rollen terug gaat stappen. Het is zo langzamerhand wel echt een cliché-cowboy geworden en daarom kan ik zijn acteerwerk niet echt beoordelen. Het is voor hem gewoon te veilig.

Het blijkt al snel dat deze film zo'n serieuze moderne westernfilm gaat worden. Dat zie je al vanaf de eerste minuten aankomen. Dat blijkt al snel aan het langzame tempo dat de film volgt. Het is dan wel de kundige regie die het nog een beetje interessant weet te houden.

Maar niet altijd. Eenmaal de film zichzelf in dialoog gaat verliezen is het een stuk minder interessant. Het gezever tussen Bridges en Birmingham verveeld. Het is ook totaal niet interessant en een relatie tussen de twee opbouwen gaat maar moeizaam.

De film duurt 102 minuten, dus heel pretentieus relatieopbouw hoeft dan ook niet van mij. Laat het dan maar terugvallen in een trage 130 minuten film. De bankovervallen zijn voor de rest niet intens genoeg en maken helaas te weinig indruk.

De film leeft even op na de chaotische bankoverval, gevolgd door een korte spectaculaire schietpartij op de bergen. Dat zijn die momentjes die Hell or High Water net wat meer klasse weten te geven. Het is ook voor die scenes dat de film een voldoende van me krijgt.

Visueel voor de rest prima. Mooie landschappen en zeker enkele knap gekozen locaties. Camerawerk is echter wat tam en de dialogen nemen soms te veel overhand aan de beelden zelf. Voor de rest ziet het er wel strak uit, eerlijk is eerlijk.

Het krijgt wel een voldoende, maar vooral voor de momenten dat de film kort even opleeft.

Erg zwak.

Een film die inderdaad Tarantino ademt, maar wel duidelijk zijn regie mist helaas. En zijn vervanger bakt er eigenlijk ook heel weinig van. Zowel op het gebied van regie als op het gebied van acteerwerk. Uiteindelijk blijft er ook maar weinig van de film over.

De film doet heel erg zijn best om een grove en lompe toon te behouden, maar vliegt regelmatig uit de bocht. De toon mag dan wel lomp genoeg zijn, de beelden zelf laten de kans helaas liggen. Bovendien is dit veel saaier gebracht, terwijl Tarantino zijn lompe toon volledig onder de controle kon houden.

De regie van Bishop is ook erg zwak helaas. De locaties mogen er wel zijn, maar voor de rest blijft er weinig over. Het camerawerk is te klassiek, de actie is saai gebracht en de film concentreert zich meer op seks en geile vrouwen dan het verhaal zelf (dat ook nauwelijks aanwezig is).

Bovendien slaat Bishop als titelrol de plank ook totaal mis. Het lijkt een soort Anton Chigurh-kloon in motorpak. Maar waar dat karakter gaaf was, is deze vooral een lulletje rozenwater die stoer praat. Bovendien ziet hij er ook niet fit uit voor zijn rol.

Madsen deed het nog wel redelijk en van Jones kon ik ook nog wel genieten. Echter is de rest weinig soepels. Bekende acteurs zoals Hopper en Carradine worden verwaarloosd en de vrouwelijke actrices hoeven in principe niet veel meer te doen dan geil zijn.

Bovendien is de actie vooral tam en saai. Er spat veel te weinig bloed en de cinematografie is ook bijzonder saai. Er heerst voor de rest ook geen enkele spanning en sleept de film maar wat voort tot de speelduur van 87 minuten om is. En dan heeft de film maar weinig bereikt.

Daarnaast kampen we ook met een uitermate dom verhaal, dat de richting van wraak kiest maar regelmatig van het pad afloopt en concentreert op zaken die er totaal niet toedoen en zo een wazig pad creëert. Erg zwak resultaat van een film die zo best gaaf kan zijn helaas.

Een film die veel wil zijn, maar simpelweg niets is. De actie is te tam voor zijn toon, een hoop acteurs en actrices zijn zwak en de beelden zijn erg simpel. Af en toe wordt er een poging gedaan om interessante regie te laten zien, maar in het algemeen is de film een grote bende.

Goedkope, maar soms enthousiast geregisseerde slasherfilm van regisseur Patrick Garcia. Er wordt links en rechts van alles geprobeerd om deze film uniek te maken, maar de twee Garcia's (eentje daarvan regisseerde, maar ze schreven de film allebei) komen niet verder dan een uiterst voorspelbaar geheel met weinig (zeg maar geen enkele) interessante personages. Het eerste halfuur wordt gespendeerd aan inleiding en introductie, maar kansen zoals de mooie Afrikaanse natuur worden volledig genegeerd. Ter achtergrond zijn er wat willekeurige dramascenario's tegen de film aan gesmeten, maar buiten het feit dat dit slordig in het verhaal verwerkt wordt is het ook nog eens belabberd geacteerd. Tussendoor bevinden zich nog wat brute moorden die verrassend expliciet in beeld worden gebracht, maar ook daarvoor geldt een keerpunt. In dit geval is dat keerpunt dat vrijwel de hele film gedurende de nachturen wordt opgenomen waardoor de horror als kers op de taart de helft van de tijd onoverzichtelijk wordt gepresenteerd. Het was bij vlagen een straf om Hell Trip uit te kijken, maar ergens zit potentie verscholen vanwege de knappe locatiekeuze en details in de moorden.

Slecht.

Overigens vond ik het nog wel leuk om even te vermelden dat Hellbender een familieprojectje betreft. De regisseur is de man en vader van de moeder en dochter in deze film. Samen hebben ze een band opgericht, en ook nog andere films gemaakt. Super schattig, maar niettemin is Hellbender een slechte film geworden.

De passie druipt regelmatig van de film af, en die laat zich vooral zien door middel van de visuele effecten. Voor zo'n goedkoop dingetje zien die er namelijk serieus gaaf uit. Door middel van wat onheilspellende droomsequenties wordt een akelig sfeertje opgebouwd en daarvoor mijn complimenten als je ziet met hoe weinig centjes ze hebben gewerkt aan deze film.

Het acteerwerk is matig, vooral van de dochter. Ze krijgt veel druk met haar rol te verduren, want het vereist best wel wat acteertalent, dat ze helaas niet heeft. Veel scenes met haar zijn ongemakkelijk, en niet omdat de film dat wil, maar omdat ze gewoon niet goed acteert. De moeder is dan wat beter, maar ook zij kan de film niet redden van een hele stoot aan ongemak.

Verder zijn de scenes die bedoeld zijn om een band op te bouwen tussen personages net zo ongemakkelijk als eerdergenoemde scenes, omdat ze gewoon niet zo goed werken. Verhaaltje is nog wel origineel te noemen maar wordt beperkt uitgewerkt. De landschappen worden beperkt tot leven gebracht, en er heersen te weinig ideeën waarvan de kijker gaat denken dat ze echt gaaf zijn. Ideeën die concepten als deze wel vereisen.

Het is een slechte film geworden met wat mooie effectjes en degelijke momenten, verder vond ik het vooral een ongemakkelijke en lange zit. Dat voor een film die enkel 83 minuten duurt is best matig te noemen. Ik heb bijna geen enkel moment van de film kunnen genieten, en van het Fantasia Film Festival is dit ook de minste die ik heb gezien.

Mwa.

Hellbent is een film die in principe dezelfde formule kent als een algemene slasherfilm, maar bijzonder bij deze film is dat ieder hoofdpersonage homoseksueel is. Niet dat dit voor mij veel uitmaakt, iedereen mag zelf weten of deze van mannen of vrouwen houden (of helemaal niemand) maar voor veel mensen maakt dat wel uit en dan is Hellbent een leuk antwoord.

Helaas is het resultaat buiten eerstgenoemde weinig bijzonder of uniek. De film volgt namelijk in grote lijnen de paden van een normale slasherfilm en wijkt er eigenlijk nooit vanaf. De locatie is anders, maar Hellbent blijft overduidelijk een goedkope film. De passie is soms te voelen, en de omstandigheden waarin deze film werd gemaakt zijn bijzonder, maar dit blijft niettemin niet wegnemen dat het allemaal nogal standaard is.

De killer is weinig intimiderend en regisseur Etheredge geeft het individu ook te weinig mee om wel leuk te zijn. Het ideale trademarkpunt is dat de killer zijn slachtoffers onthoofd, maar het gemak waarmee dit gaat is opmerkelijk. Het hoofd vliegt er vaak al af met een enkele zwing. Je zal snel denken dat ieder hoofdpersonage al sterft na een potje vriendelijk stoeien.

Daarnaast kakt de film na de helft in. Eerst was het bekvechten tussen de hoofdpersonages erg vermakelijk, maar wanneer de personages op gaan splitsen wordt de film steeds minder interessant en werkt uiteindelijk toe naar een zeer oninteressante finale. Niets is eigenlijk nieuw, en buiten wat kills om de leegte op te vullen biedt Hellbent niks vernieuwends helaas.

Het opent allemaal vermakelijk, het acteerwerk is aardig en er zitten zeker leukere stukjes tussen, maar deze nemen niet weg dat Hellbent een ietwat standaard en vooral saaie slasher is geworden. Leuk om met gezelschap te kijken, maar eigenlijk als horrorfilm te weinig opvallend om echt bijzonder te zijn. Jammer is het wel, want de omstandigheden waarin dit werd gemaakt maakten het voor de makers nogal moeilijk, en toch wisten ze een heel eind te komen, daarvoor mijn oprechte respect.

Wat heerlijk weer.

De hellraiser-reeks moet nodig verder gezien worden, want bij het eerste deel was ik al enthousiast, en dat wordt hier weer voortgezet. Het haalt het echter niet bij deel 1, maar komt aardig in de buurt, want ook hier is de heerlijke lol tijdens het kijken weer rijkelijk aanwezig.

Wat deze film iets minder maakt dan het vorige deel, is de minder prominenten rollen van de Cenobites, die het gehele eerste deel echt in hun greep hadden. Hier zijn ze af en toe in beeld, maar doen eigenlijk vrij weinig. De schurk Julia maakt veel minder indruk.

Wel is dit deel duidelijk iets groter opgezet en heeft duidelijk een groter budget. Knap dat ze dit gehele project met slechts 3 miljoen voor elkaar weten te krijgen, en dat was bij het eerste deel met 1 miljoen ook al het geval. Voor mijn gevoel was hier veel meer ingestoken.

De horror in deze film maakt het hem gewoon. De gore is vaak indrukwekkend en hard. De sfeer is sprookjesachtig en lekker lomp, en de film vermaakt tot de laatste minuut. Dit is alles wat Hellraiser dan ook moet zijn, en dat doet deze film wederom goed.

Jammer dat Pinhead iets minder in beeld is. Hij maakt toch wel de film. De film probeert dit op te vullen door met een veel bizardere Cenobite te komen. (De dokter). Deze verschijning weet wel een groot deel op te vullen, maar de quotes van Bradley als Pinhead worden een beetje gemist.

Film is lekker fantasierijk en origineel. Veel gave horror met veel kleurtjes en gave gore. De 97 minuten voelen geen moment te lang aan. Tijdens het eerste deel had ik al een hoop plezier tijdens het kijken, en ook hier heb ik weer met plezier naar gekeken.

Wel is het acteerwerk niet heel hoogstaand, en Julia maakt weinig indruk. Wel is het allemaal iets spectaculairder in vergelijking met deel 1 en blijft het goed vermaken. Hopelijk is Bradley weer aanweziger tijdens deel 3.

Mwa.

Ik dacht dat deze wel beter zou zijn dan de remake uit 2019, maar ik denk dat ik de remake prefereer boven deze film. Dat neemt niet weg dat Perlman wel een betere Hellboy is dan Harbour. Maar als geheel geef ik de voorkeur aan de remake.

Ik denk dat ik ook teveel bloed heb verwacht, want deze Hellboy gaat meer richting braaf Marvel-vermaak. Weinig grof taalgebruik en weinig hard geweld. Het is best een braaf geheel geworden, iets wat je niet snel verwacht als het opent met Nazi's. Een beetje een gemiste kans daar.

Maar in het algemeen vond ik er gewoon niet veel aan, alhoewel het nooit verveelde. Het was net genoeg om te blijven boeien, alleen waren de neigingen om wat anders te gaan doen vaak te dichtbij. Del Toro mag dan een solide regisseur zijn, met superheld-achtige films weet hij zich duidelijk minder raad.

Dat is overigens niet omdat deze film langzamer is of meer voor de liefhebber is. Dit is gewoon puur entertainment en niet iets met een diepere betekenis. Tenminste, dat denk ik. Wat monstertjes, wat actie en een sarcastische superheld. What's new.

Perlman doet het wel goed als Hellboy, maar Del Toro slaagt er helaas niet in om van Hellboy een gaaf karakter te maken. Blair, Evans en Hurt weten ook van hun personage nooit iets boeiends te maken. De schurken zien er dan wel weer wat geflipter uit, maar schieten ook te kort om memorabel te worden.

Uiteindelijk is het als geheel niet slecht. Enkele monstertjes zien er leuk uit, de finale ziet er goed uit en de actie zelf is ook zeker niet slecht. Maar de ondersteunende elementen ontbreken wel. Matig cameragebruik tijdens actiescènes en een zeer matige soundtrack. Ook qua CGI verslikt Del Toro zich regelmatig behoorlijk.

Sets zijn dan wel weer mooi ingericht, die vooral in de opening en in de slotfase mooi uitpakken. Jammer dat het de film net niet weet te redden. De zwakke CGI, het standaard verhaal en het ontbreken van memorabele personages zorgen ervoor dat Hellboy me niet lang gaat bijblijven, helaas.

Tussenin.

Toch nog een keertje in de bios kunnen meepakken. Met een unlimited abonnement bij Pathé is mijn gedachte dan ook vaak "waarom ook niet". Ook Hellboy stond nog op het lijstje en dus toch nog een middagje naar de bios geweest.

De film werd afgebrand door een hoop kranten, maar in alle eerlijkheid is de meeste kritiek erg overdreven. Dit filmpje heeft eigenlijk maar 1 doel, en dat is vermaak. Meer wil het niet, en doet het ook eigenlijk niet. Maar desondanks is het niet perfect.

Acteerwerk is in zijn algemeenheid prima. Ik heb het origineel (nog) niet gezien, dus ik kan Harbour en Perlman niet vergelijken. Maar Harbour is een prima Hellboy. Jovovich is wat minder, maar heeft ook een waardeloos script. McShane heeft wel altijd zijn charme.

Visueel is het tussenin. CGI is lelijk, de monsters zijn er wat stroef uit in beweging. Ondanks er wel veel detail inzit, denk ik ook dat 50 miljoen te krap is voor een film zoals dit. Omgeving is wel geslaagd, sommige scenes stralen Fantasy uit. De rocksoundtrack is net iets te aanwezig.

Waar het vooral ook misgaat is dat de film soms neiging heeft zichzelf in de fantasy te verliezen. De fantasy/actiescènes zijn erg saai namelijk en weten geen moment opwindend te zijn. De normalere actiescènes zijn ook maar op 1 hand te tellen.

Soms schemert het wel door dat het een strip verfilming is, maar dan alleen bij de scenes waarbij Hellboy hoorns heeft. De humor is af en toe wel leuk, het houd de film luchtig genoeg zodat de fantasy scenes niet al te saai worden. Enkele grappige one-liners (Goalll!!) en daarmee vond ik het wel geinig.

Slotfase is het beste stuk aan de film. Demonen rampage op London is keihard en ik voelde me oprecht slecht voor de mensen. Zonde dat hij na 5 minuten alweer voorbij is. Het script is wat vreemd maar zo'n drama vond ik het niet. Enkele dialogen gaan wel mis, vooral rondom Jovovich.

Uiteindelijk is het wel uit te kijken. Het hart zit op de goede plaats, de film verveelt niet snel en heeft enkele leuke scenes. De smerigheid is er zeker soms, en daarmee weet Marshall wel zijn stempel op de film te zetten. Maar alles is net niet goed genoeg voor een voldoende.

Beter dan deel 1.

Na deel 1 de volgende dag gelijk het vervolg opgezet. Omdat deel 1 me eigenlijk behoorlijk tegenviel ging ik met twijfels aan deel 2. Maar gelukkig heeft Del Toro met dit deel vooruitgang geboekt met een hoop zaken uit deel 1. Al is het nog steeds niet bovengemiddeld.

Maar visueel ziet het er in ieder geval een stuk beter uit. Del Toro had duidelijk wat meer budget, en mocht hier ook wat meer mee zijn eigen ding doen. Toch denk ik dat de studio het niet aan durfde om aan een R-rating vervolg te beginnen. Alhoewel deel 1 ook best braaf was, was het tenminste niet your average superhero-flick en bevatte Nazi's in zijn verhaal. Dit gaat toch weer meer richting pure superheldenformules op.

Maar Del Toro doet dat wel wat beter. Enkele scenes springen er namelijk behoorlijk uit. Met als hoogtepunt de bosgigant midden in de stad. Dat was toch een behoorlijk mooi vormgegeven scene. Voor de rest gaat Del Toro met zijn vervolgdeel wat meer richting folklore op, en daar voelt hij zich ook duidelijk beter mee in zijn element.

Perlman is ook nog steeds een leuke Hellboy, maar Del Toro slaagt er nog steeds niet in om goede bijkarakters neer te zetten en om van Hellboy zelf een memorabele superheld te maken. Als klap op de vuurpijl dit keer ook nog vreselijke schurken erbij. De toegevoegde karakters zijn ook werkelijk onuitstaanbaar, met als dieptepunt Watson. Goss acteert goed, maar zijn rol is gewoon zo saai en zo standaard dat het eigenlijk niet uitmaakt of hij goed of niet acteert.

Gelukkig ziet het er visueel gewoon een stuk beter uit. Grotere actiescènes, enkele memorabele stukjes en vooral gewoon een overvloed aan wezentjes en monsters, waarvan er enkele heel goed uitzien. Angel of Death bijvoorbeeld. Doet ook wat denken aan Del Toro's hoogtepunt Pan's Labyrinth.

Een hoger entertainment gehalte, maar nog steeds niet erg goed. Het is dat de film er beter uitziet en daardoor beter wegkijkt. Maar ik blijf het niet begrijpen dat als je zo'n sarcastische superheld als titelrol neerzet nog steeds met zulke standaard bijkarakters/schurken kan komen. Nuala & Nuada zijn werkelijk de meest simpele en standaard uitgewerkte karakters. Optimale irritatie. Maar voor de rest een vooruitgang op deel 1.

Een ware beproeving om uit te zitten, omdat het ongebalanceerde en voortdurende gewissel tussen stijlen, perspectieven en ideeën serieus vermoeiend uitpakt voor de kijker. Regisseursduo James Eaves en Johannes Roberts experimenteert erop los, maar het eindresultaat oogt verward en ongecontroleerd. De hoofdrol van Lyndie Uphill mist bovendien alle benodigde charisma, waardoor je een sentimenteel personage als deze qua effect ineffectief maakt. De schrijvers leken zelf waarschijnlijk amper een idee te hebben waar het allemaal precies over moest gaan, een indruk die alleen maar verder wordt versterkt eenmaal je erachter komt dat dit gewoon een uitgerekte versie is van een andere film. Onbegrijpelijk is de onophoudelijke muziek die vanaf begin tot eind aanwezig is, maar geen enkele atmosferische bijdrage levert. Een half puntje meer omdat Eaves & Roberts oprecht iets unieks leken te willen presenteren, maar dat is alle goodwill die dit (mislukte) horrorproject vanuit mijn kant krijgt.

Poolse regisseur Bartosz M. Kowalski heeft al enige tijd ervaring opgedaan binnen de pure entertainmentindustrie van filmmakerij, maar leek ondertussen een echt serieuze horrorfilm te willen maken. Dat is hem goed recht, hij heeft er tenslotte best de kwaliteiten voor en dat komt duidelijk naar voren in deze traag opgebouwde, maar sfeervolle horrorthriller. Hellhole werd opgenomen in het Cisterciënzenklooster van Leubus, een geweldig onheilspellende locatie waar ook optimaal gebruik van wordt gemaakt. De donkere cinematografie en gedetailleerde indruk zijn heerlijk verzorgd. Het acteerwerk was ik echter minder over te spreken. Met name de iets te karikaturaal aangezette typetjes vullen het beeld niet erg interessant op. Daarnaast heeft Kowalski ook moeite met zijn eigen tempo, die de neiging heeft om na een relatief grootste scene compleet stil te vallen. Hellhole is daardoor niet ontdaan van saaie momenten, maar geeft er ook een hoop mooie beelden voor terug. Polen is zich langzaam aan het ontwikkelen binnen de horrorindustrie en dit vormt daaraan absoluut een waardige bijdrage.

Betere herziening. Regisseur Bruce McDonald zoekt nadrukkelijk de originele invalshoeken op en levert met Hellions dan ook een ongewone horrorthriller af, waarin de inhoud steeds meer naar de achtergrond wordt geschoven naarmate de speelduur vordert. Er wordt bovendien een nogal dromerige sfeerzetting ingezet na een stuk of 30 minuten, waarbij vooral het kleurgebruik positief opvalt. Niet elk visueel idee is effectief gezien de kaalheid van sommige scenes, maar het blijft wel onvoorspelbaar en apart. Acteerwerk is verder niet geweldig, de spanning had flink opgeschroefd mogen worden en de uiteindelijke hellions zijn geen bijzondere bedreigingen, maar toch weet McDonald de film boeiend te houden en genoeg te voorzien van eigenzinnigheid. Ik kan het persoonlijk wel waarderen dat er nog griezelfilms worden uitgebracht die iets anders proberen te doen en daar ook genoeg middelen voor hebben om dat te kunnen doen.

Aanzienlijk beter dan het bijzonder saaie eerste deel, met behulp van regisseur Bruce Pittman. Hij stuurt de inhoud namelijk een paranormale richting op en gooit alle menselijkheid overboord, dus nu heb je gewoon een stel vervelende klieren die omstebeurt het onderspit moeten delven tegenover een bovennatuurlijke dreiging. Alhoewel de eerste helft niet ontdaan is van een boel dooie momenten, leeft de film goed op tijdens de finale. Jammerlijk is het bijzonder slechte acteerwerk, zeker Wendy Lyon behoort tot de slechtste actrices die ik ooit heb rond zien lopen. Het blijft opvallend hoe ondermaats de acteerprestaties zijn binnen dit soort slasherfilms, maar je zult er mee moeten leven als je interesse hebt in dit soort "oudere" hakfilms. De praktische effecten zijn gelukkig bovengemiddeld, de slotfase gaat lekker over de top en de film duurt nergens te lang. Het is best entertainend en onderhoudend als je het geduld hebt om door het eerste restant van de film te komen.

Wat is dit een heerlijke film!

Totaal niet verwacht, tot nu toe verreweg de beste nominatie van de horrordraft van nominaties die ik nog niet heb gezien. U96 heeft me hier toch een echt toppertje laten zien, er valt weinig op aan te merken aan deze film.

Deze behoorlijk grove en vieze film blinkt uit met zijn lekker vieze ontwerpen, zowel de "Cenobites" als de gore in het algemeen zien er behoorlijk lekker uit. Aan het begin had ik mijn twijfels aangezien ik er een hekel aan heb als karakters (in dit geval de moeder) zich als een stelletje malloten gedragen zonder dat er op magische wijze iets gemerkt wordt door de mensen eromheen.

Dit alles wordt meer dan goed gemaakt door de heerlijke horror die eigenlijk volop in beeld komt. Misschien zijn de bliksemschichten die van het doosje afkomen er wat knullig uit, de rest van de gore komt sterk en erg goed in beeld.

De aandacht in het tweede deel bleef er volop bij, Laurence is een schattige verschijning en Barker steelt de show als de enige echte "Pinhead". Elke scene met de Cenobites is een genot, de horror is top en je verveelt je nergens. Heerlijk filmpje dit, ben er erg enthousiast over.

Horrorregisseur David Bruckner levert met zijn herinterpretatie van de genreklassieker Hellraiser een bijzonder teleurstellend geheel af. Het levert voor mij persoonlijk in ieder geval ideaal bewijs op dat bepaalde sfeerzettingen uit de jaren '80 simpelweg niet overgenomen kunnen worden. Bruckner gaat vooral het serieuze en nodeloos zwaar aangezette pad op om de personages kleur te geven, maar uiteindelijk resulteert het vooral in een film die veel te lang uitgesponnen raakt. De keuze is begrijpelijk, maar de uiteindelijke drama-uitwerking is clichématig en oninteressant. Als kijker wacht je eerder op de intrede van de Cenobites zelf. Juist daarom is het bijzonder spijtig te noemen dat er maar weinig leden van die groep echt indrukwekkend zijn. Ze vormen hooguit originele verschijningen, maar echt innemend is de nieuwe brigade nergens. Met name Jamie Clayton als de nieuwe Pinhead stelt teleur. Niet vanwege het omdraaien van het geslacht (het zou me aan m'n reet roesten), maar simpelweg door de acteerkracht, die nergens het niveau haalt van Doug Bradley's zware stem en dreigende gestalte. In principe worden er inhoudelijk genoeg originele vondsten toegevoegd en het acteerwerk van met name A'zion valt op, maar iemand als David Bruckner was simpelweg te sterk bezig de laatste tijd om nu met dit soort onbenulligheden op de proppen te komen.

Leuk.

Maar kwalitatief weer een treetje terug van de eerste twee delen. Hellraiser III heeft vooral een deel van zijn charme verloren waardoor de gore en fantasy iets minder indruk maken. Toch heeft het nog steeds zijn momenten en doet het niet heel veel onder aan de rest van de reeks.

Een grote fout is Bradley minder screentime geven. Hij heeft in dit deel toch wel een hoop van zijn charme verloren. In de voorgaande delen was het een dreigende en dominante verschijning, hier neemt hij een iets meer typerende villain aan. Met de kwaadaardige lachjes dus, het komt zijn personage niet echt ten goede.

Daarnaast is dit deel trager en duurt het lang voordat het echt op gang komt. Het lijkt op een gegeven moment een exacte herhaling te worden van de voorgaande twee delen maar dan iets minder charmant. Ik was daarom ook blij dat er flink uitgehaald wordt in het laatste half uur wat mijn cijfer een flinke boost geeft.

Daar wordt het een beetje Hellraiser, maar dan gemaakt door Michael Bay. De actie wordt groots uitgevoerd en we krijgen een hoop apart spektakel en lawaai, toewerkend naar een prima finale. Het is een gevaarlijk pad om te kiezen voor zo'n reeks als deze, maar het werkt wel dankzij een aantal lekker weirde cenobites en sterke gore.

Acteerwerk is slecht, Bradley viel ook tegen al blijft hij zeker de beste van de film. De good guys waren allemaal maar wat saai, het is echt wachten tot de gore een beetje begint te verschijnen. Wanneer deze dan daadwerkelijk verschijnt trapt het ook meteen lekker door. Het hoogtepunt was voor mij absoluut de slachting op het feest.

Eerste helft is meh, maar de tweede helft is apart op zijn eigen manier. Hellraiser III is gewoon een leuk derde deel geworden van de reeks. Bradley maakt iets minder indruk, de film is soms wat minder interessant en van de trilogie absoluut de minste maar nog steeds een solide deel in de reeks. Best genoten.

Dwaas.

En een hele grote stap terug in de reeks. Ik wist al dat de reeks steeds minder ging worden maar ik had niet verwacht dat het plots zo snel zou gaan. Prima dat ze Hellraiser een volledig nieuw jasje willen aantrekken, maar als dit dan het alternatief is hadden ze er prima mee op mogen houden van mij.

De hele setting naar de ruimte verplaatsen is al een beetje geforceerd, maar kan opzicht nog wel werken. Na 10 minuten zitten we echter weer 400 jaar terug naar 1 of ander oorsprongsverhaaltje te kijken. Ik ben niet zo'n fan van die tijdsperiode (kostuumfilms), maar het zou nog kunnen werken. In deze film werkt het alleen absoluut niet.

Sowieso is de oorsprong van dat puzzeldoosje oersaai te noemen. Ik snakte gewoon naar Pinhead zelf, want wat we hier te zien kregen was een goed voorbeeld van creatieve armoede. Gewoon willekeurige getallen in de tijdslijn pakken, wat cliché ideetjes daarbij gooien en vooral Bradley minder screentime geven en Hellraiser 4 is geboren. Ik kan niet geloven dat ze nog serieus aan het script hebben gewerkt, wat mij betreft hadden ze er gelijk een komedie van mogen maken.

Bradley doet het wel weer iets beter in vergelijking met het vorige deel, maar zijn screentime is beperkt en het duurt ongeveer 45 minuten voordat we hem mogen zien. Hij maakt zijn entree vervolgens wel op een degelijke manier, maar hij mag niet meer in de schijn staan van zijn eerste twee films.

Verder is het acteerwerk nog slechter in vergelijking met voorgaande delen. Maar dit keer komt het op het niveau terecht waarbij bepaalde crewleden eigenhandig de volledige film weten te ruïneren. In dit geval was dat Vargas, veruit 1 van de slechtste acteerprestaties die ik heb gezien. Ik was blij als we haar eindelijk een scene niet te zien kregen. Ik kon dan ook wel janken toen ze terugkeerde als cenobite.

Verder slaat het verhaal nergens op en maken enkele gore scenes, Bradley zelf en wat leuke settings als enige elementen een beetje indruk. De rest van deze film kon me gestolen worden. Tijdens de finale in het ruimteschip komt de film iets meer tot leven maar eigenlijk veel te laat en op een te lege manier. Slecht deel in de reeks dit, was tevens ook de reden waarom ik mijn Hellraiser-marathon weer stopte. Hellraiser 5 komt dan later wel.

Ondanks dat regisseur Rick Bota geregeld een excentrieke sfeerzetting weet op te roepen en kan profiteren van degelijke hoofdpersonages, overheerst de inhoudelijke dwaasheid uiteindelijk. Met name de finale slaat volkomen nergens op en doet de naam van Doug Bradley absoluut geen eer aan. Pinhead en zijn medeplichtigen moeten het veld zelfs aanzienlijk ruimen voor één of andere flauwe sekte. Het maakt een abrupt einde aan het mysterieuze karakter van de film. Deze begint namelijk leuk, maar door de onnozelheid van de inhoud maakte het me als kijker na enige tijd simpelweg niet meer uit welke insteek ze uiteindelijk wilde introduceren. Evenzeer jammerlijk is dat er telkens gekozen wordt om het verhaal te centreren rond detectives en hun onopgeloste zaak.

Regisseur Rick Bota nam dit zesde deel voor zijn rekening en bracht een oude bekende met zich mee, namelijk Ashley Laurence als Kristy. Veel heeft ze echter niet te doen, want het merendeel van Hellseeker bestaat uit Dean Winters die tegen allerlei hallucinaties en nachtmerries aanloopt. Bota en zijn scenaristen herhalen dit trucje tot in de treurigheid waardoor de tweede helft geregeld vermoeiend is om uit te zitten, maar de pogingen tot gore zijn effectief en het verhaal blijft voortdurend onvoorspelbaar. De uiteindelijke insteek is zelfs uitermate sterk, maar de veelvuldige herhaling van inhoudelijke zetten vraagt te veel van de kijker om een positief gevoel na afloop te laten overheersen.

Voor de derde keer neemt regisseur Rick Bota het roer aan om nog een deel binnen deze uitgemolken reeks te dirigeren. Dit keer wordt er (eindelijk) een andere setting gekozen, maar betreedt daardoor wel eerder de paden van een platgetreden slasher dan een originele Hellraiser-film. Opnieuw is er weinig ruimte voor Doug Bradley als Pinhead en wordt Lance Henriksen dit keer naar voren geschoven als de primaire antagonist. Het gebeuren profiteert van wat bloederige slachtpartijen en schaarse momenten van doeltreffende sfeer, maar met de fantasierijke oorsprong heeft het nog weinig te maken en inhoudelijk grijpen de makers naar alles wat er maar te rapen valt. Hierdoor pakt Hellworld uiteindelijk vooral dwaas uit en onderstreept dat er met weinig liefde en passie aan deze productie begonnen is.

Alhoewel ik het persoonlijk een vooruitgang ten opzichte van het vierde deel vind, mag het duidelijk zijn dat regisseur Scott Derrickson toen nog een hoop te ontwikkelen had. Inferno betekende de eerste Hellraiser-film binnen een aanstormende reeks die Pinhead gewoon aan een willekeurig en niet-gebruikt script hadden toegevoegd. Het verklaart meteen de teruggeschaalde aanwezigheid van Doug Bradley en dat komt het vermaak niet ten goede. Het acteerwerk is namelijk verder slecht, de speelduur is veel te lang en Derrickson roept slechts sporadisch een effectieve sfeer op. De slotfase is echter ambitieus en elke scene met de iconische Pinhead is meteen raak, maar liefhebbers zullen al bij al erg op hun honger blijven zitten met dit vijfde deel.

Een doordachte of verzorgde productie is Judgment in geen enkel opzicht, maar het kijkt aanzienlijk makkelijker weg dan zijn voorgangers. De eerste 10 minuten zijn direct eigenzinnig (ondanks de iets te opzettelijke poging om weird te zijn) en de voortzetting van het verhaal kan genieten van degelijke personages. Echt bovengemiddeld goed is het acteerwerk niet, maar de karakters hebben in ieder geval een onderscheidende persoonlijkheid. De aanwezigheid van Pinhead is weer teruggeschroefd ten opzichte van het negende deel, maar met een ietwat matige (nieuwe) acteur is dat helemaal niet erg. Het verhaal is ondertussen ver afgedwaald van het basisconcept, maar regisseur Gary J. Tunnicliffe zorgt in ieder geval weer voor een fantasierijke en excentrieke toonzetting. Ietwat onnozele antagonisten, een onrustige verhaalopbouw en het gebrek aan doeltreffende gore weerhouden een hoger cijfer.

Naar verluidt werd de productie van Revelations binnen drie weken afgerond. Ik durf te wedden dat daarvan 15 minuten naar het volledige castingproces zijn gegaan, want dit acteerniveau was wel heel bedroevend. Natuurlijk staan horrorreeksen nooit bekend om het hoogstaande acteerwerk, maar dat praat de uitermate belabberde inspanning van Nick Eversman in geen enkel opzicht goed. Positief aan deze bijdrage van regisseur Víctor García is dat het weer wat meer te maken heeft met de originele film, waardoor je dus ook meer van Pinhead te zien krijgt. Spijtig genoeg is Stephan Smith Collins een parodie-variant van Doug Bradley en valt in geen enkel opzicht serieus te nemen, waardoor een hoop van die heropleving weer verloren gaat. De horror kent verder ondermaatse effecten, het verhaal lijkt tijdens de productie door elkaar gehusseld te zijn en de slotfase slaat als een tang op een varken. Terecht bestempelt als de grootste flater binnen de reeks.

Ok.

Inderdaad een erg interessant thema en nog steeds iets waar een groot deel van de wereld over na moet denken. Het feit dat dit echt gebeurd is is natuurlijk zwaar, alleen de manier waarop het hier weergegeven wordt kan ik niet altijd serieus nemen.

Vooral omdat de film rare dingen doet, soms lijkt het wel de kant van een klucht op te gaan. Dallas Howard speelt eindelijk een goede rol, maar haar karakter is zo overdreven en haar gedrag is zo vreemd dat je het allemaal niet meer erg serieus kan nemen. Sommige grappen die hier gemaakt worden slaan de plank volledig mis poepcake en toiletpotten in de tuin passen hier gewoon niet in.

Stone weet de film niet te dragen, maar doet het voor de rest best ok. Ik vraag me alleen af waarom ze haar hier zo lelijk hebben gemaakt (dat kapsel staat haar absoluut niet). David en Spencer doen het ook naar behoren, alleen wederom opnieuw (vooral Spencer) hebben ze een karakter dat soms zo overdreven is dat het niet meer serieus genomen kan worden.

Vooral Chastain en Spacek vielen me eigenlijk op. Chastain speelt zowat de eerste rol die ik daadwerkelijk uit kan staan. Daarmee voor mij persoonlijk de beste rol die ze heeft gespeeld. Spacek heeft heel veel vooruitgang geboekt na Carrie .

Sommige scenes zijn sterk, erg sterk zelfs. Ontslaan van Constantine (vooral dit kwam binnen), de aanslag van de KKK verderop en het openbare geweld van de politie op de zwarte vrouw. Dit soort scenes zijn absoluut nodig voor een film zoals dit en dat tilt het allemaal nog wat omhoog.

Het sfeertje zit er ook goed in, lekker zonnig sfeertje en oud sfeertje zit er ook goed in. 146 minuten gingen best vlot om, al moet ik wel zeggen dat dit absurd hoog gewaardeerd is. De mix tussen flauwe klucht en discriminatie gaat gewoon niet zo, en wederom hier ook niet.

Wisselend.

Het is geen slechte film geworden, maar ook niet het meesterwerk wat sommige mensen zeggen dat het is. Het is duidelijk wel een rauwere horrorfilm, maar niet bepaalde de beste. Maar meestal weten deze ultieme low-budget films me ook niet te overtuigen.

Rooker speelt een leuke rol en doet het veruit het beste. Ook Towles doet het nog redelijk, en daarmee is het acteerwerk wel gezegd. Een hoop matig acteerwerk dat nergens weet te overtuigen buiten Rooker en Towles om dus.

De film opent al redelijk grimmig en probeert alvast de toon te zetten, maar zet gelijk ook de toon dat het een goedkoop filmpje is. Voor mij voelt het dan ook al snel aan als een regisseur die op een goedkope manier indruk wilde maken bij het publiek. En deze film is dan wel een manier om aandacht te krijgen.

Visueel niet al te best. De soundtrack is wel redelijk, en de moorden zijn soms wel rauw. Het is vooral de sadistische aard van de moorden die aanslaan. Maar veel meer dan dat toontje weet de film dan ook weer niet echt te bieden.

Je zou zeggen dat de boodschap van deze film is dat moorden slecht is, maar ik kan dat eerlijk gezegd moeilijk opmaken. Soms lijkt het gewoon eigenlijk als een goed iets neergezet te worden, al kan ik dat wellicht gewoon verkeerd gezien hebben. Voor mij heeft dat niet perse een meerwaarde.

Film duurt voor de rest niet lang en is wel vlot. Het is een rauwere film geworden met slecht acteerwerk van de meeste acteurs en actrices. Soms denkt het wat te makkelijk, maar in het algemeen is het niet slecht geworden. Soms voelde het gewoon wat nutteloos aan.

Ok.

Film met een interessant onderwerp, alleen niet helemaal lekker uit de verf komt uiteindelijk. Dat ligt niet aan Phoenix trouwens, die de film echt wel wat kleur weet te geven met zijn type. Alles in hem straalt depressie uit, terwijl het maar schijn is.

De film is erg traag, wat eigenlijk een echte binding met de karakters teniet doet gaan. Doodzonde, want dit had erg goed kunnen zijn op emotioneel gebied. Nu is het eigenlijk al riskant om een romantische film over de liefde tussen een man en besturingssysteem goed te weergeven. Het is al moeilijk om er sympathie voor te hebben.

Knappe prestatie wel van Phoenix. Hij draagt de film met zijn type en geeft de film wel degelijk de emotionele ondersteuning die het nodig heeft. De rest is wel redelijk inwisselbaar, en Johansson daarbij dus ook. Sowieso hadden dat soort rollen wel door meerdere acteurs gedaan kunnen worden.

Visueel is het ok. Het ziet er allemaal behoorlijk schattig en knuffelig uit, met veel felle kleurtjes en een soort warme, liefdevolle uitstraling daarbij. Echter zitten er wel heel veel stukken bij waarop het visuele vervalt als Phoenix ellendig lang tegen de telefoon blijft praten, waarbij de camera flink ingezoomd is.

Dat soort beelden maken de film wel wat saaier, omdat het nergens voelt of intrigerend is. De regie van Jonze is in dat opzicht niet bepaald geslaagd. Het mist toch de binding om dat te doen, en dat bied de film dus niet bepaald.

Maar het kijkt goed weg en het idee is toch wel bizar genoeg om te blijven boeien. Uiteindelijk heeft het pas diep in het einde de goede snaar te pakken bij de kijker. Dit had wel eerder gemoeten, maar ja. Ik geef hem het voordeel van de twijfel.

Een aantal keer maakte regisseur Anthony DiBlasi een uitstapje naar TV-achtige films, maar met Her Last Will is de draai naar dergelijk materiaal volledig volbracht. Het resultaat is dan ook wat je ervan kan verwachten: de inspanning is minimaal, het verhaal zal wel weer voorzien zijn van enkele bedenkelijke wendingen en het acteerwerk is algemeen matig te noemen. Echter mag gezegd worden dat Patrick Fischler opvallend goed op dreef is en straalt als enig lid een behoorlijk charisma uit. De overige castleden falen vooral hopeloos in het spelen van een echt personage, waardoor met name de slotfase verzandt in pure idioterie. Het verhaal heeft wel wat om handen en het scenario probeert er wel degelijk wat van te maken, maar de vooral ongeïnteresseerde regie van DiBlasi zorgt voor weinig hoogtepunten in deze middelmatige film. Hopelijk was dit dus voor hem gewoon een financiële bijdrage zodat z'n volgende project wel optimaal kan uithalen.

Matig gebeuren.

Bizarre uitglijder van een regisseur die in zijn loopbaan nog wel verdienstelijk Hollywood-materiaal heeft gemaakt. Vooral X-Men: The Last Stand zag een duidelijke vooruitgang als we over visueel praten in vergelijking met de delen die daaraan vooraf gingen. Wat er dan in deze film mis is gegaan weet ik ook niet.

Het komt in ieder geval allemaal behoorlijk klunzig over. Het slaat echt volkomen nergens op. Niet dat dat altijd zo is bij Hollywood-films, maar het is bijzonder waar die 100 miljoen dan in is gegaan, gezien de lelijke visuele kwaliteit van de film. Er gaat een hoop fout daar achter de schermen.

Het is vooral dat er zo'n monsterbudget in rook opgegaan lijkt te zijn. De film pakt bij vlagen nog wel groots uit, maar de meest spectaculaire en pakkende scenes zie je eigenlijk in de eerste minuten bij het oorsprongsverhaal van Johnson. Alles wat daarna komt is vooral saai en droog spektakel.

De gevechten zijn erg levenloos in beeld gebracht. Erg saai camerawerk en weinig materiaal dat intrigerend is. Saai kleurgebruik en saaie locaties vooral. Iets dergelijks als hitte is nooit voelbaar en adrenaline blijft ver weg. Had vooraf op iets meer fantasy gehoopt maar deze film mikt vrijwel alleen maar op wat neutraal spektakel.

Ik zie ook erg weinig visuele pluspunten. CGI is ronduit lelijk. Veldslagen zijn kort, futloos en saai. Alhoewel de formaties van de ridders die vanaf de lucht wordt gefilmd er nog wel leuk uitzien, is dat eigenlijk al het positieve wat ik kan noemen. Ik kreeg echt nooit een betrokken gevoel ergens.

Johnson is een logische, maar niet al te beste keuze. Als hij serieuzer moet gaan acteren valt hij echt door de mand. Bijrollen als McShane en Hurt doen het nog wel aardig, maar de rest van de Hercules-vriendjes zijn nogal slap. Het is ook regelmatig duidelijk dat de acteurs eigenlijk helemaal niet kunnen vechten.

Nee, dit was slappe hap van een regisseur die het blijkbaar zelf ook allemaal niet meer wist. Wat mij betreft hoeft hij ook niet meer in Hollywood te werken, tenzij hij weer echt groots durft uit te pakken en met unieker materiaal kan komen.