Log

Na zijn vorige domper herpakt regisseur Erik Bloomquist zich redelijk met Self-Help, waarin hij flinke ondersteuning krijgt van een bijzonder overtuigende Landry Bender. Vrijwel eigenhandig neemt zij het soms zwakke scenario op sleeptouw en levert een geloofwaardige balans af tussen emotie en urgentie. Met dit redelijk platte personage is dat een absolute prestatie voor een hoofdrol, maar helaas zijn de bijrollen een stuk minder. Zeker de groepsleden ogen onrealistisch en theatraal, met bedenkelijke handelingen die alle logica voorbijgaan. Bloomquist (die zichzelf ook een bijrol heeft gegeven) pakt uit met strak camerawerk en een verzorgde setting, maar bouwt een te beperkte mate van dreiging of spanning op. Hierdoor wil de film nooit stijgen naar een absolute ervaring, maar de basis staat stabiel en levert een overtuigende voetnoot af voor de toekomst.

Erg creatief of vernieuwend is The Lizzie Borden Game niet, maar het uiteindelijke niveau ligt een stuk hoger dan je vooraf zou verwachten. Dit soort ontdekkingen blijven de reden om niet meteen op te geven als je een belachelijke titel op de voorkant geplakt ziet staan. Chynna Rae Shurts is op die manier een opvallend onheilspellende verschijning, een aantal moorden zijn bijzonder grafisch en het middenstuk bouwt zelfs een mate van spanning op. Jammerlijk is de oninteressante aanloop, het clichématige verhaal en een teleurstellend einde dat nergens op slaat.

De films van de Wright-familie zijn iets geheel eigens, want je kan je haast niet inbeelden dat je dit soort drek met absolute passie kunt afleveren. Halloween Hero was bijvoorbeeld vijf jaar geleden al een knap staaltje onkunde, maar Monster Tapes doet een goede poging om dat niveau te bereiken. De helft van de film bestaat op die manier uit AI-gegenereerde beelden die slecht zijn gecoördineerd. Zodra schietende soldaten het zogenaamde monster tegenkomen, is het namelijk totaal onoverzichtelijk wat er precies aan de hand is, behalve dat er een boel bomen, stenen en mensen in het rond vliegen. Auto's rijden opeens door rood mos heen, boomstammen die naar beneden vallen hebben de omvang van een volledige boom en naar het einde toe valt er uit het niets een slecht bedachte wending voor je kiezen. De totale onkunde en het volledige onbegrip om een goed verhaal af te leveren nemen letterlijk bizarre proporties aan, maar het levert een onbedoelde hilariteit op die Monster Tapes van het laagst mogelijke cijfer redt.

Zeer saaie horrorfilm met in de basis een intrigerend idee, dat spijtig genoeg op de meest kale manier wordt uitgewerkt. Ellenlange proporties van Final Recovery worden gespendeerd aan dialoogscènes tussen slecht acterende personages, wat een behoorlijk vermoeiende afwisseling vormt na de gewelddadige opening. Regisseur Harley Wallen probeert op alle mogelijke manieren een mate van diepgang op te zetten, maar alles gaat volkomen verloren in het oninteressante mysterie, de kleurloze visuele invulling en de voorspelbare personages. Naar het einde toe zit er weer wat sensatie tussen; helaas zul je er bijzonder lang op moeten wachten.

Uiterst verzorgde, maar geregeld bijzonder niet-grappige komedieproductie met horrorinvloeden. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat regisseur Craig Johnson geen affiniteit heeft met spannende beelden en zich in vrijwel alle opzichten snel uit de voeten maakt als het even griezelig moet worden. Sfeervol ziet het er zeker uit, maar in vrijwel alle scènes moet een flauw grapje zitten en dat maakt van het geheel toch een infantiel gebeuren. Geregeld wekt The Parenting zelfs de indruk dat het scenario zo toegankelijk mogelijk moest zijn en daarom is versimpeld. Niettemin ontvangt de film veel bonuspunten vanwege het strakke camerawerk, de fraaie decors en de kleurrijke invulling.

Het uitgangspunt is leuk gevonden en het acteerwerk is niet heel onaardig, maar deze herbewerking van het klassieke filmverhaal heeft bitterweinig te melden. Zeker de uiteindelijke insteken en wendingen slaan als een tang op een varken; allen maken ze vooral een ontzettend geforceerde en onoprechte indruk. Alsof er met macht en man een onverwacht element in het verhaal zou en moest zitten, wat vervolgens erg opvalt. Verder doet regisseuse Louisa Warren na de opening niet meer aan visueel sterke beelden en is de spanning evenals de atmosfeer ver te zoeken. Eigenlijk is The Dead Walk geregeld zelfs erg saai, omdat er voortdurend wordt gekozen voor het eenvoudige, makkelijke pad.

Genre-regisseur Johannes Roberts blijft zich ontwikkelen na zijn valse start en levert ondertussen gegarandeerde kwaliteit af, maar Primate is misschien zijn spannendste toevoeging. In principe wordt hier alles geleverd wat het desbetreffende uitgangspunt van je vraagt. Een bijzonder concept, een hoop personages die af en toe zeer onlogische dingen doen, een stabiel opgebouwde spanningsboog en een nette look qua cinematografie. Daar komt nog bij kijken dat de castleden het goed doen en het scenario van Roberts en Ernest Riera ze niet te onsympathiek laat overkomen. Alhoewel de domheid soms te nadrukkelijk is, vormt Primate het exacte resultaat dat menig liefhebber in dit soort films zoekt. De steevaste opmars van Roberts gaat in ieder geval naar een steeds hoger niveau. Extra punten nog voor de sterke muziekkeuze.

Visueel aantrekkelijke horrordramafilm met een verdiende hoofdrol voor Kelly Marie Tran, die ik het na haar Star Wars-periode van harte gun. Zij en Miles Robbins leveren dan ook goed werk af en overtuigen in de nogal clichématige wereld die hier wordt neergezet. Een wereld waarin regisseur Shal Ngo moeite ervaart om spanning op te bouwen, want met dit computergegenereerde monster zul je menig kijker weinig angst aanjagen. Het ziet er allemaal qua montage en kleur goed uit, met een doorgedrukte neiging om een moderne film te maken. Naar het einde toe zitten er ook wat gruwelijke beelden tussen, maar de aanloop is te lang en echt meegetrokken worden gebeurt bij Control Freak niet. Daardoor zal het cijfer niet hoger uitvallen, maar het gemiddelde ligt bijzonder laag voor de basiskwaliteit die 'gewoon' geleverd wordt.

De Zuid-Afrikaanse regisseuse Danishka Esterhazy lijkt door de meeste horrorliefhebbers over het hoofd te worden gezien, maar heeft inmiddels zeer kwalitatief werk afgeleverd. Match vormt een sterke terugkeer na een aantal missers of tegenvallende resultaten, waarmee ze bewijst het kunstje nog altijd niet verleerd te zijn. Het geheel is sfeervol van begin tot eind, haalt sterk uit met gruwelijkheden en is niet bang om wat controversiële ontwerpen uit te lokken. Alhoewel het nergens tot nagelbijtende spanning komt en de opmaak er soms nogal goedkoop uitziet, weet Esterhazy daar overtuigend mee voor de dag te komen. De finale is verder zeer entertainend, maar zeker in de afloop wat afgeraffeld. Nog een kleine bonus overigens voor de hoofdrol van Humberly Gonzalez, die het uitstekend doet.

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Redelijk genrewerk waarin regisseurs Taneli Mustonen en Brad Watson de krachten hebben gebundeld om The Bayou op het grote witte doek te krijgen. Vooral Mustonen had achteraf beter moeten weten, want het aantal geslaagde krokodillenfilmpjes binnen dit genre is op één hand te tellen. Gelukkig scoort het eindresultaat punten op het vlak van geloofwaardig acteerwerk, een aantal redelijke effecten en een spaarzame hoeveelheid brute aanvallen. Helaas halen de makers verder weinig atmosfeer uit de omgeving en wordt enige vorm van spanning zeker niet opgebouwd. Tegen de finale aan moet The Bayou steeds meer moeite ondernemen om sensatie op te wekken en gaat daar uiteindelijk aan ten onder. Uiteindelijk vormt het daarmee niet het slechtste werk binnen deze omgeving, maar echt memorabel is het geenszins.

Uitgesponnen excuus om diverse dames in schaarse kleding te kunnen tonen voor 92 minuten. Alhoewel het verhaal werkelijk geen drol om handen heeft, vindt regisseursduo Angel Nichole Bradford en Steve Hermann het namelijk nodig om dit alsnog heel ver uit te rekken. Het acteerwerk van de meeste dames is werkelijk om te janken, het concept wordt halfslachtig en onvoldoende uitgewerkt en de gore scenes ogen buitengewoon lui. Wanneer er dan een soort plotwending wordt geïntroduceerd, verraadt Night of the Dead Sorority Babes al helemaal dat kwaliteit en/of logica niet de uitgangspunten waren. De ultiem lage score wordt vermeden, omdat het verloop niet al te saai is.

De Franse regisseur David Moreau is zonder meer talentvol, maar Other oogt iets te geforceerd in het willen neerzetten van originaliteit. Geregeld breekt de kwaliteit door via effectieve spanningsopbouw en overtuigende cinematografie. Deze film ziet er vaak prachtig uit en Olga Kurylenko zet een goede hoofdrol neer, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt gaat haar geklungel vervelen en wordt niet elke insteek even goed in het verhaal vermengd. Als dan de uiteindelijke onthulling aanbreekt, oogt deze vooral samengeraapt en onafgemaakt. De kerel in dat maskertje had al helemaal weggeschreven moeten zijn, aangezien zijn inbreng Other vooral in een onlogische en overbodige richting stuurt. Een voldoende voor enkele visueel aantrekkelijke momenten zit er echter zonder twijfel in.

Oersaaie, kansloze sciencefictionfilm waar regisseur Jamie Grefe werkelijk helemaal niets aan toevoegt. Enkel de settings ogen gedetailleerd, maar zien er daarentegen ook weer erg plastiek en clichématig uit. Verder wekt Paranormal Body Stream de indruk dat de regisseur amper aanwezig is geweest op de set, want veel meer dan een camera neerzetten op een tafel en ellenlange, statische scènes opnemen waarin dames acteren alsof ze uittreden doet deze film niet. Het is soms echt schrikbarend om te zien hoe slecht er wordt geacteerd en met hoe weinig passie de productie in elkaar is gezet. Er lijkt bovendien werkelijk geen einde aan te komen, ondanks de zeer beknopte speelduur.

Zeer boeiende thrillerfilm met een sterke rol van John Malkovich, die hier veel ruimte toebedeeld krijgt om ultiem te acteren. Zijn rol oogt soms flauw, maar zijn verbale en fysieke houding compenseert dat ruimschoots. Regisseur Mark Anthony Green geeft de griezelige insteek na een minuut of 30 al weg, waardoor het mysterie niet zo goed werkt en de wending voorspelbaar is. Gelukkig staat daar een vreemde, bijna hypnotiserende werking tegenover die van Opus een erg boeiend schouwspel maakt. Er mist een grootse finale, maar de onderlagen zijn effectief en het verloop vindt altijd wel een manier om ergens mee uit te pakken.

Vermakelijke, originele horrorfilm die creatief omgaat met het desbetreffende idee, ook al duurt het met 108 minuten wat te lang. Regisseur Keith Jardine overtuigt bovendien niet met de griezelelementen, want spannend, goor of sensationeel is Kill Me Again spijtig genoeg nergens. Bijzonder is dat de makers altijd wel een manier vinden om de aandacht van de kijker naar het scherm toe te trekken en maken daarmee goed gebruik van het gegeven. De uiteindelijke uitkomst is echter nogal eenvoudig en lijkt er met de haren bijgesleept, daarnaast blijft de visuele regie wat plat en had de film meer praktische effecten mogen inzetten. Brendan Fehr zit verder goed in zijn rol en zet een aantal komische situaties neer.

Kale, niet-spannende horrorfilm met een onovertuigende cast. iPossessed klinkt vooraf interessanter dan het uiteindelijk is en heeft bovendien opvallend lang de tijd nodig om zichzelf op te bouwen. Regisseursduo Jerry Sommer en Carl Rimi probeert de film van kleur te voorzien door uitgesponnen in te zetten op dramatiek rondom zware thema's, maar vergeten daarmee de spanning in te leiden. Zodra de dreiging om de hoek komt kijken, wacht je als kijker vooral af wanneer het allemaal echt loskomt. Ondanks een aantal degelijke moorden en verrassende wendingen wil het eindgeheel nooit overtuigen en is het geregeld zelfs best saai, waardoor het cijfer niet hoger dan dit gaat uitpakken.

Regisseur Kiah Roache-Turner weet heel goed hoe hij simpele concepten op een overtuigende manier moet uitwerken en levert met die inspanning een van de betere haaienfilms af. Beast of War kent voordeel door zich te plaatsen in een originele setting met een vakman achter het roer die goed weet hoe hij een film visueel moet decoreren. Het kleurgebruik is op deze manier opvallend, de aanvallen van de haai zien er gruwelijk uit en de sensatie kent voortdurend goed opgebouwde kookpunten. Alhoewel het nergens bijzonder spannend uitpakt en eigenlijk een grootse scène mist, vormt dit project een zeer positieve toevoeging aan een middelmatig subgenre. De haai maakt tegenwoordig weer een terugkeer op het grote doek en dat is zeer fijn.

Semi-overtuigende horrorthriller met een sterke eerste helft, waarbinnen regisseur Pierre Tsigaridis de dramatiek overslaat en direct begint met doordenderend gegriezel. De atmosfeer zit er goed in, de spanning wordt sterk opgebouwd en de verveling slaat nergens toe. Daardoor is het extra jammer dat de tweede helft aanzienlijk trager van aard is en veel minder goede ideeën uitwerkt. Het hele gedoe rondom de moordenaar wil niet onderhouden en de finale mist de atmosfeer die de eerste 45 minuten wel hadden. Gevoelsmatig leek Tsigaridis niet helemaal te weten hoe zijn film moest laten eindigen, waardoor er onafgemaakte concepten ongelukkig worden geïntroduceerd.

Zelfbewuste, maar brave Amerikaanse komedie waarin Jack Black en Paul Rudd vooral hun eigen ding doen. Regisseur Tom Gormican hoeft zelf buiten het script om weinig toevoeging te leveren, want de acteurs zijn veruit de meest intrigerende aspecten van Anaconda. Fijn ook dat er op een creatieve manier met dit soort reboots wordt omgegaan, wat toch een element van verrassing brengt. Spijtig genoeg houdt het daar wel zo'n beetje mee op. De spanning komt nooit van de grond, de slang ziet er veel te geanimeerd uit en de humor blijft spijtig genoeg te flauw om grappig te zijn. Hierdoor wil Anaconda best entertainen, maar nergens echt overtuigen.

Vermakelijke, maar overroepen zombiefilm die verrassend hoge cijfers toebedeeld krijgt voor het redelijk middelmatige verloop. Op conceptueel vlak mist het originaliteit en de speelduur is veel te lang voor dit redelijk platte verhaal. Niettemin houdt regisseur Carles Torrens het tempo er aardig in en zet hij een aantal spannende, intense momenten neer die dit project gemakkelijk op sleeptouw nemen. Het verloop is gelukkig ook niet al te klassiek, met een redelijke afwisseling tussen rustige en dreigende momenten. Spijtig genoeg zijn de personages tijdens die rustigere momenten niet zo boeiend en dan gaat de film gevoelsmatig snel langer duren. Tot een grootse confrontatie tijdens de finale komt het evenzeer niet, waardoor Apocalypse Z vanuit mijn kant geen voldoende gaat krijgen.

Vlotte romantische komedie met een zonnige aanpak en enthousiast acteerwerk van de castleden. Emily Bader en Tom Blyth vormen zonder meer dragende factoren voor People We Meet on Vacation en kennen een subtiele, maar aanstekelijke chemie met elkaar. Alhoewel regisseur Brett Haley zeker in de eerste helft overtollig en nodeloos gebruikmaakt van expressionistische, infantiele humor, weet het verhaal de kijker toch mee te krijgen in de voortgang en dat levert naar het einde toe verfrissende en doeltreffende vonken op. Erg origineel is het allemaal niet, maar het gespeel met chronologie houdt de kijker geëngageerd en de vlotte vertelstijl houdt altijd aan.

Onderhoudende, maar veel te lange horrorthriller waarin regisseur Gavin Wiesen met een totaal belachelijk concept aan de haal gaat en dit op de meest serieuze manier uitwerkt. Weinig tijd voor humor dus, ook al is het gegeven van een kwaadaardige geest die bij flesjedraaien wordt overgedragen volstrekt van de pot gerukt. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, loopt zeker de aanloop best vlot en hangt er een mate van professionaliteit in de lucht eenmaal het op cinematografie aankomt. Je zult dus geduld moeten hebben voor de speelduur, maar de wereld van horrorfilms heeft slechtere dingen voortgebracht dan Spin the Bottle. Ietwat jammerlijk dat de gegenereerde effecten er niet sterk uitzien.

Ietwat ongecontroleerd, maar uitermate vermakelijk actievervolg waarin regisseur Ric Roman Waugh de gebeurtenissen flink opschroeft. In Migration is er eigenlijk elk kwartier wel wat groots aan de hand, van meteorietenregens naar oorlogen tot tsunami's. Er is veel meer gaande dan in de voorganger, wat niet zozeer voor een spannendere, maar wel vlottere kijkervaring zorgt. Veel tijd voor dramatiek is er dan ook niet; daarom is het erg jammer dat Waugh hierop door blijft hameren en daarmee een rommelige indruk achterlaat. Zeer overtuigend zijn de effecten daarnaast ook niet, maar gevoelsmatig is het geheel zo voorbij en dan pruim ik dit persoonlijk beter dan het eerste hoofdstuk.

De ambitieuze aanpak van regisseur Luke Sparke is bewonderenswaardig, maar hij kan duidelijk niet op tegen de budgettaire mankementen en de minimalistische aanpak. Scurry is namelijk heel lang bezig met het doorlopend in beeld brengen van twee personages die door donkere tunnels kruipen en af en toe iets in de verte horen. Oeverloos geouwehoer over koetjes, kalfjes en trauma's krijgt bovendien sterk de voorkeur, waardoor de kijker na een halfuur serieus moeite moet doen om verder te kijken en niet toe te geven aan de absolute saaiheid. Naar het einde toe zitten er wat noemenswaardige momenten tussen en de long-takebenadering verdient dikke pluspunten, maar eenmaal de personages eindelijk uit die tunnel zijn gekropen, is de film letterlijk voorbij.

Door middel van valse marketing probeert regisseur Carlos Ayala liefhebbers te grijpen om zijn kwaliteiten aan te kunnen tonen, want met Amityville heeft dit weinig te maken. Sterker nog, dit begrip wordt geen enkele keer benoemd in het script. Where the Echo Lives bevat niettemin een aantal opvallende insteken, met een sfeervolle locatie en een handjevol potentieel spannende momenten. Helaas worden die grotendeels voortijdig afgekapt door Ayala, die verder heel lang bezig is met totaal onbelangrijke zaken. De speelduur wordt opgerekt door middel van scènes die niet veel meer tonen dan Sarah McDonald die eten uit de koelkast pakt, gaat hardlopen, wat internetpagina's afzoekt en af en toe een familielid ontmoet. Deze oninteressante lus gaat vervolgens bijna een uur lang door, om uit te komen bij een onopvallend paranormaal onderzoek met betrekkelijk weinig spanning.

Eh.

Regisseur Parker Brennon heeft een redelijk actieve aanwezigheid op Twitter en Letterboxd en oogt daarbinnen als een sympathieke jonge filmmaker, maar kan niet verhullen dat zijn debuutanthologie nogal middelmatig voor de dag komt. Hauntology is een typerend filmpje dat gewoon niet onder de lage productiewaarde kan uitkomen.

Hauntology (2,5*). Het overkoepelende, naamloze segment is het beste stuk van de film. De schrijvers ondernemen namelijk de moeite om het goed door de andere hoofdstukken te schrijven en de ideeën naar de finale toe zijn helemaal niet onaardig. Fijn is dat Brennon en zijn schrijfteam alles van onderstaande verhalen passend bij elkaar weten te brengen, wat een doordachte indruk achterlaat.

Witchcraft Becomes Her (2,0*). Er wordt wat met clichés gespeeld door de heks sympathiek te maken en het doelwit daartegenover de antagonist. Verder heeft dit segment weinig om het lijf, met een kale visuele invulling, een ineffectieve spanningsboog en een gebrek aan creativiteit. Toch is dit niet de slechtste manier om een dergelijke anthologie af te trappen en oogt de omgeving best sfeervol.

The Day Mabel Came Out Of The Grave (1,0*). Dit zal wel een last-minute toevoeging zijn geweest, want de makkelijke opmaak en de weinig verrassende afloop maken beslist geen sterke indruk. Slecht geacteerd en Brennon bekommert zich hier totaal niet om enige vorm van spanning. De uitkomst is daarnaast ook niet bepaald memorabel, eerder krampachtig samengebracht.

Paint and Black Lace (2,0*). Door meerdere reviews gehuldigd als het beste segment, ook al oogt het allemaal halfbakken en onafgemaakt. Bijzonder is dat het concept over een redelijke mate van creativiteit beschikt en er diverse pogingen zijn om een ode aan giallofilms te leveren (de titel geeft dit al weg), maar de moorden zijn braaf en het verloop niet bepaald boeiend.

The Old Dark Cashel House (2,0*). Alhoewel dit een beetje onafgemaakt aan elkaar is geschreven, is het wat mij betreft het beste hoofdstuk van Hauntology. Sfeervoller dan andere hoofdstukken en met een wat actievere poging om spanning te verwerven, ook al is de nogal overzichtelijke aanpak een dooddoener. Als kijker zie je alles gewoon te duidelijk en wat geesten die om de hoek komen kijken doen daar weinig aan af.

Bij elkaar komt dat uit op een gemiddelde van 1,9*. Een maker die oprecht probeert om een filmproject af te leveren zal altijd mijn bewondering ontvangen, maar hopelijk leert Brennon de nodige dingen bij en kan hij meer centjes ontvangen, mocht hij nog een project in de steigers willen zetten. In ieder geval niet de meest valse start, maar daartegenover ook geen opvallende.

Relatief onopvallende horrorfilm waarin Brande Roderick zowel voor als achter de camera staat. Wat er direct aan Wineville opvalt is de lage productiewaarde, veroorzaakt door een verrassend groot gebrek aan financiële middelen. Een moeder en zoon trekken daarbinnen naar het platteland om een nieuw leven te beginnen, waar meteen opvalt dat beide leden over weinig acteertalent beschikken. Daarbij komt kijken dat de moorden evenzeer weinig om handen hebben en er nergens de tijd of ruimte wordt genomen om een stabiele sfeerzetting op te bouwen. Wat rest is een mate van oprechtheid vanuit de makers en een poging om plotwendingen ertussen te krijgen, maar verder is dit vooral een project om te vergeten.

Horrorvariant op het bekende verhaaltje, met weliswaar andere personages en uiteraard veel minder budget. Regisseur Leigh Scott lost dat op door The Little Mermaid te verkopen als griezelfilm, ook al blijven die elementen redelijk braaf. Mike Markoff overtuigt gelukkig in een nogal ondankbare hoofdrol die niet al te veel van hem vraagt, maar helaas staat hij lijnrecht tegenover een overacterende Lydia Helen die daarmee een zeer clichématige sirene neerzet. De grootste kans die gemist wordt is echter het inhoudelijke mysterie, want de insteek wordt na 10 minuten weggegeven en dan zit je als kijker vooral te wachten totdat de personages eens zelf achter de bijzonder duidelijke hint komen. Het blijft allemaal (ondanks de kale visuele invulling) best boeiend, maar veel mis je er als liefhebber niet aan.

De Franse regisseur Alexandre Aja levert als doorgewinterde horrorfanaat altijd wel de benodigde kwaliteit af, zelfs al wijkt zijn pad weleens af van het desbetreffende genre. Never Let Go levert die ook zeker, maar redt het niet bij zijn andere films. De aanloop mist op die manier de benodigde spanning, de vormgeving van de dreiging boet weinig angst in en de insteek laat zich al snel raden. Halle Berry en de twee jonge castleden doen het verder verdienstelijk, maar maken een weinig geloofwaardige indruk als familie in een post-apocalyptische wereld. Naar de finale toe schroeft Aja het tempo en daarmee ook de spanning op, maar voor een te groot gedeelte blijft het een typerende film waar je na afloop je schouders bij ophaalt.

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.

Verrassende dramafilm met wat mysterie, thriller en horror op de achtergrond. Geïnteresseerde kijkers moeten zich vooral niet laten lijden door de sensationele poster, want dan loop je al snel tegen fikse teleurstellingen aan. Regisseur Lowell Dean ervaart bovendien moeite met de opbouw, aangezien de personages niet bijster interessant voor de dag komen en de post-apocalyptische omgeving weinig angst of dreiging inboet. Hierdoor wordt de urgentie en het gevaar van de gehele situatie nergens gevoeld, maar de tweede helft komt met een aantal sterke wendingen op de proppen. Specifiek de finale is ijzersterk, waar Dean als regisseur ook de nodige insteken aan toevoegt. Toch fijn dat je tegenwoordig nog met originele dingen kan komen aanzetten binnen dit soort uitgekauwde werelden.

Sfeervolle, sterk in elkaar gezette horrorthriller met een interessant gegeven en een doeltreffende omgeving. Regisseur Thordur Palsson weet precies waar hij zijn mosterd vandaan moet halen en zet een kleinschalige productie neer die effectief gebruikmaakt van haar minimale middelen. De muziekkeuze is op die manier zeer onheilspellend, het acteerwerk overtuigend en de spanningsboog effectief. Een aantal scènes worden zeer sterk opgebouwd, ook al zorgt de traagheid er spijtig genoeg wel voor dat het geheel niet doorlopend boeiend blijft. De uiteindelijke onthulling is wat plots en willekeurig, maar past goed in het concept.

De Singaporese regisseur J. D. Chua komt met een monsterfilm op de proppen die de verkeerde aanpak kent, aangezien er duidelijk een tekort was aan financiële middelen. De vreemde keuze om het monster na een halfuur voortdurend volop in beeld te brengen is daar een voorbeeld van, waardoor de houterige effecten meteen opvallen. Het ontwerp ervan is trouwens buiten die effecten om erg infantiel en maakt vooral een samengeraapte indruk, waardoor het effect eerder lachwekkend overkomt. Het acteerwerk is verder niet al te sterk, maar de setting in de donkere treinsporen is goed gekozen en het eerste halfuur loopt redelijk vlot. De productie wat minimaler en rustiger houden had wonderen kunnen doen; nu heb je een film die voortdurend op sensatie uit is en dit simpelweg niet kan veroorloven.

Erg rommelige en zeer saaie avonturenfilm met horrorelementen tussendoor, die regisseur Bruce Wemple op de minst creatieve wijze inkleurt. Kijkers die hopen op een groepje soldaten dat het moet opnemen tegen monsters komen bedrogen uit, want veel meer dan zwartgeblakerde en slecht opgemaakte acteurs zul je niet tegenkomen. Daarbij komt kijken dat het ambitieuze concept rommelig en onduidelijk wordt uitgewerkt, met een aantal castleden die amper op kunnen tegen de totale productiechaos. Het gebrek aan sensatie en de overdaad aan slap gezever maken Island Escape een serieuze uitdaging om doorheen te komen, maar uiteindelijk is dat te verwachten van dit soort pulpfilms. Enige pluspunten voor makers op de achtergrond die veelvuldig met visuele effecten hebben geëxperimenteerd.

Psychologische en mysterieuze horrorfilm met een bekend gegeven, waarin een stel tieners zonder stroom (en dus zonder warmte) vast komt te zitten in een winterhut. Regisseur Colton Tran heeft zijn cinematografie aardig op orde en gebruikt stijlvol camerawerk om zijn verhaal mee in beeld te brengen, maar kan weinig veranderen aan het onopvallende acteerwerk en het gebrek aan spanning. De beste stukken zitten in de abruptheid ervan, zoals een jongen die een kwaadaardige sneeuwpop hallucineert. Snow Falls is daarmee geregeld oninteressant en gevoelsmatig te lang, terwijl de speelduur daarentegen erg beknopt blijkt. Niet de slechtste binnen zijn soort, maar weinig memorabel dus.

Vermakelijk niemendalletje dat ver moet zoeken naar geslaagde plotinsteken, maar deze dan ook weet te verhullen tot het einde. Spijtig is de hoofdrol van Ava Cantrell, die niet geheel overtuigend in de huid kruipt van een manipulatieve tiener en ook niet echt leiding lijkt te ontvangen van regisseuse Melissa Vitello. Aan de ene kant moet ze overstag gaan als verleidelijke jonge vrouw; in de volgende scène is het weer overduidelijk een kind. Het verhaal zelf is gelukkig best boeiend en de ontluikende chemie tussen de twee jonge castleden is degelijk, maar heel extravagant is Abigail verder niet. Spanning, slimme psychologie of ruw geweld zit er niet tussen, waardoor dit project gedoemd is om in de onbekendheid te blijven hangen.

Origineel is deze koude winterthriller van regisseur Jesse Palangio niet, want veel invloeden maken in de eerste minuten al duidelijk waar de mosterd vandaan komt. Niettemin is Blood and Snow interessant genoeg, ook al pakt het mysterie anders uit dan je vooraf zou verwachten. Een sfeervolle locatie en degelijk acteerwerk zorgen ervoor dat de uitgesponnen speelduur van 114 minuten nergens te lang aanvoelt, maar dat neemt niet weg dat Palangio beduidend weinig risico neemt. Originaliteit of heel spannende scènes worden namelijk kundig vermeden en de afloop laat zich raden, maar zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden is het zeker niet.

Regisseur Steve Wolsh (inmiddels aangesteld als de naam die een herbewerking van Return of the Living Dead moet leiden) is hier amper bezig met het maken van een horrorfilm, ook al is de opening veelbelovend. In plaats daarvan ellenlange scènes tussen actrices die duidelijk niet op acteertalent zijn uitgekozen en af en toe een man met een geitenmasker die via droomsequenties kort van zich laat horen. Het slaat allemaal echt volkomen nergens op en Wolsh onderneemt verder ook niet de moeite om er enige vorm van spanning, expliciet geweld of eigenzinnigheid aan toe te voegen. Het laatste kwartier bevat niet veel meer dan het schaamteloos uitrekken van amateuristische beelden die willekeurig achter een halfbakken wending zijn gemonteerd.

Slappe hap van Zweedse makelarij, waarin een stel onsympathieke tieners zich begeven op een eiland met een boze heks. Regisseur Johannes Persson tapt vaatjes uit verschillende filminvloeden en verwerkt ze allemaal tot een brouwsel, maar vergeet er iets van hemzelf aan toe te voegen. Het acteerwerk is overtuigend en het ziet er allemaal op cinematografisch vlak niet verkeerd uit, maar er gebeurt gewoon te weinig en de ontknoping stelt teleur. Je kan als kijker bij dit soort films vanaf het begin al raden dat er een soort plotwending aan zit te komen en wat Persson daarvoor bedenkt is allesbehalve origineel.

Opvallende spookhuisfilm met een fijn concept, waarin het produceren van geluid geesten opwekt. Dit idee wordt door regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà zeer letterlijk genomen en uitgesponnen getoond, waarmee specifiek het middenstuk overloopt van spanning en sfeer. Het donker belichte huis, de goed ingeleide schrikmomenten en een niet al te lange duur zorgen er vrijwel eigenhandig voor dat Sound of Silence beslist geen saai weerzien vormt, maar je zult er middelmatig acteerwerk en een teleurstellende slotfase bij moeten nemen. Italiaanse filmmakers hebben zeker kaas gegeten wanneer het aankomt op het neerzetten van een griezelige atmosfeer en ik zie het volgende werk van deze namen graag tegemoet. Een ietwat saaie aanloop weerhoudt echter een hoger cijfer.

Regisseur Tyler-James is nu niet meteen een naam die een indrukwekkend curriculum vitae heeft opgebouwd, waardoor de getemperde verwachtingen van The Loch Ness Horror af en toe nog een vermakelijk weerzien realiseren. Fijn is dat de makers een sfeervolle locatie hebben uitgekozen waar je de nodige claustrofobie mee kan opvangen, maar helaas wordt daar weinig mee gedaan. De monstertjes zien er verder uiteraard slecht uit en het acteerwerk zit ook niet mee, waardoor het eindresultaat niet veel meer blijkt dan een typerend budgetfilmpje met schaarse hoogtepunten. De poster geeft overigens weg dat we ons in het centrum van Engeland moeten bevinden, maar dat is slechts venijnige marketing.

Boeiende film dankzij de interessante onderwerpen en omgevingen, ook al is de essentie van het verhaal snel weggegeven. Van de horror moet regisseur D.W. Medoff het bovendien ook zeker niet hebben, want praktisch geweld is er niet en spanning wordt evenzeer nergens opgewekt; enkel een mate van negatief escalerende psychologie is nog te merken. Het is vooral de one-manshow van Ava Rose Kinard, die overtuigend in de rol kruipt van een onzekere jonge vrouw die er graag bij wil horen in een formele omgeving. De escalerende taferelen op dit werk vermaken met gemak en Medoff zorgt voor een aantal creatieve wendingen, maar de kale visuele invulling en de weinig innemende griezelinslagen laten te wensen over. Niettemin een grote meevaller afgaande op de gemiddelde scores.

Zeer experimentele film met een onsamenhangend plot, waarin de primaire essentie best vermoeiend uitpakt na een minuut of 30. Bijzonder aan Psychosis is dat regisseur Pirie Martin het perspectief weerlegt op een hoofdpersonage dat stemmetjes in zijn hoofd hoort, waardoor je kort de indruk krijgt zelf gek te worden. De abstracte beelden en bijbehorende zwartwitfilters dragen daaraan bij, maar na enige tijd verwatert het verhaal en maakt het bovendien niet al te veel uit wat er nog gebeurt. De weinig innemende personages trekken de kijker niet naar het scherm en buiten enkele aparte scènes slaagt Martin er niet in een mate van overtuigende dreiging, waanzin of spanning verwerkt te krijgen. Specifiek de tweede helft oogt eindeloos.

Weinig memorabele psychologische thrillerfilm, gebaseerd op het bekende internetverhaal. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit bronmateriaal van de grond zou komen en regisseur John Farrelly gaat er redelijk braaf mee te werk. Spijtig is het ondermaatse acteerwerk, omdat er toch wel veel van de castleden wordt gevraagd. Zeker de laatste monoloog loopt over van theatraal gedoe en onovertuigende stemklanken. De makers creëren af en toe wat sterke momenten en experimenteren met opmaakeffecten, daarnaast ziet de omgeving er wel sfeervol uit, maar dat redt het oninteressante verloop niet genoeg. Al met al ben je The Sleep Experiment waarschijnlijk snel weer vergeten.

Schaamteloos brolwerk met geen greintje passie erin verwerkt. Nu is de Amityville-reeks al voor een lange tijd niet de meest noemenswaardige naam geworden, maar regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott maakt het wel heel bont. Slecht acteerwerk, een half uitgedacht verhaaltje en een geheel kwartier dat wordt gespendeerd aan random mensen die op televisie wat scriptjes oplezen, vormen de boventoon. Dat laatste lijkt overigens gedaan te zijn als initiatief om deze film de financiële middelen te geven, waarmee mensen kunnen betalen om een klein rolletje te krijgen. Het is bij vlagen echt schrijnend hoe weinig gevoel deze film weet op te wekken, zonder meer een van de mindere kandidaten binnen dit ondermaatse universum.

Regisseur Alex Smoot wil graag een psychologische aftakeling op beeld brengen en spendeert daar vrijwel de volledige film aan. In het eerste halfuur is dat boeiend dankzij het scherpe gekibbel en de voortdurende spanning, die knap wordt opgewekt door rustig de donkere hoekjes en stille geluiden van de omgeving in beeld te brengen. Deze subtiele regie wordt daarna spijtig genoeg afgebrokkeld om een wat bekender verhaaltje op het doek te toveren, waarmee de onderlinge spanningen aanzienlijk minder voorrang krijgen en vervolgens te eindigen bij een halfbakken afloop. Erg jammer, want potentie wordt door de makers zonder twijfel getoond.

Regisseur Víctor García gaat al even mee in het vak, maar lijkt met The Communion Girl oprecht een klassieker af te willen leveren. Veel insteken zitten hem daarbinnen ook mee, van het strakke acteerwerk tot de sfeervolle vormgeving op visueel vlak. Alhoewel de film nergens heel spannend wil worden, blijft het altijd wel boeien en zit er genoeg inhoud in om niet tot de onderlaag te behoren. Ietwat jammerlijk is de weinig vernieuwende invulling en een niet al te intimiderende tegenstander. Op dat vlak maakt García iets te nadrukkelijk gebruik van genreclichés, terwijl het ultieme (digitale) monstertje amper een seconde in beeld wordt gebracht.

Degelijk.

Een anthologiefilm waarin het thema onder andere al uit de titel te halen is. Satanic Hispanics gaat ook niet met de meest onbekende namen binnen het vak om, ondanks dat sommige regisseurs pas later hun betere werk hebben afgeleverd. In ieder geval kun je dus een zekere mate van vakmanschap verwachten.

The Traveler (2,0*). Het overkoepelende segment staat onder leiding van regisseur Mike Mendez en betreft een uitgesponnen dialoog tussen twee agenten en een mysterieuze verdachte. De opening van dit segment is sterk en de sfeer zit er soms lekker in, maar juist omdat het voortdurend wordt onderbroken, is er slechts een beperkte mate van spanningsopbouw. Echt lekker vermengt Mendez dit ook niet met de afzonderlijke verhalen, waardoor je als kijker soms een gevoel van laksheid besluipt.

Tambien Lo Vi (3,5*). De potentie van regisseur Demián Rugna wordt alleen maar verder bevestigd binnen dit korte segment. Een interessant idee krijgt een lekkere duw in de rug door middel van professionele visuele beelden, overtuigende effecten en goed acteerwerk. Je vraagt je soms af hoe je als maker op zo'n concept komt, maar de uitwerking liegt er zeker niet om. Ietwat onbevredigend qua afloop, maar desondanks een goede starter.

El Vampiro (2,0*). Een segment dat zich iets te veel bekommert om komedie, na een veel serieuzer voorgaand hoofdstuk en dito tussensegment. Dit werk van regisseur Eduardo Sánchez (niet de meest onbekende naam binnen het genre) is spijtig genoeg nergens echt lollig en over de grote lijn zelfs wat flauw. Een aantal sterke effecten en redelijk acteerwerk zorgen voor wat leven in de brouwerij; verder vergeet je dit zo.

Nahuales (1,0*). Dit losbandige segment van regisseuse Gigi Saul Guerrero vormt veruit de meest onbenullige toevoeging. Een aantal overtuigende effecten zorgen voor pluspunten, maar verder oogt dit hoofdstuk goedkoop, gehaast en idioot. Het slechte acteerwerk en het onwerkelijke einde maken dat vervolgens af. Het wil niet echt boteren tussen mij en Guerrero, want ook dit viel niet zo in de smaak. Vreemd acterende personages eindeloos lang uitrekken gaat er gewoon niet in.

The Hammer of Zanzibar (2,5*). Na het serieuze vorige hoofdstuk is dit stukje weer beduidend meer aan de campy kant. Regisseur Alejandro Brugués doet een poging om wat met de chronologie te spelen, maar de opmaak is toch wat aan de goedkope kant en tot een spectaculaire confrontatie wil het ook niet komen. Alhoewel ik de poging best kan waarderen, had het volledige stuk in de winkel eigenlijk gewoon weggelaten kunnen worden.

San La Muerte (3,0*). Regisseur Mike Mendez mag zijn eigen film afmaken met een persoonlijk tweede hoofdstuk, waarin het tussensegment toch beduidend beter weet te eindigen. Lekker explosief en vermakelijk, met een overtuigend monster dat de boel op stelten komt zetten. Een beetje jammer dat het verder nogal digitaal wordt ingevuld, met weinig liefde voor praktische effecten en een nogal abrupte, onbevredigende afloop.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,33*, afgerond naar boven. Alhoewel bepaalde namen met de nodige kwaliteit uitpakken, zijn het toch weer individuele segmenten die door de ondergrens zakken en daarmee het gemiddelde doen dalen. Ik kan het thema best waarderen, maar het is duidelijk te merken dat de bijdragende namen vooraf geen toonzetting met elkaar hebben besproken.

Geinig.

Dead by Midnight vormt een ideaal voorbeeld van een verzameling aan regisseurs die echt graag willen. Op deze manier wordt er van alles bijgehaald om de film grappiger, griezeliger en creatiever te laten zijn, waardoor menig liefhebber sneller geneigd is de goedkope inslagen een beetje voor lief te nemen.

Dead by Midnight (3,5*). Dit is niet de officiële naam van dit overkoepelende segment, maar een verzamelbegrip voor de reclamespotjes en de presentatrice zelf. Het is allemaal op een komische wijze best smakelijk te noemen, met oprecht grappige stukjes zoals Murderol, Bag of Dicks Delivery en Cassie. De voortdurende drang om de vierde muur te doorbreken levert daarnaast de nodige interesse op en de makers zorgen voor een mate van onvoorspelbaarheid, wat de hele film een stuk genietbaarder maakt.

Hellevangelist (2,0*). Het eerste echte verhaaltje is spijtig genoeg een teleurstelling. Dit segment vormt een typisch voorbeeld van een idee met te weinig aangeplakte minuten. Regisseuse Hannah Fierman lijkt er alles redelijk met de haren bijgesleept te hebben en maakt daarmee een onafgemaakte, gehaaste indruk. Tussendoor wel een visueel knap bedachte film, maar daarmee is alles wel gezegd.

Jasper (3,0*). Creatief als je het gebrekkige budget in acht neemt. Regisseur Torey Haas toert het komische pad op door een tekenfiguurtje te presenteren als boosdoener. Het levert voldoende gekkigheid en tempo op, waarmee het middelmatige acteerwerk is vergeven. Het personage van Jasper ziet er verder wel erg lelijk uit, maar de cartooneske benadering levert ook binnen dat vlak enige verzachting op.

Clean Ur Room (3,0*). Vlot gedirigeerd en met een hoge snelheid gebracht. Het acteerwerk en de visuele presentatie zijn prima; de uiteindelijke ontknoping is echter wat flauw. Regisseuse Anissa Matlock kampt met wat continuïteitsfouten, waardoor het grapje niet echt werkt maar de aanloop vermakelijk genoeg is.

Heroes of Time (2,5*). De eerste paar minuten van dit avontuurlijke segment zijn erg geestig, waarin regisseur Eric Davis een oprecht sterke poging doet om film over te laten lopen in game. Eenmaal het verhaal zelf van gang is gegaan, valt het op dat de makers met te weinig middelen op iets te veel mikken. De effecten zien er bijvoorbeeld slecht uit en de afloop is niet bepaald bevredigend, maar vermakelijk is het wel.

Gutcruncher (1,5*). Het enige hoofdstuk dat echt onder brolwerk valt, met een veel te eenvoudige benadering en lelijke opmaakeffecten. Regisseur Jay Holloway dirigeert een segment dat in de essentie echt nergens over gaat, met een concept dat je met twee zinnen kunt omschrijven. Als je dit gebeuren aanschouwt, vraag je je als kijker toch serieus af of de makers wel passie hebben voor hun vak.

Bij elkaar komt dat uit op een 2,58* gemiddeld, afgerond naar beneden. Ondanks dat het eindgemiddelde niet bepaald kan worden gezien als een hoog cijfer, valt het toch op dat deze anthologiefilm buitengewoon lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Dat terwijl er best wel de nodige humor en creativiteit in vermengd zit, dus ik raadpleeg alle geïnteresseerde liefhebbers om het toch een kans te geven.

Goed geacteerde thrillerfilm die zichzelf presenteert als langzaam ontluikende escalatie met een paranormaal tintje, ook al komt dat tweede nogal teleurstellend voor de dag. Het grootste euvel van A House on the Bayou is de verschijning van Jacob Lofland, die simpelweg niet heel intimiderend voor de dag komt als Isaac. Het (en zijn) acteerwerk is zonder meer overtuigend en professioneel, maar de kijker wordt op deze manier weinig angst ingeboeid. Wanneer het op de fantasierijke inslag komt, kan regisseur Alex McAulay met niet veel meer aankomen dan een donker kamertje en wat snelle grapjes. Waar de grootste potentie dus ligt worden geen kansen aangegrepen, maar het blijft wel boeien, ondanks de afwezigheid van stabiele spanning/sfeer.

Horrorfilm die zichzelf poogt neer te zetten als realistische documentaire, maar eigenlijk te belachelijk voor woorden is. Pluspunt is dat het koppeltje dat hier op de voorgrond staat redelijk goed acteert, ook al maakt regisseur Tony Cadwell het ze niet makkelijk door ongeloofwaardige dialogen te schrijven en te veel in te geven op theatrale emoties. Behind the Sightings komt qua gegriezel verder ook niet met meer aan dan een paar zwaaiende en dansende clowns die af en toe wat kattenkwaad uithalen en voor je deurcamera staan. Als dan vervolgens eenmaal de poppen aan het dansen zijn in de finale is het eerder een humoristisch weerzien, waardoor Cadwell eigenlijk op alle mogelijke fronten heeft gefaald.

Regisseur Michael Morrissey bouwt een intrigerend mysterie op dat niet veel tijd nodig heeft om zichzelf in te leiden. De opening is doeltreffend en de atmosfeer mag er zeker zijn; helaas is de ontknoping een stuk minder bevredigend. Morrissey bekommert zich bovendien veel om zijn hoofdpersonages en kent veel tijd toe aan diens ontwikkeling, maar het ontging mij persoonlijk als kijker volledig waarom het figuur van Lexi Johnson zo "lief" omging met een puber die duidelijk zelf in de fout zit. Toch best frustrerende zaken die niet aan geloofwaardigheid winnen, maar als dan ook de uitkomst niet bepaald overloopt van spanning, eindigt The Girl Who Got Away in een redelijke domper.

Het derde project van de beruchte regisseur Lex Ortega laat zien dat hij wel degelijk interesse heeft in andere subgenres binnen dezelfde hoek die zich niet per definitie focussen op snoeihard geweld, maar Animales Humanos is desondanks een middelmatige film geworden. Het eerste halfuur is gelukkig nog te behappen, met een goed opgebouwde nuance en een doeltreffend ruwe benadering wat betreft het bewust laten inslapen van huisdieren. Ortega laat je als kijker begrip tonen voor beide kanten, maar gaat daarna over in een slaapverwekkend home-invasiongebeuren waarin de inbrekers belachelijke maskertjes dragen en daarmee alle dreiging verliezen. Liefhebbers van harde beelden zullen hier teleurgesteld mee weglopen, maar Ortega compenseert ook simpelweg te weinig op andere toevoegingen.

Regisseur Noah Baumbach blijft altijd wel zijn eigen interesses volgen en voor hem is het fijn dat een streamingdienst zoals Netflix hem daar de middelen en creativiteit voor wil lenen. Helaas zijn de écht overtuigende projecten redelijk miniem, met ook hier weer een terugkerende focus op karikaturale, vervelende personages die ellenlang in beeld komen. George Clooney en Adam Sandler zijn niettemin uitstekend op dreef en zorgen vrijwel eigenhandig voor wat emotionele momenten in de tweede helft, maar Baumbach houdt zich tussendoor veel te lang bezig met nodeloze grapjes en volstrekt zinloze momenten. Vrijwel alle scènes in de trein hadden bijvoorbeeld geschrapt mogen worden, zodat de ruime speelduur van 132 minuten aanzienlijk behapbaarder blijft.

Middelmatig griezelproject waarin de meest noemenswaardige momenten zich in het eerste halfuur al laten zien. Specifiek de scène waarin drie tieners het spel spelen dat alle gebeurtenissen in gang zet, is sfeervol en laat zien dat regisseursduo Fionn Watts en Toby Watts echt wel over het benodigde gevoel beschikt. Ook het acteerwerk, ondanks de volstrekt belachelijke personages die hier worden neergezet, kan er best mee door. Veel mysterie is er voor de kijkers niet om uit te puzzelen en echt spannend wordt het nergens, maar een aantal liefhebbers zal zich zeker met de eerste akte kunnen vermaken. Extra zonde dus dat de slotfase nogal bedenkelijk voor de dag komt.

Regisseur Rian Johnson toont duidelijk passie voor het universum waar hij zelf verantwoordelijk voor is en met Wake Up Dead Man levert hij in ieder geval weer een beter project af dan Glass Onion. Vooral het mysterie laat zich hier wat minder snel in de kaarten kijken en er is weer een leuk team verzameld om de hoofdpersonages mee in te vullen. Josh O'Connor en Josh Brolin zijn veruit de meest opvallende rollen, maar eigenlijk leveren alle namen evenveel bijdrage om de essentie te blijven verhullen. Jammerlijk is dat de sfeerzetting niet echt mee wil werken, waardoor Johnson nergens een mate van spanning weet op te bouwen. De uiteindelijke insteek leunt ook te veel op toevalligheden en gebrekkige logica, wat toch een vergezochte indruk oplevert. Alle lof voor de inzet van Johnson, maar een ander uitstapje buiten deze wereld is stiekem weer welkom.

Op het vlak van acteerwerk en sfeerzetting scoort dit horrorproject van regisseur Kim Kwang-bin een voldoende, maar The Closet valt waar soortgelijke concurrenten ook door vallen. In dit geval is dat vooral het veelvuldig in beeld brengen van de geesten (en de tijd dat spookkinderen nog eng waren ligt helaas al achter ons), waardoor de kijker zich nooit vastgegrepen voelt. Hoe dan ook toont Kwang-bin te beschikken over gebrekkig geduld en bekommert hij zich te weinig om de spanningsopbouw. Hierdoor zit het eindgeheel vast aan een interessant concept met goed uitgekozen acteurs en een hoog tempo, maar weet het zichzelf op kwalitatief vlak nooit verder te ontstijgen.

Oninteressant griezelproject met een belachelijk concept en vervelende personages. De verhoudingen tussen de kinderen en de volwassenen worden door regisseursduo Andrew Mecham en Matthew Whedon ongeloofwaardig neergezet en van enige spanning is ook zeker geen sprake. Met een titel als Behind You zou je dat wel denken, maar uiteindelijk gebeurt er amper wat en rennen de personages voornamelijk weg van bedreigingen die allesbehalve intimiderend overkomen. Het verloop zal menig kijker dan waarschijnlijk binnen een mum van tijd weer zijn vergeten.

Teleurstellend Blumhouse-project met een veilige uitwerking en een uitgekauwd concept. Regisseursduo Elan Dassani en Rajeev Dassani levert vooral een oninteressant eindgeheel op dat de meeste pluspunten verkrijgt door het goede acteerwerk van Sarita Choudhury en een interessante culturele wisselwerking, maar enige spanning of sfeer wordt amper opgeroepen. Het is eigenlijk onvoorstelbaar frustrerend hoe de familieleden in Evil Eye gebrekkig met elkaar communiceren, wat uiteindelijk uiteraard de essentie blijkt van de problemen. Naar het einde toe gebeurt er eindelijk wat, maar tegen die tijd hebben de meeste liefhebbers waarschijnlijk al een negatief oordeel klaarliggen.

Zoutloze herbewerking. Regisseur Tate Steinsiek heeft diverse prijzen gewonnen met opmaaktechniek, maar zet ze in Castle Freak amper in. De wezentjes zien er niet uit en zijn beslist niet intimiderend, wat toch jammer is als je zo'n sfeervolle locatie weet uit te kiezen. Het acteerwerk draait verder ook op niets uit, de spanning is ver te zoeken en de absurde finale is amper memorabel te noemen. Wat rest zijn wat bloederige momenten die de liefhebber soms laten ontwaken uit zijn/haar slaap, iets waar je haast niet aan ontkomt tijdens het zien van dit weinig imposante filmproject.

Capabel in elkaar gestoken oorlogsthriller met een uitmuntende hoofdrol van Russell Crowe, die hiermee ook meteen een van zijn beste personages neerzet. In de trailer zullen kijkers misschien vallen over de onovertuigende Duitse accenten, maar regisseur James Vanderbilt doet een zeer verdienstelijke poging om menig kijker hiervan af te leiden. De vormgeving is netjes, het verhaal vindingrijk en de gebeurtenissen boeiend. Jammerlijk is dat je van het beruchte Neurenberg-proces zelf vooral enkel het begin en het einde meekrijgt en Vanderbilt is helaas niet vies van theatraal Amerikaans gesnotter, maar toch blijft Nuremberg onderhoudend. Zeker binnen een speelduur van wel 148 minuten is dat een absolute bonus en de essentie is in hedendaagse tijden alleen maar relevanter geworden. Wat overigens de toevoeging was van Lydia Peckham als semi-love-interest, is me ontgaan.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

De nieuwste bijdrage aan het Spongebob-universum volgt redelijk de lijnen van eerder werk. De eerste film blijft het beste hoofdstuk; alles wat erna gekomen is, speelt vooral op veilig en kent een gebrekkig verhaal. Search for SquarePants doet daar weinig aan onder. De film gaat volkomen nergens over en moet het vooral hebben van enkele lollige individuele stukjes en de creatieve animatietechniek. Er hangt een zeer hoog tempo en de grappen volgen elkaar dusdanig snel op dat het moeilijk is om hier verveeld van te raken, maar echt groots is het zeker niet.

Intrigerende, sombere thrillerfilm met griezelige insteken, waarin regisseur Marcin Wrona bij vlagen een overtuigende escalatie in beeld brengt. Het spijtige binnen Demon is dat de hoofdpersonages niet erg onderhoudend zijn en het moeilijk is om er empathie voor te voelen. De aanloop is namelijk kort en voor die tijd geeft Wrona je weinig reden om überhaupt een naam te onthouden, maar hij zet de essentiële zaken niettemin boeiend in gang. Een aantal sterk geacteerde confrontaties en het stabiele mysterie alleen al garanderen makkelijk een voldoende, ondanks de ietwat vreemde ontknoping. Helaas betekende dit beknopte, maar ambitieuze project de laatste film van Wrona. Hij beroofde zich kort na de productie van het leven.

Regisseur Dario Argento zit zichzelf met dit vroege project enorm in de weg door insteken nodeloos uit te rekken en elementen toe te blijven voegen die helemaal niet zoveel inbreng hebben. Hierdoor raakt het strak opgebouwde mysterie (met een boeiend eerste halfuur) na enige tijd verwaterd, al heb ik misschien een vlotte sessie beleefd door de Engelse nasynchronisatie te vermijden. Il Gatto a Nove Code laat de vroege drang van Argento zien om expliciet, knap in beeld gebracht geweld op het scherm te toveren. Zeker de scène waarin een man voor de trein wordt gesmeten ziet er ongekend gedetailleerd uit voor die tijd, maar het slechte acteerwerk, de onbevredigende ontknoping en de oersaaie romantiek gooien roet in het eten. Het blijft toch bijzonder hoe men op creatieve wijze een strak lopend verhaal weet te vergallen, maar Argento heeft ze ook middelmatiger afgeleverd en kent voordeel in een boeiend hoofdpersonage, vertolkt door Karl Malden.

De herziening beviel me een aanzienlijk stuk beter, vooral omdat ik dit keer wist wat ik kon verwachten. Regisseur Joseph Kahn mag dan met een chaotische inhoud bezig zijn, hij maakt er uiteindelijk een brouwsel van dat hem eigen is. Een vlot lopend, bomvol verhaal met talloze verwijzingen en visuele hoogstandjes, waardoor het zeer moeilijk is om je er als kijker mee te vervelen. Uiteraard gericht op de zogenaamde ADHD-generatie, maar het levert voldoende humor, grafisch geweld en snelheid op. Daartussen werkt het acteerwerk prima, al had Kahn regelmatig de rust mogen nemen om de personages naar behoren uit te werken. De nodeloos complexe richting in het laatste halfuur had ook zeker niet gehoeven, maar een ruim voldoende zit er zeker in.

Er gaat na herziening toch een halfje af. Regisseuse Carlson Young verdient lof voor een dapper filmdebuut waarin creativiteit de absolute voorkeur krijgt, maar The Blazing World laat zich uiteindelijk toch te veel lijden door bronmateriaal dat als inspiratie heeft gediend. De film geniet van een aantal aparte decors, een kleurrijke vormgeving en overtuigend acteerwerk binnen complexe rollen. Toch ligt de dramatische onderlaag er tamelijk dik bovenop en zien bepaalde "werelden" er simpelweg te goedkoop uit, specifiek in de woestijnomgeving. De bijzonder lange aanloop levert bovendien geen pluspunten op voor Young, maar haar potentie is zeker te merken en die mag ze gerust doorzetten in de toekomst.

Herziening van de debuutfilm van regisseursduo Colin Minihan en Stuart Ortiz, die hierna allebei een ander pad hebben bewandeld binnen hetzelfde genre. Grave Encounters is een film die soms effectief met spanning omgaat, zeer veel voordeel kent van de locatie en een aantal keer scherp uithaalt naar dit soort televisieprogramma's. Toch valt het op dat het middenstuk moeite ervaart om alles vlot te laten lopen en werken Minihan en Ortiz met redelijk goedkope schrikmomenten. Het duurt bovendien ook eventjes voordat alles in gang wordt gezet, waaruit opvalt dat de rustigere momenten veel effectiever voor de dag komen dan het hectische laatste halfuur. Het is een betere film dan het vervolg, maar ook een die helaas nergens tot absolute nagelbijter weet te ontpoppen.

Chaotische film waarin regisseur John Waters in hoog tempo allerlei vlakken hoopt aan te tikken en daar tussendoor ook zijn eigen stijl in probeert te hanteren. Het bewijst zich een wisselwerking die nergens helemaal van de grond komt, want het verloop is eerder rommelig en bezaaid met ideeën die nooit samengaan. Waters zorgt wel voor een kleurrijke, boeiende wereld waarin de sterk aangezette personages voor genoeg flair zorgen. Goed acteerwerk is hier niet aan de orde, maar de absurde ideeën die Waters zijn film meegeeft, compenseren dat voldoende. Toch is al dat hyperactieve gedoe redelijk vermoeiend, waardoor de aandacht na ongeveer een halfuur alweer verslapt.

Teleurstellende filmklassieker uit de handen van de iconische Orson Welles, die zelf onder andere een hoofdrol vertolkt. Een rol die overigens van behoorlijke overwaardering geniet, aangezien zijn personage puffend zijn dialogen eruit stampt en vaak ronduit onverstaanbaar is zonder ondertiteling. Gelukkig brengt hij op een aantal andere vlakken genoeg, zeker de knap in beeld gebrachte opening is daar als voorbeeld voor aan te merken. Tussendoor kent Touch of Evil ook zeker een aantal fraaie wendingen, maar het merendeel is oninteressant en niet memorabel.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.

Regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft meerdere filmklassiekers op zijn naam staan, maar slaagt er niet echt in om mij persoonlijk te charmeren. A Canterbury Tale legt de focus in mijn optiek vooral op de verkeerde uitgangspunten, waarin onder andere het basismysterie al snel aan de kant wordt gezet om meer ruimte toe te kennen aan de hoofdpersonages zelf. Alhoewel Powell & Pressburger geregeld een aantal knappe, tastbare beelden op het scherm toveren, wil het verhaal daardoor niet echt boeien. Erg goed wordt er namelijk niet geacteerd en de uitkomst is ook niet echt bevredigend, maar er zijn genoeg bonuspunten voor het visuele aspect.

De aparte opmaak van regisseur Terence Davies werkt na een halfuur spijtig genoeg niet meer. De fragmentarische vertelling, afgewisseld met lange, muzikale intermezzo's, is namelijk in het begin intrigerend, maar spoedig ook vermoeiend. Het acteerwerk is echter netjes; zeker Pete Postlethwaite maakt indruk als getroebleerde, gecompliceerde vader die een instabiele relatie onderhoudt met zijn kinderen. De jongere castleden acteren echter wat gespeeld en het verhaal heeft niet al te veel om handen, waardoor de tweede helft eigenlijk toch wat saai uitpakt.

Intrigerende filmklassieker met zeker in de eerste helft prachtige experimenten qua verlichting. De grimmige havens en de mistige omgevingen worden door regisseur Marcel Carné knap in beeld gebracht. De inhoud door de beelden heen is echter wat minder boeiend, met personages die excentriek genoeg zijn, maar weinig verrassende toevoegingen hebben. Alhoewel het allemaal uitkomt bij een sterk einde, is de aanloop, zeker in het middenstuk, niet altijd even boeiend en eigenlijk weinig memorabel.

Onbegrijpelijke, maar boeiende romantische thriller met personages die elkaar letterlijk en figuurlijk van het toneel proberen te acteren, waardoor het acteerwerk altijd wel van hoog niveau is. Regisseur John M. Stahl hoeft zelf dan niet zo veel in te brengen en doet dat vervolgens ook niet, waardoor het visuele aspect van Leave Her to Heaven niet heel boeiend is. Het verhaal en specifiek de tweede helft zijn dat vervolgens wel, waarin er slim wordt omgesprongen met bepaalde genreclichés en eindigt met een kundig uitgevoerde finale. Jammerlijk is de ietwat haastige aanloop, waardoor het niet altijd even duidelijk is waarom deze personages eigenlijk zo voor elkaar gevallen zijn.

Trage, maar zeer sfeervolle filmklassieker met een aantal prachtige beelden van de Italiaanse kust. Zeker de aanloop van dit gebeuren is boeiend, met een mysterieuze sfeer, een geduldige aanpak en een boeiend verhaal. Eenmaal het "grote evenement" achter de rug is, kiest regisseur Michelangelo Antonioni voor een rustigere aanpak waarin de hoofdpersonages dit vooral moeten zien te verwerken. Erg goed acteren doen ze echter niet, waardoor het als kijker moeilijk is om je in te leven in hun situatie en bijbehorende gevoelens. Vervolgens gebeurt er ook niet zo heel veel meer, waardoor de uitgesponnen speelduur (te) langzaam voorbij suddert. Antonioni geeft je daarnaast weinig antwoorden en creëert vooral een brouwsel dat zijn eigen stilering versterkt, waardoor de uiteindelijke ervaring weliswaar uniek, maar niettemin teleurstellend uitpakt.

Bizar uitgesponnen dramafilm met consistent onvriendelijke, onsympathieke figuren waar je als kijker vervolgens 160 minuten tegenaan moet gapen. Topsy-Turvy duurt dan ook veel te lang voor de gebrekkige inhoud waar het mee werkt, ondanks het uitmuntende acteerwerk van vrijwel alle castleden die zich goed staande houden binnen diens complexe rollen. Regisseur Mike Leighs aanpak is bijzonder statisch, waardoor liefhebbers zich nooit op visueel vlak kunnen mengen met de theatervoorstellingen. Het camerawerk, de standpunten en soms zelfs de decors maken weinig indruk, maar gelukkig ziet de uitvoer van Mikado zelf er nog wel prachtig uit. Het is bewonderenswaardig om te zien dat sommige acteurs zich binnen de operawereld eigenlijk prima kunnen redden en daadwerkelijk nummers lijken op te voeren, maar er lijkt aan het verhaal soms geen einde te komen. De goed geacteerde, maar zeer afstandelijke rol van Jim Broadbent versterkt dat gevoel.

Bij vlagen vlotte, maar over de grote lijn niet al te boeiende romantische komedie die geregeld aanvoelt als een soort klucht. De weinige locaties, de overdreven personages en de duidelijke focus op luidruchtige humor maken dat duidelijk. The Palm Beach Story bevat dan ook een opmaak die je als kijker vooral moet liggen, maar als je geen liefhebber bent van dit soort uitgangspunten zul je er al snel weinig mee kunnen. Op visueel vlak wordt er ook niet veel mee aangevangen, waardoor je het verloop eigenlijk snel weer vergeten bent.

Intrigerende film die vooral zichzelf in de weg zit door nadrukkelijk het pad te bewandelen van een romantische komedie, terwijl het hoofdconcept toch vooral erg duister is en meer een serieuze toonzetting vereist. John Cusack in de hoofdrol maakt ook een twijfelachtige eerste indruk en hij levert spijtig genoeg inderdaad een nogal sullige prestatie af. Dat laatste is natuurlijk doelbewust, maar doet afbreuk aan de actierijke momenten en vooral zijn eigen achtergrond. Grosse Pointe Blank voelt daardoor minder aan als misdaadkomedie en vaak gewoon als een ronduit parodie. Het eindresultaat is een film die zichzelf tot karikatuur degradeert, maar wel vlot gemonteerd is en met een vermakelijke finale komt.

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.

Intelligent geschreven en soms komische genremix die allerlei uitgangspunten kiest en daarmee zonder twijfel een ambitieus eindresultaat op tafel zet. Dennis Price zet daarbinnen een overtuigende, alhoewel soms ietwat gespeelde hoofdrol neer. Hij houdt zonder moeite de aandacht vast, maar wekt links en rechts toch de indruk dat zijn personage te nadrukkelijk van papier komt. Het verhaal zelf bevat verder genoeg inhoud om een speelduur van 106 minuten volledig te vullen, alhoewel het tempo soms onevenwichtig oogt. Vanuit regisseur Robert Hamer wordt er namelijk veelvuldig gekozen om allerlei verschillende ideeën, genres en invloeden in hoog tempo bij elkaar te voegen, maar die gaan niet altijd even goed samen Wellicht dat Kind Hearts and Coronets ook enigszins is ingehaald door moderne techniek, maar het blijft zeker kwaliteit.

Wat begint als een mysterieuze, grimmige misdaadthriller, mondt uit in een halfbakken drama met korte romantische invloeden. Toch jammerlijk als een ervaren regisseur zoals Jim Sheridan achter het roer staat en 50 Cent de hoofdrol vertolkt in een op papier voor hem eenvoudige verschijning. Get Rich or Die Tryin' ziet er zonder twijfel ook professioneel uit, maar aan de andere kant redelijk van de werkelijkheid verwijderd en erg gespeeld. Buiten de doeltreffende vormgeving voelt de film namelijk nergens aan als een verhaal dat waargebeurd kan zijn. Naar het einde toe zijn zelfs alle misdaadelementen volledig geparkeerd, buiten een bizarre finale die haast per ongeluk in het script verwerkt moet zijn. Alles bij elkaar levert een middelmatig project op dat eerst stabiel oogt, maar aan een hoop kanten blijkt te rammelen.

Regisseur Kevin Reynolds heeft ervaring met grootse, dure producties die niet bang zijn om een aantal spectaculaire beelden op het scherm te toveren. Risen begint ook aardig gewelddadig door vrijwel direct te openen met een kleinschalige veldslag. Kijkers die door deze voetnoot zijn aangehaakt, zullen daarna vooral teleurgesteld zijn met de omschakeling naar allerlei onzinnige, oersaaie plotinsteken die qua toonzetting weinig met de eerste beelden te maken hebben. De voorspelbare voortzetting waarin Joseph Fiennes het licht ziet en zich richt op het goede pad is bijzonder clichématig, maar vooral ook onvoorstelbaar oninteressant. Het mysterie wordt verder nergens boeiend uit de doeken gedaan en Reynolds toont nergens de urgentie om eens een keer op te schieten met de inhoud. Het mondt allemaal uit op een weinig innemende finale die vooral laat zien dat Risen volledig is doodgebloed.

Klassieke cinema met een aantal innemende, directe oorlogsbeelden die veel indruk achterlaten. Daartussen een uitstekend spelende George C. Scott om dat aan te vullen, maar helaas ook een uitgesponnen speelduur van 172 minuten met genoeg dode momenten. In Patton slaat veel dramatiek door de fragmentarische, snelle vertelling niet erg aan. Scott blijft veelal een opvliegende, weinig sympathieke man die niet bepaald een fijne indruk achterlaat om zo lang tegenaan te kijken. Er is ook niet genoeg dreiging en urgentie te merken, waardoor je je als kijker niet altijd even makkelijk in het verhaal kan mengen. Niettemin een terechte klassieker door de camera een aantal keren sterk in het midden te planten van de chaos en bombarie.

Episch spektakelstuk dat qua niveau op dezelfde lijn zit als de voorgaande hoofdstukken. Avatar: Fire and Ash is daarmee min of meer weer een ellenlange herhaling van clichematige problematiek en een collectie van onenigheden die de familieleden met elkaar hebben. Aangezien we vóór deze film al een ruime 350 minuten met deze personages hebben doorgebracht, is het een totaal raadsel waarom men nog altijd zo infantiel en moeilijk met elkaar om blijft gaan. Origineel is het allemaal in ieder geval niet; gelukkig haalt regisseur James Cameron nog altijd het maximale uit de visuele beelden. De actiescenes zijn spetterend, de effecten van hoog niveau en de slotfase kijkt bijzonder lekker weg. Dit derde deel biedt voor de liefhebber genoeg om niet te vervelen en rechtvaardigt zijn bestaan met de bijzonder gedetailleerde aankleding gemakkelijk, maar langzamerhand mag Cameron meer investeren in daadwerkelijke inhoud. De ideeën beginnen op te raken.

Erbarmelijke verzameling van oninteressante personages die elkaar herhaaldelijk tegenkomen in een gigantisch hotelcomplex en allemaal ook met hun eigen niet-boeiende problemen kampen. Regisseur Edmund Goulding voegt weinig toe aan dit weinig opzienbarende geheel, waarin vooral de castleden ruimte krijgen om wat leuks op het witte doek te zetten en op technisch vlak amper wat wordt aangevangen. De kijker is getuige van een variatie aan tragedies die soms droogkomisch en sensationeel gebracht worden, maar allemaal even vergeetbaar zijn. De speelduur van 112 minuten leek werkelijk niet over te gaan en zoveel heeft Grand Hotel inhoudelijk eigenlijk niet te melden. Bijzonder dat dit dan een Oscar in de wacht heeft gesleept.

Prijswinnende avonturenfilm die indrukwekkend uitpakt qua grootschalige decors. Mutiny on the Bounty mag dan op het vlak van techniek verouderd zijn, het ziet er geregeld gedetailleerd, professioneel en doordacht uit. Van het schip naar het tropische eiland; het zal nog even duren voordat deze film op ieder aspect is ingehaald. Daarentegen staat dat het acteerwerk van alle castleden best aardig is, maar geen van de leden overtuigend in de huid van een zeeman kan kruipen. Iedereen oogt wat te netjes en te braaf, waar de redelijk kleffe vorm van romantiek beslist geen aanhang bij kan vinden. De redelijk lange speelduur valt bij vlagen ook tegen, maar toch blijft de film altijd wel boeien om een voldoende over de streep te trekken.

Boeiende, goed geacteerde dramafilm die uiteindelijk toch wat impact mist. De bekende regisseur Pedro Almodóvar is natuurlijk bekend met dit soort uitgangspunten en zit al enige tijd in het vak, waardoor Hable con Ella voortdurend professioneel en verzorgd oogt. Echt buitengewoon goed ziet de film er op visueel vlak niet uit, maar het oogt niettemin doordacht genoeg. De hoofdrollen van Javier Cámara en Darío Grandinetti zijn verder goed en het verhaal bevat genoeg om niet te vervelen, maar toch mis je als kijker na afloop een soort mokerslag, aangezien de emoties die nu worden getoond eigenlijk niet genoeg zijn om zo'n hoge status te rechtvaardigen.

Zeer goedkope, half geslaagde dramafilm met een aantal griezelinsteken naar het einde toe. Regisseur Scott Schirmer heeft vooral carrière gemaakt binnen de horrorwereld, maar zijn debuut is overtuigender als ontluikende tragedie. Het acteerwerk van de jonge Gavin Brown is best degelijk en de film blijft voor een lange tijd boeien, om uiteindelijk terecht te komen bij de beruchte finale. Echt extreem is Found verder niet, maar de combinatie tussen verschillende uitgangspunten is best aardig. Jammerlijk is het slechte acteerwerk, de lelijke opmaak, de redelijk goedkope effecten en het weinig verrassende verloop.

Filmbewerking van de beruchte manga is vooral een goedkope verzameling van slecht acterende, naakte dames en naar het einde toe een flinke dosis ingewanden die op de camera kletteren. Regisseur Sade Satô hoeft niet veel te doen, want het verhaal is immers al voor hem uitgedacht. Zelf voegt hij daar dan ook weinig aan toe. Mai Chan's Daily Life ziet er goedkoop uit, kent belabberd acteerwerk, grossiert in lelijk ontworpen gore-effecten en doet vooral erg weinig met het bekende concept. Wat er dan positief is? Een geconcentreerde focus om een aantal gemene beelden te tonen die ergens nog een bepaalde indruk achterlaten. Zonder meer een belediging voor cinema, maar wat verwacht je dan ook als je dit soort bronmateriaal aanhaalt om op het grote doek te zetten?

Voor de grote finale kiest regisseur Tom Six een komische benadering, wat eigenlijk de perfecte manier is om zo'n grote hoeveelheid aan nonsens goed op beeld te krijgen. De poster geeft namelijk al weg waar de plot heen wil gaan, al krijgt dat idee eigenlijk veel te weinig ademruimte om écht indruk te maken. In plaats daarvan twee schmierende hoofdrollen van Dieter Laser en Laurence R. Harvey, waarvan zeker de eerste werkelijk onuitstaanbaar is door aan te nemen dat constant geschreeuw een garantie biedt voor goede komedie. Dat wil niet zeggen dat de hele film ontdaan is van humor (want er zitten een aantal goede, droogkomische momenten tussen), maar het merendeel gaat op aan vertragende beelden van Laser die vooral zijn eigen ding blijft doen. Six is verder zijn drang naar het tonen van verontrustende ideeën niet verloren (die zijn er genoeg), maar liefhebbers van het basisconcept zullen veel meer kunnen halen uit de voorgaande hoofdstukken.

De gimmick om oud beeldmateriaal op te poetsen met gegenereerde beelden van aanvallende marsmannetjes is lollig en levert zeker in het eerste kwartier een aantal aparte momenten op, maar regisseur Mike Slee weet de aandacht niet vast te houden. The Great Martian War gaat namelijk veel te lang door met het presenteren van volstrekte onzin. In het kader van het bronmateriaal wordt alles natuurlijk serieus gebracht, maar dit kan niet verhullen dat het uiteindelijk overloopt van saaiheid. Wanneer Slee vervolgens dezelfde archiefbeelden steeds opnieuw toont, wordt het al helemaal duidelijk dat de makers niet helemaal wisten hoe ze zo'n speelduur moesten gaan opvullen. Mijn advies is dan ook om dat vooral niet te proberen en de duur met een geheel uur in te korten.

Regisseur James Roday profiteert optimaal van een verzameling aan competente castleden, die hun rollen precies de juiste komische timing mee weten te geven. Het zorgt ervoor dat Gravy geregeld overloopt van maffe, lollige figuurtjes die redelijk wat aandacht vast weten te houden. Het gaat echter ten koste van dreiging en spanning, waardoor de desbetreffende concentratie toch verslapt na een halfuur. Roday haalt te traag uit met geweld en sensatie, wat uiteindelijk uitmondt in een teleurstellende finale. Met het lage budget wordt verder creatief omgegaan door de druk en ruimte primair over te dragen aan de castleden, maar in Gravy had niettemin veel meer gezeten dan eruit is gekomen.

Typerend direct-naar-video-vervolg van regisseur Jake West, die hier beslist geen comfortabele indruk achterlaat. Ashes to Ashes brengt eigenlijk precies wat je ervan kunt verwachten en dat is weinig vernieuwing. Het monstertje moet bovendien geregeld plaatsmaken voor een computergegenereerde variant, die zeker tijdens de wat grotere momenten nogal tegenvallend overkomt. Links en rechts hangt er een aardig sfeertje en de moorden vermaken degelijk, maar wanneer dit soort vervolgen uit de as ontstaan, weet je als liefhebber dat het gedaan is met een horrorreeks.

Min of meer de perfecte ode aan de volledige SNDN-reeks. Een film die niet alleen trouw blijft aan de klassieke slasherinvloeden, maar ook kijkt naar de wat fantasierijkere inslagen van deze serie. Regisseur Mike P. Nelson laat zien dat hij echt wel gemaakt is voor dit genre en haalt uit met een aantal sterke moordpartijen, een sfeervolle kerstopmaak en een aparte atmosfeer die dit geheel eigen maakt. In principe worden er allerlei insteken perfect met elkaar verbonden, maar jammerlijk is de ietwat ongecontroleerde aanloop en de soms bloedeloze kills. Zeker de scène waarin Rohan Campbell het opneemt tegen een hele zaal vol met nazi's had veel grandiozer en grotesker moeten zijn. Verder vooral een erg fijne herbewerking van het bronmateriaal en eigenlijk meteen het beste wat deze reeks te bieden heeft.

Vermakelijke kinderhorrorfilm met een sfeerloze uitwerking. Regisseur Joel Souza had duidelijk geen onbeperkte toegang tot financiële middelen, waardoor dit gebeuren nergens echt goed kan uitpakken met atmosfeer of spanning. Het oude huis oogt bijzonder goedkoop, met het Halloween-thema wordt bitterweinig aangevangen en ook de speciale effecten zien er slecht uit. Gelukkig hebben de castleden best wel lol met diens gekibbel en duurt de film nergens te lang. Voor de jonge doelgroep zal er wel wat te halen zijn, ook al verbleekt Ghost Squad al snel tegenover de griezelprojecten van bijvoorbeeld Nickelodeon.

De herziening bevestigt de matigheid van deze moderne herbewerking. Chloë Moretz, Julianne Moore en Judy Greer spelen stuk voor stuk miscastte personages; zeker eerstgenoemde verzuipt in de theatrale gezichtsuitdrukkingen. Regisseuse Kimberly Peirce probeert uit te pakken met een spectaculairdere finale en die is dan ook wel entertainend, maar de volledige aanloop is eigenlijk simpelweg te bekend en oninteressant. Het ontgaat me als kijker volledig waarom de pestkoppen zo hard willen uithalen tegen deze neutrale tegenstander. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop, maar een aantal scènes zien er goed uit en gevoelsmatig duurt de film nergens te lang.

Inferieur vervolg op de griezelklassieker die een aantal jaar hiervoor uitkwam. In een hoop opzichten is dit project van regisseur Brian Gibson een flinke herhaling van zetten, maar dan met een bedenkelijkere finale. Het gespook blijft niettemin vermakelijk en Julian Beck kent een uitstekende uitstraling als Reverend Kane, maar echt iets brengen doet Poltergeist II niet. Een aantal invloeden zoals de gehele achtergrond die wordt aangepast ogen wat ongecontroleerd en de speciale effecten in de slotfase hebben de tijd duidelijk niet doorstaan, maar er zijn binnen dit genre slechtere vervolgen gemaakt.

Zeer rommelig vervolg op de succesvolle voorganger, die op zijn beurt ook een middelmatige bedoening bleek. Dit tweede deel komt vooral wat verder qua spanning, met een aantal sfeervolle momenten en effectieve (maar vaak ook goedkope) schrikmomenten. De inspanning van Jim Henson's Creature Shop blijft gelukkig nog altijd een magische toevoeging en brengt de robotische dieren op legendarische wijze tot leven. De personages blijven spijtig genoeg kinderachtig en dat blijft toch het grootste euvel van deze reeks. De nadrukkelijke focus op het behouden van een PG-13-beoordeling zit de gewaagdere momenten namelijk totaal in de weg, iets wat deze film spijtig genoeg nooit te boven komt. De redelijk bombastische finale redt wat er te redden valt, maar de aanloop is te eenvoudig bedacht en een aantal invloeden zijn er duidelijk met de haren bijgesleept om een soort van onzinnige verklaring te bieden ter voortzetting. Zeker dat hele gebeuren met de pratende gadget die ze in de bouwval vinden, daar kan je in de hedendaagse tijd echt niet meer mee aankomen.

Regisseur Lasse Hallström is op zijn oudere leeftijd de kunst van het filmisch dirigeren niet verleerd, maar zijn nieuwste project vanuit Amazon Prime is toch wat mislukt. The Map That Leads to You is namelijk erg gemaakt in het tonen van emoties en de chemie tussen K.J. Apa en Madelyn Cline komt dan ook nooit van de grond. Apart van elkaar acteren deze twee namen op professionele wijze diens clichématige personages naar voren, maar echt samenkomen doen ze niet. Hallström brengt een aantal Spaanse achtergronden verder warm in beeld en het begin loopt vlot, maar eenmaal de romance naar buiten komt valt de film een beetje dood. Het is bovendien best jammer dat de uiteindelijke Europese reis zich enkel beperkt tot één enkel land.

De herziening rechtvaardigt de zeer ruime voldoende die eerder werd gegeven. About Time is een intelligent, effectief uitgebalanceerd verhaal dat zeer uiteenlopende genres en ideeën wonderschoon bij elkaar brengt. Domhnall Gleeson en Rachel McAdams zijn perfect gecast en delen samen een fijne chemie, het verhaal zit vol met onvoorspelbare en creatief bedachte wendingen en regisseur Richard Curtis houdt de subtiele toonzetting erg goed vast. Zonder twijfel één van de betere romantische dramedy's die de recentere jaren hebben voortgebracht.

Regisseur Dick Maas is wellicht de effectiefste maker van popcornfilms binnen Nederland, want ook Amsterdamned II is goed in het vermaakt houden van zijn kijkers. Dat neemt niet weg dat deze film zeker gebukt gaat onder een aantal vervelende obstakels, vooral qua logica. De hele finale en bijbehorende verklaring zijn bijvoorbeeld zo absurd dat je er niet meer omheen kan. De onthulling zal bovendien vrijwel elke kijker teleurstellen vanwege de grootse voorspelbaarheid en totale ongeloofwaardigheid. Toch komt Maas aanzetten met een aantal knap in beeld gebrachte momenten, genoeg excentrieke personages, een uitstekende terugkeer van Huub Stapel en genoeg actievolle momenten om verveling actief tegen te gaan. Het overdoen van de befaamde achtervolging is echter een domper, vooral omdat de montage hier niet echt mee wil.

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.

Eigenlijk niet veel meer dan een zeer bondige reclame voor productiemaatschappij Full Moon Pictures. In dit korte filmpje zitten namelijk een stuk of 12 "segmenten" (oftewel beelden uit oudere films) die een bestaand figuurtje zoals de Gingerdead Man of Blade kort in het spotlicht zetten. In dat opzicht is het allemaal nogal eenvoudig en voelt het aan als tijdverspilling, maar regisseur William Butler zet het koude kerstsfeertje aardig neer, profiteert van degelijke actrices en bedenkt op z'n minst zelf ook nog wat tijdens de finale. Daarvoor nog twee sterren.

Ietwat teleurstellend vervolg op een redelijk verfrissend eerste deel, waarin regisseur Casper Kelly optimaal geniet van zijn creatieve vrijheid. Het levert niet altijd de mooiste visuele effecten op en ook dit tweede deel kampt met een aantal te nadrukkelijk geforceerde pogingen tot originaliteit, maar het vermaakt zeker tijdens de finale erg goed. Toch neemt het begin evenals het middenstuk meer de vorm aan van een soort parodiefilm, in dit geval de Hallmark-films. Helaas neemt daarbinnen het romancegebeuren een boel tijd in beslag en duurt het veel te lang voordat het allemaal loskomt. Erg grappig of boeiend zijn de personages namelijk niet, maar de uiteindelijke afloop biedt een boel grove moorden, lollige ideeën en veel rondvliegende boomstronken.

Vergezochte, maar creatieve horrorfilm waarin regisseur Casper Kelly in hoog tempo allerlei fijne ideeën op de kijker afvuurt. De bijna constante drang naar originaliteit levert voortdurend een inslag op die interessant en lollig voor de dag komt, ook al zijn sommige momenten er wel erg geforceerd tussengewerkt. Uiteraard allemaal met een wat lange aanloop en weinig beklijvende personages, maar toch vormt Adult Swim Yule Log een fijne balans tussen humor, horror en sciencefiction. Naar de finale toe wordt het allemaal wat rommeliger, maar ook dat wordt met genoeg charme en eigenzinnigheid gebracht om niet te vervelen.

Regisseur Chris Stuckmann toont genoeg liefde en passie voor zijn vak, iets dat met een redelijk volle inhoud en een aantal sfeervolle beelden goed tot uiting komt. Shelby Oaks oogt echter na een halfuur vooral wat stuurloos, met nadrukkelijke pogingen om een kort gegeven zoveel mogelijk uit te rekken. Zeker de finale daarbinnen is nogal dwaas, waarin wordt uitgepakt met allerlei onzinnige verklaringen om een goed opgebouwd mysterie vorm te geven. Het loopt bovendien over van bijzonder domme keuzes die eigenlijk zelfs voor de weinig eisende kijker niet te verklaren zijn, waardoor het geheel toch wat teleurstellend aanvoelt. Genoeg talent te bekennen binnen de kwaliteiten van Stuckmann, maar de balans staat dus nog niet helemaal stabiel. Een volgend project is daarom zeker welkom.

Amateuristische, chaotische en ongecontroleerde rommel die weliswaar nog een budget heeft gekregen voor productie, iets dat regisseur Noel Tan verder vooral te grabbel gooit. Darkest Night is totaal onoverzichtelijk, met een constante, vervelende rode filter om visueel een stroomuitval vorm te geven. Lelijk geschoten en theatraal geacteerd, deze weinig innemende film laat de kijker na een vermakelijk eerste kwartier (waar we alles nog wél kunnen volgen) vooral raden naar wat er precies aan de hand is. Dreigend is dat in ieder geval niet, want na afloop van het geheel zul je ongetwijfeld vergeten wat hier nu precies de boel op stelten aan het zetten is.

Regisseur Jon M. Chu neemt ook het fantasierijke vervolgdeel voor zijn rekening dat korter duurt qua lengte, maar dit opvult met een nog zwaardere laag aan sentiment. In Wicked: For Good valt vooral op hoe saai het personage van Cynthia Erivo wel niet is in vergelijking met een Ariana Grande, ook al krijgt ze qua onkunde nog concurrentie van een schmierende Michelle Yeoh (haar populariteit is me persoonlijk dusver volledig ontgaan). Chu legt de emotie er soms zo dik bovenop dat het geheel een onbedoeld komisch effect teweegbrengt, ondanks een aantal slimme manieren om op het bekende Oz-verhaal in te spelen. Een aantal wat spectaculairdere scenes zien er qua animatie verder niet best uit en de finale is zwakjes, maar toch komen de makers met een aantal verrassingen aanzetten samen met epische, grootse decors om in ieder geval niet te vervelen.

Grootse productie met een uitgesponnen lengte en een miljoenencast, waar deze film waarschijnlijk een aanzienlijk deel van zijn populariteit aan te danken heeft. Toch komen regisseur Jon M. Chu en scenarist Winnie Holzman aan met een relatief bekend en clichématig gegeven, dat enorm inspeelt op de hedendaagse trends en daarmee soms meer een kritische boodschap lijkt dan een fantasiefilm. Het acteerwerk van Ariana Grande is echter uitmuntend (werkelijk perfect neergezet), de decors zijn knap in elkaar gestoken en een aantal sentimentele momenten worden wel degelijk gevoeld. Je zult open moeten staan voor een aantal zeer stevig aangezette momenten en liedjes die niet altijd even handig erin worden gemonteerd, maar toch ziet het er kwalitatief uit op visueel vlak en brengt ook inhoudelijk net aan genoeg om zijn bestaansrecht te garanderen.

Niet al te boeiende romantische thriller vanuit de handen van regisseur John Dahl, die eigenlijk vooral erg moet leunen op de acteerprestaties van zijn castleden. Daartussen blijkt snel dat een naam zoals Peter Berg over veel meer talent beschikt achter de camera's en dat Bill Pullman weinig indruk maakt als sturend bijfiguur. De enige die wat met haar rol weet aan te vangen is dan Linda Fiorentino, ook al klampt ze zich erg vast aan clichématige trekjes die het desbetreffende figuur stoerder over moeten laten komen. Inhoudelijk verder erg gedetailleerd en soms slim bedacht, maar helaas evenzeer volstrekt oninteressant. Je wacht als kijker vooral op het moment dat je dit nutteloze geleuter weer mag afsluiten.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Zeer precieze dramafilm die indruk maakt op het vlak van acteerwerk, waartussen met name Juliette Binoche opvalt als de getergde Julie. Regisseur Krzysztof Kieslowski dirigeert met een duidelijke doelstelling en geeft een deel daarvan met de titel zelfs prijs, maar toch heerst het gevoel dat zijn visuele experimenten aanzienlijk verder hadden kunnen gaan. Echt overheersen doet de kleur blauw namelijk niet en veel vernieuwing biedt de inhoud ook evenmin, maar de korte speelduur, de gedetailleerde Franse omgeving en het degelijke tempo leveren genoeg tegengewicht.

Indrukwekkende herziening waarin de directe bruutheid van het gebeuren, maar ook zeker de gewaagde en overtuigend neergezette personages vanuit Kôji Yakusho en Nana Komatsu opvallen. Geen gezellige en vooral erg gestoorde figuren om te spelen, maar het past goed in de wereld die regisseur Tetsuya Nakashima hier neerzet. Met veel visuele pracht in beeld gebracht en met een sterk oog voor intens camerawerk. Bij vlagen nogal verwarrend gemonteerd waardoor je zelfs met een hyperconcentratie niet altijd alles kan volgen, maar eenmaal het verhaal je begint te grijpen is het zeer sterk. Nakashima katapulteert zichzelf zonder twijfel tot het rijtje van beste regisseurs die Japan te bieden heeft.

Degelijke misdaadfilm met een taai middenstuk, wat toch een teleurstellende indruk achterlaat na een goed begin en een sterk einde. Christopher Walken is echter uitstekend gekozen voor de hoofdrol en regisseur Abel Ferrara kleurt deze gewelddadige wereld doeltreffend in, met een aardige balans tussen actierijke gebeurtenissen en stillere spanningsopbouw. Alhoewel de gebruikelijke clichés zoals opbloeiende romance en allerlei dramatische poeha het gebeuren geregeld in de weg zitten, wil King of New York daardoor altijd wel boeien. Toch is de tweede akte wat zwaarder en kan Ferrara niet veel meer buiten de luidruchtige momenten om, waardoor de volledige potentie niet wordt benut.

Fantasierijke en soms sfeervolle dramakomedie met een opvallend eerste halfuur, waarin een rustig opgebouwd verhaal geregeld wordt opgeleukt met originele inslagen. Marcello Mastroianni speelt een uitstekende, beheerste hoofdrol die zeker als mysterieuze verschijning erg goed weet te werken. Echter kiest de inhoud vanuit regisseur Raoul Ruiz daarna een pad met wat regulierdere verhaaltjes, waarin drama een aanzienlijke voorkeur krijgt tegenover de fantasie. De verschillende vormen van romantiek en weinig opwindende gebeurtenissen weten daarbinnen niet te beklijven, waardoor deze Franse film een uitdovend gevoel achterlaat.

Satirische komediefilm met een sterk eerste kwartier, waarna de opgegeven personages vooral een onmenselijk saaie indruk achterlaten. Regisseur Robert Altman heeft genoeg te vertellen binnen The Player, met een eindeloze mogelijkheid om tegen verschillende schenen aan te trappen, maar toch komt het allemaal nogal braaf en bekend voor de dag. De grapjes zijn na de eerste helft vooral vermoeiend, het mysterie is na de dood van Vincent D'Onofrio pijnlijk oninteressant en echt sterk is het einde verder ook niet. Hierdoor is de brede speelduur van 124 minuten geregeld een zware zit.

Uitgesponnen, geregeld saaie misdaadkomedie met een misplaatste Jack Nicholson in de hoofdrol. Dit soort eenvoudige, bij vlagen expressionistische vorm van humor ligt hem duidelijk niet, waardoor zijn personage nodeloos infantiel overkomt in deze opvallend volwassen wereld. Op het vlak van inhoud kent de film wel wat bonuspunten, met een gedetailleerd weerlegd gebeuren waarin genoeg originele insteken te zien zijn. Het klopt allemaal gevoelsmatig ook, maar echt interessant wil het nergens worden. De misdaadscenes kennen weinig spanning, de personages zijn niet steekhoudend genoeg en de romantiek wil ondanks een aantal vonken nooit optimaal van de grond komen. Prizzi's Honor vormt daarmee een erg lange zit.