Log

Toch best aanstekelijk entertainment waarin de relatie tussen mens en dier centraal staat. Regisseur Jon Hess tapt zijn inspiratie uit het schriftelijke bronmateriaal, maar heeft een en ander aangepast waaronder het hoofdpersonage zelf. Watchers werkt niettemin best degelijk, met een fijne charme, aardig acteerwerk en een leuke hond om de kijker naar het scherm toe te trekken. Voor een lange tijd werkt het buiten beeld houden van de ultieme bedreiging ook mee, maar eenmaal duidelijk wordt dat de makers eigenlijk een nogal banaal, goedkoop monstertje tot leven wekken, begint de spanningsboog te wankelen. Hiermee is de finale tamelijk oninteressant, maar gooit gelukkig niet genoeg roet in het eten om de volledige productie te laten zinken.

Het laatste deel van de Paranormal Entity-reeks neemt de insteek over dat een echt bestaande moordenaar hier de boel op stelten zet in plaats van een verzonnen figuurtje. Hierdoor is de productie van regisseur Martin Wichmann Andersen gebonden aan een aantal absurde momenten die eerder grappig dan angstaanjagend voor de dag komen. Zeker de scène waarin de geest zijn slachtoffer verkracht kent niet het effect waar de makers duidelijk wel naar op zoek zijn. Verder profiteert dit geheel van een grimmige locatie, die helaas wordt tegengewerkt door de langzame aanpak en het slechte acteerwerk. De geest is bovendien opvallend fysiek, waardoor het niet eenmalig is dat slachtoffers hele ledematen verliezen. Het is allemaal best amusant, maar weinig hoogstaand of effectief.

Een bij vlagen onbedoeld hilarische, maar opvallend consistente deelnemer in de Paranormal Entity-reeks, onder handen genomen door productiebedrijf The Asylum. Met zo'n naam hoef je geen al te hoge kwaliteit te verwachten en Anneliese: The Exorcist Tapes is er ook niet eentje die dat gaat leveren, maar het overtuigende acteerwerk en een soms akelige toonzetting komen toch best ver. Positief is dat regisseur Jude Gerard Prest veel overgave toont om de desbetreffende tijdsperiode over te nemen en met het neerzetten van een soort documentaire veel verder komt dan overige pulpfilms. Er gaat wel te veel tijd naar de audioopnames, die eerder als een soort ASMR-gebeuren voor de dag komen dan als angstaanjagende pogingen tot realisme. De schrikmomenten zijn verder ook erg beperkt en het komt allemaal langzaam op gang, maar het is aanzienlijk boeiender dan de voorgangers.

De aanpak van regisseur Kitao Sakurai op het vlak van puur actie-entertainment is spectaculair, maar zijn inhoudelijke bijdrage is nihil. Street Fighter sluit zich aan bij de insteek dat adaptaties van videogames toch steeds moeilijker zijn dan gedacht en ook deze film komt zeker in de tweede helft onvoorstelbaar rommelig voor de dag. De inhoud is soms zelfs zo onafgemaakt dat hele motieven zonder context worden omgeslagen en het verhaal bijna niet meer te volgen is, ondanks de volle overgave aan de visuele kant en de uitgebreide speelduur. Het acteerwerk is verder aardig, maar veel castleden kunnen eigenlijk niet op tegen de bombastische toonzetting. Verder staat Street Fighter vooral op de actiemomenten, hetgeen zeer overtuigend voor de dag komt. Het kent allemaal een behoorlijk gestileerde vormgeving, met enkel een aantal matige computereffecten die dat tegenwerken.

Full Moon Features komt aanzetten met een behoorlijk campy wereld waarin de oneliners je om de oren vliegen. Regisseur Albert Pyun bekommert zich grotendeels om het neerzetten van sympathieke personages en Dollman zelf, ook al wil die laatste nooit echt cool voor de dag komen. Tim Thomerson speelt namelijk ietwat matig, zeker zijn stoere zinnen komen er slecht en gehaast uit. Pyun zelf wekt daarmee bovendien de indruk dat de productie geen al te lange draaidagen heeft gekend. Dollman zet verder de actiescènes gelukkig wel bombastisch en bloederig neer, waarin de bijzondere wapens van het hoofdpersonage natuurlijk goed van pas komen. Verder is het fijn dat deze film nog is gemaakt in een tijd waar Full Moon Features de computereffecten grotendeels met rust liet, wat het toch een stuk leuker maakt. Goed is het allemaal niet, daarvoor is het verhaal te dun en werken de personages niet, maar het vermaakt wel.

Regisseur Brian Duffield is er voorlopig eentje die door filmliefhebbers in de gaten mag worden gehouden en nu meerdere keren heeft bewezen uitstekend om te kunnen gaan met simplistische, absurde concepten. Whalefall is ook zo'n idee waarover je je als kijker afvraagt hoe ze het verzonnen krijgen, maar Duffield weet het nagenoeg perfect neer te zetten. Zo vullen de drama- en de thrillerkant van het gebeuren elkaar nagenoeg perfect aan, ook al begint de balans naar het einde toe wat te wankelen. Claustrofobische beelden komen effectief voor de dag en Austin Abrams speelt een sympathieke, veelzijdige hoofdrol die hij met verve neerzet. Whalefall gaat uiteraard losjes om met enige vorm van logica, maar de effecten zien er uitstekend uit en Duffield zet een opvallend emotionele afloop neer, immers je er als kijker voor openstaat. Uitstekende genremix die van alle markten thuis is dus.

Het zal onder de filmmakers vast een grapje zijn geweest om de explosieve posters van de twee voorgaande delen in te wisselen voor een heel ijzige poster. Gelukkig blijkt het geen valse reclame, want de omgeving van de eerste hoofdstukken wordt omgewisseld voor een koude, bergachtige vormgeving. De aanpak van regisseur Daniel Zelik Berk ligt sowieso radicaal anders, want de legende wordt hier vooral gebruikt als dreiging die lang buiten beeld blijft. De stille, ijzige toonzetting werkt echter opvallend aanstekelijk waardoor enige vorm van spanning nooit ver weg ligt. Het acteerwerk is matig, maar de langzame opbouw en de praktische effecten zorgen voor een onderhoudende kijkbeurt die opvallend lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Wel is het natuurlijk zo dat de aansluiting op de voorgaande gebeurtenissen nihil is en er flink wat conceptelementen om worden gegooid. In dat opzicht had Berk zich er beter aan gedaan om een heel eigen project neer te zetten.

Matig vervolg op vermakelijk bronmateriaal, waarin regisseur Adam Grossman een poging waagt om de legende iets verder uit te diepen. Helaas is dat nu niet precies het interessantste aspect aan deze wereld, die in het vorige hoofdstuk juist meer profiteerde van het mysterieuze. Het haalt bovendien flink wat potentiële spanning en intrige weg, iets dat sowieso door het wat sullige uiterlijk van Alexis Arquette niet effectief voor de dag kwam. Zijn bijna cartooneske acteren haalt vrijwel alle dreiging weg uit zijn antagonistische verschijning, iets waar de redelijk kale tegenspelers in de vorm van Michael Gross en Hilary Swank weinig verzachting tegen kunnen bieden. Op visueel vlak ziet alles er gelukkig wel charmant uit, ondanks een aantal matige computereffecten. Het verhaal staat wat sterker, maar dat vormde nu niet echt de catch van het eerste deel. Matig vervolg dus, terwijl het niveau helemaal niet onhaalbaar hoog stond.

Vermakelijke horrorfilm met een interessant uitgangspunt, waarin enkele oude vijanden die het leven zouden hebben gelaten plots als meester zijnde in je klaslokaal verschijnen. Regisseur Tom McLoughlin weet het allemaal niet erg spannend in beeld te krijgen, maar de praktische effecten zijn charmant en de tegenstanders acteren doelbewust. Wellicht dat er wel wat in de dramatiek had kunnen worden geknipt, aangezien de trauma's van de hoofdpersonages er dermate dik bovenop liggen dat er bijna een komisch effect wordt bereikt. Een echt stoere toonzetting wordt ook nog niet behaald, maar de sfeerzetting zit er aardig in en het duurt nergens een minuut te lang.

Het vervolg op de Tubifilm die vorig jaar uitkwam zit op hetzelfde niveau, met spijtig genoeg een minder origineel verhaal. De invloed van schrijver R.L. Stine verraadt bovendien dat we geen hele enge film hoeven te verwachten en regisseuse Jem Garrard vult het allemaal dan ook wat kinderlijk in. De vijanden zijn gelukkig net iets spannender, maar de originele invalshoek is inmiddels uitgebuit en het acteerwerk is weinig om over naar huis te schrijven. Aangezien het allemaal nergens te lang duurt en enigszins in het midden laat hoe het gaat eindigen, verdient het nog wel enkele bonuspunten.

Simpel entertainment, maar de achtergrond evenals de vrijwel onverwachte massagevechten maken van deze Pumpkinheadfilm een onbedoeld grappig geheel. Spanningsopbouw en goed acteerwerk zijn in ieder geval niet aan de orde, vooral aangezien weinig leden een script toebedeeld krijgen waar ze actief wat mee kunnen. Het monster zelf krijgt ook iets te weinig tijd om te stralen en deze reeks doorspekken met gegenereerde effecten was hoe dan ook een fout. Inmiddels is een herbewerking al enige tijd onderweg, laten we hopen dat die het niveau wat omhoog kan krikken.

Wanneer 1/3de van een film bestaat uit materiaal uit een Mark Polonia-film, ligt de indruk op de loer dat er weinig moeite gedaan is. Regisseur Dustin Ferguson voegt zelf bovendien vrijwel niets toe aan het universum, met een verhaal dat niet te volgen is en een aantal moordscènes die vrijwel allemaal zijn overgenomen uit de vorige film. Het zal zowel de horror- als de algemene filmliefhebbers volledig ontgaan hoe je als regisseur blij kunt zijn met dit eindresultaat, maar Camp Blood 4 doet in ieder geval een gooi naar slechtst gemaakte horrorfilm ooit.

First Slaughter vormt een oorsprongsverhaal binnen de Camp Blood-reeks, maar veel oorsprong wordt hier niet behandeld. Zelfs het clownmaskertje moet nu het veld ruimen voor een totaal ander masker, waardoor je het geheel amper nog kan linken aan het basisconcept. Een naam als Mark Polonia achter het roer belooft bovendien weinig verbetering tegenover de iets directere aanpak van Brad Sykes en zo daalt het acteerwerk onder elk indenkbaar niveau en oogt de beeldkwaliteit brak. Zelfs de praktische effecten worden een beetje ingewisseld voor computergegenereerde beelden. Erg jammer, al viel er niet heel veel te redden.

Alhoewel dit derde deel op hetzelfde niveau zit als de voorgangers, vormt dit de beste deelnemer van het originele drieluik. Regisseur Brad Sykes neemt nogmaals de leiding en levert wederom een soortgelijke film af, het concept lijkt zelfs enorm op de voorganger. De kritieken blijven dan ook redelijk synoniem aan de eerdere hoofdstukken, behalve dat de makers hebben geïnvesteerd in betere camerakwaliteit. Alles lijkt net wat scherper te zijn, al laat dat nog beter zien dat bepaalde moordscènes buitengewoon eenvoudig in elkaar zijn gezet. De Camp Blood-reeks is eigenlijk te laat uitgekomen en heeft geen schijn van kans tegenover de huidige, veel populairdere slasherreeksen, maar de korte duur biedt altijd verzachting.

Regisseur Alejandro G. Iñárritu brengt een ietwat eenvoudige, maar zeer relevante satire op de hedendaagse samenleving. Zijn eigen redding is dat Digger beschikt over diverse diepere lagen die het geheel toch met een voldoende laten wegkomen, een uitstekende keuze als je naar het sterk aangezette acteerwerk van Tom Cruise en John Goodman kijkt. Iñárritu stelt echter enigszins teleur wanneer het op de visuele kant van de film aankomt. Het oogt allemaal doordacht, maar het camerawerk is niet dynamisch genoeg en geregeld zien bepaalde insteken er wat goedkoop uit voor dit monsterbudget. Gelukkig verrast Digger met de inhoud en profiteert het van een aantal weergaloze monologen. Buiten het theaterstuk om acteert iedereen met verve en alhoewel de finale nooit het kookpunt van de film vormt, kon ik met de uitkomst leven. Jammer dat de film geflopt is, maar het is goed dat dit soort gehelen nog uitkomen.

Het vervolgdeel dat evenzeer onder handen werd genomen door regisseur Brad Sykes gebruikt dezelfde hoofdpersoon en omgeving, maar dit keer een ander excuus om een groep slachtvee te verzamelen. Dat excuus, het neerzetten van een realityshow, is gelukkig best aanstekelijk. Problematisch is dat Sykes er verder weinig mee aanvangt; er lijkt zelfs amper beeldmateriaal te worden opgenomen. Op visueel vlak ziet het er allemaal net zo kaal en onopvallend uit als de voorganger, maar wederom blijven de effecten praktisch uitgewerkt en duurt het nergens een minuut te lang. Het niveau van brolwerk is niet ver weg, maar de doelbewuste en beknopte aanpak blijft goed genoeg werken.

In alle absurditeit werkt een film als Camp Blood opvallend goed, ook al is er tamelijk snel weggegeven dat spanning, sfeer of een dosis sterke gore geen deel gaan uitmaken van het eindresultaat. Toch is de simpele opzet nog wel aanstekelijk, met enkel wat tieners die een bos inlopen en vervolgens een clowneske moordenaar tegenkomen. Regisseur Brad Sykes brengt weinig innovaties, maar houdt het allemaal lekker direct en de effecten zijn gelukkig praktisch, alhoewel redelijk doorzichtig. In alle glorie moet ik bekennen dat ik me niet echt heb verveeld tijdens deze nogal brakke productie en daar komen altijd bonuspunten voor in de plaats.

Het vierde hoofdstuk in de Curse-reeks, dat eigenlijk eerder werd gemaakt dan het derde deel, laat zien dat het een wijs besluit is geweest om de deksel erop te gooien. Catacombs heeft enkel en alleen een sfeervolle locatie in het voordeel, maar regisseur David Schmoeller maakt er zo'n onvoorstelbaar grote puinzooi van dat je er geen moment bij stilstaat. Het geheel zit vol met belachelijke figuren die vorm geven aan een vergezocht, idioot verhaal dat weinig meer te maken heeft met een vloek. In alle opzichten voelt de film aan als een mislukte productie die tevergeefs aan een bestaande reeks is geplakt om er nog wat centjes uit te persen. Wat de makers bovendien in de religieuze plaatjes zagen is me een raadsel, maar de lompe aard ervan maakt van deze film bijna een onbedoelde komedie.

Derde hoofdstuk in deze relatief obscure reeks zet een dalende lijn verder in gang. Nu oogt Curse III ook niet als een film waarin het budget is opgehoogd, eerder als een geheel waarin de makers het beste moesten zien te maken van de beperkte middelen. Het meeste geld is mogelijk opgegaan aan de Afrikaanse achtergrond en het halen van Christopher Lee, want buiten een aantal mooie plaatjes gaat dit echt nergens over en maakt het voortdurend een microbudget-indruk. Waardeloze dialogen en saaie hoofdpersonages die de kijker geen moment naar het hart gaan en een spannend opgezette finale die bijna amateuristisch slecht in beeld wordt gebracht. Regisseur Sean Barton lijkt te mikken op een subtiele film, maar zijn leiding maakt er vooral een lompe productie van met beduidend weinig hoogtepunten en eentje die aanzienlijk minder interessant voor de dag komt dan zijn voorgangers.

Matig vervolgdeel waarin regisseur Aaron Sorkin het niet voor elkaar krijgt om deze wereld menselijk aan te laten voelen. The Social Reckoning grossiert in personages die veel meekrijgen om unieker aan te voelen, maar toch steeds karikaturaal en gescript overkomen. Jeremy Strong als Mark Zuckerberg is daar het grootste voorbeeld van en zijn aanwezigheid geeft per direct weg dat nuance en neutraliteit geen deel hebben uitgemaakt van het geheel. Verder wordt er hoe dan ook een eenzijdig verhaal verteld en alhoewel bepaalde punten zeer schrijnend zijn, faalt de film daarmee aan te voelen als eerlijk en compleet. Het acteerwerk van Jeremy Allen White is gelukkig sterk en boeiend is het zeker, maar Sorkin toont aan geen David Fincher te zijn en op visueel vlak haalt een film van 16 jaar geleden dit op alle fronten in.

Vervolgdeel dat weinig te maken heeft met het eerste deel en het feit dat deze productie pas The Curse II ging heten nadat het was afgerond, is dus goed te geloven. Gelukkig moet dit project van regisseur Frederico Prosperi niet al te veel kracht inboeten ten opzichte van het vorige hoofdstuk en kijkt voor een merendeel lekker weg. De praktische effecten zijn charmant en de chemie tussen J. Eddie Peck en Jull Schoelen werkt aanstekelijk, ondanks dat de dialogen zelden doeltreffend zijn geschreven. De voortgang van de horror is voorspelbaar en de finale eigenlijk iets te cheesy, maar de langzaam ontrafelende escalatie is onderhoudend genoeg. Helaas haalt dit gebeuren het uiteindelijk niet bij de iets uniekere inslag van het eerste deel.

Verrassende Lovecraftfilm en het begin aan een reeks van vier films met wisselende kwaliteiten. The Curse tapt uit het vaatje van De Kleur uit de Ruimte, een invalshoek waar ik van tevoren even niet op de hoogte van was en daarmee dus een positieve verrassing vormde. Voor regisseur David Keith is het vooral een fijn excuus om een tentoonstelling van praktische effecten neer te zetten die leuk voor de dag komen. Het acteerwerk is matig en de aanloop niet altijd even boeiend, maar eenmaal de escalatie wordt ingezet is het toch redelijk genieten met oldschool griezelwerk. Helaas wel inferieur aan het latere Color Out of Space.

Oninteressant slashgebeuren dat vooral een poging doet om een origineel wapen op het scherm te zetten. Tot op zekere hoogte slaagt Lovers Lane daar ook wel in, maar wanneer dit voorwerp moet worden ingezet wendt regisseur Jon Steven Ward zich veelvuldig tot offscreen-gehak. Het acteerwerk is redelijk binnen de beperkte ruimte en een aantal wendingen komen aardig aan, maar verder heeft deze film zeer weinig te bieden. Na een introductie vervalt het gebeuren namelijk in een herhaling van setpieces die allemaal amper wat om handen hebben en een geringe hoeveelheid aan tieners die op een weinig originele manier om zeep worden geholpen. Een gemiste kans als je het potentieel bekijkt.

Degelijk vermaak met het bekende concept waarin een grote groep spinnen een klein appartementencomplex op stelten zet. De aanpak van regisseur Ángel Gómez Hernández is echter anders dan je zou verwachten, vooral omdat het zich meer met het camp-gehalte bezighoudt dan met onderhuidse spanning. De spinnen zijn een totaal verzonnen ras en doen de meest gestoorde dingen, de finale is volledig van de pot gerukt en personages liggen tegen het cartooneske aan. Toch voelt dit alles eerder aan als een soort noodrem dan als een weloverwogen beslissing, omdat Crawlers zich in het eerste kwartier vooral tot subtielere vormen wendt. Het is allemaal nogal dun en zelden spannend, maar het vermaakt erg goed en de effecten evenals het dynamische camerawerk komen sterk voor de dag.

Ondanks de overwegend matige geluiden viel dit Netflixproject van regisseur Louis Leterrier in alle opzichten mee. Het grootste nadeel is dat dit soort vergezochte ideeën vaak uiteenvallen als je de logica gaat verwaarlozen en daar maakt The Last House zich spijtig genoeg meerdere keren schuldig aan. Ook de weinig sympathieke personages die voortdurend van hun eigen probleem het probleem van een ander maken werken beslist niet mee, maar toch ziet het er allemaal visueel sterk uit en wordt het mysterie aardig verborgen gehouden. Zeker naar het einde toe waagt Leterrier zich aan een spanningsboog die opvallend effectief voor de dag komt. De actiemomenten daarentegen werken door de chaotische en drukke aanpak wat minder, maar het concept blijft erg boeiend en rechtvaardigt de speelduur gemakkelijk. Een fijne film voor een luie avond, zonder dat het zichzelf ergens in overstijgt.

Zeer matig.

Trilogy of Terror vormt een anthologiefilm die veel bekender is geworden dan nodig was, al komt dat waarschijnlijk omdat de cast uit een aantal niet-onbekende namen bestaat. Natuurlijk heb ik het dan over Karen Black, maar die laat in een driedubbelrol zelden zien waarom ze in de filmwereld is doorgebroken.

Julie (1,5*). Eerste segment duurt vooral veel te lang zonder dat de interesse wordt verhoogd. Het ziet er visueel kaal en ondoordacht uit en tapt alle kracht die het heeft uit een redelijke plotwending, die helaas niet al te mysterieus wordt gehouden. Het acteerwerk van Black is verder ook erg overdreven en onoprecht, alsof ze voortdurend in haar kunnen werd beperkt om alles zo cartoonesk mogelijk over te brengen.

Millicent and Therese (1,0*). Volgt min of meer dezelfde structuur als het eerste segment, waarin alle kracht wordt uitgestuurd op een half uitgewerkte plotwending. Het problematische met dit tweede hoofdstuk is dat de verrassing er dan al af is en het vooral erg saai voor de dag komt. Slecht geacteerd en brak geregisseerd, hier valt echt niet in af te lezen dat het nu zo'n lange productie heeft moeten vormen.

Amelia (2,5*). Eigenlijk is het simpelste segment ook meteen de beste en dan is het niet gek dat dit het hoofdstuk is dat breed wordt geadverteerd. Het concept heeft daarbinnen weinig om handen en ook hier overtuigt Black niet, maar het popje komt vermakelijk voor de dag en het is toch wel onderhoudend om dit schouwspel te blijven volgen. Een wat onhandige keuze na twee veel mindere segmenten, maar zonder twijfel de USP van deze film. Echter niet genoeg om het nu veel verder vooruit te trekken.

Gemiddeld cijfer is een 1,66*, afgerond naar beneden. Ik had er vooraf nog wel zin in, maar moest me ondanks de korte speelduur toch wel erg door de eerste twee segmenten worstelen.

Regisseur Thom Eberhardt mengt allerlei ideeën en maakt er een halfslachtig, onevenwichtig brouwsel van. Het probleem van Night of the Comet is dat er te veel genres naast elkaar worden gelegd, waartussen ook niet alles werkt. Zeker de humor komt door het matige acteerwerk niet van de grond en qua horror wordt de spanning zelden effectief opgevoerd. Enkel de sciencefictionkant van het gebeuren brengt nog wat originele vondsten en de rode gloed pakt knap uit op visueel vlak, maar dit zijn schaarse momenten binnen een grote omgeving die toch steeds erg kleinschalig aan blijft voelen. Eberhardt geeft zichzelf niet meteen prijs met zijn film, maar eenmaal alle kaarten op tafel liggen is er voor de kijker weinig aanstoot meer om zich te investeren in deze wereld.

Voor een zeer goedkoop Nederlands product viel Woensdag in alle opzichten mee. In ieder geval wordt de kijker ervan overtuigd dat er makers achter de camera staan die een oprechte passie voor het vak hebben getoond. De effecten worden praktisch gehouden en het concept is best leuk, bovendien doen sommige castleden het zo slecht nog niet. Verder is het allemaal natuurlijk erg simpel en duurt het te lang voordat alles uit de hand begint te lopen, een argument dat wordt versterkt als de eerste moorden zich primair buiten het scherm bevinden. Vooral het opbouwen van spanning wil ondanks een sfeervolle locatie niet echt lukken, maar Woensdag doet een dappere poging om Nederhorror enigszins op de kaart te krijgen.

Tja. Er gebeurt echt geen drol in de wereld van Haunted, dat verder ook niet veel meer om handen heeft dan veel oninteressante personages die zich met een camera naar alle donkere hoekjes van de omgeving wenden. Regisseursduo Steven M. Smith en Zane Quazzani verzaakt echter om dat alles gepast in beeld te krijgen, waardoor zeker een uur van Haunted bestaat uit donkere, blurry beelden waar personages een conversatie met elkaar voeren of heel hard schreeuwen wanneer er klaarblijkelijk iets aan de hand is. Buiten een goed bedacht concept pakt de aanpak hier echt onvoorstelbaar saai uit en wekt een gevoel van ongeloof op dat dit moest doorgaan voor het ultieme eindresultaat.

Het vervolgdeel van regisseur Justin M. Seaman vindt het wagenwiel niet opnieuw uit binnen zijn soort, maar verbetert eigenlijk alle punten van de eerste film. The Barn II is een geheel dat de praktische effecten en alle horrorfilms uit de jaren 80 omarmt. Een intelligent verhaal is daar niet voor nodig, wel een idee en een maker die een oprechte passie voor zijn vak kent. Na een halfuurtje introductie worden de registers opengetrokken en is de film niet veel meer dan een bloederige compilatie van tieners die om de beurt aan Heins zeis worden geregen. Er wordt niet al te best geacteerd, maar het ziet er allemaal zo sfeervol, doelbewust en gefocust uit dat dit zelden een probleem vormt. De nieuwe toevoegingen aan het slasherteam zijn verder niet bepaald indrukwekkend, maar eigenlijk is deze film verder op alle vlakken beter dan de voorganger.

Oninteressante en veel te lange vampierenfilm van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook, die laat zien de technische kant gelukkig aardig onder de knie te hebben. De decors zien er sfeervol uit, het camerawerk oogt doordacht en de effecten zijn professioneel, maar het verhaal dat daaromheen gewikkeld is, overtuigt niet. Eigenlijk betrekt Chan-wook een heleboel elementen om zijn inhoud mee in te kleuren, maar zelden wil er iets werken en tot chemie, spanning of onderscheiding komt het amper of zelfs helemaal niet. Eerder een aantal kleine puntjes die net wat anders voor de dag komen, maar nooit interessant worden getoond.

Regisseur Brandon Christensen heeft een onmiskenbaar talent voor het griezelgenre, maar ervaart tot nu toe altijd problemen om een echt bovengemiddelde film af te leveren. Bodycam vormt één van zijn betere projecten die helaas naar het einde toe flink teleurstelt. De opbouw is in ieder geval verfrissend direct, met een concept dat kort geïntroduceerd dient te worden, waarna de poppen aan het dansen zijn. Alhoewel Christensen het mysterie niet bepaald slim of vernieuwend verpakt, blijft het boeiend om de personages te volgen terwijl de gebeurtenissen om hen heen langzaamaan escaleren en dat wordt bijgestaan door redelijk effectief camerawerk en fijn geëxperimenteer met effecten. Wanneer het dan echt moet losgaan, verslikt Bodycam zich in veel matige effecten en een finale die de spanning beslist niet op weet te bouwen.

Snoeiharde en explosieve genremix die de remmen effectief loslaat na een ietwat terughoudende inloop. Uiteraard moet een bepaald concept geïntroduceerd worden, maar de aanpak van regisseur Kim Hong-sun is net te traag en daardoor duurt het even voordat je als kijker in de film raakt. Eenmaal dat achter de rug is, wordt het tempo verhoogd en daarmee ook de frequentie van het bloedvergieten. Het neemt inderdaad de vorm aan van een onophoudelijk bloedbad, maar de makers geven er genoeg diversiteit en creativiteit aan mee. Toch fijn dat er nog werkjes zijn die de zaken even net wat overtuigender op orde hebben, ook al is de meeste magie verdreven tegen de tijd dat de finale aanbreekt.

Experimenteel en eigenzinnig, maar uiteindelijk grotendeels mislukt griezelproject van regisseursduo David Amito en Michael Laicini, die de vierde muur op een nogal halfbakken manier proberen te doorbreken. De introductie is in ieder geval raak, maar wat daarna volgt is een belabberde poging om een jaren 70-horrorfilm tot leven te wekken. De makers zijn er zonder meer in geslaagd om het amateurisme dat die tijd met zich meedroeg bijna vlekkeloos over te nemen, maar aangezien de aanloop veel te veel tijd in beslag neemt, komt dat vervolgens onvoorstelbaar saai voor de dag. Af en toe raken Amito en Laicini de juiste snaar met een aparte combinatie van muziek en montage, maar die momenten zijn schaars en de daaropvolgende finale gaat nergens echt heen. De intentie blijft daarmee bewonderenswaardig, maar weinig opvallend.

Ultragoedkoop en bij vlagen onbedoeld hilarisch werkje dankzij het eigenzinnig slechte acteerwerk en de afgeraffelde finale. The Evil Down the Street oogt in de basis vooral erg ondoordacht en snel in elkaar gedraaid, met zeer weinig aandacht naar de cinematografische meerwaarde en nog minder naar het verhaal. Natuurlijk is dat niet meteen een vereiste voor dit soort spookhuisfilms, maar zodra Kelton Jones als vader de derde spontane roadtrip aankondigt (waarvan er eentje zelfs op een dag valt waarop de priester komt dineren), beginnen de gaten op te vallen. Verder wordt je geduld in dit veel te lange gebeuren niet bepaald beloond wanneer de uitdrijving geen vijf minuten in beslag neemt en het acteerwerk van Alena Gerard beneden alle peil is. Kleine bonuspunten voor sporadisch experimenteel gebruik met lichtinval en donkere ruimtes.

Vincent Price is vanouds uitstekend en de moorden zijn creatief genoeg in dit griezelwerkje van regisseur Douglas Hickox, maar Theatre of Blood duurt uiteindelijk te lang voor deze dunne inhoud. Het concept wil namelijk wel werken voor ongeveer een uurtje, maar raakt daarna uitgeblust en de theatrale finale blaast weinig rechtvaardiging terug. De cast buiten Price om maakt bovendien beduidend minder en vooral een ietwat saaie indruk, maar eenmaal Price zelf aan het woord komt is het genieten geblazen.

Een regisseur als Anthony C. Ferrante zit zonder twijfel op de juiste plek binnen dit soort cheesy omgevingen met een totaal nonsensconcept. Haaien die uit het niets opduiken binnen het chloorwater van een waterpark, je moet het natuurlijk maar kunnen verzinnen. Gelukkig zorgen de hoge mate van komedie en de redelijk absurde finale voor het nodige vermaak, maar Ferrante en co zijn veel te lang bezig om alles een beetje te verklaren en te onderzoeken. Buiten een aantal spaarzame, relatief bloedeloze haaienaanvallen lijkt het eerste uur niet over te gaan, voordat er eindelijk een beetje actie bij komt kijken in de finale. Het duurt ook allemaal voor zo'n dun gegeven te lang, maar vermaakt uiteindelijk wel en dat is precies waar iets als Water Park Shark op uit is.

Alhoewel de inhoud nog altijd genoeg om handen heeft om zo'n absurde speelduur op z'n minst nog te verklaren, bereikt de Death Note-reeks met dit tweede deel een nog bedenkelijker niveau. Regisseur Shûsuke Kaneko houdt zich vooral veel te veel vast aan de animatieserie en probeert deze qua acteerwerk en invulling bijna in zijn volledigheid over te nemen. Het levert al snel een film op waarin de personages gewoon niet werken, zeker Ken'ichi Matsuyama speelt een belachelijk figuur dat geen moment serieus te nemen is. Ook Tatsuya Fujiwara is een opvallend kaal geacteerd personage dat vooral nergens interessant weet te worden. De ultieme dooddoener is de bijna videogame-achtige gestalte van Ryuk en Rem en toont aan dat deze film de tijd allesbehalve heeft overleefd. De voortdurende plotwendingen en het hoge tempo zijn positief, verder raakt The Last Name langzamerhand het niveau aan van absoluut broddelwerkje.

Beknopte film met een sterke opening, maar ook eentje met een flinterdun verhaal en erbarmelijke karakterontwerpen. Zeker Saya zelf ziet er werkelijk niet uit en de makers die haar deze lippen hebben toebediend mogen zichzelf gerust even over het hoofd krabben. Het geeft de zeer serieuze toonzetting van Blood: The Last Vampire een bijna komisch tintje dat totaal niet in het geheel past. De actiescènes tussendoor zijn vermakelijk, maar al tamelijk snel repetitief en de actierijke finale biedt daarmee weinig verzachting. Japanse animatie zal mijn ding niet snel worden en dit soort projecten brengen daar geen verandering in.

Aparte film met goed acteerwerk specifiek vanuit Fiona O'Shaughnessy en Abigail Hardingham. Zij geven vorm aan personages die toch behoorlijk moeilijk in te vullen zijn. Gelukkig geven de gebroeders Ben en Chris Blaine genoeg mee om het geheel een apart sausje mee te geven. Het jammerlijke is dat Nina Forever uiteindelijk vooral in dezelfde soort ideeën blijft hangen en te weinig ingaat op de aspecten die minstens net zo interessant voor de dag komen, zoals de uiteindelijke functie van Hardingham. De Blaine-broers verzaken na enige tijd ook om de sfeer te blijven verhogen en kiezen voor iets gemakkelijkere paden die minder indruk maken. Het hoogtepunt zit helaas al in de eerste 20 minuten wanneer O'Shaughnessy voor het eerst opduikt, een moment waar Nina Forever met een ietwat kale wending niet meer overheen gaat.

Het acteerwerk in deze Aziatische horrorfilm van de gebroeders Oxide Chun en Danny Pang is matig, maar dat er bepaalde regietalenten in gestopt zitten, valt niet te ontkennen. Zeker het middenstuk kent een aantal effectieve vormen van spanningsopbouw, vooral omdat de grimmige locaties regelmatig meehelpen aan de dreiging. Het concept is bovendien nog altijd goed gevonden, al zullen een aantal liefhebbers dit vast al hebben gezien in de Amerikaanse remake. De Pang-broers vinden qua inhoud vaak altijd wel een manier om de extra speelminuten te rechtvaardigen, maar de finale verraadt dat een film als Gin Gwai de tijd niet helemaal heeft overwonnen. Bijzonder wel dat dezelfde regisseurs hier nog drie vervolgprojecten op zouden maken.

Regisseur Gregg Bishop blijkt de juiste man te zijn voor een cheesy film als deze, waarin zijn bijna jeugdige drang naar vermaak zeer effectief uitpakt. Dance of the Dead vindt ondanks de gebrekkige middelen waarover het beschikt vaak wel een manier om verrassend uit de hoek te komen. Relatief luchtige humor wordt efficiënt afgewisseld met praktisch zombiegeweld en alhoewel de film niet bepaald op weet te vallen met spanning of sfeer, blijft het toch best onderhoudend overkomen. Een beetje jammer dat de hoofdpersonages over weinig kleur beschikken (het gebrekkige acteerwerk zit vaak enige vorm van chemie in de weg) en de finale veel te kort duurt, maar eigenlijk bevat Dance of the Dead genoeg materiaal om als cultfilm in aanmerking te komen.

Regisseur Steven C. Miller levert pulp af met Scream of the Banshee, maar wel een vorm van pulp die behoorlijk vermakelijk is. Zeker aangezien de slechte effecten voldoende worden afgewisseld met daadwerkelijke pogingen om de liefde voor praktisch geweld te tonen. Alhoewel de kostuums zeer matig voor de dag komen, kent deze film daardoor een aantal aanstekelijke en sfeervolle momenten. Het directe verhaal zorgt hoe dan ook wel voor het benodigde entertainment en het acteerwerk kan er over de grote lijn best mee door, maar het is toch vooral de grote dosis aan onzinnig materiaal die het allemaal compleet maakt. Spijtig genoeg gaat dat wel met een behoorlijk gebrek aan logica en een nogal stompzinnige finale waarin de schrijvers de draad kwijt lijken te zijn.

Verdienstelijke, maar over de grote lijn ietwat zwakke horrorthriller met een sterke basis. Regisseur Matt Winn spendeert vooral verfrissend weinig tijd aan een inleiding die, afgaand op het algehele schrijfniveau, waarschijnlijk zeer weinig om handen zou hebben. The Hoarder stapt van de rem af na ongeveer een kwartier en alhoewel de spanning zelden effectief wordt verhoogd, zit er toch aardig entertainment in. De locatie wordt spijtig genoeg door weinig enerverend camerawerk en een gebrek aan focus nogal verwaarloosd, terwijl Winn er wel genoeg mee zou kunnen aanvangen. The Hoarder moet het eerder hebben van een aantal spaarzame momenten die visueel opvallen en een sterk einde, verder ontstijgt dit de middelmaat niet.

Een vroege deelnemer in de relatief succesvolle carrière van regisseur Dario Argento, die tot op de dag van vandaag een zeer grote naam vormt binnen de Giallo-uithoek. Helaas ontkomt Four Flies on Grey Velvet niet aan de bekende tekortkomingen die dit soort films met zich meebrengen en ik moet bekennen dat de film me op dit moment van schrijven al behoorlijk aan het ontschieten is. Een aantal grove steekpartijen en een degelijke overgave aan de visuele kwaliteit ten spijt, is het toch vooral de saaie hoofdpersoon en een ellenlang voortkabbelend verhaal dat de ultieme schroef in de doodskist vormt. Argento probeert er nog een slimme wending aan mee te geven, maar die voelt eerder willekeurig aan dan slim uitgewerkt.

Redelijke horrorthrillerfilm met een bruut eerste halfuur, waarin regisseur R. Trevor Griffiths een aantal keer wat harde beelden op het scherm tovert. Echt schokkend is het nergens, maar het is fijn dat Prank Night niet bang is om net wat harder uit te halen dan soortgelijke griezelresultaten. Vanaf dat punt lijkt de film meerdere keren te hinten naar een soort wending, die er spijtig genoeg nooit komt. In plaats daarvan een langzaam escalerend schouwspel met een matige protagoniste en een weinig dreigende hoofdschurk. Het zijn eerder de bijrollen die er met ruime acteervoldoendes vanaf komen, helaas hebben die leden uiteindelijk een gemengde invloed op het verhaal. De finale van Prank Night is verder weliswaar vermakelijk, maar niet grof genoeg om een blijvende indruk te maken.

Regisseur Larry Fessenden heeft als mentor gediend voor enkele andere, succesvolle regisseurs en zit al enige tijd in het vak, maar aan Blackout valt dat zelden af te lezen. Enkel de drang om een aantal maatschappijkritische onderwerpen te belichten en redelijk experimentele weerwolftransformaties verraden dat er een vakman achter de camera staat, maar dit was over de grote lijn nogal een saai weerzien. Houterige (alhoewel praktische) effecten en volstrekt oninteressante personages die het voortdurend met elkaar hebben over het Amerikaanse onrecht en andere poeha, zonder dat dit maar een moment een beetje beklijvend voor de dag komt. Fessenden kiest verder voor een redelijke old-fashioned-aanpak voor zijn weerwolfbelegeringen, maar met enkel een klauwtje dat in beeld komt en de lage hoeveelheid lijken die tegen de grond vallen weet hij daar beslist geen hoge ogen mee te gooien. Teleurstellende film, die wellicht nog wat kan uithalen bij een specifieke doelgroep van griezelliefhebbers.

Onbegrijpelijk hoog gewaardeerd brolwerkje met een aantal stijlvolle camerabeelden en daar zowat alles mee heeft afgedaan. Het is geen geheim dat de Giallo-periode vanuit Italiaanse makelarij niet aan mij is besteed, maar Torso ontsnapt desondanks niet aan de grootschalige technische tekortkomingen. Het barslechte acteerwerk is uiteraard aanwezig, maar ook de stompzinnig lang uitgerekte sequenties van seksuele handelingen en andere idioterie (zoals een hippiefeestje) die er totaal niet toe doen, zijn dooddoeners. En alhoewel regisseur Sergio Martino soms mannelijke personages portretteert als geile dieren, is het toch vooral hijzelf die zichzelf op een dergelijke manier afbeeldt. Positief is dat het voor de verandering eens niet ruim over de 100 minuten heengaat, maar de dunne inhoud al na een klein anderhalfuur afsluit.

Regisseursduo Andrew Cull en Steve Isles levert een experimentele horrorfilm af, die helaas na slechts een kwartier de meeste kracht heeft verloren. The Possession of David O'Reilly vormt daarmee een chaotische mengelmoes van half uitgewerkte ideeën, volstrekt onoverzichtelijke beeldvoering en een verhaal dat nergens loskomt. De ogenschijnlijk doelbewuste keuze van de makers om weinig antwoorden te onthullen pakt vooral vermoeiend uit, met een eindeloze herhaling van mensen die schreeuwend tegen deuren en muren aan staan te bonken. Vaak is er niet eens duidelijk wat er nu precies aan de hand is, maar in plaats dat het voor mysterie zorgt, zorgt het eerder voor irritatie en afleiding. Half puntje voor de enthousiaste castleden, verder vormt dit brolwerk.

Het griezelfilmdebuut van regisseur Mike Flanagan is best aardig en oogt doordacht genoeg om een breder publiek makkelijker te vinden, maar laat ook zien dat Flanagan een naam is die budget goed kan gebruiken. Absentia ziet er opvallend sfeerloos uit, met enkel wat spaarzame montagetrucjes om de kijker te laten zien dat er iemand met visie achter de camera staat. Het acteerwerk van Katie Parker is bovendien uitstekend, maar de problematiek rondom haar en een minder sterk acterende Courtney Bell is volstrekt oninteressant en het donkere tunneltje jaagt weinig intrige of angst aan. Flanagan blijft alle gebreken op het horrorvlak aanvullen met een dromerige soundtrack en veel zware onderwerpen, maar die verhullen niet dat Absentia soms best saai voor de dag kan komen.

Iets beter vervolg, omdat de wereld inmiddels is geïntroduceerd en alle basisproblemen wel een beetje van de kaart zijn. Regisseur Todd Holland en zijn scenaristen verzinnen daar echter weer vrolijk wat problemen bij en laten Monster High 2 geregeld nogal simpel en eenvoudig aanvoelen. Gelukkig zijn er een boel decors en kleurrijke omgevingen om de kijkers die visueel entertainment zoeken even tevreden te stellen, maar de kostuums ogen nogal simpel en veel van de choreografie maakt niet een doordachte en/of geoefende indruk. Het blijft een nogal kinderlijke omgeving die misschien goed valt bij een wat jongere doelgroep, maar het zal eens tijd worden dat de studio's hier wat meer inspanning achter gaan zetten. In deze wereld echter niet, want het derde deel is officieel geannuleerd.

Degelijk vervolg op niet al te hoogstaand materiaal en vooral acrofobie in het voordeel gebruikt. De gebroeders Michael en Peter Spierig zetten namelijk een aantal avontuurlijke en akelige momenten op het grote witte doek. Veel momenten die slim worden uitgebuit om de ervaring zo intens en vermakelijk mogelijk te houden binnen een visueel aantrekkelijke, tropische omgeving. De speciale effecten overtuigen spijtig genoeg niet altijd, maar het effectieve camerawerk en de uitgesponnen momenten van spanning compenseren dat voldoende. Helaas gaat het toch mis naar de finale toe, waar de makers een overbodige plotwending in het geheel forceren die Fall 2 nogal typerend en bekend terrein induwt.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Halfje erbij na herziening. Het is regisseur David F. Sandberg namelijk zonder twijfel wel gelukt om een goede sfeerzetting op te roepen met voldoende overgave naar het griezelgedeelte. Sowieso profiteert Lights Out van een uitstekend gegeven, dat helaas door de makers veel te plat (en uitbundig) wordt uitgewerkt. Eigenlijk gaat het gehele, nogal taaie middenstuk verloren aan opbouw en achtergrond die weinig vernieuwing brengt en daardoor zelden interessant voor de dag komt. Met het camerawerk, de cinematografie en het acteerwerk is verder weinig mis, maar de film wordt na een sterke opening pas echt boeiend in het laatste halfuur. Daar opent Sandberg eindelijk de registers en word je als liefhebber dan pas op je wenken bediend.

Regisseursduo Jasper ten Hoor en Ivan Hidayat keert terug voor een vervolgfilm en benut eigenlijk dezelfde ambitie, wat daardoor ook min of meer hetzelfde eindresultaat teweegbrengt. Overdrive gaat verder waar de vorige film ophield en wijkt zelden af van de formule, dus weet je als liefhebber waarschijnlijk meteen wat je te wachten staat. Duncan Meijering blijft daarbinnen de primaire aanwezigheid die precies weet waar de balans hoort te liggen en een aantal keer voor leuke humor weet te zorgen, maar eigenlijk moet ik ook buiten hem om bekennen dat er een aantal keer wat te lachen viel. Ook het park wordt leuk ingericht met voldoende overgave om een leuk sfeertje neer te zetten. Jammer dat het verhaaltje zelf verder wel erg weinig om handen heeft en eigenlijk niet genoeg rechtvaardiging kent om nog een hoofdstuk op te zetten. Ook is de nieuwe robot wat simpel, maar kinderen zullen hoe dan ook vermaakt blijven.

Regisseur Brad Silberling had de juiste toonzetting veertien jaar hiervoor te pakken met Casper, maar binnen Land of the Lost is die ver te zoeken. In dit geval krijg je namelijk een grotendeels slecht geanimeerde, flauwe film voor de kiezen die met een halfbakken verhaaltje vooral Will Ferrell in een nieuwe soort omgeving weet te krijgen. Veel van de humor daarbinnen wil niet echt werken en zijn de scènes buiten de fantasierijke setting eigenlijk veel grappiger. Neem daarbij nog een boel goedkope kostuums en je hebt een film die niet echt goed weet wat het precies wil zijn, buiten een grote hoeveelheid onzin. Het vermaakt allemaal nog wel, maar zakt al bij al toch door het ijs.

Voorspelbare Amerikaanse humorfilm waarin figuren zoals Jason Bateman en Ryan Reynolds behoorlijk goed passen, maar dat betekent niet meteen dat ze grappig zijn. Regisseur David Dobkin verkiest ook een veel te infantiele, eenvoudige vorm van humor om een film van 112 minuten mee te vullen. Het laat hoe dan ook zien dat dit soort projecten niet snel verder komen dan vulgaire teksten, seksgrappen en veel verwijzingen naar poep- en pies. In bepaalde omgevingen kan dergelijk droog materiaal goed uitpakken, maar in The Change-Up duurt het vooral te lang en ligt het er te dik bovenop. Niettemin is het acteerwerk aardig en zorgt het concept voor het nodige entertainment, maar hoogstaande komedie is dit nergens.

Het nieuwste hoofdstuk in deze lompe spionagereeks blijft doen waar het goed in is, en dat is grote voertuigen en voorwerpen met veel bombarie opblazen. Een aantal stunts ogen nog altijd groots en spectaculair, waarin genoeg figuurtjes zitten die prima in dit verhaal passen. Het problematische is dat regisseur Lee Tamahori voortdurend naar de computer grijpt om zijn effecten mee in te kleuren, waardoor een boel momenten worden voorzien van een gedateerde, oubollige indruk. Het middenstuk is ook wat oninteressant, mede omdat de volstrekte stompzinnigheid van deze wereld niet echt samen gaat met subtiele spionage. Ice Cube zorgt overigens voor genoeg humor, maar zit in deze rol toch klem met redelijk wat karikatuur.

Regisseur Scott Waugh heeft al eerder bewezen het hart op de juiste plek te hebben binnen deze uithoek, maar zat voortdurend opgescheept met verhalen die hem er min of meer toe dwongen hier vanaf te leiden. Runner is zowat de eerste film waarin zijn kwaliteiten écht mogen stralen, met een boel dynamisch gefilmde, doordenderende actiescènes en een uitstekende Alan Ritchson in de hoofdrol. Daartussen een ietwat simpel verhaaltje en een boel antagonisten die sterk staan te overacteren, maar gelukkig duurt het allemaal niet lang en ziet de actie er dermate goed uit dat de kijker er snel van is afgeleid. Zeker de achtervolging in de ziekenhuiswagen is een moment om je vingers als liefhebber bij af te likken. Beter dan verwacht en een fijne voetnoot voor de toekomst van Waugh.

Interessant bronmateriaal dat zich goed leent voor een intellectuele genremix wordt helaas voorspelbaar uitgewerkt door regisseur Chris Columbus. Zijn hand is voornamelijk te herkennen in het aantal zoetsappige dialogen dat wordt neergezet. Zeker Embeth Davidtz heeft geen schijn van kans met het materiaal dat ze toebedeeld krijgt, terwijl Robin Williams veel meer ruimte en mogelijkheden kent. Toch weet de inhoud van Bicentennial Man voldoende te intrigeren, mede omdat het genoeg vragen stelt waar de kijker op kan kauwen en de tijdsprongen toch je aandacht vereisen. De sentimentele aanpak van Columbus (die veel te onoprecht overkomt) zorgt er echter voor dat je als kijker weinig kansen worden geboden om echt mee te leven in het verhaal, ondanks dat de visuele vormgeving doordacht genoeg oogt. Het eerste "pak" van Williams is overigens wel matig vormgegeven.

Actierijk project in de lijn van The Raid, dat achteraf toch beter blijkt te werken dan je vooraf zou denken. Regisseur Bob Colaers omarmt het simplisme en dat komt een geheel als Paradijs sterk ten goede, met genoeg bloederige momenten en een dynamische camera om het allemaal gepast in beeld te brengen. Budgettaire beperkingen worden echter niet geheel ontweken, aangezien een aantal effecten erg goedkoop ogen en veel gevechtsscènes niet geheel worden benut. Saïd Boumazoughe in de hoofdrol oogt ook wat onevenwichtig. Zijn acteerwerk is goed, maar hij wordt toch geregeld te vaak overmeesterd waardoor hij nooit gevaarlijk genoeg oogt. Al bij al is Paradijs veel beter dan soortgelijke resultaten van eigen bodem, maar bij de groten van het genre kan het zich in de verste verte niet voegen.

Regisseur André Øvredal komt met een Noors antwoord op de grenzeloos populaire superheldenfilms van tegenwoordig, maar vergeet primair over te nemen wat de concurrentie zo succesvol maakt. Torden pakt uit met enkele machtige actiemomenten, maar deze blijven erg spaarzaam en gaan gebukt onder middelmatig acteerwerk van zowel Nat Wolff als Iben Akerlie. Tergend langzaam neemt Øvredal je mee op reis langs meerdere ideeën die allesbehalve vernieuwend of boeiend voor de dag komen en veel te lang op zich laten wachten. Op melodramatisch vlak is het allemaal te bekend en statisch, als actiegebeuren is er te weinig aan de hand en als originele vondst blijft het ook te aftastend. De grimmige afloop en een aantal grootse momenten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar hopelijk blijft Øvredal vanaf nu toch bij de griezelfilms.

Zeer middelmatig horrordrama dat zich net als een boel soortgenoten vooral laat inspireren door A24-achtige verhalen. Huesera laat zich echter al snel in de kaarten kijken door de hoofdthema's op een fel schijnend bord aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk van Natalia Solián is daarbinnen uitstekend, maar weet niet te verhullen dat je de insteek al snel kan uittekenen. Vanaf dat punt is het vooral aftellen naar een aantal onvermijdelijke confrontaties en gebeurtenissen die zelden spannend in beeld worden gebracht. De afstandelijke ideeën en de weinig intense visuele stilering van regisseuse Michelle Garza Cervera maken er verder ook niet zo'n interessant geheel van. Inhoudelijk oogt het doordacht genoeg, maar als dramafilm schiet Huesera toch op vrijwel alle vlakken tekort.

Uitstekende genrefilm die bewijst dat regisseur Zach Cregger zich niet alleen met originele verhalen uit de voeten kan, maar ook in het simplisme de juiste snaar weet te vinden. Resident Evil is zonder twijfel de beste film die deze reeks te bieden heeft, al ligt dat wellicht meer aan de middelmatige concurrentie. Niettemin klopt eigenlijk alles aan deze film. Het tempo zit er lekker in, de cinematografie oogt doordacht, het camerawerk is strak en ook de visuele beelden kunnen er zeker mee door. Cregger kiest bij vlagen iets te nadrukkelijk voor gegenereerde effecten en van een sterk verhaal is geen sprake, maar Austin Abrams speelt een sympathieke hoofdrol en de dreiging is voortdurend voelbaar. Horrorfilms maken is geen eenvoudige taak, maar de kwaliteiten van Cregger laten het er toch weer erg simpel uitzien.

Noorse monsterfilm waarin de interessantste stukken aanzienlijk lang buiten beeld worden gelaten. Eerst moet dit nieuwe geheel van regisseursduo Pål Øie en Sjur Aarthun namelijk nog door de gebruikelijke genreclichés en de film neemt daar uitgebreid de tijd voor. Spijtig genoeg zijn het acteerwerk en de komische kant van een erg laag niveau, wat het toch vermoeiend maakt om hierdoorheen te komen. De computereffecten en de algemene visuele kant zijn gelukkig van hoog niveau, maar worden pas tot aan de volle toeren getoond in de finale. Eenmaal dat is aangebroken oogt die groots, maar ook zo weer voorbij. Liefhebbers van een groot zeemonster zullen het bovendien moeten doen met kleine monstertjes en af en toe een tentakel, want de volle glorie van dit wezen komt slechts enkele minuten in beeld. Zeker geen slechte film, maar wel eentje waar ik persoonlijk mijn aandacht regelmatig bij verloor.

Onzinnige film met een halfbakken moraaltje, al lijken veel hoofdpersonages zich toch echt zelf schuldig te maken aan de bekritiseerde kern. Regisseuse Emma Benestan profiteert van enthousiast acteerwerk en een aantal intense beelden, maar het duurt niettemin lang voordat Animale zichzelf mag bekronen tot horrorfilm. Eerst namelijk een hoop opbouw met veel drama en af en toe een griezelige koe die even door het raam komt staren. De natuuropnames van Frankrijk zien er fraai uit, maar worden zelden benut om de atmosfeer tastbaar in beeld te brengen. Toch wil het allemaal nog wel boeien, maar eenmaal de finale is aangebroken mag duidelijk zijn dat de makers eigenlijk geen flauw benul hadden hoe dit gepast zou moeten eindigen.

Vreemde film die natuurlijk flink te koop loopt met het materiaal waar het mee werkt. Minnie's Midnight Massacre werd onder handen genomen door regisseur Brett Bentman en dat schept beslist geen hoge verwachtingen. In principe wordt het hele Disney-gebeuren er ook met de haren bijgesleept en staat er in deze film een verhaaltje dat prima los had kunnen staan. Het is allemaal nog redelijk geacteerd, maar de balans tussen horror en komedie is flink onevenwichtig, de moorden zijn allesbehalve boeiend en de algemene look oogt erg goedkoop. Het is toch knap hoe je zo weinig aandacht kan besteden aan een film die zijn pulpkant zeker had kunnen omarmen. Helaas wordt er grotendeels gekozen voor een aanpak waarbij dit geheel zo snel mogelijk mee afgesloten kan worden en dat resulteert in een erg oninteressant gebeuren met een gebrek aan hoogtepunten.

Televisie-achtige thrillerfilm waarin de insteek iets te eenvoudig wordt weggegeven. Regisseur Peter Howitt bijt zich dan ook te opzichtig vast in clichés zoals de gekke oma, die ondertussen echt te herhaald zijn geworden om indruk mee te maken. Het aftastende, nerveuze acteerwerk van Nathalie Emmanuel is bovendien te bekend, waardoor ze op weinig empathisch vermogen vanuit de kijker hoeft te rekenen. Howitts visuele stijl is verder weinig opvallend, waardoor Confinement toch geen kale indruk kan ontsnappen. Een aantal montages zijn innemend, maar over de grote lijn vallen het camerawerk, het kleurgebruik evenals de cinematografie best tegen. Gelukkig wordt het tempo in de finale opgeschroefd, waarin een aantal gemene beelden en een degelijk einde nog wat leven in de brouwerij brengen.

De 4K-restoratie blijkt een lust voor het oog die dit iconische project van regisseur Katsuhiro Ôtomo optimaal tot leven wekt. Akira blijft een spectaculaire, grootse film die vooral de bizarre elementen omarmt en er weliswaar een lopend verhaal uit weet te stampen. Toch is het niet zozeer de inhoud die een film als deze op de markt zet, dat is namelijk het actierijke en bombastische tweede gedeelte dat zichzelf steeds blijft overtreffen. De personages zijn wat cartoonesk en op psychologisch vlak mist er links en rechts wat meer verklaring/rechtvaardiging voor het gedrag van Tetsuo, maar eenmaal het geluid en de beeldvoering dat overneemt is er als liefhebber weinig te klagen. Een absolute aanslag op de zintuigen is het zonder meer, maar juist dat laat Akira opvallen in het genre. Eigenlijk is dit zowat de enige anime die mij echt uitnodigt om het nog eens te zien.

Het langspeelfilmdebuut van regisseur Gavin Polone is een brute, maar weinig boeiende griezelervaring geworden. Een saaie detective verricht een saai onderzoek naar een nog saaiere moordenaar, die af en toe even iemand met veel grafisch geweld om het leven brengt. Een titel als Psycho Killer verraadt al snel dat creativiteit niet een van de pluspunten gaat vormen en het verloop brengt aan die stelling geen verandering. Het geheel blijft een redelijk bizar gebeuren waarin niks echt werkt of weet op te vallen, en James Preston Rogers slaat een redelijk belachelijk figuur die allesbehalve de indruk wekt van een intelligente killer. Het camerawerk is strak en de moorden zelf zijn bruut genoeg, maar verder brengt deze film weinig vernieuwing aan het desbetreffende genre.

Regisseur Jeff Wadlow heeft inmiddels al enige tijd ervaring binnen het filmvak, zonder dat veel van zijn resultaten ver boven het gemiddelde uitstijgen. The Devil's Mouth zal aan die stelling ook weinig veranderen, al kent de film voordeel aan de tropische locatie en de redelijk in beeld gebrachte onderwaterscènes. Het acteerwerk van de best noemenswaardige cast is spijtig genoeg ondermaats en veel spanning wordt er met deze haaien niet opgebouwd, onder andere omdat Wadlow te opzichtig gebruikmaakt van de computer. Verder is het een veel te lange duur en weinig imposante personages die deze niet al te memorabele zit compleet maken. Het vormt voor Wadlow in ieder geval een soort teken van gemakzucht dat dit soort genrewerk tegenwoordig uit zijn arsenaal moet komen.

Het nieuwste griezelproject van regisseur Steven Quale werkt dankzij een aardige, redelijk kosmische opbouw voor een lange tijd aanstekelijk. Het mysterie wordt niet meteen cadeau gedaan, terwijl het gevoel van dreiging aardig wordt neergezet binnen een interessante omgeving. Dan kan je het middelmatige acteerwerk en de bordkartonnen dialogen gemakkelijk vergeven, maar als Quale dan eenmaal onthult wat er aan de hand is, stort Black Box snel in. Een aantal saaie confrontaties met de tegenstander en een weinig memorabele finale maken de rechtvaardiging voor een gemiddeld cijfer vervolgens af.

Kijkers met arachnofobie zullen wellicht wat rillingen krijgen bij het zien van de kleine, computergegenereerde spinnetjes die over het eiland kruipen, maar deze komische horrorfilm zal menig liefhebber weinig angst aanjagen. Regisseur Christopher Smith laat in ieder geval zien dat ambitie niet langer meer tot zijn arsenaal toebehoort en komt met een zeer directe film aangezet waar hij amper zijn stempel op drukt. Een fijn, zonnig sfeertje en een aantal acteurs/actrices die zich met de volle overgave op hun verschijningen storten verzachten de pijn, maar het duurt tergend lang voordat de boel op stelten staat in Spider Island. In de verte vormt dit geheel een kritiek op kapitalisme en hebzucht, maar die raken ondergesneeuwd vanwege de redelijk belachelijke vertelling en de weinig treffende humor.

Redelijk concept dat uiteraard is overgenomen van de bekende tekenfilm, ook al neemt regisseur Brett Bentman slechts sporadisch wat passende ideeën en kostuums over. Devanny Pinn in een Jasmine-achtige verschijning is natuurlijk geen toeval, maar eigenlijk wordt er primair gekopieerd wat goed in een horrorkader past. In dat opzicht is de titel grote oplichterij, maar weet Bentman het allemaal wel vermakelijk te brengen. Zeker het huis is opvallend sfeervol, ondanks het gebrek aan aangegrepen kansen. Acteerwerk is verder van het laagste niveau, net als de effecten, maar dankzij een aantal onvoorspelbare plotinsteken weet het niet heel onaardig weg te kijken. Dit soort projecten zijn erger geweest.

De nieuwste horrorfilm van regisseur Darren Lynn Bousman profiteert van uitstekend acteerwerk en een aantal intense montagetechnieken, evenals een aardig gevonden afloop. Spijtig is dat Twisted altijd een nogal serieuze toon blijft aanhouden, waardoor een aanzienlijk gedeelte van de vergezochte inhoud in het water valt. Pas naar het einde toe beginnen de eerste (belachelijke) ideeën te werken, maar tegen die tijd is bijna de volledige film om. Gelukkig acteren zowel Djimon Hounsou als Lauren LaVera zeer verdienstelijk en weet Bousman een zekere mate van kwaliteit achter de knoppen te brengen, maar de eerste helft is oninteressant en gevoelsmatig duurt het allemaal veel te lang. Liefhebbers van keiharde medische horror komen echter ruimschoots aan hun trekken.

Regisseur Michael Rock heeft dit duidelijk met veel plezier in elkaar gezet, helaas ontbreekt de overgave. I Hate Found Footage legt een interessante combinatie op tussen Muppets-achtige personages en een FF-aspect, maar vergeet dit op een spannende, komische of vernieuwende manier te brengen. Eigenlijk wekt Rock vooral de indruk van eenvoud, waarin twee popjes gedurende een halfuur vooral tegen zichzelf aan het praten zijn en dat als een soort humor moeten verkopen. De praktische effecten ogen goedkoop en het acteerwerk van de menselijke tegenspelers is ondermaats, maar de aparte opzet weet nog enigszins te boeien. Dat en een erg beknopte duur zijn helaas de enige positieve punten.

Vier excentrieke jongedames bevinden zich in een mysterieuze wereld die zich nergens echt prijsgeeft, maar regisseuse Meredith Alloway onderneemt een boel moeite om dat tevergeefs interessant in beeld te krijgen. Alles aan deze omgeving voelt geforceerd en onoprecht aan, alsof de makers meer bezig waren met het reconstrueren van vervreemdende dialogen en quirky regeltjes dan met een stabiel concept. Horrorliefhebbers zullen van alle doelgroepen het meest teleurgesteld weglopen, aangezien buiten een aantal losse verwijzingen naar hekserij het bijna 85 minuten duurt voordat er op dit vlak iets aan de hand is. Over de grote lijn wordt er overtuigend geacteerd en de finale is behoorlijk bloederig, maar Alloway slaagt er niet in zich af te zetten van de goedkope indruk en haalt mede daardoor niet het gepoogde succes.

Pulpfilm met een kansloze inhoud die nergens over gaat. Betty's Revenge volgt de trend waarin er een iconisch cartoonfiguurtje wordt neergezet in een griezelwereld en met Betty Boop hebben de makers genoeg maatschappijkritische kansen. Alhoewel de pogingen om die kansen vervolgens aan te grijpen er zeker zijn, gaat deze film ten onder aan een boel onzinnige, theatrale acties die ver van de werkelijkheid zijn verwijderd. Zeker Hannah Fierman mag zichzelf wel even over het hoofd krabben waarom deze rol nu zo'n goed idee was, met kansloze teksten en handelingen die haar tragische achtergrond vertroebelen door zich te gedragen als een losgeslagen idioot. Op visueel vlak af en toe een kleurrijk moment en jonge castleden die oprechte pogingen lijken te wagen om er wat van te maken, maar de goedkope moordpartijen, de lelijke aankleding en het saaie verhaal gooien roet in het eten.

Stevige miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die met Her Private Hell overtuigend bezweken lijkt te zijn aan eigen arrogantie. Een totaal onlogisch, rommelig product waarin veel verschillende invloeden worden gebruikt die vervolgens geen moment bij elkaar komen en met eindeloze dialogen evenals monologen die nergens over gaan. Refn zijn doorgedreven pogingen om alle personages zo excentriek mogelijk neer te zetten pakken rampzalig uit, met heel veel noemenswaardige namen die simpelweg niet op kunnen tegen de stortvloed aan onzinnige, theatrale aanwijzingen die ze toebedeeld krijgen. Zoals je kan verwachten van Refn ziet de omgeving er op visueel vlak kleurrijk en doordacht uit, maar toch wordt er qua licht en geluid stevig misgegrepen. Actiescènes worden dermate donker belicht dat ze niet te volgen zijn en de verwoede intenties om deze wereld zo uniek mogelijk te maken zijn geforceerd. Sophie Thatcher doet haar best om er nog wat van te maken, maar moet het doen met kansloos materiaal. Kristine Froseth levert zelfs haar slechtste acteerprestatie tot nu toe af en doet zich er beter aan volgende projecten van Refn totaal te mijden.

Schattige, vermakelijke horrorslasher die uiteindelijk te veel bezig is om een homage aan de jaren '80 te zijn. Het is onduidelijk of regisseur Justin M. Seaman dit doet vanwege budgettaire beperkingen of oprechte passie, maar de eindresultaten zijn wisselvallig. Zo werken de praktische, grafische moorden uitstekend en breekt het Halloween-sfeertje goed door, maar blijft de letterlijke aankleding van de griezels zeer goedkoop en het acteerwerk ambitieloos. The Barn duurt gelukkig nergens een minuut te lang en blijft altijd wel boeien, maar buiten de gedreven horrorliefhebbers zal er geen groot publiek mee worden bereikt.

Alhoewel Leviticus vooraf is overladen met positieve berichten, valt het eindresultaat flink tegen. Regisseur Adrian Chiarella belicht een onderwerp waar in bepaalde mate zeker aandacht naartoe mag gaan, maar werkt dit slordig en incompleet uit. Het geheel kent op die manier een scenario dat profiteert van een typerende plattelandssfeer en een dromerige uitwerking, maar ook eentje waar willekeurig in geknipt lijkt te zijn. Bepaalde insteken lijken compleet te ontbreken en vooral de afloop moet daaronder lijden. Chiarella wekt primair de indruk dat hij niet lijkt te weten hoe een film als Leviticus moet eindigen, en laat de credits daarom maar abrupt over het scherm rollen. Het acteerwerk van Stacy Clausen en voornamelijk Joe Bird is zeer overtuigend en het laatste halfuur kent een aantal spannende, intense momenten, maar het geheel schiet daarbuiten eigenlijk op alle griezelvlakken net te kort om een blijvende indruk te maken. Grafischer geweld, een snellere vaart en vooral een vollediger plot hadden een film als Leviticus kunnen laten opstijgen, maar zo ver komt het helaas niet.

Een verhaal van schrijver Edgar Allan Poe op het grote witte doek neerzetten is lastig, zeker als zijn verhalen een overdaad aan beschrijvende teksten bevatten. De durf van regisseur Gregori J. Martin mag dus zeker benoemd worden om toch een poging te wagen, maar het eindresultaat is erbarmelijk op bijna alle fronten. The Raven is een goedkoop ogend brolwerkje geworden, met twee schmierende hoofdpersonages die tevergeefs en hopeloos de balans proberen te vinden tussen de waardeloze dialogen en de overdaad aan ongeloofwaardige emoties. De keuze van Martin om deze onzin verder eindeloos lang te blijven rekken (het dunne verhaal omtrent niet veel meer dan een man die in zijn eigen huis rouwt om zijn verloren liefde) is merkwaardig te noemen, omdat je toch als kijker zit opgescheept met een overacterend hoofdpersonage dat in iedere scène last van een snotneus lijkt te hebben. De inhoud slaat geregeld echt als een tang op een varken, maar wellicht dat de liefhebbers van Poe er wat mee kunnen, al neem ik dat sterk in twijfel.

Verrassende, apocalyptische film van regisseur Ridley Scott. Een naam die de laatste jaren weinig noemenswaardige projecten heeft afgeleverd en primair de indruk lijkt te wekken het kwijt te zijn, maar The Dog Stars profiteert wellicht van die bijgestelde verwachtingen. Scott toont een langzaam opbouwende, maar intrigerende wereld die niet meteen prijsgeeft wat er nu precies aan de hand is. Lang hoef je er ook niet bij stil te staan, want dan stort de logica van The Dog Stars als een kaartenhuis in elkaar. Dit geheel kent gelukkig verder het voordeel van sterk acteerwerk, voldoende gebeurtenissen en een prettig avontuurlijk tweede uur dat nergens verveelt. Scotts korte excursies naar horrorinvloeden zijn indrukwekkend en de film oogt op alle fronten groots genoeg, maar heeft inderdaad in het eerste uur te weinig om handen om zichzelf te ontstijgen.

Authentieke, visueel aantrekkelijke horrorfilm met goed acteerwerk. In principe zijn alle insteken die een griezelfilm compleet moeten maken aanwezig in Marama, behalve dat de inhoud zelf niet echt blijft hangen. Regisseur Toa Stappard lijkt zeker te hebben doordacht waar de richting van deze film moet liggen, maar weet dat vervolgens niet erg boeiend in beeld te brengen. De buitenlocaties zien er bovendien sfeerloos en willekeurig uit, waardoor je als kijker toch vooral afwacht wanneer de personages zich weer binnen het grote huis bevinden. Uiteindelijk kon ik me vooral niet bekommeren om de voortgang van Ariaana Osborne en haar tragiek, met een langzaam uitgewerkt en weinig intrigerend mysterie dat centraal staat. De ontknoping is daarnaast teleurstellend.

Zeer teleurstellend laatste hoofdstuk van een algemeen matige reeks, waarin regisseur Stephen Cognetti zich inmiddels volledig heeft laten gaan in allerlei oninteressante zijwegen en overige bombarie. Lineage verschilt van de overige deelnemers omdat het found footage-perspectief (maar ja, alle beelden zijn nu wel gevonden mag ik hopen) volledig wordt losgelaten en ingewisseld voor een reguliere opmaak. Cognetti blijft zich daarbinnen eeuwig en altijd inzetten op de dreiging rondom die clownmannequin, zonder dat deze verschijning ergens maar een beetje spannend voor de dag komt. Net als de voorganger verder veel verhaal en een aardig neergezette omgeving (Halloween blijft een fijn tijdperk), maar na een gemengd vermakelijk eerste uur moet alles het veld ruimen voor een halfbakken exorcismeverhaaltje dat als de grote finale moet dienen. Veel te veel gezever over een wereld die niet zo veel om handen heeft en eigenlijk beter bij het eerste deel had kunnen blijven.

Mexicaanse horrorthriller met een intrigerende omgeving, maar niet genoeg visuele overgave en vooral een te plat verhaal. Veel meer dan onze protagonist die door een sfeerloos opgemaakte omgeving loopt en af en toe een bedreiging tegenkomt, is Tormento dan ook niet. Toch weet regisseur Olallo Rubio een redelijk boeiend schouwspel voor de camera te dirigeren, met een aantal noemenswaardige confrontaties en een mysterieus plot. Als dan eenmaal duidelijk wordt dat dit geheel eigenlijk weinig te melden heeft, stort de film in elkaar. De korte speelduur helpt aanzienlijk, maar niet genoeg voor een voldoende.

Het talent van het Italiaanse regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà is onmiskenbaar, maar hun volgende project The Grieving vormt te opzichtig leentjebuur bij Insidious. De scherpe vormgeving wordt soms bijna vlekkeloos overgenomen, alleen dan zonder de timing, de klakband en de overgave van James Wan. Dat neemt niet weg dat het er allemaal sfeervol en intrigerend genoeg uitziet, gecombineerd met een aantal spannend opgebouwde scènes en een boeiende finale. Het acteerwerk is niet al te bijzonder en de aanloop is te lang, maar het vermaakt allemaal degelijk. Horrorliefhebbers vinden hier weinig nieuws mee onder de zon, maar er zijn veel slechtere kandidaten binnen deze wereld.

Jammer dat dit de volgende stap in de loopbaan van regisseur Alex Noyer moet vormen, die best veelbelovend aan zijn langspeelfilmdebuut begon een aantal jaar terug. Love is the Monster ziet er visueel scherp en doordacht uit, maar laat zich te veel gaan in weirdness tot aan het geforceerde toe. De hint is verder ook niet al te subtiel, want vanaf de eerste paar minuten windt Noyer er weinig doekjes om en toont dat het allemaal niet pluis is op dat Finse eiland. Het algemene acteerwerk van de protagonisten is aardig, maar de cultleiders maken zich overtuigend schuldig aan overacting en de finale hangt als los zand aan elkaar. Veel expliciete smerigheden en seksmomenten, maar een weinig coherent geheel dat vooral profiteert van de vormgeving en weinig andere insteken.

Een half afgemaakt, totaal belachelijk scenario dat waarschijnlijk geen tweede keer is bekeken en gewoon op het doek wordt neergezet. Don't Hang Up zet echt een verbijsterende filmoefening neer over hoe vaak personages van de werkelijkheid weg kunnen kijken. Verder is het vooral opvallend hoe de makers dachten dat dit concept daadwerkelijk effectief zou kunnen zijn met dit verhaal, want de boel filmen zou het laatste zijn waar ik in deze omgeving mee bezig ben. Heel af en toe zet regisseur Alex Herron een aardige sfeer neer door lang stil te staan bij de donkere hoekjes en onheilspellende geluiden van het huis, maar de pay-offs en algemene bedreigingen maken zo'n opbouw snel ongedaan. Brolwerk van de hoogste plank.

Regisseur Kevin Lewis heeft ervaring binnen de wat grotere producties en van zijn projecten mag je dan ook wel een basiskwaliteit verwachten, maar Pig Hill laat het vooral liggen op inhoudelijk vlak. Normaal is er binnen dit soort films nooit een heel groot probleem dat er wat logica overboord gaat, maar aangezien dit geheel zich zo nadrukkelijk wil bewijzen met het verhaal is dat wel schrijnend. Lewis probeert de kijker hier en daar af te leiden door middel van grafisch geweld en brute momenten, maar kan uiteindelijk niet verbloemen dat de insteek nergens op slaat en beslist niet kan profiteren van de matige hoofdrol van Rainey Qualley. Shane West en Shiloh Fernandez doen het gelukkig wat beter, maar kunnen dit geheel ook niet redden van de overheersende matigheid.

Potsierlijke B-horrorfilm waarin de boze geest zijn prooi bespiedt terwijl hij zich achter bomen verstopt. Regisseur Joseph Mazzaferro lijkt zijn eigen scenario, dat vol met overbodige momenten zit, totaal niet te hebben nagekeken. Een verhaaltje dat essentieel een soort combinatie vormt tussen The Bye Bye Man en Talk to Me en de verfrissende keuze maakt om het zij-geloven-mij-niet-aspect achterwege te laten, maar daar ook de meeste positieve punten mee neerzet. Erbarmelijk geacteerd, visueel ziet het er bijzonder kaal uit en het magere plot snijdt verder ook geen hout. Typerend werkje dat er vooraf interessanter uitziet dan dat het daadwerkelijk is. Liefhebbers zullen er wellicht nog wel wat onbedoelde humor uit kunnen halen.

De loopbaan van de Franse regisseur Jean-François Richet blijft een apart gevalletje, aangezien het weggeeft dat hij er comfortabel mee is geworden om minder ambitieuze dingen op het scherm te zetten. Mutiny is op die manier een zeer typerend werkje voor een naam als Jason Statham, met een beperkte locatie, flink wat mensen om in elkaar te rammen en een hoofdpersonage dat heel erg lijkt op het overige materiaal waar Statham tegenwoordig mee komt. Toch zijn de actiescènes lekker vlot in elkaar gezet en niet bang om flink uit te halen qua grafisch geweld, waardoor Richet uit weet te pakken met een strakke finale en genoeg gebeurtenissen. Verhaaltje is verder flinterdun en buiten Statham om is het acteerwerk niet bepaald sterk, maar als je weet wat je kunt verwachten is dit degelijk genrewerk.

Zeer rommelige vampierenfilm met een duidelijk geknipt/onafgemaakt scenario, maar de kwaliteiten van regisseur Ryan Prows zitten op de juiste plaats. Hij profiteert allereerst van een uitstekende cast, met sterke rollen van zowel Justin Long als RJ Cyler. Niet alles komt er even overtuigend uit, maar met deze stijve, theatrale dialogen komen ze toch een heel eind. De grafische effecten zijn bovendien dankzij uitstekende beeldvoering en aantrekkelijk kleurgebruik erg sterk en zorgen voor een aantal brute momenten, die toch een beetje verbloemen dat het verhaal totaal ontspoort in de tweede helft. De grootschalige escalatie voelt bijvoorbeeld onbedoeld kleinschalig aan en het experimenteren met diverse montagetrucjes pakt amateuristisch uit, maar toch blijft Night Patrol altijd boeien en laat zien dat Prows zeker wat in zijn mars heeft. Onduidelijk is alleen waarom de onthulling zo laat wordt gedaan, je moet door zeker drie kwartier aan opbouw komen voordat de film zich ontpopt tot een horrorgebeuren.

In de wereld van Glamping duurt het erg lang voordat de film zichzelf mag bekronen tot een volwaardige horrorfilm (en eenmaal dat is ingetreden is dat ook zo weer over), maar regisseuse Niki Koss mag zich gelukkig prijzen met zo'n goede cast. De jonge acteurs/actrices zitten vast in karikatuur wanneer het op scenario aankomt, maar de satirische toon rechtvaardigt dat enigszins. Het ziet er op visueel vlak bovendien best sfeervol uit en de onderlinge escalatie blijft lang boeiend. Eenmaal de killer dan naar buiten komt zakt de film in elkaar en herpakt zich niet met een half uitgedachte wending, maar ik moet bekennen dat de korte speelduur en de overdreven personages me toch naar het scherm hebben getrokken. Een beter scenario, brutere moorden en ietwat geloofwaardigere personages (het is een wonder hoe deze mensen ermee instemmen om met elkaar op vakantie te gaan) hadden echter wonderen kunnen verrichten.

Regisseuse Natalie Erika James herpakt zich na een slechte voorganger weer met iets eigenzinnigers. Saccharine exploiteert soms iets te vaak een factor van grossness, maar kan zich vasthouden aan het feit dat het uniek aanvoelt. Midori Francis speelt een uitstekende hoofdrol en voor enige tijd heeft James de balans tussen spookhuishorror en psychologische horror goed in handen, maar de intrige is er na enige tijd wel af. Een speelduur van 109 minuten is ook simpelweg te lang voor een film die uiteindelijk weinig vernieuwende dingen te vertellen heeft en gaat dan gevoelsmatig slepen, daarnaast is de ultieme bedreiging niet bepaald beangstigend. Gelukkig vormen de intense montage, het innemende acteerwerk en de doordachte cinematografie genoeg factoren om als horrorliefhebber blij van te worden.

Deze deelnemer binnen de Poohniverse vormt spijtig genoeg één van de zwakkere kandidaten, al moet het opboksen tegen concurrentie die inmiddels de pulpkant van het idee volledig heeft omarmd. Bambi: The Reckoning is vele malen serieuzer, wat een slechte keuze blijkt als je de personages het letterlijk laat opnemen tegen een geanimeerd hert dat auto's omver beukt. Regisseur Dan Allen lijkt het zelf ook niet helemaal te weten wanneer hij zijn pulpverhaaltje uit de doeken doet en weet primair geen grip te krijgen op de belichting. Het ziet er allemaal veel te donker en onoverzichtelijk uit, waardoor een aanzienlijk gedeelte van de sfeerzetting in het water valt. De moorden zijn gelukkig best grafisch en uitgesponnen, maar de overige films in dit universum zijn toch beduidend sterker en gaan dit soort slecht geanimeerde effecten liever uit de weg.

Regisseur Harry Sparks doet een poging om mogelijk het slechtst gemaakte werk ooit af te leveren in de horrorwereld, want dat is wel waar een film als Scissors naar solliciteert. Het is allemaal ook niet veel meer dan een halfbakken verhaaltje met ellenlange scènes waarin een goedkoop opgemaakte clown langzaam op zijn prooi afkomt. Zelfs een speelduur van slechts 62 minuten voelt eindeloos uitgerekt aan binnen deze wereld, waarin Sparks zelf overigens ook amper lijkt te weten wat hij er precies mee moet doen. Achter de camera's zal het productieteam vast veel plezier hebben gehad met het casten van letterlijke pornoactrices, maar over veel acteertalent beschikken ze niet en hetzelfde kan worden gezegd over diens collega's. Op het vlak van montage, camerawerk, visuele aankleding en regie echt een dramatisch resultaat dat wonderbaarlijk genoeg een tweede deel gaat krijgen.

Regisseur Jason Winn doet een poging om op het financiële succes van Tarot mee te liften via Tubi. In de essentie verschilt deze goedkopere variant ook niet veel van het eerstgenoemde voorbeeld, want het verhaal is min of meer hetzelfde. Winn pakt bepaalde zaken echter wat gedurfder aan, want de personages sterven iets minder nadrukkelijk op een PG-13-manier en zijn de moorden meer uitgesponnen. De cinematografie ziet er echter beduidend goedkoper uit en over de grote lijn wordt er niet geweldig geacteerd, al doen de jonge castleden nog hun best met het redelijk beperkte materiaal dat ze zijn toebedeeld. Het vermaakt allemaal erg aardig en het duurt nergens te lang, maar zet dit naast het directe bronmateriaal (zo kan je het wel noemen als de titel evenals de inhoud bijna exact worden overgenomen) en Tarot Curse verbleekt.

De weinig indrukwekkende loopbaan van regisseur Will Wernick krijgt geen duwtje in de rug met Time of Death, dat vooral kenmerkt dat hij niet beschikt over de kwaliteiten om dit soort genrecombinaties tot een goed einde te brengen. Zijn nieuwste film vormt een wisselwerking tussen een mysteriefilm en een thrillergebeuren, met af en toe een griezeltoets om mogelijk naar zijn oudere films te verwijzen. Time of Death is in de essentie vooral een redelijk saai gebeuren waarin de onthullingen steeds wel erg ongeloofwaardig uit de doeken worden gedaan. Michael Kelly die bijvoorbeeld bepaalde bewijzen in een kastje vindt op het kantoor van schurk Kevin Pollak, je voelt op dat soort momenten meteen dat het scenario is afgeraffeld. Acteerwerk is verder aardig en af en toe wordt er een leuk sfeertje opgeroepen, maar het merendeel van dit geheel is vooral oninteressant en eenvoudig.

Voorspelbaar slecht jatwerk dat een beetje profiteert van jonge castleden die een oprechte poging doen om hun passie te laten zien, maar ze worden flink tegengehouden door regisseur Jason Hawkins en zijn gebrek aan vernieuwende drang. Vooral de bedreigingen zien er slecht uit. In plaats van ondermaatse CGI in Ouija: A New Beginning gewoon wat kinderen met grijze opmaak die als geest moeten doorgaan. Ook het algemene acteerwerk van de volwassenen (primair Elissa Dowling was niet om aan te zien) en het onthutsend slechte visuele aspect maken hier geen memorabel brouwsel van. Nu kan je dat ook wel verwachten van een film met Ouija in de titel, maar soms is de inspiratie op.

Beter dan de vorige film.

Al heeft dat er alles mee te maken dat de makers gewoon betere kortfilmpjes hebben gevonden om in het geheel te verwerken. Vrijwel alles in The Red Book Ritual: Gates of Hell bestond namelijk al, maar voor die regisseurs zou het vast fijn zijn geweest dat hun werk wordt gepromoot via een semi-bekend idee. Het levert in ieder geval een beter hoofdstuk op dan het eerste deel.

Gates of Hell (1,0*). Maar wat dan vanuit de producenten zelf komt, is erg pover uitgewerkt. Een wraparound-segment dat amper aansluit (zeg maar helemaal niet) op de bijgezochte filmpjes. Slechte effecten en nog slechter acteerwerk zetten vroeg de toon, bovendien is dit niet veel meer dan een herhaling van een concept dat al eens eerder is uitgewerkt. De afloop is redelijk, maar alles daarvoor is niet te verteren.

Otherkin (3,5*). Erg sfeervol kort werkje met een aardig idee en een handjevol aan lekker creepy momenten. De castleden zijn opvallend herkenbaar (Georgina Campbell heeft de bioscopen regelmatig gehaald) en de aankleding ziet er sfeervol en doordacht uit. Een beetje jammer dat er wat context mist, maar het is allemaal beklijvend genoeg om niet meteen van je netvlies te verdwijnen.

Tranvia (3,0*). Niet veel meer dan een half uitgewerkt idee en flink wat speciale effecten om dat op te leuken, maar de makers doen dat wel op een sfeervolle manier. Goedkoop, maar toch charmant in elkaar gezet met flink wat gebeurtenissen in zeer korte tijd. Erdoorheen krijg je als kijker een soort van mee wat er precies aan de hand is, maar dat blijft spijtig genoeg onderbelicht en halfbakken.

Midnight Delivery (2,0*). Zonder twijfel het minste segment van de kortfilmpjes. Een ietwat eenvoudig concept met slechte belichting, waardoor het flink wat aan sfeer moet inboeten. De ultieme bedreiging ziet er ook niet bepaald beangstigend uit, maar om dat te zijn moet je natuurlijk ook wat beter in beeld worden gebracht. De primaire actrice doet het nog aardig, maar kan niet op tegen de visuele onkunde.

#Nofilter (3,5*). Dezelfde regisseur van het zwakste segment levert ook meteen één van de betere segmenten af. #Nofilter grossiert vooral in een overgave aan visuele trucages. Tollende camera's, felle kleurtjes en overmatige filtertjes spatten van het scherm. Daarbinnen blijft de inhoud wat magertjes en het acteerwerk is niet van het soort om over naar huis te schrijven, maar het vermaakt zeer aanstekelijk en wekt prominent de indruk dat het productieproces een groot feest was.

Mystery Box (2,5*). Toch een hoofdstuk dat niet de volledige potentie benut. Een aardig idee (al is het wat onhandig gekozen samen met Midnight Delivery) met een sfeervolle omgeving, maar het zwakke acteerwerk en het half uitgewerkte einde gooien roet in het eten. Eigenlijk wekt dit segment de indruk dat de makers zelf ook niet helemaal wisten hoe dit moest eindigen en vooral niet genoeg tijd hadden om daar goed over na te denken. Desondanks kundig op het gebied van make-up en speciale effecten.

Het gemiddelde cijfer komt terecht op een 2,58*, naar beneden afgerond. Het is een stuk beter dan het onthutsend matige eerste deel, maar dat heeft er eerder mee te maken dat de makers beter hebben gejat van andere namen dan dat ze zelf nu veel verbetering hebben getoond.

Goedkoop, maar charmant werkje dat laat zien dat lage budgetten echt wel kunnen worden gecompenseerd met leuke ideeën, hoge snelheden en veel humor. Regisseur William Bagley is af en toe te enthousiast wanneer het aankomt op speciale effecten en de soms infantiele humor past niet overal even goed, maar Hold the Fort heeft weinig tijd nodig om uit de startblokken te schieten. Veel sterk aangezette, maar aanstekelijk geacteerde personages die zich in noodvaart bevinden tegenover creatief bedachte dreigingen. Soms wat te eenvoudig, maar over de grote lijn amusant en luchtig uitgewerkt. Dit soort dingetjes gaan er eens in de zoveel tijd goed in, Bagley heeft wat mij betreft meer centjes verdiend voor zijn volgende werk.

Een film die spijtig genoeg beter is in inleiden dan in escaleren. Regisseuse Mia Kate Russell bouwt de spanning namelijk wel degelijk op, ondanks het overmatige gebruik van karikaturale, overacterende personages. Verschijningen zoals Ben O'Toole en Sophia Wright-Mendelsohn zijn niet bepaald de meest geloofwaardig neergezette mensen en met die twee is het natuurlijk wel logisch dat de poppen na enige tijd aan het dansen zijn. Eenmaal de grens is bereikt wendt Russell zich tot grafisch geweld, maar van enige vorm van spanning, dreiging of sfeer is geen sprake. Qua acteerwerk is het allemaal ook wat magertjes en de afloop laat zich raden, maar het vermaakt als nietszeggend genrewerkje redelijk.

De opbouw van deze Australische genrefilm is zo slecht nog niet. Regisseur Jon Bell zet een aardig idee neer en profiteert van de energieke, sterke hoofdrol van Shari Sebbens. Het levert een film op die een iets te bekend gegeven hanteert, maar toch mysterieus en bij vlagen sfeervol genoeg te werk gaat om niet te vervelen. The Moogai heeft namelijk alles om meteen te worden neergesabeld vanuit de doorgewinterde horrorliefhebber, maar Bell laat het intrigerend en luidruchtig genoeg voor de dag komen dankzij de enthousiast neergezette hoofdrollen. Naar de finale toe is de schijn er echter vanaf en hangt de opvolgende showdown als los zand aan elkaar, waar zelfs de beste acteurs en/of actrices van de wereld niet tegenop kunnen. Het had allemaal ook wel wat spannender gemogen, maar vervelen doet The Moogai nergens.

De wisselwerking tussen dramatiek en horrorfilm is inderdaad wat voorspelbaar en het is jammer dat zoveel films binnen dat genre deze tour opgaan, maar regisseuse Angela Gulner omringt zich binnen The Beldham met een aantal uitstekende acteurs en actrices. Zeker Katie Parker en Patricia Heaton doen het sterk binnen verschijningen die niet makkelijk zijn, al worden ze enigszins in de steek gelaten door de weinig sfeervolle regie van Gulner. De spaarzame schrikmomenten ogen geforceerd en het kleurgebruik evenals het camerawerk zijn niet opvallend genoeg, maar het onderliggende concept is aardig gevonden en de insteek is toch nog verrassend. Zeker niet het slechtste binnen dit soort type films, maar aan de andere kant ook niet noemenswaardig genoeg.

Regisseursduo David Joseph Craig en Brian Crano gaat aan de haal met het concept waarbij Amerikanen zich in Europa bevinden en tegen de gebruikelijke taalbarrières aanlopen. Een slecht excuus om eens lekker met zijn allen naar de Italiaanse landschappen af te reizen zonder dat de kijker hier een goedlopend scenario en bijbehorende elementen voor terugkrijgt. Het acteerwerk van Nick Kroll, Andrew Rannells en de overige Italiaanse leden is goed, maar eenmaal wordt onthuld waar het geheel heen wil gaan zit je opgescheept met middelmatige humor en een plotinsteek die veel te lang wordt uitgerekt. Op alle vlakken eigenlijk te onopvallend voor een horrorfilm en ik betwijfel of liefhebbers van een goede lach zich ook met deze film zullen vermaken.

De insteek van dit nieuwe internationale horrorproject vanuit regisseur Steffen Haars is prettig, maar de uitwerking laat op een hoop vlakken sterk te wensen over. Get Away moet het hebben van de algemene weirdness, waarbij je een typerend gezin hebt dat te maken krijgt met excentrieke dorpelingen. Haars doet zich er goed aan om zich te omsingelen met namen zoals Nick Frost en Aisling Bea (beide op het vlak van komedie geen onbekende verschijningen), maar de komische toonzetting evenals het gegruwel komen beide niet van de grond. De combinatie tussen de redelijk troosteloze en grimmige omgeving gaat namelijk niet zo samen met de quirky humor die hier wordt nagestreefd. De wending is best lollig, maar de finale laat toch qua bloedvergieten erg te wensen over en beloont beslist niet het geduld dat de kijker moet tonen tijdens het eerste uur.

Romantische komedie die het vooral moet hebben van de hoofdrol van Melissa Barrera, die toch bijna de enige factor vormt die dit weinig imponerende werkje boven water houdt. Ze slaagt er wonderbaarlijk genoeg bijna in, voordat regisseuse Caroline Lindy prominent laat zien dat Your Monster weinig om handen heeft. De make-up van het monster, de sfeerzetting en vooral de humor zijn beneden alle peil, erg originele vondsten wil het idee verder ook niet neerzetten. Voor de beperkte psychologie die er dan uitkomt is het onrechtvaardig om de speelduur dan op te rekken naar 103 minuten. Goed geacteerd en Barrera deelt een aardige chemie met Tommy Dewey, maar aan Your Monster wordt weinig gemist.

De titel staat er alleen maar om op het succes mee te liften van de befaamde glamourreeks, want liefhebbers van slashers en griezelwerk hoeven zich hier niet door te laten foppen. Lethally Blonde is vooral een werkje voor televisie, met uitgebreide passages van dramatiek en innerlijke strijd, voordat we af en toe een stukje krijgen waar iemand om zeep wordt geholpen. Regisseur Dylan Vox slaagt er primair niet in om ergens mee op te vallen, buiten dat hij het voor elkaar krijgt om zijn castleden redelijk te laten acteren. Het kijkt allemaal prima weg en duurt nergens te lang, maar de weinig imponerende visuele opmaak en het nietszeggende verhaaltje rechtvaardigen geen lange duur op je netvlies.

Bijna ongelooflijk dat regisseur David Cronenberg na zoveel klassiekers te hebben gemaakt nu met dit soort ondingen aan komt zetten. The Shrouds moet toch echt tot zijn saaiste, minst memorabele werk toebehoren. Eindeloos geratel over oninteressante onderwerpen zoals hoe Vincent Cassel (in één van zijn slechtste rollen tot nu toe, lijkt echt in elke scène te moeten vechten tegen zijn eigen accent) het verlies van zijn vrouw moet zien te verwerken. In de verste verte zitten er nog originele vondsten tussen, maar de oersaaie visuele opmaak en het infantiele, belabberde niveau van de dialogen (maar dan ook echt het niveau van "I just drank some wine, let's have sex") geven weer dat Cronenberg misschien zijn beste tijden heeft gehad. Een totale ontgoocheling, hopelijk is dit niet de voetnoot waar hij zijn loopbaan mee beëindigt.

Regisseursduo Jeff Kirkendall en Mark Polonia waagt zich aan een Halloweenfilm, maar de uitwerking is zoals je kunt verwachten vanuit dit duo. Fijn dat de makers alle effecten zo praktisch mogelijk hebben gehouden, maar het acteerwerk, het tempo en vooral de visuele opmaak zijn uiteraard beneden alle peil. Castleden moeten doen alsof ze heel bang zijn voor slepende takken en om alles te verklaren wordt er een brolverhaaltje in verwerkt dat nergens weet te overtuigen. Niet het slechtste waar deze namen mee zijn gekomen (dat zegt nogal wat), maar ook niet bepaald het materiaal waar je speciaal naar hoeft te zoeken.