Log

Iets beter dan het vorige deel omdat dit tweede hoofdstuk een hoger tempo kent, maar het blijft gekopieerde rommel met weinig creativiteit en een gebrek aan persoonlijke inbreng vanuit de makers. De moordenaar draagt een ander maskertje en ergens zou Halloween een nieuw thema moeten vormen (waar dat ook mag uithangen), maar het voorspelbare verloop en de matig in elkaar gezette moorden werken dat erg tegen. Het is dat het gebeuren hier veel sneller uit de startblokken schiet dat er een halfje bij komt, anders had dit makkelijk op het niveau van de eerste film gezeten.

Zeer slechte horrorfilm die het bekende recept volgt, maar er alle snelheid vervolgens uit haalt. Een aantal dames (waar er overigens geen van kan acteren) worden allemaal bij elkaar geworpen om daarna afgemaakt te worden. Regisseur Henrique Couto zal vast geen groot budget hebben gehad, maar onderneemt ook niet veel om meer uit deze film te halen. Saaie moorden, een zielloze vormgeving en een totale afwezigheid van sfeer zijn daar primair voor aan te kijken. Een eindresultaat om dus snel te vergeten. Ik was overigens na afloop dermate ongeïnteresseerd dat ik nu al ben vergeten wie de moordenaar ook alweer was.

Iets minder.

De All Hallows Eve-anthologiereeks zal het helaas niet halen tegenover de concurrenten die over meer budget en grotere producties beschikken, maar het vormt nog altijd een creatieve en kleinschalige manier waarmee een aantal regisseurs hun kwaliteiten kunnen tonen. Bij sommigen is er potentie, over de grote lijn is het echter middelmatig.

Wraparound Segment (3,0*). Ik kan op internet geen naam vinden voor dit gebeuren, dus dan maar zo. Het mag namelijk zeker benoemd worden dat deze creatief en kleurrijk genoeg voor de dag komt. Zeker de opening is sterk en onheilspellend, later vervalt het iets te veel in hetzelfde met slordige pogingen om het geheel tussen de segmenten te krijgen. Hierdoor voelt het teveel aan als een volwaardig hoofdstuk dat ongelukkig in meerdere delen verdeeld moest worden.

In Lucidity (2,5*). Ondanks het middelmatige eindgemiddelde vormt dit segment toch één van de betere binnen Inferno. Een origineel concept dat genoeg ademruimte krijgt om te stralen en bovendien niet bang is om met wat grootsere beelden uit te pakken. Helaas is extra risico nemen niet altijd een voordeel en dat uit zich hier in een wat onafgemaakt einde, lelijke effecten en een inefficiënte spanningsboog.

Hammurabi (1,5*). Een apart segment dat het moet hebben van de onvoorspelbaarheid en een originele insteek, maar de gehele opbouw is weinig memorabel en dat geldt ook voor de vormgeving. Het jammerlijke is daarnaast dat het acteerwerk ronduit matig is, waardoor een hoop personages die cruciaal zijn voor de inhoud absoluut niet van de grond komen.

Bakumono (1,5*). Iets fantasierijker, maar over de grote lijn vooral erg saai. Een traditioneel griezelverhaal wordt ingekleurd met bovennatuurlijke invloeden en alhoewel die keuze best begrijpelijk is, weten de makers er hier geen chocola van te maken. Weinig spanning en sfeer, elementen waar een segment als deze toch vooral van moet kunnen profiteren.

Aftertaste (2,0*). Ik moet toegeven dat ik even moest googelen waar dit segment ook alweer over ging en dat is natuurlijk geen goed teken. Toch is de setting best fijn gekozen en is de opbouw onvoorspelbaar, maar het halfbakken en redelijk nutteloze einde gooit roet in het eten. Ik vroeg me vooral af wat hier nu precies de clou van had moeten zijn.

Trial 22 (2,5*). Bij vlagen lekker goor en de makers gooien je meteen midden in het verhaal, maar eenmaal je het als kijker door hebt, kom je er ook achter dat het allemaal wat aan de goedkope kant is. De cinematografie is te makkelijk en de bedreigingen jagen weinig angst aan. Wat rest zijn een aantal personages die simpelweg niet genoeg ademruimte krijgen om indruk te maken. Wel extra punten voor doelbewuste creativiteit.

Dat komt neer op een gemiddelde van 2,17*. Ik werd vooraf enthousiast van de poster, maar het eindresultaat blijft toch vooral in het kamp van de vorige delen zitten en dat niveau lag al niet bijzonder hoog. Een aantal goede ideeën zijn er wel en zeker het stuk dat alles aan elkaar plakt is leuk, maar het is vooralsnog wachten op de eerste topper binnen deze reeks.

Goedkope horrorkomedie met een leuke John Hawkes in de hoofdrol en een fijne setting, maar daartegenover gewoon te weinig financiële steun in de rug. Regisseur Daniel Erickson lost bepaalde dingen creatief op, maar profiteert niet genoeg van de haunt zelf waardoor het avonturengedeelte niet weet te overheersen. Er zijn te veel verschillende perspectieven en het tempo is onevenwichtig, maar ook de spanning komt nogal halfbakken voor de dag. Wat rest is het excentrieke figuurtje van Hawkes die voor wat aandacht zorgt, maar de uiteindelijke insteek niet overtuigend genoeg weet te brengen.

Vervolgfilm brengt vooral hetzelfde en verrast daardoor een aanzienlijk stuk minder, alleen dit keer zijn de slachtoffers exclusief een groep dames die door de jagers omstebeurt in stukken worden gehakt. Regisseur Dante Yore brengt nog altijd een aantal bloederige momenten en profiteert van een sterke locatie, maar de schurken vervelen nog meer en na enige tijd verzandt Fear PHarm 2 in saaiheid vanwege een gebrek aan vernieuwing. In principe wordt hetzelfde recept namelijk weer overgedaan, maar een stuk trager en met een slechtere finale. Gelukkig kan je het geheel na 74 minuten alweer afsluiten.

Regisseur Jess Norvisgaard brengt een ode aan de wat oudere, klassiekere horrorfilms die destijds niet veel meer nodig hadden dan een idee en een boel sfeer. Helaas ontbreekt het budget om dat tweede te realiseren, maar er is wat toewijding naar decoratie en specifiek de vampier ziet er opvallend goed uit. Jammerlijk is dat de hoofdpersonages niet echt weten te onderhouden en Norvisgaard er amper in slaagt om een mate van spanning op te bouwen. Wanneer de situatie escaleert, komt het daardoor enigszins saai voor de dag. De dramatische inslagen vertragen het tempo vervolgens nog meer en voegen bovendien niet al te veel toe. De potentie zit er dus in, de uitwerking laat echter te wensen over.

Levenloze, amateuristische drek met een soort-van verhaal en een hoop idiote personages. Regisseur en hoofdrolspeler Nelson J. Davis doet niet veel anders dan een slecht aangekleed huis in beeld brengen waarin diverse maffe personages hun eigen ding doen. Een plot is er niet echt, enkel een half idee en een hoop grappen die de plank compleet misslaan. Als er dan ook geen greintje sfeer of eigenzinnigheid in zit, verzandt Halloween Kickback zich al snel in vermoeiende taferelen die tergend langzaam overgaan. De film eindigt verder ook niet echt, al past dat goed bij dit leeghoofdige project met beduidend weinig passie en richting. Ellendig om uit te zitten.

Effectief plezier die voor de meeste griezelliefhebbers wel wat in petto heeft. Enkel het acteerwerk zit niet helemaal lekker mee, maar regisseur Todd Tucker gebruikt zijn ervaring achter de schermen goed en zet daarmee een zeer vermakelijk brouwsel neer die praktische effecten met fantasierijke inslagen combineert. Vanaf het begin hangt er een vlotte sfeerzetting die leuk wordt omgezet naar doordenderend gespook in de tweede helft. Zelfs met weinig budget wordt er op die manier een leuke omgeving opgebouwd waarin personages op creatieve wijze aan hun einde komen. Het laatste kwartier is wat overbodig en de Trickster kent wellicht iets te weinig charisma, maar toch brengt The Terror of Hallow's Eve genoeg om op eigen benen te staan.

Goedkope Halloweenfilm die nogal moeizaam op gang komt in het eerste halfuur, waarbij de goedkope uitstraling en de zeer eenvoudige make-up roet in het eten gooien. Regisseur Jacob Ennis probeert een jeugdige horrorfilm neer te zetten en gebruikt daarbij de benodigde humor en maffe ideeën, maar de wezentjes en algemene vormgeving maken een veel te makkelijke indruk. Na de inleiding kent The Town without Halloween echter een boost, met veel meer overgave naar de sfeerzetting en een sympathieke cast. Ondanks dat het geld mist om meer uit dit geheel te halen, ondernemen de makers genoeg om een leuke omgeving neer te zetten waarbij de humor aanzienlijk beter werkt en er toch een fijne dedicatie wordt getoond naar praktische effecten. Je moet bij vlagen vergevingsgezind zijn om dit te kunnen waarderen, maar ik moet bekennen dat ik er best van heb kunnen genieten.

Rommelig en in bepaalde opzichten heel doorzichtig, maar regisseur Darin Scott doet er werkelijk alles aan om deze kleine horrorfilm naar een hoger niveau te tillen. De moorden zijn opvallend grafisch, binnen de finale wordt er best groots uitgepakt en het acteerwerk is niet eens heel onaardig. Wel zijn de computergegenereerde effecten beneden niveau, worden bepaalde (originele) ideeën enkel aangeraakt en zit er over de grote lijn weinig sfeer in de film. Leuk is dat Scott als dirigen niet terugdeinst om wat risico te nemen en daardoor toch één van de betere projecten aflevert binnen de deelnemers van dit genre die over weinig budget beschikken. Best aardig materiaal om met een wat breder budget te realiseren.

HalloweeNight vormt zonder twijfel één van de betere films waar regisseur Mark Polonia mee is komen aanzetten, al zegt dat niet heel veel en valt ook dit geheel voor de gebruikelijke obstakels. Het acteerwerk is bedroevend, de visuele kant van het verhaal ontdaan van enige passie en/of inspanning en de ingezette ideeën zijn uitgekauwd. Todd Carpenter doet een gooi naar de slechtst gespeelde griezelrol aller tijden, een verschijning waar zelfs iemand als Polonia bij had moeten ingrijpen. Leuk is de overgave aan Halloweendecor en specifiek de finale, waarin een wezentje met stop-motion tot leven wordt gebracht. Dat zijn toch momenten en pluspunten die je zelden ziet in Polonia-films en vallen daardoor extra positief op.

Eenvoudige hommage aan de horrorfilms in de jaren 70 die enkel profiteert van een degelijke verzameling aan maffe personages. De overgave die enkele castleden stoppen in hun figuren levert een verzameling aan aparte scenes op die best komisch uitpakken, maar regisseur Jay Burleson vangt er verder weinig mee aan. De verouderde filtertjes, de saai opgeloste moorden en een nog belachelijkere moordenaar getuigen allemaal van weinig inspanning die de makers afschuiven als een zogenaamde ode. The Third Saturday in October kent zeker wat leuke concepten en is nergens heel vervelend om doorheen te komen, maar stelt uiteindelijk teleur.

Het is bij vlagen echt ongelooflijk hoe incompetent deze film wel niet is, tot op het hilarische af. Regisseuse Ashley Hays Wright brengt een familieproject met een zware ondertoon en een christelijke inslag, maar wat uiteindelijk vooral opvalt is dat er nog heel veel te leren was qua techniek. Een aantal inslagen binnen Halloween Hero zijn al niet te verklaren, maar toen de oma van Cadence Wright werd nagesynchroniseerd door een volwassen man moest ik toch echt even peilen of ik niet in slaap sukkelde en het vervolg aan het dromen was. Dochtertje Wright en David Owen Wright doen hun best om het meeste uit hun rol te halen en verdienen voor hun inzet een halfje extra, maar dit leeghoofdige, amateuristische gebeuren is bedenkelijk op vrijwel alle bijbehorende fronten.

Over de grote lijn is dit vervolgdeel spannender, sensationeler en sfeervoller dan het voorgaande hoofdstuk, ook al moet je er soms spijkers op laag water voor zoeken. Heel bijzonder is de uitkomst van The Fear: Resurrection namelijk niet, met een aantal volstrekt belabberd geacteerde rollen en een totale downgrade van Morty zelf. Dit creatuur bezit inmiddels de kracht om te praten (oneliners dan) en verzandt zeker in het laatste halfuur vooral naar een typerend clichématige schurk, terwijl het eerste deel nog een poging deed om hem uniek neer te zetten. Het concept raakt daarnaast nogal verwatert onder alle inhoudelijke bombarie en het duurt tot vrijwel de helft van de film voordat de (houten) poppen aan het dansen zijn, maar de feestelijke inslag werkt aanstekelijk en het ziet er allemaal net wat strakker uit.

Regisseursduo Matthew Festle en Alexys Paonessa komt aanzetten met een film waarin de beste ideeën voor de allerlaatste minuten worden bewaard, want daar wordt pas de opdracht begrepen dat Isleen Pines niet veel meer is dan amusementswaarde. In principe is alles wat daarvoor afspeelt overbodig, waarbij te veel verschillende personages te veel ontwikkeling doormaken. Veel van die castleden beheersen het vak van acteren bovendien niet al te sterk, maar Naiia Lajoie vormt gelukkig een positieve uitzondering. De praktische effecten zijn verder welkom en links en rechts wordt er een aardig moment neergezet, maar het merendeel is toch wat pover en onopvallend in elkaar gestoken. Zeker het creatuur ziet er slecht uit.

Matige thrillerfilm met degelijk acteerwerk en een redelijk opgebouwde sfeerzetting, maar aan de andere kant een afgeraffelde inhoud. Zo wordt meer dan de helft van de film gespendeerd aan meerdere jaren waarin een wit busje vooral in de verte blijft staan en af en toe voor het huis parkeert. Regisseur Warren Skeels bekommert zich weinig om enige vorm van spanning en de uiteindelijke escalatie is van zeer korte duur. In principe bevat de synopsis hierboven al een samenvatting van bijna de hele film en dat vormt een ietwat spijtige uitwerking van materiaal dat best goed had kunnen dienen voor dit genre.

Regisseuse Kathryn Bigelow weet zich wel raad met realistische omgevingen en bouwt de spanning in A House of Dynamite dan ook subtiel en efficiënt op. Zeker de eerste 45 minuten zijn werkelijk uitstekend, waarbinnen alle castleden een goede prestatie leveren om de angst en onzekerheid van een dergelijke situatie uit te beelden. Daarna kantelt de film en wordt dezelfde gebeurtenis overgedaan vanuit een ander perspectief, om het daarna zelfs nog een keer te doen. Daar raakt ook aan het licht dat sommige rollen toch wat karikaturaal zijn (Waarom moet de president altijd aan bod komen binnen dit soort projecten?) en is de keuze voor een open einde vooral frustrerend. Dikke bonuspunten voor de spanning in bepaalde opzichten, het goede acteerwerk en de minimalistische opzet, maar de frustratie, een aantal misplaatste rollen en de vervelende structuur gooien roet in het eten.

Zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen toont regisseur Ti West zich een kundig vakman wanneer het op muziekkeuzes en sfeer moet aankomen. The Roost profiteert dan ook van een opvallend griezelige indruk die geregeld effectief uit de hoek weet te komen. Het compenseert gedeeltelijk de relatief belachelijke bedreiging, die absoluut geen angst aanjaagt eenmaal deze uit de donkere hoekjes komt kruipen. West gaat verder ook wat traagjes om met de snelheid van het geheel, met meerdere beelden die te lang doorgaan en te weinig tonen. Dankzij de akelige muziek en de gecontroleerde spanningsopbouw is er niettemin best wel wat te griezelen, waardoor The Roost een meer dan degelijke voetnoot vormt voor de toekomst van West. Wetende wat hij echter in de toekomst heeft neergezet, is dit nog wat magertjes.

Regisseur Ralph E. Portillo maakt er geen geheim van waar hij zijn invloeden voor Bloody Murder vandaan heeft getrokken, want soms worden er domweg hele scenes overgenomen uit voorgaande slasherklassiekers. Alle personages (in sommige gevallen zelfs tot de naam) zijn allemaal al eens voorbij komen draven en er wordt binnen dit geheel weinig toegevoegd om het interessanter te presenteren. Het enige wat nog een lollige indruk maakt, is dat er enkele digitale invloeden in worden gezet om het een extra dimensie te geven. Het acteerwerk kan er verder ook nog wel mee door, maar de zielloze presentatie, saaie moorden en oninteressante bedreigingen rechtvaardigen een laag cijfer met gemak.

Halloweenthriller met opvallend goed acteerwerk en een aantal grafische moorden, ook al is het verhaal (uiteraard) flinterdun en de visuele kant ietwat kaal. Regisseur Bryan Coyne windt er geen doekjes om met de poster, maar neemt niettemin de tijd om bij de kern van het gebeuren te komen. In principe is dat niet veel meer dan twee meisjes die huis na huis afgaan en de bewoners daarin om het leven brengen, maar toch weet Coyne het allemaal amusant genoeg neer te zetten. De chemie tussen Brea Grant en Graham Skipper is geloofwaardig en de speelduur is nergens te lang, maar veel sfeer en spanning is er aan de andere kant niet aanwezig. Na wat geduld word je als kijker gelukkig beloond in de laatste escalatie, alles daarvoor komt eerder over als een hit or miss. Zonder de allerlaatste 10 minuten, die volstrekt overbodig zijn, had deze film een voldoende kunnen scoren.

Slappe, onzorgvuldig in elkaar gezette horrorhap met over de grote lijn slecht acteerwerk en een gebrek aan opvallende moorden. Enkel Pumpkinhead zelf ziet er gelukkig nog altijd lekker praktisch uit en de keuze om het flink te laten stormen als dit monstertje zijn intrede doet, is effectief. Regisseur Jeff Burr lijkt in de essentie zijn hart op de juiste plaats te hebben, maar doet zichzelf te kort door zowel de sfeerzetting als de spanning af te raffelen. Het wil nergens echt loskomen en de finale is toch wat aan de belachelijke kant, gelukkig duurt het allemaal daartegenover niet te lang. Diverse clips van deze film werden twee jaar later gebruikt voor een game.

Televisiethriller met een onevenwichtig tempo en een aantal dode momenten in het middenstuk, maar ook een opvallend gebalanceerde en effectieve sfeerzetting. Het verhaal zit goed in de rails en het acteerwerk is redelijk, hoewel een boel personages zich veilig kunnen wenden tot sterk aangezette typetjes. Na een degelijk eerste kwartier ondervindt regisseur Frank De Felitta echter moeite om het allemaal interessant te presenteren, maar de tweede helft kent een boel aardige momenten en een sterke slotminuut. Uiteraard regelmatig met behoorlijk domme momenten, zoals het niet kunnen ontlopen van een zeer trage schudder in een overzichtelijk veld. Tussendoor had De Felitta ook iets meer tijd mogen nemen om de spanning wat meer onder je huid te laten kruipen, maar Dark Night of the Scarecrow staat best stevig en doet zeker niet onder aan soortgelijke filmconcurrenten.

Zeer eenvoudige, weinig sensationele horrorthriller met in de basis een leuk concept, maar nogal amateuristisch neergezet door regisseur Vincent Robert in wat zijn enige langspeelfilm heeft betekend op de regiestoel. Bovengemiddeld is de opmaak van Morty, die echt wel overtuigend voor de dag komt. Helaas zijn de momenten waarop hij in actie komt beperkt (ondanks de unieke aard van dit creatuur) en daarnaast wordt het individu ook niet geholpen door de slechte cinematografie. Specifiek de lichtinvallen (veel te overzichtelijk) vallen negatief op, maar de locatiekeuzes en het camerawerk zitten evenzeer niet bepaald mee. Tussendoor kent The Fear af en toe een wat noemenswaardiger moment, al komt dat vooral door de absurditeit van de desbetreffende situatie (Hard om hulp schreeuwen in een laag karretje zonder hekken of rails en met een snelheid van hooguit 10 kilometer per uur bijvoorbeeld). In de finale komt er wat meer tempo in het geheel, maar wordt ook dermate belachelijk uitgewerkt dat er weinig van overblijft. Wat rest is een leuk bedacht concept en een spaarzame hoeveelheid goede scenes.

Televisiefilm met een boel goed geacteerde, maar volstrekt onsympathieke rollen. Regisseur Christopher Leitch weet daarnaast ook niet echt een stabiele sfeerzetting op te roepen of zijn film heel boeiend te krijgen, waardoor I've Been Waiting for You (die wel een interessante legende te vertellen heeft) nogal moeizaam op gang komt. Prominente rollen zoals die van Sarah Chalke en Ben Foster zijn gelukkig goed neergezet en komen zelfs met een houterig script prima uit de voeten. Naarmate de tweede helft vordert stopt Leitch er bovendien wat meer horror in waardoor het allemaal iets vlotter loopt, maar echt hoge kwaliteit zal dit project niet gaan leveren. Wellicht wel een zekere mate van nostalgie.

Sympathieke, maar sfeerloze herbewerking van R.L. Stine's boekwerk. Regisseuse Jem Garrard doet een poging om het kinderlijke griezelmateriaal naar het grote doek te brengen en doet dat niet heel onverdienstelijk. Zo zijn de jonge castleden best overtuigend en is het verhaal niet bang om gebruik te maken van fantasierijke invloeden, maar de visuele kant van Pumpkinhead blijft toch echt achter. Zo breekt er nergens een lekkere flair door, zien de monsters er zeer goedkoop uit en loopt de finale over van slecht uitgedachte computereffecten. Het concept krijgt daarnaast zeker in het middenstuk niet genoeg ademruimte, maar de mengelmoes tussen jeugdigheid, Halloween en vreemde creaturen zorgt niettemin voor een vermakelijk niemendalletje. Als liefhebber hoopte ik echter op meer.

Oersaaie horrorfilm vanuit regisseur Tory Jones, die een aantal jaar later met amusanter werk op de proppen kwam. The Wicked One valt daar echter niet onder en dat heeft vooral te maken met het feit dat Jones er niet vies van is om een overdaad aan volstrekt oninteressante dramatiek toe te voegen. Heel boeiend zijn de personages namelijk niet en het duurt werkelijk een eeuwigheid voordat er wat noemenswaardigs aan de hand is. In de synopsis staat een fenomeen genaamd Wicked Fest omschreven, maar dat bestaat uit niet veel meer dan één enkele band op een goedkoop podium. Verder snijdt de moordenaar geen hout en wil de sfeerzetting niet echt doorbreken, maar de acteurs doen wat ze kunnen en zijn daardoor best sympathiek.

Rommelige en chaotische Halloweenfilm die geregeld tegen het bedenkelijke aanzit, maar nog wel profijt kent van een aantal enthousiaste en energieke castleden. Heel veel acteurs en actrices doen hier wat ze kunnen, maar kennen weinig ondersteuning vanuit regisseur Ryan Byrne. Zo raken een hoop personages in een neerwaartse spiraal van slecht geschreven dialogen en onverklaarbare handelingen. Daar komt vervolgens bij dat de geluidsbewerking een amateuristische indruk maakt, met een soundtrack die geregeld alle gesprekken overschreeuwt. Gooi daar een introductie van 20 minuten bij die amper te volgen is en je hebt een film die niet zonder reden totaal in obscuriteit is geraakt. Om nog maar te zwijgen over de veel te lange speelduur. Ik vraag me trouwens af of deze film überhaupt een proces van editing in is gegaan, want het bevat een karrenvracht aan nietszeggende scenes die het verloop alleen maar verwarrender maken.

Relatief belachelijke film die enkel het herfstsfeertje nog wel amusant neerzet, maar daar is dan ook alles mee gezegd. In Honeyspider loopt het vooral over van rare ideeën die geen moment met elkaar samengaan, waardoor de climax dan ook bedenkelijk voor de dag komt. Het is allemaal een nogal geforceerde poging om met iets origineels te komen, maar regisseur Josh Hasty zet er een verwarrende en vooral saaie film mee neer. Mariah Brown overtuigt spijtig genoeg niet in de hoofdrol en de lollige setting van de bioscoop wordt veel te snel achterwege gelaten, om met een halfbakken en lelijk geschoten finale te eindigen. Het is wel te begrijpen dat dit geheel de benodigde populariteit mist.

Regisseursduo James Eaves en Johannes Roberts (voor allebei hun filmdebuut) leveren met Sanitarium vooral saaie meuk op die niet te volgen is. Nadat alle beelden waren opgenomen werd daardoor ook de rol van Uri Geller toegevoegd om het allemaal wat minder complex te maken, maar dit geheel wordt er enkel en alleen rommeliger mee. Alhoewel sommige beelden binnen de filmlocatie nog wel sfeervol ogen, is het daardoor niet veel meer dan willekeurige scenes die een beetje in het kader staan van een weinig opzienbarend (kwaadaardig) geneesmiddel. Het verhaal daarachter is best aardig bedacht, maar wordt te beperkt uitgewerkt om een positieve draai te geven. Johannes Roberts maakte in zijn latere jaren een flinke inhaalslag en ik gun hem daarbinnen allerbeste.

De moordenaar draagt een spannend masker en een aantal castleden doen het niet onaardig, maar verder is Left for Dead vooral een sfeerloos en zielloos gebeuren. Liefhebbers zullen het leuk vinden dat Steve Byers en Danielle Harris rondlopen in dit verhaal, maar ze worden door regisseur Christopher Harrison in dermate karikaturale rollen gestopt dat ze weinig weten te brengen. De moorden zijn verder ook niet heel opzienbarend en geven vooral de indruk dat er flink bezuinigt moest worden om de achtergronddecoraties te betalen. In principe is het allemaal niet veel meer dan een goedkopere variant van soortgelijk slasherwerk, maar liefhebbers zullen vast wat kunnen vinden om te waarderen.

Goedkoop.

Je kunt het natuurlijk ook verwachten van zo'n obscure film, maar zelfs met bijgestelde verwachtingen schrok ik soms van de beperkte kwaliteit die regisseur Harry Sparks hier voorschotelt. Liefhebbers van Halloween zullen daarnaast moeten weten dat deze feestdag enkel in het "hoofdsegment" wordt bewerkt. De afzonderlijke verhaaltjes hebben daar weinig mee te maken.

Cindy's Story (2,0*). Door alle schuddende camera's en het slechte acteerwerk bereikt dit segment (als enige overigens) een so-bad-it's-good effect. Bij vlagen zie je de cameraman zelfs in reflecterende spiegelbeelden rondlopen. Het doet qua uitwerking soms echt pijn aan je ogen, maar de (voorspelbare) plotwending is amusant en er gebeurt genoeg. Uiteraard wel met brakke beeldvoering en een hoop cinematische fouten.

Doris' Story (1,0*). Dit verhaal is gevoelsmatig een stuk vaker neergezet en de maker onderneemt weinig om van de platgetreden paden af te wijken. Eigenlijk heeft het ook niet veel met het griezelgenre te maken, enkel een boel slecht acterende figuurtjes die verwijten naar elkaar maken. Omdat er nog een poging wordt gedaan tot een specifieke plotwending en bepaalde karakterontwikkeling verdient het een halfje extra, maar je zult er nogal vergevingsgezind voor moeten zijn.

Heathers Story (0,5*). Een bingokaart voor griezelcliches die onovertuigend op een hoop worden uitgestort. Van alle segmenten is dit de enige dat een mate van fantasie gebruikt om het verhaal in te vullen, maar veel meer dan een vampier die in elke scene uit de kleren gaat en personages die daar helemaal gek van worden is het niet. Ik kon echt niet wachten totdat deze onzin voorbij was. Veruit het meest luie, sfeerloze stukje van All Hallows' Eve.

Het hoofdsegment hoef ik niet te beoordelen, want dat vormt niet veel meer dan diverse figuurtjes in kostuums die elkaar omstebeurt een verhaaltje vertellen op de bank. Leuk is dat de personages zelf in hun segmenten acteren, maar heel veel meer dan een korte gimmick is het aan de andere kant niet. Het eindgemiddelde komt in ieder geval neer op 1,16*, naar beneden afgerond.

Kwalitatief vervolg vanuit de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, al is het even geleden dat hij met iets echt geweldigs uit de hoek kwam. The Black Phone 2 weerlegt de hoofdrol van Mason Thames naar Madeleine McGraw, die toch allebei heel knap uit de voeten kunnen met twee zeer complexe rollen. De bijrollen zijn wat insignificanter, maar dragen nog altijd degelijk bij aan het verhaal. Derrickson pakt geregeld uit met een aantal kundig opgebouwde scenes en een sterke sfeerzetting, maar echt nagelbijtend spannend wordt de film nergens. Ethan Hawke is bovendien minder intimiderend dan in de vorige film, wellicht omdat het concept ditmaal stukken vergezochter is. Het geheel blijft gelukkig lekker wegkijken en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen, maar je moet het kunnen accepteren.

Teleurstellend project vanuit regisseur Brandon Christensen, die met The Puppetman de weg vrij leek te maken voor een stijgende lijn in kwaliteit. Helaas doet Night of the Reaper weer een stapje terug, maar opent niettemin uitstekend. Dit geheel is dan ook zeker met liefde voor het genre gemaakt, hanteert een degelijke visuele vormgeving en springt af en toe creatief om met de inhoud. Een foutieve keuze is om de hoofdrol aan Jessica Clement te geven, die geen moment weet te overtuigen. Summer H. Howell is dan als slachtoffer veel sterker, terwijl Clement er daarentegen niet in slaagt om effectief op te gaan in haar personage. Christensen komt verder met een aantal verrassingen uit de hoek, maar springt te braaf om met de moorden en raffelt zijn finale af. Hij slaagt er hoe dan ook niet meer in om de eerste 10 minuten nog ergens te overtreffen.

Veel te lang en incompetent in beeld gebracht, maar het kan niet worden ontkend dat een film als Exit 101 niet met liefde voor het genre is gemaakt. Regisseur Doug Cole stort zich met de volle overgave op praktische effecten, zelfs als deze door de budgettaire beperkingen behoorlijk doorzichtig voor de dag komen. Je zult als kijker dus enigszins vergevingsgezind moeten zijn om bepaalde scenes te kunnen waarderen, maar een aantal wat grootsere momenten komen best amusant voor de dag. De makers proberen daarnaast om er een mate van persoonlijkheid in te verwerven, maar dat zorgt er uiteindelijk vooral voor dat de speelduur zich uitrekt naar een schrikbarend aantal van 109 minuten. De redelijk amateuristische vormgeving doet het gemiddelde verder dalen, maar liefhebbers van goedkope films met veel passie zullen af en toe smullen.

Popeye: The Slayer Man volgt braaf de nieuwste trend om met kinderlijke figuurtjes aan de haal te gaan en ze als moordenaar te presenteren in slasherfilms. Regisseur Robert Michael Ryan gebruikt daar gelukkig genoeg praktische effecten bij, waardoor die moorden best lomp en bloederig voor de dag komen. Het compenseert gedeeltelijk de goedkope uitstraling van deze Popeye en de volstrekt oninteressante personages, maar niet genoeg om dit geheel voortdurend boeiend te krijgen. De locatiekeuzes zijn verder bovendien nogal saai en op visueel vlak wordt er vanuit de regiestoel weinig aangevangen met het concept, maar op het vlak van slashwerk zijn ze in het verleden veel slechter uitgekomen.

Regisseur Geno McGahee gaat aan de haal met een intrigerend en lollig bedacht concept, maar beschikt niet over de creativiteit om met zijn lage budget overweg te kunnen. Zo worden de personages hier herhaaldelijk aangevallen door bedreigingen die niet meer dan een simpel en expressieloos speelgoedmaskertje dragen. Als er dan ook niet de moeite wordt genomen om er een mate van praktische effecten in te verwerken, verliest Scary Tales vooral de strijd met zichzelf. De castleden overtuigen verder niet en de glitchy soundtrack doet bij vlagen pijn aan je oren, maar de korte duur en het onvoorspelbare concept leveren nog kleine bonuspunten op.

Met het idee heeft de Zweede regisseur Simon Sandquist al snel goud in zijn handen, want dit soort concepten worden met de huidige technieken en creatieve geesten veel te weinig uitgevoerd. Helaas wordt er nogal weinig geïnvesteerd in het opbouwen van een griezelig herfstsfeertje en oogt het attractiepark toch erg kaal en eenvoudig. Dat er vervolgens een evenzeer weinig boeiende moordenaar in rondloopt, kan je als kijker dan nog voor lief nemen als er een aardig atmosfeertje hangt. Helaas. Gelukkig doen de castleden het verder best enthousiast, duurt de film niet te lang en weet het nog wel te vermaken dankzij een verzameling aan lollige horrorscenario's. Het blijft allemaal uiteindelijk toch wat aan de brave kant, dus het is wachten totdat er een maker opstaat die écht wat met dit soort gegevens weet aan te vangen.

Dit familieproject van regisseur Jacob Estes draait vooral uit op idioterie zonder pluspunten. He's Watching moet waarschijnlijk helpen met het op de kaart zetten van Lucas Steel en Iris Serena Estes als jonge en veelbelovende acteurs, maar de totaal onoverzichtelijke beeldregie evenals de volstrekt chaotische verhaallijn steken daar kundig een stokje voor. Er heerst in deze film geen enkele vorm van dreiging, spanning of sfeer, enkel een te lange speelduur die met allerlei bombarie en misplaatst eigenzinnige beelden veel te langzaam voorbij gaat. Compleet verwarrend is de soms emotieopwekkende soundtrack, die willekeurig onder nietszeggende beelden wordt geplaatst. Geregeld lijken de makers zelf te vergeten wat het concept van deze film precies inhoudt, maar hopelijk heeft het gezin er wel lol mee kunnen hebben. Ik als kijker in ieder geval niet.

De eerste helft is uitstekend, met een sterke Aisling Franciosi in de hoofdrol die een film als Stopmotion gemakkelijk op sleeptouw kan nemen. Regisseur Robert Morgan zet een beklemmende sfeer neer met een ideale combinatie tussen animatie en reguliere horror en houdt die balans voor een lange tijd sterk in leven. Zo hangt er een onheilspellend, mysterieus sfeertje door de film heen en daarnaast komt het visuele vlak verzorgd en gedetailleerd voor de dag. De tweede helft is echter wat slapper, waarbij de psychologische aspecten een ruime voorsprong krijgen waarna het gebeuren toch wisselvalliger wordt. De daaropvolgend prominentere aanwezigheid van Caoilinn Springall als kwaadaardige bliksemafleider is zelfs misplaatst, met een gebrek aan dreiging en een veel minder effectief tempo dat daaruit wordt voorgebracht. De spanning is daarnaast volledig weg en met een weinig enerverende finale dooft Stopmotion zelfs een beetje uit, maar dat neemt niet weg dat de aanloop vol zit van kwaliteit.

Wisselvallige thrillerfilm met een aantal gemene momenten, voornamelijk in de eerste 10 minuten. Daarna neemt regisseur Ciarán Foy even het gas terug om het verhaal uit de doeken te doen en de personages vorm te geven, waarna hij weer terugkomt op de griezelelementen. Het spijtige is dat buiten een aardig neergezette sfeer en een aantal stressvolle momenten er weinig in Citadel zit om blij van te worden. De spanning wil nooit uit de verf komen, de personages zijn geen moment invoelbaar en het duurt echt veel te lang voordat de finale aanbreekt. Het trage tempo is dan ook een vreemde keuze voor een film die vooral profijt kent van de snellere momenten. Foy hoort duidelijk in dit genre, maar echt grootse meesterwerken zijn er nog niet van gekomen.

Zeer oninteressante mix tussen actie, sciencefiction en horror, waartussen regisseuse Kelsey Egan niet kan verhullen dat het allemaal geen drol heeft gekost. Op visueel vlak is The Fix een ware ramp (met felle kleuren), waarbij de montage (erg slecht en te eenvoudig geknipt), het camerawerk (saaie standpunten) en vooral de wereldschepping sterk achterblijven. Het gebeuren wil totaal niet beklijven door de zeer onevenwichtige toonzettingen en het gebrek aan tempo, waarbij de gekkere personages absoluut niet samengaan met de uiterst serieuze Grace Van Dien. Als kijker merk je continue dat Egan totaal geen experimenten heeft ondernomen om meer uit deze film te halen, waardoor het eindresultaat een onvoorstelbaar taai weerzien vormt. Enigszins geslaagd is de focus op kleurrijke omgevingen en aparte concepten, maar die raken vooral bedolven onder de negativiteit.

Onderhoudende herbewerking van de Tromaklassieker die uiteindelijk toch wat moet op zien te boksen tegen zijn eigen speelduur. Peter Dinklage is leuk in de hoofdrol en Kevin Bacon biedt goed tegenspel als aartsrivaal, maar regisseur Macon Blair maakt een merkwaardige keuze door de uiterst serieuze bijrol van Jacob Tremblay toe te voegen. Uiteraard is dit gedaan om het een en ander te verklaren qua gedrag, maar het tempo wordt er nogal wisselvallig mee en de echt bloederige momenten zijn simpelweg niet frequent genoeg. Daar komt bij kijken dat The Toxic Avenger op visueel vlak niet al te sterk voor de dag komt, met nogal kaal ingerichte locatiekeuzes en ondermaatse wereldschepping. Het voelt toch vooral alledaags aan met soms een felgroene filter eroverheen gemikt, waardoor het daadwerkelijke plezier gemengd voor de dag komt. Toch werkt de humor uiteindelijk best aanstekelijk, wordt er naar behoren geacteerd en voegen de makers genoeg smurrie en maffe figuurtjes toe.

Flauwe griezelfilm met een veel te lange aanloop en betrekkelijk weinig aandacht voor het uiteindelijke concept. De duur waarbij de personages door het bos rondrennen is erg kort, alhoewel het genoeg potentie toont voor wat spanning. De locatiekeuzes zijn namelijk best effectief en de speelduur is niet te lang, waardoor het extra raadselachtig overkomt dat regisseur Federico Alotto zijn karakterontwikkeling de meeste voorkeur lijkt te geven. De finale is nogal afgeraffeld en het posterfiguurtje komt niet meer dan enkele minuten in beeld, een spijtige uitkomst voor wat best bruut vermaak had kunnen vormen.

Visueel knap gemaakte westernfilm met zowel een beetje dramatiek als gegriezel op de zijlijn, al laat regisseursduo Karrie Crouse en Will Joines tamelijk vroeg merken dat Hold Your Breath een dubbele laag bevat. Als kijker wacht je dus de hele film lang op een plotwending die toch wel komen gaat en daardoor enigszins teleurstellend uit de hoek komt. Gelukkig ziet het er allemaal op atmosferisch vlak redelijk uit en wordt er leuk omgesprongen met de verzonnen legende. Het jammerlijke is dat er te weinig nadruk is op de uiteindelijke spanning, ondanks dat zowel de castleden als de middelen er waren om dit wel te doen. Hierdoor is het gebeuren een teleurstellend weerzien met een basishoeveelheid aan kwaliteit.

Regisseur Jake Helgren begon zijn carrière met goedkope horrorfilms, maar toont met Varsity Blood vooral dat hij de marketing beter onder de controle had dan het dirigeren zelf. Deze film kent een geweldige poster en een aanstekelijke setting, maar de onoverzichtelijke beeldregie mondt al snel uit in een weinig boeiend verloop. Voordelig is dat de moorden best grafisch uit de hoek komen en de hoofdpersonages niet eens zo heel onverdienstelijk acteren, maar als de aanloop interessanter is dan de uiteindelijke escalatie gaat er binnen een horrorfilm toch echt wat mis. Tegen het laatste halfuur aan gebruikt Helgren vrijwel exclusief (te) donkere beelden en doorzichtige griezeleffecten, waardoor het toch even doorzetten is om de laatste minuten nog te halen. Onder de stroperige filmlagen ligt een zekere potentie verstopt, maar aan de projecten te zien die hierna kwamen was het voor Helgren qua ambitie en uitdaging wel weer mooi geweest.

Regisseur Andrew Traucki toont duidelijk affiniteit met de menselijke natuur, aangezien vrijwel al zijn projecten draaien om gevaarlijke dieren die de hoofdpersonages omstebeurt komen oppeuzelen. Alhoewel The Jungle daarin een wat andere vormgeving kent, komt het concept hier toch wel op hetzelfde neer. Het spijtige is dat Traucki voor de langste tijd niet veel verder komt dan een wild schuddende camera die verschillende blaadjes, takjes, bomen, oninteressante personages en af en toe wat fonkelende oogjes in het donker mee in beeld krijgt. Zeker 80 minuten van deze film zijn op die manier te verwaarlozen, waardoor het eindgeheel uitmondt in een onvoorstelbaar saai schouwspel met betrekkelijk weinig sensatie. Naar het einde toe komt er weer wat leven in de brouwerij, maar iemand met de ervaring en creativiteit van Traucki moet hier beter mee omspringen.

Vermoeiend vervolg op vermoeiend bronmateriaal, een wereld die bovendien ook niet echt uitnodigt om een sequel op te maken. Waarbij het eerste hoofdstuk echter nog kon profiteren van het maffe concept en de eigenzinnige aankleding, is dat effect met dit tweede deel volledig voorbij. Het acteerwerk is nog altijd bijzonder slecht, veel highschool zit er ondertussen niet meer in en het nogal oninteressante basisidee wordt eindeloos lang uitgesponnen. Heel af en toe presenteert regisseursduo Eric Louzil en Donald G. Jackson gelukkig een grappig moment en gebruiken ze praktische effecten om de horror mee vorm te geven. Dat levert een aantal verdienstelijke momenten op, maar dit zijn er te weinig om dit zielloze, oeverloos saaie project mee omhoog te krikken.

Belachelijk concept wordt bij vlagen doeltreffend campy neergezet, maar regisseur Rhys Frake-Waterfield betrekt niettemin een hoop ongewenste dramatiek en slecht acteerwerk. Het onhandige is dat de makers ervoor kiezen de boom van een stem te voorzien, die vooral heel geforceerd probeert om humoristisch uit de hoek te komen. Dat wil niet echt lukken, bovendien zijn de moorden niet grafisch of opvallend genoeg om het idee eer aan te doen. Wel pakt Demonic Christmas Tree (wat een naam ook weer) een aantal keren uit met lollig camerawerk en spaarzaam grappige momenten. Uiteindelijk blijft het echter niet veel meer dan een bijzonder concept met een zeer goedkope aankleding.

Een aantal indrukwekkende beelden en zeer bruut geweld zetten binnen een kwartier al de toon binnen dit vierde hoofdstuk van de Men Behind the Sun-reeks, waarbij regisseur Tun-Fei Mou het stokje weer overneemt sinds de eerste film. Het blijkt broodnodig, want de voorgaande delen waren vooral uiterst goedkoop en cheesy, waarna Mou zich eerder bezighoudt met het totale effect en een heleboel onsmakelijke beelden. Zeker de massascenes zijn bijzonder sterk, met een naargeestige focus op verminking, geweld en geschreeuw. Het acteerwerk is echter zeer ondermaats en zeker de geluidsbewerking is zelfs amateuristisch. Het nogal verwarrende en amper doordachte plot geeft verder de indruk dat deze film er vooral is om te schokken en niet zozeer om te onderwijzen, maar met de status die deze reeks heeft opgeroepen lijkt het begrip van educatie me dan ook niet het primaire doel waarmee deze film wordt opgezet.

Film met indrukwekkende make-upeffecten, maar daartegenover een te nadrukkelijke focus op de personages. Regisseur Dario Argento toont dat hij een gebrek aan controle heeft over zijn castleden en daardoor weinig profijt kent van de kale acteerprestaties die hier worden neergezet. Steven Weber betrekt op die manier behoorlijk weinig emotie binnen zijn rol en de overige castleden weten daarmee evenzeer niet op te vallen. Enkel Carrie Fleming zet een memorabel personage meer, maar dat is eerder te danken aan de overtuigende prestaties van het opmaakteam. Jenifer is altijd wel tot op zekere hoogte onvoorspelbaar en bij vlagen gemeen qua toonzetting, maar het idee had zonder meer een betere cast en visuele uitwerking verdiend. Zeker voor Argento zijn doen was dit nogal kleurloos en eenvoudig.

Regisseur Rob Zombie slaat een opvallend pad in met zijn meest recente horrorfilm, waar voornamelijk een jeugdig publiek mee wordt aangesproken. In alle opzichten is The Munsters aanzienlijk kinderlijker, eenvoudiger en daarmee ook clichématiger in vergelijking met zijn voorgaande projecten. Gelukkig toont Zombie een uiterst bekwame vakman te zijn wanneer een kleurrijke en griezelige sfeer moet worden opgeroepen, met een doeltreffend extravagante aankleding en gedetailleerde decors. Jammerlijk is de weinig ambitieuze en behoorlijk simpele inhoud, die eigenlijk vooral kinderspel vormt en daarmee niet waardig is aan alle visuele pracht en praal op de achtergrond. Het sterk aangezette acteerwerk en de infantiele humor gaan bovendien snel vervelen en eenmaal duidelijk is dat Zombie weinig plannen toont om groots uit te pakken, zakt The Munsters enigszins in elkaar.

Ongeremde slasherfilm met een aantal verontrustende beelden die de grens van filmische ideeën zeker opzoeken, maar regisseur Nick Palumbo komt niet heel veel verder dan een regulier plotje en bijbehorende factoren. Voor iemand die hoe dan ook beweerd dat hij ellenlange onderzoek heeft gedaan naar seriemoordenaars oogt Murder-Set-Pieces bijzonder clichématig en voorspelbaar, met een schmierende Sven Garrett in de hoofdrol die niet serieus te nemen valt. Bijrollen zijn verder onopvallend en enige vorm van sfeer breekt niet door, enkel de expliciete moorden en de naargeestige opening maken een zekere indruk. Die scene overigens met dat kleine kotertje die zijn dode moeder vindt, had nooit opgevoerd mogen worden.

Leuk!

Ik ben wel een fanaat van deze traditie, waarbij streamingsplatform Shudder ondertussen elk jaar met een nieuw VHS-deel op de proppen komt. Niet elke verzameling is daarbij even gebalanceerd en/of geslaagd, maar met Halloween zit er in ieder geval een aardige streak in en vormt mogelijk zelfs het beste geheel dat in deze serie is uitgekomen.

Dier Phantasma (3,5*). Het segment dat alles aan elkaar praat heeft weinig verbintenis met de overige hoofdstukken, maar dat maakt gelukkig niet al te veel uit. Regisseur Bryan M. Ferguson pakt uit met een fijne verzameling aan praktische effecten en lollige ideeën. Het laat zien dat je niet met een nodeloos origineel of complex idee hoeft uit te pakken, zolang je de uitvoering ervan maar laat tellen.

Coochie Coochie Coo (3,5*). Regisseuse Anna Zlokovic zet een kort segment neer met een bijna foutloze combinatie tussen goed opgebouwde spanning en expliciet geweld, dat enkel naar het einde toe een beetje uit de bocht schiet. Het ziet er ondanks de doelbewust matige kwaliteit allemaal bijzonder goed uit en betrekt genoeg fun en kwaliteit om niet te vervelen. Het vormt daarmee een zeer geslaagde opening en een degelijke voetnoot voor wat komen gaat.

Ut Supra Sic Infra (2,0*). Als regisseur kan het talent van Paco Plaza niet ontkent worden, maar binnen de VHS-delen weet hij mij consistent niet te charmeren. Ook dit segment is daarin nogal flauw, met een onafgemaakt gevoel en een niet al te bevredigende finale. Gewelddadig is het zeker en het mysterie wordt aardig in leven gehouden, maar wanneer het moet aankomen op acteerwerk, sfeer of spanning laat Plaza het grotendeels afweten.

Fun Size (4,0*). Regisseur Casper Kelly pakt onverwachts sterk uit met deze doordenderende slasher. Zeer creatief in de uitvoering en vooral onvoorspelbaar dankzij de ongeremde benadering van griezelelementen. Het vermaakt sterk en gaat lekker ver qua gore, waardoor het eigenlijk stiekem een nogal hoge drempel neerzet voor de opvolgende segmenten. Kelly laat zien dat je met een weinig origineel idee toch een hoop leuke vondsten kunt neerzetten indien je ver genoeg doordenkt.

Kidprint (2,5*). Bij vlagen bijzonder sfeervol, maar over de grote lijn toch een rommelig segment. Zeker de aanloop is nodeloos complex en in de negatieve zin verwarrend, vooral omdat je als kijker langdurig tegen "enge" beelden aankijkt die niet zo heel veel te melden hebben. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de achtergrond is stabiel, maar in vergelijking met de veel amusantere concurrentie is Kidprint een teleurstellend weerzien.

Home Haunt (4,0*). Buitengewoon sterke afsluiter die het thema van Halloween volledig onder de knie heeft. Het getrouwde regisseursduo Micheline Pitt-Norman en R.H. Norman maakt door slecht acteerwerk en een ietwat rommelige aanloop een valse start, maar eenmaal het gegriezel begint zit er geen rem meer op en zet daardoor een heerlijk over-the-top spektakel neer met geweldige ideeën en een snoeiend tempo. Segmenten zoals Home Haunt begrijpen de opdracht volledig en naar mijn optiek zet je jezelf hiermee effectief op de kaart. Lovely!

Gemiddeld komt dat neer op een 3,25*. V/H/S/Halloween vormt zonder meer één van de beste reeksdelen, juist met een verzameling aan regisseurs die niet meteen heel bekend zijn onder de liefhebbers. Het is altijd een leuke verrassing om dit soort projecten te aanschouwen, waarbij entertainment op efficiënte wijze voorrang krijgt.

Creatieve en energieke muziekfilm met een verzameling van diverse genres die bij elkaar worden gemikt. Regisseur Trey Parker toont zijn talent in ieder geval ook in zijn jongere jaren, met een zeer divers en ambitieus gevoel voor allerlei uitgangspunten. Hierdoor gaat deze film soms wat te vol zitten en wil de humor daarbinnen niet altijd even goed werken, maar de snelheid zit er goed in en de liefde voor het vak breekt continue door. Mogelijk door een gebrek aan financiële middelen ziet Cannibal! er op visueel vlak niet altijd even stabiel uit, maar duurt verder dan ook niet te lang en blijft consistent wel entertainen.

Een aantal medegebruikers verwoorden mijn gevoel bij deze film aardig treffend, waarbij de droogkomische toonzetting in het eerste halfuur vooral uitkomt bij een eindeloze herhaling van grappen die na enige tijd diens effect verloren hebben. Regisseur John Blanchard gaat veel te frequent om met de hoeveelheid komedie waardoor dit geheel uiteindelijk een vermoeiende indruk maakt. Daarbij gaan de personages al snel vervelen en zit er niet echt een inhoudelijke lijn in, want het verhaal is uiteindelijk toch maar een verzamelwerk van gejatte ideeën uit klassieke horrorfilms. Het vermaakt dus voor enige tijd, maar had beter in een veel korter formaat gewerkt.

Unieke, maar teleurstellende film waarin regisseur Philippe Grandrieux geen specifiek genre verkiest. La Vie Nouvelle is daardoor een enorm eigenzinnig project geworden met een aantal fenomenale momenten, zeker wanneer het op geluidsbewerking aankomt. De aparte stilering creëert op die manier een aantal onbehaaglijke momenten, maar het grootste gedeelte gaat op aan een ontluikende romance tussen twee weinig innemende figuren en diens oninteressante dramatiek. Grandrieux ratelt verder eindeloos lang door zonder dat hij daadwerkelijk iets zinnigs te melden heeft, waardoor deze film vooral een eindeloze indruk maakt. Een echt stabiele sfeerzetting wordt naar mijn inzien niet opgeroepen en het beste moment is de zeer letterlijke opening, waardoor het eindresultaat uitmondt in een filmische teleurstelling.

Regisseur Frank Sabatella zet aan met brute ideeën en bloederige moordpartijen, maar deze zijn te breed uitgesmeerd over dit chaotische en weinig innemende griezelproject. Zeker de montage is nogal gedateerd en wendt zich veel te makkelijk tot onoverzichtelijk geflits en overige bombarie, waardoor het als kijker vooral nodeloos complex wordt om het allemaal te kunnen blijven volgen. Daar komt bij kijken dat de personages weinig rechtvaardiging geven om iets voor ze te voelen en Danielle Harris enkel in de allerlaatste minuten om de hoek komt kijken. Het expliciete geweld is soms opvallend en het eerste kwartier ongeremd in de positieve wijze, verder heeft Blood Night weinig om het lijf.

Regisseur Mark Polonia heeft in geen jaren (of eigenlijk nooit) een kwalitatieve film afgeleverd en blijft zich wenden tot dit soort brolwerk, die vooral de indruk wekt dat de draaidagen niet langer dan een week hebben geduurd. De aankleding van de bedreiging is buitengewoon goedkoop en de makers nemen verder niet eens de moeite om iets van praktische effecten in te zetten en/of visuele inspanning te leveren. Het acteerwerk is uiteraard zeer ondermaats en ondanks dat het verhaal zeker in het eerste kwartier best boeiend is op inhoudelijk vlak, eindigt het allemaal nogal onafgemaakt en enigszins abrupt. Dat dit soort makers nog een publiek trekken, zal mij als filmliefhebber altijd ontgaan.

Weinig sfeervolle en vooral aanstellerige horrorthriller met een nogal onsympathiek hoofdpersonage. Deze Cathy Marks komt vooral over als vergane glorie in termen van influencers en overtuigt geen moment met haar bijzonder gespeelde en weinig innemende angstgevoelens. Spijtig genoeg laat regisseur Luke Genton de volledige film om haar draaien en daardoor is Chateau een niet al te interessante filmervaring. Tegen de slotfase aan schiet het gegriezel in sneltreintempo vooruit en zit er daardoor een aardige flow in, maar deze komt eigenlijk te laat na een nogal flauwe en weinig memorabele aanloop.

Vermakelijk actiespektakel met een aantal van de meest verzorgde effecten die de filmwereld te bieden heeft. De combinaties tussen kleuren, muziek en beeldvoering zijn uitstekend in elkaar gestoken en regisseur Joachim Rønning laat zien dat hij de kunst van het (visueel) dirigeren zonder meer begrijpt. Minder geslaagd is vervolgens de inhoud, die te veel tijd neemt met de aanloop en zeker tegen de finale aan niet hard genoeg weet uit te halen. Hierdoor is de slotfase dan ook snel voorbij en kom je er als kijker achter dat de trailer eigenlijk al de meest noemenswaardige scenes heeft getoond. De aanstelling van Nine Inch Nails is verder een schot in de roos en de wisselwerking tussen Jared Leto en Greta Lee is aardig, maar het voorgaande filmhoofdstuk was uiteindelijk sterker.

Satirische horrorfilm die vooral de huidige internetcultuur op de hak neemt, met een schmierende hoofdrol van Mike Estes die geen remmen kent en zich daardoor vol overgave op zijn personage stort. Reel vormt een film die af en toe de vierde muur doorbreekt, omdat het een montage moet voorstellen vanuit iemand die mysterieus achter de schermen blijft. Toch lijkt regisseur Chris Good Goodwin dit concept regelmatig te vergeten, waardoor de impact van deze SladherVictim666 zeer miniem blijft en vooral wat eenvoudig overkomt. Na een minuut of 30 gaat de film bovendien erg vervelen, waarbij de hoeveelheid dwaze ideeën en uitgesponnen karakterontwikkelingen gevoelsmatig eindeloos gaan duren. Daarna eindigt Reel met een kwartier aan doorgeslagen en zeer gruwelijke martelbeelden, maar die komen veel te laat.

Regisseur Paul Thomas Anderson beschikt over het vermogen om verschillende soorten films af te leveren terwijl hij nog steeds onmiskenbaar zijn eigen stempel weet te drukken, maar One Battle after Another is toch wat flauwtjes. Niettemin is het eerste uur uitstekend dankzij een sterk tempo, goed acteerwerk en een stabiele balans tussen misdaad en drama. Wat daarop volgt, is een ietwat sullige mix tussen schreeuwerige humor, onenerverende actiemomenten en onsympathieke personages. Leonardo DiCaprio speelt mogelijk zijn meest overbodige rol aller tijden, met een verschijning die overal achteraan holt en altijd te laat komt. Ik vroeg me als kijker af hoe anders het verhaal zou zijn zonder de aanwezigheid van deze Bob en ik denk dat het eigenlijk niet veel had uitgemaakt, aangezien z'n daadwerkelijke impact nogal beperkt blijft. Bijrollen wisselen van onbelangrijk (Regina Hall), naar slecht geacteerd (Teyana Taylor) tot zelfs misplaatst (Sean Penn). De visuele experimenten van Anderson zijn verder niet al te speciaal en een speelduur van 161 minuten vormt een absurde proportie voor zo'n toegankelijk en eenvoudig verhaal. Toch blijft het altijd wel onderhouden en boeien dankzij het uitstekende ritme en het gebrek aan dode momenten. Dat is binnen zo'n lengte zeker een compliment waard.

Voorspelbare horrorfilm met een uitstekende locatiekeuze en wat gruwelijke beelden naar de finale toe, maar ook een film die te lang op hetzelfde niveau blijft hangen. De personages vullen op die manier de bekende rollen in en voor de doorgewinterde liefhebber zit er daardoor weinig verrassing in. Het eerste halfuur kent bovendien betrekkelijk weinig spannende beelden en de bedreiging blijft zeer lang buiten beeld. Gelukkig slaagt regisseur Brant Sersen erin een aantal sfeervolle scenes op te roepen in de tweede helft en eindigt het geheel sterk. Daarvoor bonuspunten, maar de aanloop is niet erg boeiend.

Goedkope en weinig effectieve horrorfilm met een afgeraffelde finale. Regisseur Hans Stjernswärd hoopt met The Farm te scoren door middel van enkele gruwelijke beelden, maar deze zijn uiteindelijk vooral geïmpliceerd en daardoor buiten beeld. Het acteerwerk van het koppel is gelukkig redelijk, ook al zijn er weinig beelden die enige sympathie vanuit de kijker voor ze rechtvaardigen. De film ziet er verder nogal kaal en onafgemaakt uit, met te weinig focus op grafisch geweld en niet genoeg spanning. Als het laatste kwartier dan vervolgens nogal abrupt eindigt, is er weinig meer over om blij van te worden.

Zeer vermakelijk vervolg dat helaas wat te lang opbokst tegen ideeën die de originele film allang beter had uitgewerkt. Jeffrey Combs zit gelukkig nog een stuk beter in zijn rol en de praktische effecten worden door regisseur Brian Yuzna uitstekend beheerst, maar de echt indrukwekkende beelden worden helaas helemaal naar het einde toebewogen. Qua sfeerzetting oogt het allemaal iets te goedkoop en buiten Combs om maken weinig castleden indruk, maar eenmaal Yuzna zijn griezelelementen mag uitpakken loopt Bride of Re-Animator erg lekker. Het vormt daarmee onderhoudend, fijn en ondanks een aantal gedateerde beelden zeer vlot entertainment.

Interessantdoenerij met een aantal korte hoogtepunten en een boel aparte personages, maar regisseur Shin'ya Tsukamoto werkt het allemaal niet bijzonder overtuigend uit. Bepaalde scenes worden op die manier (mogelijk voor een kunstzinnig doeleinde) nodeloos lang uitgerekt en de eerste helft barst vooral van lelijke kwaliteit en goedkope vormgevingen. De intense regie van Tsukamoto maakt (eenmaal deze eruit komt) veel indruk door pijlsnelle camerabewegingen en de hoofdrol vult haar verschijning met buitengewoon veel overgave in, maar aan Kotoko komt vooral geen eind en legt de focus veel te veel op uitgekauwde drama-elementen.

Rommelige mengelmoes tussen extreem geweld en een soort-van dramaplotje over boksen. Regisseur Felipe Eluti toont helaas weinig aanleg voor de montage, aangezien Visceral door het voortdurende gewissel in tijdlijnen eigenlijk niet te volgen is. Nu kijk je een film als deze natuurlijk ook niet voor een goed verhaal, maar het resulteert niettemin in een nogal saai geheel waarin diverse personages af en toe bloedig het lootje leggen. Elk shot wordt in ieder geval bezaaid met gore en een aantal ideeën gaan uiterst ver, maar echt boeien of overtuigen doet het niet. Eluti lijkt vooral een soort fetisj op het doek te willen zetten en speelt daarbinnen een dappere hoofdrol, maar met weinig pluspunten.

Fijne futuristische mix tussen komedie, sciencefiction en horror. Regisseur Kyle Mooney heeft duidelijk aanleg voor humor, ook al is zijn eigen rol toch wat aan de eenvoudige kant. Lollig is vooral de bedreiging, uiteraard simpel vormgegeven maar de ongeremde stortvloed aan vulgariteiten heeft wat aanstekelijks. Het acteerwerk van Jaeden Martell en Rachel Zegler is verder foutloos en links en rechts mag Y2K lekker hard uithalen op het vlak van expliciet geweld, maar Mooney had zich er eigenlijk beter aan gedaan om de nadruk meer op de spanning te leggen. Eenmaal het allemaal losgaat komt het er bovendien niet van, resulterend in een ietwat armoedige finale.

Regisseur Ari Aster koppelt zichzelf ondertussen los van het horrorgenre en levert via Eddington een geheel andere genremix af, met een sterke nadruk op maatschappijkritische inslagen. Het gehele jaar van 2020 wordt zo op de hak genomen en uitgebreid verwerkt, maar na een minuut of 30 ben je daar als kijker wel een beetje klaar mee. Joaquin Phoenix en Pedro Pascal zijn gelukkig best leuk en het laatste halfuur staat in het kader van goed camerawerk en indrukwekkend geluid, maar een speelduur van dit kaliber is veel te overdreven voor deze inhoud. Je mist bovendien wat meer geëxperimenteer vanuit Aster, die zeker qua komedie eigenlijk wat tekortschiet en daardoor verzandt in ietwat eenvoudige vuistslagen naar de huidige cultuur. Eddington is daarmee kwalitatief, maar bij lange na niet zo memorabel als zijn voorgaande projecten.

Teleurstellende griezelklassieker met indrukwekkend stuntwerk, maar daarentegen betrekkelijk weinig effectieve spanning en een boel overacterende hoofdpersonages. Zeker Dee Wallace speelt hier niet haar beste rol en verzandt daardoor in nogal gemaakte angstgevoelens. Regisseur Lewis Teague kiest ervoor om op de helft van de film een boel scenes rondom een auto te laten plaatsvinden waar Cujo wat schade tussen probeert aan te richten, maar dit gebeuren gaat nogal langzaam voorbij met weinig hoogtepunten. De visuele aftakeling van de hond wordt sterk naar voren gebracht en oogt dreigend genoeg, maar door de weinig inleefbare situatie botsen de makers geregeld op tegen een betonnen muur.

Opvallende horrorthriller waarbij de spanning veel beter tot zijn recht komt dan de bodyhorror. Zeker aangezien regisseur Michael Shanks soms de computer iets te veel verkiest boven de praktische effecten, terwijl je toch echt dat tweede nodig hebt om een film in dit kader met klasse af te leveren. Gelukkig vormen Dave Franco en Alison Brie een fijn duo met treffende chemie, niet geheel onverwachts aangezien deze twee namen in het echte leven een koppel vormen. Shanks scoort daarnaast met een gezonde snelheid, een professionele visuele aanpak, een aantal zeer spannende scenes en meerdere originele ideeën, maar dendert gedurende de finale net niet hard genoeg door.

Fijne Nederhorror met een aantal gruwelijke beelden, ook al kan de regie van Martijn Smits op dit gebied natuurlijk niet op tegen zijn internationale collega's die soortgelijke paden hebben bewandeld. Daarvoor komen alle vleeswonden te weinig in beeld en wil het acteerwerk niet echt lekker mee, maar Vleesdag levert in de basis wat de marketing beloofd. De eerste helft staat in het kader van opbouw en die werkt door een gebrek aan spanning niet altijd even goed, maar de tweede helft daarentegen vermaakt uitstekend dankzij een gezond tempo en wat lugubere beelden. Doorgewinterde horrorfans zullen vast hopen op nét dat beetje extra, maar 2025 vormt een goed jaar voor de Nederlandse griezelindustrie.

(reactie op ander bericht)



Ik schrik altijd een beetje van dit soort berichten. Het mag toch aardig duidelijk zijn dat deze film binnen het desbetreffende genre valt? Is het enkel en alleen geen horror omdat specifiek jij als persoon dit niet kan waarderen?

Suf experiment waarin het buitengewoon lang duurt voordat er iets noemenswaardigs aan de hand is, want regisseuse Alice Maio Mackay neemt uitgebreid de tijd om de (saaie) personages van kleur te voorzien. T-Blockers ziet er in de basis vooral buitengewoon lelijk en eenvoudig uit, met een boel felle kleuren maar desondanks een uiterst kale vormgeving. De castleden weten niet op te vallen en het geweld wordt buitengewoon braaf en zielloos in beeld gebracht. De tweede helft probeert met een aantal poppy nummers en aparte montages enigszins origineel uit de hoek te komen, maar de getoonde beelden wekken de indruk dat iedereen dit zelf met zijn eigen homecamera en wat gescheurde kledij ook wel had kunnen neerzetten. Enkele bonuspunten omdat Mackay op z'n minst probeert om een eigenzinnige wereld op te zetten en daar heb ik nog wel respect voor.

Regisseur Josh Ruben lijkt per film die hij maakt steeds beter te begrijpen hoe je een genrewerkje effectief en vermakelijk neerzet. Zo is Heart Eyes een flinke verbetering ten opzichte van zijn vorige project, die op zijn beurt ook al een verbetering was op het debuut van Ruben. Heart Eyes excelleert in goed acteerwerk, toepasselijk expliciete moorden en een gezonde snelheid. Heel diepzinnig of vernieuwend is de inhoud uiteraard niet, maar daar bekommert Ruben zich gelukkig ook niet om. De film opent meteen sterk en houdt dat niveau goed vast, alhoewel een aantal moorden tussendoor gerust wat langer uitgesponnen hadden mogen zijn. Mason Gooding en Olivia Holt delen verder een fijne chemie en alhoewel de uiteindelijke onthulling wat vergezocht is, blijft Heart Eyes altijd wel boeien.

Goed geacteerde thriller waarin de liefhebbers van het genre spijtig genoeg bijna een uur moeten wachten totdat er iets spannends gebeurd. Regisseur Charles Dorfman geeft zijn gecreëerde personages namelijk uitgebreid de ruimte voor de opbouw, maar vergeet dat deze figuren weinig rechtvaardiging kennen om uniek of onderscheidend voor de dag te komen. Aan de castleden ligt dat niet, want die zijn overtuigend, maar gevoelsmatig duurt Barbarians veel te lang. Het laatste halfuur staat meer in het kader van geweld en dreiging, maar is eigenlijk te tam en onopvallend om zo'n lange wachttijd te beargumenteren. Op visueel vlak oogt de film verder wel doordacht en de makers proberen er een zekere mate van intelligentie in te krijgen, helaas is het eindresultaat toch wat teleurstellend.

Verfilming van het boekmateriaal concentreert zich vooral op het mysterie en de personages zelf, ook al is de insteek vanaf de eerste scene eigenlijk uit de doeken gedaan. Regisseur Paul Leyden maakt van Come Back to Me een soort televisiefilm, waarin het acteerwerk toepasselijk onder de maat is en het visuele vlak er gedateerd en onverzorgd uitziet. Het concept nodigt uit voor een aantal interessante beelden, het einde is zeer degelijk en het duurt allemaal niet te lang, maar de makers hadden gerust verder de grenzen mogen opzoeken en wellicht het mysterie langer intact kunnen houden.

Goedkope slasherfilm, maar met veel overgave neergezet door regisseur Tory Jones. Phantom Fun-World moet het vooral van de omgeving hebben, evenals de excentrieke personages die omstebeurt worden omgehakt. Het ziet er allemaal gedetailleerd en amusant genoeg uit, ook al laten de acteurs (zeker tijdens de dramatischere momenten) het enigszins afweten. Heel spannend of sfeervol wil de film verder ook niet worden, maar de moorden zien er lollig uit en het tempo zit er goed in. Soms ontbreken de financiële middelen gewoon zou je kunnen concluderen, maar de makers tonen in ieder geval hun passie voor het genre en dat zal altijd iets unieks brengen.

Gedetailleerde en sfeervolle thrillerfilm met een boeiend eerste halfuur, waarin we vooral de kinderjaren volgen van het hoofdpersonage. Daarin toont regisseur Lukas Feigelfeld veel passie, talent en kwaliteit richting de visuele opmaak van de film. Het ziet en klinkt allemaal uitstekend, ook al wordt de spanning zelden opgevoerd. Waarna de hoofdfiguur opgroeit kantelt Hagazussa naar het negatieve toe, met een boel oninteressante personages en diens even oninteressante romantiek. Het sneeuwachtige landschap wordt vervangen door kale bosomgevingen en alle bevreemdende beelden bouwen op naar een weinig opwindende finale. Hierin laat ook het acteerwerk het afweten, maar Feigelfeld toont in ieder geval potentie voor mooie toekomstprojecten.

Rommelige technohorrorfilm waarin we halfslachtige beelden op laptops volgen die vervolgens ook met handheldcamera's worden opgenomen, terwijl we daarnaast af en toe naar het computerscherm zelf kijken. Een nogal onbegrijpelijke en nodeloos verwarrende benadering vanuit regisseur Paul McGhie, die er toch vooral een taai mysterie mee opbouwt. Het acteerwerk is gelukkig netjes en de laatste 10 minuten ontsporen naar een positief uitgangspunt, maar de aanloop is echt veel te uitgesponnen en als geheel is het allemaal volkomen spanningsloos.

Intrigerende mysteriehorrorfilm die in de laatste 40 minuten spijtig genoeg op negatieve wijze ontspoort. Cannibal voelt dan ook aan als een productie waarin regisseur Benjamin Viré met twee verschillende films hoopte te experimenteren. Het zou in ieder geval een verklaring vormen waarom dit gebeuren na iets verder dan de helft totaal kantelt qua stilering en toonzetting. Gelukkig wordt er altijd zeer degelijk geacteerd en boeit het eerste uur sterk dankzij de subtiele en intrigerende chemie. Op het visuele aspect maakt de film indruk op muzikaal vlak en beeldvoering, ook al zijn de praktische effecten niet best en worden daardoor met wild schuddende camera's snel verhuld. De tweede helft boeit door een onevenwichtig en warrig verloop totaal niet meer.

Nogal sfeerloos gebeuren met slecht acteerwerk, een groots gebrek aan spanning en een totaal van de pot gerukte verklaring. The Morgue als titel is veelbelovend, maar regisseursduo Halder Gomes en Gerson Sanginitto bakken er vervolgens nogal weinig van. Zo ziet de locatie er allesbehalve sfeervol uit en is het enkel de camera die af en toe wat dingen knap in beeld weet te brengen, waarmee het zowat de enige positieve meerwaarde aan dit brolwerk weet te leveren. Het verloop is verder nogal taai uitgewerkt en de insteek wordt er vervolgens met de haren bijgesleept. Veel mis je hier niet aan, maar dat maakt het gemiddelde al snel duidelijk.

Verdienstelijke, maar niettemin zeer chaotische filmproductie die vooral last heeft van een nogal losbandig verhaal. Hierdoor raakt het relatief snel verwatert wat #Horror precies te melden heeft, maar regisseuse Tara Subkoff hanteert een doeltreffend hoog tempo en profiteert van buitengewoon grappige interacties tussen de jonge castleden. De dialogen zijn bij vlagen werkelijk vlijmscherp en daardoor best komisch, waarmee de redelijk tamme griezelinsteken worden gecompenseerd. Je zult er als kijker wel je aandacht bij moeten houden, want de hyperactieve structuur en de snoeiende vaart zorgen er snel voor dat je de draad kunt kwijtraken. Een absolute voldoende voor het acteerwerk van de jonge meiden, maar solide is dit geheel uiteraard niet te noemen.

Onbegrijpelijke thrillerfilm waarin dermate losjes met de feiten wordt omgesprongen dat je je afvraagt wat regisseur Daniel Farrands eigenlijk met deze film te melden had. In ieder geval zijn de documentaires uit zijn verleden beduidend interessanter en leerzamer dan dit soort prul, waarin Peyton List en Tobin Bell gelukkig wel verdienstelijke rollen spelen. Een aantal totaal onlogische insteken passeren hier de revue, zoals het zwaar aanzetten van een Texaans accent in Aileens latere jaren (terwijl flashbacks hier geen schijn van laten zien) en het zeer gering tonen van haar daadwerkelijke leven. In principe belicht Farrands niet veel meer dan zes weken uit haar levensloop en verdraait zelfs daarbinnen allerlei elementen. Als het gebeuren zelf dan ook nog eens volkomen sfeerloos en ontdaan is van enige spanning, heb je er als kijker niet heel veel aan.

Ietwat zielloze horrorfilm die weinig tot helemaal niets te maken heeft met Halloween zelf. Regisseur Steven R. Monroe lijkt dan ook vooral in dienst te staan van productiebedrijven en iemand die minder uit zelfstandige passie dirigeert, waardoor deze film geen moment overtuigend overkomt. Een aantal moorden zijn tamelijk bruut en het acteerwerk van specifiek Kaitlyn Leeb is sterk, maar de vormgeving van de achtergrond is opvallend sfeerloos en het verloop van de inhoud is matig. Als liefhebber van griezelfilms heb je het allemaal al eens eerder voorbij zien komen en Monroe onderneemt weinig om daar een schepje bovenop te doen. Grave Halloween is dan ook gedoemd om in de vergetelheid te raken.

Zeer excentrieke, ijskoude vampierenfilm met twee ontzettende minkukels in de hoofdrollen. Dat moet in de wereld die regisseur Roman Polanski neerzet klaarblijkelijk doorgaan voor scherpe komedie en aan de gemiddelde cijfers te zien worden er hoge ogen mee gegooid, maar Dance of the Vampires is vooral een humorfilm van de simpelste soort. Dat houdt in dat er veel rare gezichten worden getrokken en knullige dialogen worden uitgesproken, maar het distantieert de kijker vooral van enige sfeerzetting en/of spanning. Verder valt op dat de make-upeffecten aan de eenvoudige kant zijn en de finale nergens echt loskomt, maar qua wereldschepping staat deze film niettemin als een huis. Andere filmexperimenten van Polanski rond dit tijdperk waren beduidend geslaagder.

Een interessant gegeven wordt beperkt aangevuld met een gebrek aan sfeer en spanning, daarnaast wordt er niet bepaald goed geacteerd door de meeste castleden. De enige naam die iets van zijn rol weet te maken is Nicholas Hope, maar hij krijgt dan ook veruit de meeste ruimte toebedeeld. Verder maakt regisseur Daniel Krige indruk op het vlak van expliciet geweld en experimenteert doeltreffend met praktische effecten, maar de ruimte tussen elke moord is te breed en oninteressant ingevuld. Op die manier heeft het centrale concept na een minuut of 30 eigenlijk geen effect meer en moet de kijker hijgen en puffen om de slotminuten nog te halen.

Chaotische en onoverzichtelijke wirwar van rondrennende gekken, niet-boeiende personages en donker belichte gangen. The Incident werd geschreven door de beruchte S. Craig Zahler, maar ook hij moest klaarblijkelijk ergens beginnen. Zijn geschreven filmwerk wordt in ieder geval beperkt vertolkt door regisseur Alexandre Courtes, die veel te veel aandacht spendeert aan de opbouw. De remmen worden te beperkt losgelaten en de serieus naargeestige momenten zijn op één hand te tellen, maar Richard Brake vormt een uitstekende creep en een aantal grafische momenten maken indruk. Een totaal van de pot gerukt einde is spijtig genoeg de laatste rechtvaardiging voor een ondermaats cijfer.

Simpele, maar bij vlagen charismatische verfilming van de iconische legende. Regisseur Pierre Gang vertelt zijn verhaal met veel detail en precisie, maar legt de nadruk spijtig genoeg meer op de romantiek dan het griezelaspect. Naar het einde toe verschijnt op die manier de beruchte ruiter voor enkele minuten in beeld en zit je de rest van de film opgescheept met personages die hun uiterste best doen om in de belangstelling te raken van andere personages. Brent Carver stort zich met de volle overgave op zijn rol en doet het daarmee best verdienstelijk, maar kan op weinig bijval rekenen vanuit zijn medecollega's inclusief de regisseur zelf. Een echte sfeer wordt namelijk nooit opgezet en op visueel vlak oogt het gebeuren relatief kaal, maar het duurt gelukkig niet te lang.

Bijzonder saaie en uiterst oninteressante film uit de eerste filmjaren, die enkel indruk maakt met een aantal opvallend epische momenten. Zo is de finale best boeiend te noemen, maar om daar te komen zal je toch door 85 vermoeiende minuten heen moeten komen. De weinig beklijvende personages rechtvaardigen in ieder geval geen concentratie en het grootste gedeelte van de film bestaat uit slecht opgenomen zwart-witbeelden, met zelfs in sommige gevallen beschadigde kwaliteit. De inhoud is verder zonder twijfel slaapverwekkend en zou zelfs met de hedendaagse techniek moeilijk door te komen zijn.

Genrecombinatie tussen thriller, horror, drama en maatschappijkritiek werkt voornamelijk goed in het eerste halfuur, waarin het nog niet helemaal duidelijk is waar White Dog heengaat. Eenmaal de kaarten op tafel worden gelegd komt er toch een beduidend minder sterke film naar voren, waartussen regisseur Samuel Fuller vooral een herhaling van zetten, scenes en gebeurtenissen neerzet. Het acteerwerk is daarbinnen best redelijk en het concept nodigt uit om te blijven kijken, maar de spanning van de eerste akte verdwijnt als sneeuw onder de zon en het einde wordt er redelijk met de haren bij gesleept.

Opvallende thrillerfilm vanuit regisseur Francis Lawrence, die hiermee zonder twijfel één van zijn beste resultaten aflevert. The Long Walk profiteert voornamelijk van het concept en wordt dan ook doeltreffend in beeld gebracht alsof de wereld voortdurend in beweging is. De jonge castleden doen het erg goed (vooral David Jonsson en Tut Nyuot maken indruk) en wekken zelden de indruk dat ze vast moeten houden aan stereotypes. Opvallend is dat de moorden tamelijk grafisch en gedetailleerd voor de dag komen, ook al maakt Lawrence jammer genoeg weinig gebruik van praktische effecten. Bij vlagen is de logica allemaal ver te zoeken en zijn de personages van Charlie Plummer en Mark Hamill onvoldoende uitgewerkt, maar het boeit met gemak en vormt een geslaagde mix van diverse emoties.

Een combinatie tussen The Crow en de legende van Sleepy Hollow, onder handen genomen door regisseur Jose Prendes. Het resultaat is zoals de misleidend aantrekkelijke poster al voorspelt nogal goedkoop uitgewerkt en ontdaan van hoogtepunten, maar wel degelijk geacteerd en met een boel komisch kleurrijke computereffecten. Het ziet er allemaal nogal kaal uit en wekt snel de indruk dat de draaidagen slechts een aantal weken hebben geduurd, maar er zit in ieder geval een soort van entertainmentgehalte in verborgen.

Onderhoudend vervolg op de slecht ontvangen eerste film, alhoewel met een nog grootser gebrek aan logica en weinig rechtvaardiging om überhaupt te bestaan. Gelukkig bewijst regisseur Renny Harlin zichzelf een kundige vakman en creëert genoeg spannende momenten samen met sfeervolle scenario's. Madelaine Petsch vormt bovendien in termen van het zijn van een final girl het hoogst mogelijke niveau, met uitstekend acteerwerk binnen een moeilijk personage. De overige rollen zoals die van Richard Brake en Gabriel Basso doen het ook niet onaardig, maar krijgen eigenlijk te weinig speelminuten om op te vallen. Het vermaakt allemaal prima en duurt niet te lang, maar voor de liefhebbers van deze wereld is er amper vernieuwing en een gebrek aan voortgang. Het is vooral meer van hetzelfde, maar dan binnen andere locaties.

Hyperactieve, zeer onderhoudende sciencefictionhorrorfilm met een sterke stempel vanuit regisseur Joseph Kahn. Zelfs met een overdaad aan geanimeerde computereffecten en een beperkt budget weet hij ervoor te zorgen dat Ick nergens goedkoop aanvoelt en naar het einde toe zelfs een spectaculaire vorm weet aan te nemen. Het acteerwerk van Brandon Routh en Malina Weissman is verder niets meer dan uitstekend en ondanks het ietwat rommelige verloop en gebrek aan ademruimte zit er een stevige balans in de genrewisseling. Ick vormt daarmee een film die zowel grappig als spannend is en zelfs wat doeltreffende emotie betrekt in het geheel naar het einde toe. Kahn mag het af en toe echter zeker in de opbouw en qua snelheid wat rustiger aan doen, zodat ook alle personages indruk kunnen maken. Dat drukt de pret overigens niet, want die is er volop.

Goedkoop opgemaakte slasherfilm met een leuk concept, maar uiteraard ook met een voorspelbaar halfslachtige uitwerking. Het acteerwerk is op die manier zwaar onder de maat, de moorden ogen veel te snel in elkaar gezet en de clowns krijgen te weinig ademruimte om indruk te maken. Leuk is vooral de setting in het themahuis en die wordt best leuk benut, maar die oplevende momenten zijn op één hand te tellen en de geforceerde plotwendingen ogen vooral halfbakken.

Charmante kinderfilm met opvallend goed acteerwerk en een leuk concept, ook al had het regisseursduo bestaande uit Jasper ten Hoor en Ivan Hidayat zichzelf gerust wat verder mogen uitdagen op het visuele vlak. Zo wordt het themapark (Toverland) niet ten volste benut en blijft de creativiteit in termen van dreiging nogal eentonig, maar in de basis voelt HalloWiebe doeltreffend goedbedoeld aan. Het duurt allemaal niet te lang, heeft het hart op de goede plaats en kent een gezond tempo. Het jammerlijke is dat het personage van Duncan Meijering naar het einde toe niet zoveel geleerd lijkt te hebben van zijn eigen falen en vooral moet steunen op externe factoren, daar zit na de slotminuut eigenlijk geen verandering in. Dat ligt overigens niet aan hem zelf, want hij doet het zonder twijfel erg lollig.

Indrukwekkende montage die een werkelijk snoeiharde toonzetting neerzet, maar deze debuutfilm van regisseur Adam Rehmeier vergt behoorlijk wat uithoudingsvermogen (in de negatieve zin) voor zo'n korte duur. De eerste paar minuten laten in ieder geval meteen zien wat je de komende zeventig kunt verwachten, maar helaas vormt dat een uitgesponnen schouwspel van geschreeuw, getoeter, gezucht en vulgaire teksten. Een oplettende kijker die door de intense editing heen kan kijken zal ook zien dat het allemaal in termen van geweld best meevalt. Het ontgaat me daarnaast persoonlijk waarom Rodleen Getsic haarzelf in zo'n verschijning wil neerzetten. The Bunny Game is uiteindelijk niet veel meer dan een verzameling van grenzeloos domme personages die merkwaardige en idiote handelingen uitvoeren, in beeld gebracht door een wild schuddende en snel knippende cameraman. De zwart-wit-fotografie heeft trouwens geen enkele meerwaarde.

Rommelige horrorthriller waarin regisseur Fabien Delage het vooral moet hebben van opgebouwde spanning in een koude omgeving, maar helaas komt dit er zeer beperkt uit. Cold Ground kent een aantal onheilspellende momenten omdat het geluid aardig onder de beelden wordt gemonteerd, maar de tegenstander die in de sneeuwrijke locaties rondloopt is geen moment dreigend. Daarbij komt kijken dat er veel te veel personages zijn die allemaal niet weten te onderhouden, waardoor het extra jammer is dat je een behoorlijk lange tijd met ze opgezadeld zit voordat het allemaal loskomt. In termen van vormgeving verdient deze film een aantal punten voor originaliteit, maar in de kern is het net zo uitgekauwd als zijn soortgenoten.

Vermakelijke actiethriller die het griezelgenre vooral in de achtergrond laat zien, maar regisseur Jack Starrett ervaart niettemin moeite om de boel op stoom te krijgen. Zo zijn de figuren die hier rond lopen geen moment intrigerend of sympathiek en duurt het zeker 45 minuten voordat de eerste (voelbare) dreiging om de hoek komt kijken. Op visueel vlak maakt de film ook een gedateerde indruk, dus wacht je als kijker vooral op de actiemomenten en die zijn gelukkig talrijk in het laatste halfuur. Opvallend knap in elkaar gestoken autoachtervolgingen en een boel snelheid zorgen gemakkelijk voor een voldoende, helaas is het verhaal dat daaromheen wordt gebouwd weinig steekhoudend.

Visueel onderhoudend, maar weinig interessant filmexperiment en regiedebuut vanuit regisseur Stefan Lernous. Hotel Poseidon moet het vooral van de eerste helft hebben, waarin de kijker langzaam door een smerig en oud hotel wordt geloodst waar een aantal excentrieke figuren in rondlopen. Veel van die personages gaan uitstekend op in hun rol, maar de humor neemt een infantiele en weinig intrigerende vorm aan waarbij het trekken van gekke bekken en het uitspuiten van vreemde teksten klaarblijkelijk moet doorgaan voor geslaagde komedie. Naar het einde toe gaat Lernous over in het creëren van een absolute ervaring, maar alles wordt dermate afstandelijk en zelfs goedkoop in beeld gebracht dat het er maar half uitkomt. Wat het doel was van die jungle ontgaat me even, wel weet ik dat Darren Aronofsky dit soort cinema veel beter onder de controle heeft.

Een uitgekauwde inhoud met een originele visuele benadering vanuit regisseur Kyle Rankin, die dit waarschijnlijk vooral snel af wilde ronden. Die indruk wordt in ieder geval vroeg gewekt aangezien logica snel uit het raam wordt gesmeten, het verhaal overduidelijk zo spoedig mogelijk op gang moest komen (waardoor de tieners in hun eerste oefening de magie al beheersen) en veel actrices niet echt de prestatie kunnen leveren die ze waarschijnlijk hopen neer te zetten. Toch weten de jonge castleden best wat charme af te geven en boeit de eerste helft dankzij de opzet gemakkelijk. Daarna schakelt Rankin over in wat serieuzere perikelen en daar komen een boel slecht geanimeerde effecten bij kijken, wat uiteindelijk resulteert in een volstrekt sensatieloze finale.

Goedkoop ogende, maar niettemin sfeervolle en goed doordachte mysteriefilm met wat uitstapjes naar zowel dramatiek als horror. Nadelig aan dit soort projecten is dat het acteerwerk niet al te best is en ook Dark Water moet daar wat kracht aan inboeten, maar regisseur Hideo Nakata houdt de sfeer gelukkig goed vast. Zo weet de inhoud best onderhoudend uit de hoek te komen en zitten er een aantal verrassende wendingen in naar de finale toe. Echt spannend willen dit soort films ondertussen niet meer worden, maar er hangt een akelige toon en het ziet er zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen helemaal niet onaardig uit. De laatste 5 minuten hadden van mij niet gehoeven, maar er is met het overige gedeelte weinig mis.

Knappe fotografie voor die tijdsperiode en een aantal opvallend beklijvende scenes zetten de toon in dit weinig boeiende griezelmysterie vanuit regisseur Lewis Allen, waarin de beste scenes zich grotendeels in het eerste halfuur afspelen. Zo gaat er een aanzienlijk gedeelte van The Uninvited op aan een nogal clichématige en veel te uitgesponnen driehoeksverhouding tussen uiterst oninteressante personages. Het is vooral de spookachtige sfeer die hier enig effect heeft, helaas doet Allen er verder niet zo veel mee. Doe daar een te lange duur en een hoop slap gezever bij en je hebt een film die de indruk wekt dat er maar geen einde aan komt.

Weinig steekhoudende horrorfilm die enkel wat kracht weet te benutten vanuit de setting (een themapark langs de weg), maar regisseur Marty Thomas vangt er verder niet heel veel mee aan. Een enkele versierde gang en wat attracties in de achtergrond zijn dan ook alle vondsten waar je het als kijker mee zal moeten doen, een vervelende ontdekking als de overige elementen niets anders doen dan vervelen. Het acteerwerk is op die manier voorspelbaar matig, de visuele opmaak maakt een uiterst gedateerde indruk (zeer lelijke filters en ongecontroleerd camerawerk) en de moordenaar komt opdagen in een zomershirtje. In alle opzichten drukt Killer Holiday een uitwisbare stempel op het genre, met een betrekkelijk zielloze invulling en een groots gebrek aan kwaliteit.