Log

Onbegrijpelijke, maar boeiende romantische thriller met personages die elkaar letterlijk en figuurlijk van het toneel proberen te acteren, waardoor het acteerwerk altijd wel van hoog niveau is. Regisseur John M. Stahl hoeft zelf dan niet zo veel in te brengen en doet dat vervolgens ook niet, waardoor het visuele aspect van Leave Her to Heaven niet heel boeiend is. Het verhaal en specifiek de tweede helft zijn dat vervolgens wel, waarin er slim wordt omgesprongen met bepaalde genreclichés en eindigt met een kundig uitgevoerde finale. Jammerlijk is de ietwat haastige aanloop, waardoor het niet altijd even duidelijk is waarom deze personages eigenlijk zo voor elkaar gevallen zijn.

Trage, maar zeer sfeervolle filmklassieker met een aantal prachtige beelden van de Italiaanse kust. Zeker de aanloop van dit gebeuren is boeiend, met een mysterieuze sfeer, een geduldige aanpak en een boeiend verhaal. Eenmaal het "grote evenement" achter de rug is, kiest regisseur Michelangelo Antonioni voor een rustigere aanpak waarin de hoofdpersonages dit vooral moeten zien te verwerken. Erg goed acteren doen ze echter niet, waardoor het als kijker moeilijk is om je in te leven in hun situatie en bijbehorende gevoelens. Vervolgens gebeurt er ook niet zo heel veel meer, waardoor de uitgesponnen speelduur (te) langzaam voorbij suddert. Antonioni geeft je daarnaast weinig antwoorden en creëert vooral een brouwsel dat zijn eigen stilering versterkt, waardoor de uiteindelijke ervaring weliswaar uniek, maar niettemin teleurstellend uitpakt.

Bizar uitgesponnen dramafilm met consistent onvriendelijke, onsympathieke figuren waar je als kijker vervolgens 160 minuten tegenaan moet gapen. Topsy-Turvy duurt dan ook veel te lang voor de gebrekkige inhoud waar het mee werkt, ondanks het uitmuntende acteerwerk van vrijwel alle castleden die zich goed staande houden binnen diens complexe rollen. Regisseur Mike Leighs aanpak is bijzonder statisch, waardoor liefhebbers zich nooit op visueel vlak kunnen mengen met de theatervoorstellingen. Het camerawerk, de standpunten en soms zelfs de decors maken weinig indruk, maar gelukkig ziet de uitvoer van Mikado zelf er nog wel prachtig uit. Het is bewonderenswaardig om te zien dat sommige acteurs zich binnen de operawereld eigenlijk prima kunnen redden en daadwerkelijk nummers lijken op te voeren, maar er lijkt aan het verhaal soms geen einde te komen. De goed geacteerde, maar zeer afstandelijke rol van Jim Broadbent versterkt dat gevoel.

Bij vlagen vlotte, maar over de grote lijn niet al te boeiende romantische komedie die geregeld aanvoelt als een soort klucht. De weinige locaties, de overdreven personages en de duidelijke focus op luidruchtige humor maken dat duidelijk. The Palm Beach Story bevat dan ook een opmaak die je als kijker vooral moet liggen, maar als je geen liefhebber bent van dit soort uitgangspunten zul je er al snel weinig mee kunnen. Op visueel vlak wordt er ook niet veel mee aangevangen, waardoor je het verloop eigenlijk snel weer vergeten bent.

Intrigerende film die vooral zichzelf in de weg zit door nadrukkelijk het pad te bewandelen van een romantische komedie, terwijl het hoofdconcept toch vooral erg duister is en meer een serieuze toonzetting vereist. John Cusack in de hoofdrol maakt ook een twijfelachtige eerste indruk en hij levert spijtig genoeg inderdaad een nogal sullige prestatie af. Dat laatste is natuurlijk doelbewust, maar doet afbreuk aan de actierijke momenten en vooral zijn eigen achtergrond. Grosse Pointe Blank voelt daardoor minder aan als misdaadkomedie en vaak gewoon als een ronduit parodie. Het eindresultaat is een film die zichzelf tot karikatuur degradeert, maar wel vlot gemonteerd is en met een vermakelijke finale komt.

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.

Intelligent geschreven en soms komische genremix die allerlei uitgangspunten kiest en daarmee zonder twijfel een ambitieus eindresultaat op tafel zet. Dennis Price zet daarbinnen een overtuigende, alhoewel soms ietwat gespeelde hoofdrol neer. Hij houdt zonder moeite de aandacht vast, maar wekt links en rechts toch de indruk dat zijn personage te nadrukkelijk van papier komt. Het verhaal zelf bevat verder genoeg inhoud om een speelduur van 106 minuten volledig te vullen, alhoewel het tempo soms onevenwichtig oogt. Vanuit regisseur Robert Hamer wordt er namelijk veelvuldig gekozen om allerlei verschillende ideeën, genres en invloeden in hoog tempo bij elkaar te voegen, maar die gaan niet altijd even goed samen Wellicht dat Kind Hearts and Coronets ook enigszins is ingehaald door moderne techniek, maar het blijft zeker kwaliteit.

Wat begint als een mysterieuze, grimmige misdaadthriller, mondt uit in een halfbakken drama met korte romantische invloeden. Toch jammerlijk als een ervaren regisseur zoals Jim Sheridan achter het roer staat en 50 Cent de hoofdrol vertolkt in een op papier voor hem eenvoudige verschijning. Get Rich or Die Tryin' ziet er zonder twijfel ook professioneel uit, maar aan de andere kant redelijk van de werkelijkheid verwijderd en erg gespeeld. Buiten de doeltreffende vormgeving voelt de film namelijk nergens aan als een verhaal dat waargebeurd kan zijn. Naar het einde toe zijn zelfs alle misdaadelementen volledig geparkeerd, buiten een bizarre finale die haast per ongeluk in het script verwerkt moet zijn. Alles bij elkaar levert een middelmatig project op dat eerst stabiel oogt, maar aan een hoop kanten blijkt te rammelen.

Regisseur Kevin Reynolds heeft ervaring met grootse, dure producties die niet bang zijn om een aantal spectaculaire beelden op het scherm te toveren. Risen begint ook aardig gewelddadig door vrijwel direct te openen met een kleinschalige veldslag. Kijkers die door deze voetnoot zijn aangehaakt, zullen daarna vooral teleurgesteld zijn met de omschakeling naar allerlei onzinnige, oersaaie plotinsteken die qua toonzetting weinig met de eerste beelden te maken hebben. De voorspelbare voortzetting waarin Joseph Fiennes het licht ziet en zich richt op het goede pad is bijzonder clichématig, maar vooral ook onvoorstelbaar oninteressant. Het mysterie wordt verder nergens boeiend uit de doeken gedaan en Reynolds toont nergens de urgentie om eens een keer op te schieten met de inhoud. Het mondt allemaal uit op een weinig innemende finale die vooral laat zien dat Risen volledig is doodgebloed.

Klassieke cinema met een aantal innemende, directe oorlogsbeelden die veel indruk achterlaten. Daartussen een uitstekend spelende George C. Scott om dat aan te vullen, maar helaas ook een uitgesponnen speelduur van 172 minuten met genoeg dode momenten. In Patton slaat veel dramatiek door de fragmentarische, snelle vertelling niet erg aan. Scott blijft veelal een opvliegende, weinig sympathieke man die niet bepaald een fijne indruk achterlaat om zo lang tegenaan te kijken. Er is ook niet genoeg dreiging en urgentie te merken, waardoor je je als kijker niet altijd even makkelijk in het verhaal kan mengen. Niettemin een terechte klassieker door de camera een aantal keren sterk in het midden te planten van de chaos en bombarie.

Episch spektakelstuk dat qua niveau op dezelfde lijn zit als de voorgaande hoofdstukken. Avatar: Fire and Ash is daarmee min of meer weer een ellenlange herhaling van clichematige problematiek en een collectie van onenigheden die de familieleden met elkaar hebben. Aangezien we vóór deze film al een ruime 350 minuten met deze personages hebben doorgebracht, is het een totaal raadsel waarom men nog altijd zo infantiel en moeilijk met elkaar om blijft gaan. Origineel is het allemaal in ieder geval niet; gelukkig haalt regisseur James Cameron nog altijd het maximale uit de visuele beelden. De actiescenes zijn spetterend, de effecten van hoog niveau en de slotfase kijkt bijzonder lekker weg. Dit derde deel biedt voor de liefhebber genoeg om niet te vervelen en rechtvaardigt zijn bestaan met de bijzonder gedetailleerde aankleding gemakkelijk, maar langzamerhand mag Cameron meer investeren in daadwerkelijke inhoud. De ideeën beginnen op te raken.

Erbarmelijke verzameling van oninteressante personages die elkaar herhaaldelijk tegenkomen in een gigantisch hotelcomplex en allemaal ook met hun eigen niet-boeiende problemen kampen. Regisseur Edmund Goulding voegt weinig toe aan dit weinig opzienbarende geheel, waarin vooral de castleden ruimte krijgen om wat leuks op het witte doek te zetten en op technisch vlak amper wat wordt aangevangen. De kijker is getuige van een variatie aan tragedies die soms droogkomisch en sensationeel gebracht worden, maar allemaal even vergeetbaar zijn. De speelduur van 112 minuten leek werkelijk niet over te gaan en zoveel heeft Grand Hotel inhoudelijk eigenlijk niet te melden. Bijzonder dat dit dan een Oscar in de wacht heeft gesleept.

Prijswinnende avonturenfilm die indrukwekkend uitpakt qua grootschalige decors. Mutiny on the Bounty mag dan op het vlak van techniek verouderd zijn, het ziet er geregeld gedetailleerd, professioneel en doordacht uit. Van het schip naar het tropische eiland; het zal nog even duren voordat deze film op ieder aspect is ingehaald. Daarentegen staat dat het acteerwerk van alle castleden best aardig is, maar geen van de leden overtuigend in de huid van een zeeman kan kruipen. Iedereen oogt wat te netjes en te braaf, waar de redelijk kleffe vorm van romantiek beslist geen aanhang bij kan vinden. De redelijk lange speelduur valt bij vlagen ook tegen, maar toch blijft de film altijd wel boeien om een voldoende over de streep te trekken.

Boeiende, goed geacteerde dramafilm die uiteindelijk toch wat impact mist. De bekende regisseur Pedro Almodóvar is natuurlijk bekend met dit soort uitgangspunten en zit al enige tijd in het vak, waardoor Hable con Ella voortdurend professioneel en verzorgd oogt. Echt buitengewoon goed ziet de film er op visueel vlak niet uit, maar het oogt niettemin doordacht genoeg. De hoofdrollen van Javier Cámara en Darío Grandinetti zijn verder goed en het verhaal bevat genoeg om niet te vervelen, maar toch mis je als kijker na afloop een soort mokerslag, aangezien de emoties die nu worden getoond eigenlijk niet genoeg zijn om zo'n hoge status te rechtvaardigen.

Zeer goedkope, half geslaagde dramafilm met een aantal griezelinsteken naar het einde toe. Regisseur Scott Schirmer heeft vooral carrière gemaakt binnen de horrorwereld, maar zijn debuut is overtuigender als ontluikende tragedie. Het acteerwerk van de jonge Gavin Brown is best degelijk en de film blijft voor een lange tijd boeien, om uiteindelijk terecht te komen bij de beruchte finale. Echt extreem is Found verder niet, maar de combinatie tussen verschillende uitgangspunten is best aardig. Jammerlijk is het slechte acteerwerk, de lelijke opmaak, de redelijk goedkope effecten en het weinig verrassende verloop.

Filmbewerking van de beruchte manga is vooral een goedkope verzameling van slecht acterende, naakte dames en naar het einde toe een flinke dosis ingewanden die op de camera kletteren. Regisseur Sade Satô hoeft niet veel te doen, want het verhaal is immers al voor hem uitgedacht. Zelf voegt hij daar dan ook weinig aan toe. Mai Chan's Daily Life ziet er goedkoop uit, kent belabberd acteerwerk, grossiert in lelijk ontworpen gore-effecten en doet vooral erg weinig met het bekende concept. Wat er dan positief is? Een geconcentreerde focus om een aantal gemene beelden te tonen die ergens nog een bepaalde indruk achterlaten. Zonder meer een belediging voor cinema, maar wat verwacht je dan ook als je dit soort bronmateriaal aanhaalt om op het grote doek te zetten?

Voor de grote finale kiest regisseur Tom Six een komische benadering, wat eigenlijk de perfecte manier is om zo'n grote hoeveelheid aan nonsens goed op beeld te krijgen. De poster geeft namelijk al weg waar de plot heen wil gaan, al krijgt dat idee eigenlijk veel te weinig ademruimte om écht indruk te maken. In plaats daarvan twee schmierende hoofdrollen van Dieter Laser en Laurence R. Harvey, waarvan zeker de eerste werkelijk onuitstaanbaar is door aan te nemen dat constant geschreeuw een garantie biedt voor goede komedie. Dat wil niet zeggen dat de hele film ontdaan is van humor (want er zitten een aantal goede, droogkomische momenten tussen), maar het merendeel gaat op aan vertragende beelden van Laser die vooral zijn eigen ding blijft doen. Six is verder zijn drang naar het tonen van verontrustende ideeën niet verloren (die zijn er genoeg), maar liefhebbers van het basisconcept zullen veel meer kunnen halen uit de voorgaande hoofdstukken.

De gimmick om oud beeldmateriaal op te poetsen met gegenereerde beelden van aanvallende marsmannetjes is lollig en levert zeker in het eerste kwartier een aantal aparte momenten op, maar regisseur Mike Slee weet de aandacht niet vast te houden. The Great Martian War gaat namelijk veel te lang door met het presenteren van volstrekte onzin. In het kader van het bronmateriaal wordt alles natuurlijk serieus gebracht, maar dit kan niet verhullen dat het uiteindelijk overloopt van saaiheid. Wanneer Slee vervolgens dezelfde archiefbeelden steeds opnieuw toont, wordt het al helemaal duidelijk dat de makers niet helemaal wisten hoe ze zo'n speelduur moesten gaan opvullen. Mijn advies is dan ook om dat vooral niet te proberen en de duur met een geheel uur in te korten.

Regisseur James Roday profiteert optimaal van een verzameling aan competente castleden, die hun rollen precies de juiste komische timing mee weten te geven. Het zorgt ervoor dat Gravy geregeld overloopt van maffe, lollige figuurtjes die redelijk wat aandacht vast weten te houden. Het gaat echter ten koste van dreiging en spanning, waardoor de desbetreffende concentratie toch verslapt na een halfuur. Roday haalt te traag uit met geweld en sensatie, wat uiteindelijk uitmondt in een teleurstellende finale. Met het lage budget wordt verder creatief omgegaan door de druk en ruimte primair over te dragen aan de castleden, maar in Gravy had niettemin veel meer gezeten dan eruit is gekomen.

Typerend direct-naar-video-vervolg van regisseur Jake West, die hier beslist geen comfortabele indruk achterlaat. Ashes to Ashes brengt eigenlijk precies wat je ervan kunt verwachten en dat is weinig vernieuwing. Het monstertje moet bovendien geregeld plaatsmaken voor een computergegenereerde variant, die zeker tijdens de wat grotere momenten nogal tegenvallend overkomt. Links en rechts hangt er een aardig sfeertje en de moorden vermaken degelijk, maar wanneer dit soort vervolgen uit de as ontstaan, weet je als liefhebber dat het gedaan is met een horrorreeks.

Min of meer de perfecte ode aan de volledige SNDN-reeks. Een film die niet alleen trouw blijft aan de klassieke slasherinvloeden, maar ook kijkt naar de wat fantasierijkere inslagen van deze serie. Regisseur Mike P. Nelson laat zien dat hij echt wel gemaakt is voor dit genre en haalt uit met een aantal sterke moordpartijen, een sfeervolle kerstopmaak en een aparte atmosfeer die dit geheel eigen maakt. In principe worden er allerlei insteken perfect met elkaar verbonden, maar jammerlijk is de ietwat ongecontroleerde aanloop en de soms bloedeloze kills. Zeker de scène waarin Rohan Campbell het opneemt tegen een hele zaal vol met nazi's had veel grandiozer en grotesker moeten zijn. Verder vooral een erg fijne herbewerking van het bronmateriaal en eigenlijk meteen het beste wat deze reeks te bieden heeft.

Vermakelijke kinderhorrorfilm met een sfeerloze uitwerking. Regisseur Joel Souza had duidelijk geen onbeperkte toegang tot financiële middelen, waardoor dit gebeuren nergens echt goed kan uitpakken met atmosfeer of spanning. Het oude huis oogt bijzonder goedkoop, met het Halloween-thema wordt bitterweinig aangevangen en ook de speciale effecten zien er slecht uit. Gelukkig hebben de castleden best wel lol met diens gekibbel en duurt de film nergens te lang. Voor de jonge doelgroep zal er wel wat te halen zijn, ook al verbleekt Ghost Squad al snel tegenover de griezelprojecten van bijvoorbeeld Nickelodeon.

De herziening bevestigt de matigheid van deze moderne herbewerking. Chloë Moretz, Julianne Moore en Judy Greer spelen stuk voor stuk miscastte personages; zeker eerstgenoemde verzuipt in de theatrale gezichtsuitdrukkingen. Regisseuse Kimberly Peirce probeert uit te pakken met een spectaculairdere finale en die is dan ook wel entertainend, maar de volledige aanloop is eigenlijk simpelweg te bekend en oninteressant. Het ontgaat me als kijker volledig waarom de pestkoppen zo hard willen uithalen tegen deze neutrale tegenstander. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop, maar een aantal scènes zien er goed uit en gevoelsmatig duurt de film nergens te lang.

Inferieur vervolg op de griezelklassieker die een aantal jaar hiervoor uitkwam. In een hoop opzichten is dit project van regisseur Brian Gibson een flinke herhaling van zetten, maar dan met een bedenkelijkere finale. Het gespook blijft niettemin vermakelijk en Julian Beck kent een uitstekende uitstraling als Reverend Kane, maar echt iets brengen doet Poltergeist II niet. Een aantal invloeden zoals de gehele achtergrond die wordt aangepast ogen wat ongecontroleerd en de speciale effecten in de slotfase hebben de tijd duidelijk niet doorstaan, maar er zijn binnen dit genre slechtere vervolgen gemaakt.

Zeer rommelig vervolg op de succesvolle voorganger, die op zijn beurt ook een middelmatige bedoening bleek. Dit tweede deel komt vooral wat verder qua spanning, met een aantal sfeervolle momenten en effectieve (maar vaak ook goedkope) schrikmomenten. De inspanning van Jim Henson's Creature Shop blijft gelukkig nog altijd een magische toevoeging en brengt de robotische dieren op legendarische wijze tot leven. De personages blijven spijtig genoeg kinderachtig en dat blijft toch het grootste euvel van deze reeks. De nadrukkelijke focus op het behouden van een PG-13-beoordeling zit de gewaagdere momenten namelijk totaal in de weg, iets wat deze film spijtig genoeg nooit te boven komt. De redelijk bombastische finale redt wat er te redden valt, maar de aanloop is te eenvoudig bedacht en een aantal invloeden zijn er duidelijk met de haren bijgesleept om een soort van onzinnige verklaring te bieden ter voortzetting. Zeker dat hele gebeuren met de pratende gadget die ze in de bouwval vinden, daar kan je in de hedendaagse tijd echt niet meer mee aankomen.

Regisseur Lasse Hallström is op zijn oudere leeftijd de kunst van het filmisch dirigeren niet verleerd, maar zijn nieuwste project vanuit Amazon Prime is toch wat mislukt. The Map That Leads to You is namelijk erg gemaakt in het tonen van emoties en de chemie tussen K.J. Apa en Madelyn Cline komt dan ook nooit van de grond. Apart van elkaar acteren deze twee namen op professionele wijze diens clichématige personages naar voren, maar echt samenkomen doen ze niet. Hallström brengt een aantal Spaanse achtergronden verder warm in beeld en het begin loopt vlot, maar eenmaal de romance naar buiten komt valt de film een beetje dood. Het is bovendien best jammer dat de uiteindelijke Europese reis zich enkel beperkt tot één enkel land.

De herziening rechtvaardigt de zeer ruime voldoende die eerder werd gegeven. About Time is een intelligent, effectief uitgebalanceerd verhaal dat zeer uiteenlopende genres en ideeën wonderschoon bij elkaar brengt. Domhnall Gleeson en Rachel McAdams zijn perfect gecast en delen samen een fijne chemie, het verhaal zit vol met onvoorspelbare en creatief bedachte wendingen en regisseur Richard Curtis houdt de subtiele toonzetting erg goed vast. Zonder twijfel één van de betere romantische dramedy's die de recentere jaren hebben voortgebracht.

Regisseur Dick Maas is wellicht de effectiefste maker van popcornfilms binnen Nederland, want ook Amsterdamned II is goed in het vermaakt houden van zijn kijkers. Dat neemt niet weg dat deze film zeker gebukt gaat onder een aantal vervelende obstakels, vooral qua logica. De hele finale en bijbehorende verklaring zijn bijvoorbeeld zo absurd dat je er niet meer omheen kan. De onthulling zal bovendien vrijwel elke kijker teleurstellen vanwege de grootse voorspelbaarheid en totale ongeloofwaardigheid. Toch komt Maas aanzetten met een aantal knap in beeld gebrachte momenten, genoeg excentrieke personages, een uitstekende terugkeer van Huub Stapel en genoeg actievolle momenten om verveling actief tegen te gaan. Het overdoen van de befaamde achtervolging is echter een domper, vooral omdat de montage hier niet echt mee wil.

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.

Eigenlijk niet veel meer dan een zeer bondige reclame voor productiemaatschappij Full Moon Pictures. In dit korte filmpje zitten namelijk een stuk of 12 "segmenten" (oftewel beelden uit oudere films) die een bestaand figuurtje zoals de Gingerdead Man of Blade kort in het spotlicht zetten. In dat opzicht is het allemaal nogal eenvoudig en voelt het aan als tijdverspilling, maar regisseur William Butler zet het koude kerstsfeertje aardig neer, profiteert van degelijke actrices en bedenkt op z'n minst zelf ook nog wat tijdens de finale. Daarvoor nog twee sterren.

Ietwat teleurstellend vervolg op een redelijk verfrissend eerste deel, waarin regisseur Casper Kelly optimaal geniet van zijn creatieve vrijheid. Het levert niet altijd de mooiste visuele effecten op en ook dit tweede deel kampt met een aantal te nadrukkelijk geforceerde pogingen tot originaliteit, maar het vermaakt zeker tijdens de finale erg goed. Toch neemt het begin evenals het middenstuk meer de vorm aan van een soort parodiefilm, in dit geval de Hallmark-films. Helaas neemt daarbinnen het romancegebeuren een boel tijd in beslag en duurt het veel te lang voordat het allemaal loskomt. Erg grappig of boeiend zijn de personages namelijk niet, maar de uiteindelijke afloop biedt een boel grove moorden, lollige ideeën en veel rondvliegende boomstronken.

Vergezochte, maar creatieve horrorfilm waarin regisseur Casper Kelly in hoog tempo allerlei fijne ideeën op de kijker afvuurt. De bijna constante drang naar originaliteit levert voortdurend een inslag op die interessant en lollig voor de dag komt, ook al zijn sommige momenten er wel erg geforceerd tussengewerkt. Uiteraard allemaal met een wat lange aanloop en weinig beklijvende personages, maar toch vormt Adult Swim Yule Log een fijne balans tussen humor, horror en sciencefiction. Naar de finale toe wordt het allemaal wat rommeliger, maar ook dat wordt met genoeg charme en eigenzinnigheid gebracht om niet te vervelen.

Regisseur Chris Stuckmann toont genoeg liefde en passie voor zijn vak, iets dat met een redelijk volle inhoud en een aantal sfeervolle beelden goed tot uiting komt. Shelby Oaks oogt echter na een halfuur vooral wat stuurloos, met nadrukkelijke pogingen om een kort gegeven zoveel mogelijk uit te rekken. Zeker de finale daarbinnen is nogal dwaas, waarin wordt uitgepakt met allerlei onzinnige verklaringen om een goed opgebouwd mysterie vorm te geven. Het loopt bovendien over van bijzonder domme keuzes die eigenlijk zelfs voor de weinig eisende kijker niet te verklaren zijn, waardoor het geheel toch wat teleurstellend aanvoelt. Genoeg talent te bekennen binnen de kwaliteiten van Stuckmann, maar de balans staat dus nog niet helemaal stabiel. Een volgend project is daarom zeker welkom.

Amateuristische, chaotische en ongecontroleerde rommel die weliswaar nog een budget heeft gekregen voor productie, iets dat regisseur Noel Tan verder vooral te grabbel gooit. Darkest Night is totaal onoverzichtelijk, met een constante, vervelende rode filter om visueel een stroomuitval vorm te geven. Lelijk geschoten en theatraal geacteerd, deze weinig innemende film laat de kijker na een vermakelijk eerste kwartier (waar we alles nog wél kunnen volgen) vooral raden naar wat er precies aan de hand is. Dreigend is dat in ieder geval niet, want na afloop van het geheel zul je ongetwijfeld vergeten wat hier nu precies de boel op stelten aan het zetten is.

Regisseur Jon M. Chu neemt ook het fantasierijke vervolgdeel voor zijn rekening dat korter duurt qua lengte, maar dit opvult met een nog zwaardere laag aan sentiment. In Wicked: For Good valt vooral op hoe saai het personage van Cynthia Erivo wel niet is in vergelijking met een Ariana Grande, ook al krijgt ze qua onkunde nog concurrentie van een schmierende Michelle Yeoh (haar populariteit is me persoonlijk dusver volledig ontgaan). Chu legt de emotie er soms zo dik bovenop dat het geheel een onbedoeld komisch effect teweegbrengt, ondanks een aantal slimme manieren om op het bekende Oz-verhaal in te spelen. Een aantal wat spectaculairdere scenes zien er qua animatie verder niet best uit en de finale is zwakjes, maar toch komen de makers met een aantal verrassingen aanzetten samen met epische, grootse decors om in ieder geval niet te vervelen.

Grootse productie met een uitgesponnen lengte en een miljoenencast, waar deze film waarschijnlijk een aanzienlijk deel van zijn populariteit aan te danken heeft. Toch komen regisseur Jon M. Chu en scenarist Winnie Holzman aan met een relatief bekend en clichématig gegeven, dat enorm inspeelt op de hedendaagse trends en daarmee soms meer een kritische boodschap lijkt dan een fantasiefilm. Het acteerwerk van Ariana Grande is echter uitmuntend (werkelijk perfect neergezet), de decors zijn knap in elkaar gestoken en een aantal sentimentele momenten worden wel degelijk gevoeld. Je zult open moeten staan voor een aantal zeer stevig aangezette momenten en liedjes die niet altijd even handig erin worden gemonteerd, maar toch ziet het er kwalitatief uit op visueel vlak en brengt ook inhoudelijk net aan genoeg om zijn bestaansrecht te garanderen.

Niet al te boeiende romantische thriller vanuit de handen van regisseur John Dahl, die eigenlijk vooral erg moet leunen op de acteerprestaties van zijn castleden. Daartussen blijkt snel dat een naam zoals Peter Berg over veel meer talent beschikt achter de camera's en dat Bill Pullman weinig indruk maakt als sturend bijfiguur. De enige die wat met haar rol weet aan te vangen is dan Linda Fiorentino, ook al klampt ze zich erg vast aan clichématige trekjes die het desbetreffende figuur stoerder over moeten laten komen. Inhoudelijk verder erg gedetailleerd en soms slim bedacht, maar helaas evenzeer volstrekt oninteressant. Je wacht als kijker vooral op het moment dat je dit nutteloze geleuter weer mag afsluiten.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Zeer precieze dramafilm die indruk maakt op het vlak van acteerwerk, waartussen met name Juliette Binoche opvalt als de getergde Julie. Regisseur Krzysztof Kieslowski dirigeert met een duidelijke doelstelling en geeft een deel daarvan met de titel zelfs prijs, maar toch heerst het gevoel dat zijn visuele experimenten aanzienlijk verder hadden kunnen gaan. Echt overheersen doet de kleur blauw namelijk niet en veel vernieuwing biedt de inhoud ook evenmin, maar de korte speelduur, de gedetailleerde Franse omgeving en het degelijke tempo leveren genoeg tegengewicht.

Indrukwekkende herziening waarin de directe bruutheid van het gebeuren, maar ook zeker de gewaagde en overtuigend neergezette personages vanuit Kôji Yakusho en Nana Komatsu opvallen. Geen gezellige en vooral erg gestoorde figuren om te spelen, maar het past goed in de wereld die regisseur Tetsuya Nakashima hier neerzet. Met veel visuele pracht in beeld gebracht en met een sterk oog voor intens camerawerk. Bij vlagen nogal verwarrend gemonteerd waardoor je zelfs met een hyperconcentratie niet altijd alles kan volgen, maar eenmaal het verhaal je begint te grijpen is het zeer sterk. Nakashima katapulteert zichzelf zonder twijfel tot het rijtje van beste regisseurs die Japan te bieden heeft.

Degelijke misdaadfilm met een taai middenstuk, wat toch een teleurstellende indruk achterlaat na een goed begin en een sterk einde. Christopher Walken is echter uitstekend gekozen voor de hoofdrol en regisseur Abel Ferrara kleurt deze gewelddadige wereld doeltreffend in, met een aardige balans tussen actierijke gebeurtenissen en stillere spanningsopbouw. Alhoewel de gebruikelijke clichés zoals opbloeiende romance en allerlei dramatische poeha het gebeuren geregeld in de weg zitten, wil King of New York daardoor altijd wel boeien. Toch is de tweede akte wat zwaarder en kan Ferrara niet veel meer buiten de luidruchtige momenten om, waardoor de volledige potentie niet wordt benut.

Fantasierijke en soms sfeervolle dramakomedie met een opvallend eerste halfuur, waarin een rustig opgebouwd verhaal geregeld wordt opgeleukt met originele inslagen. Marcello Mastroianni speelt een uitstekende, beheerste hoofdrol die zeker als mysterieuze verschijning erg goed weet te werken. Echter kiest de inhoud vanuit regisseur Raoul Ruiz daarna een pad met wat regulierdere verhaaltjes, waarin drama een aanzienlijke voorkeur krijgt tegenover de fantasie. De verschillende vormen van romantiek en weinig opwindende gebeurtenissen weten daarbinnen niet te beklijven, waardoor deze Franse film een uitdovend gevoel achterlaat.

Satirische komediefilm met een sterk eerste kwartier, waarna de opgegeven personages vooral een onmenselijk saaie indruk achterlaten. Regisseur Robert Altman heeft genoeg te vertellen binnen The Player, met een eindeloze mogelijkheid om tegen verschillende schenen aan te trappen, maar toch komt het allemaal nogal braaf en bekend voor de dag. De grapjes zijn na de eerste helft vooral vermoeiend, het mysterie is na de dood van Vincent D'Onofrio pijnlijk oninteressant en echt sterk is het einde verder ook niet. Hierdoor is de brede speelduur van 124 minuten geregeld een zware zit.

Uitgesponnen, geregeld saaie misdaadkomedie met een misplaatste Jack Nicholson in de hoofdrol. Dit soort eenvoudige, bij vlagen expressionistische vorm van humor ligt hem duidelijk niet, waardoor zijn personage nodeloos infantiel overkomt in deze opvallend volwassen wereld. Op het vlak van inhoud kent de film wel wat bonuspunten, met een gedetailleerd weerlegd gebeuren waarin genoeg originele insteken te zien zijn. Het klopt allemaal gevoelsmatig ook, maar echt interessant wil het nergens worden. De misdaadscenes kennen weinig spanning, de personages zijn niet steekhoudend genoeg en de romantiek wil ondanks een aantal vonken nooit optimaal van de grond komen. Prizzi's Honor vormt daarmee een erg lange zit.