Log

Toch een halfje eraf na herziening. Niet dat Confessions een vorm van zijn kwaliteit heeft verloren overigens, want regisseur Tetsuya Nakashima levert een uiterst verzorgde en zeer gedetailleerde productie af met een grandioos mooie visuele opmaak. Het acteerwerk is daarbinnen erg goed en het verhaal tot in de puntjes verzorgd, maar het valt op dat het middenstuk toch wat taai voor de dag komt. Het gewissel in perspectief voegt namelijk niet altijd evenveel toe waardoor het tempo plots onevenwichtig oogt, maar gelukkig herpakt Nakashima zich enorm sterk binnen de finale. Sterk staaltje cinema dus, die echter toch iets van het oorspronkelijke cijfer moet inboeten.

Kinderachtig vervolg op de komische klassieker uit de jaren 80, die ook al niet heel bijzonder voor de dag kwam. Eddie Murphy, Wesley Snipes en Tracy Morgan zijn hier de enige met een zekere mate van acteertalent, wat een boel zegt over de rest van de castleden die komen opdraven. De komedie valt keer op keer dood en regisseur Craig Brewer leek veel geïnteresseerder te zijn in het opvoeren van grootse muzieknummers dan in het voortzetten van een verhaal. De klap op de vuurpijl is vervolgens dat Amerika hier slechts 5 minuten in beeld komt en dan voornamelijk binnen kale indoorlocaties, de rest vindt zich plaats op Zamunda zelf. Op visueel vlak allemaal lekker overdreven en heel af en toe zit er een verdwaald grapje in dat wel werkt, maar Coming 2 America is vooral rommelig, afgeraffeld en weinig ambitieus.

Inferieur vervolgdeel op de eerste film, die zelf ook niet al te hoogstaand was. Niettemin leuk dat regisseursduo Matt Angel en Suzanne Coote de trend voorzetten door een komische acteur als ultieme schurk af te beelden. Dat zorgt voor aardige afwisseling en Lulu Wilson zit bovendien wat beter in haar rol, maar The Wrath of Becky komt veel te braaf en onbevredigend voor de dag. De moordpartijen hadden stukken grafischer mogen zijn en de finale is weinig interessant, maar de humor werkt gelukkig nog altijd aanstekelijk en het acteerwerk is netjes over de grote lijn. De deur voor een derde hoofdstuk wordt op een kiertje gezet, maar dan mogen de makers de grenzen aanzienlijk meer opzoeken.

Tegenvallende westernfilm vanuit regisseur James Mangold, met een aantal korte actiemomenten tussendoor. Het is duidelijk dat de inhoud hier de voorrang krijgt en die kent genoeg uitdieping, maar kan niet verhullen dat zowel Christian Bale als Russell Crowe totaal oninteressant zijn als hoofdpersonages. Genoeg vormgeving, maar simpelweg te braaf om menig liefhebber bij te blijven. Juist door de beperkte ruimte die ze worden toebedeeld krijgt Ben Foster uitgebreid de tijd om er als winner tussenuit te komen. De visuele invulling van Mangold is verder gedetailleerd en de finale vermaakt aardig, maar Crowe die Bale uiteindelijk te hulp komt schieten moet toch één van de meest ongeloofwaardige wendingen zijn die de filmische wereld kent. Daarbij komt dat veel te veel minuten van 3:10 to Yuma worden gespendeerd aan weinig boeiend geouwehoer en andere nonsens. Punten voor een goed verhaal en een spaarzame hoeveelheid entertainende actiemomenten, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op.

De visueel gedetailleerde opening belooft een hoop mooie dingen, maar al gauw wordt het duidelijk dat de intentie van regisseursduo Shari Springer Berman en Robert Pulcini niet zozeer uit is op ambitie en meer op simpel entertainment. Zo komen ook in The Nanny Diaries eindeloos clichés voorbij die de liefhebber mogelijk al honderden keren heeft gezien. Problematisch is dat de chemie tussen Scarlett Johansson en Chris Evans nogal plichtmatig en geforceerd overkomt en Laura Linney veel te eentonig blijft als "drukke" moeder met softe onderlaag. Hierdoor overtuigt de basis van deze film in principe niet, maar het tempo ligt hoog en af en toe wordt er visueel knap uitgepakt met schattige momenten.

Vermakelijke avonturenthriller vanuit de professionele handen van regisseur Ron Howard, die zonder moeite het tempo weet vast te houden. De gebeurtenissen worden goed opgebouwd en de escalatie is erg entertainend, maar de personages daarentegen willen niet erg menselijk van de grond komen. Vanessa Kirby en Daniel Brühl scoren dikke voldoendes, maar Jude Law, Ana de Armas en Sydney Sweeney leunen veel te sterk op karikaturale trekjes die de kijker niet overtuigen van een waargebeurde inhoud. Vervolgens ontbreekt het Howard aan wat intensere spanningsbogen, aangezien alle pogingen er redelijk halfbakken uitkomen. Steeds wil er namelijk iets niet mee, of het nu de muziekkeuzes zijn of juist het camerawerk. Wel maakt Eden een onderhoudende en doordachte indruk, met genoeg inhoudelijke insteken om een speelduur van boven de twee uur te rechtvaardigen.

Weinig boeiend actievehikel met een aantal sterke knokpartijen, maar regisseur Walter Hill kan weinig aanvangen met de ongemotiveerde verschijning van Sylvester Stallone. Geregeld wekt hij de indruk dat deze rol te moeilijk voor hem is, terwijl deze invulling niet bepaald veeleisend overkomt. Dialogen komen er moeizaam uit, enige vorm van emotie is ver te zoeken en echt intimiderend wil hij ook niet worden. Hierdoor ontstaat er meer ruimte voor Jason Momoa om als winnaar uit de voeten te komen en dat gebeurt vervolgens ook. Bullet to the Head omtrent verder weinig noemenswaardige elementen. Het acteerwerk is over de grote lijn ondermaats, de dramatiek niet interessant en de inhoud heeft erg weinig om handen. Wat wel werkt? De finale, evenals de doeltreffende keuze voor rauwe cinematografie.

Sfeervolle en griezelige horrorthriller met een angstaanjagend wezen, ook al maakt regisseur Benjamin Barfoot de keuze om deze creatuur tamelijk vroeg in volle glorie naar voren te brengen. Alhoewel de finale er geen kracht mee verliest, gaat er wel een deel van het mysterie mee verloren. Daar komt vervolgens bij dat de castleden niet enorm weten te overtuigen en er over de grote lijn wat context mist, maar het concept van Daddy's Head staat stabiel genoeg. Barfoot brengt een gefocust en atmosferisch genrewerkje naar het grote witte doek dat exact doet wat het moet doen.

Regisseur John Barr profiteert van een ervaren cast en tropische locaties, maar vraagt teveel van de kijker op het vlak van logica. Zo bevat de finale Odeya Rush die eigenhandig een misdaadorganisatie uitroeit. Het slaat zacht uitgedrukt nergens op en Barr brengt het niet dynamisch of overtuigend genoeg in beeld om de kijker dat te doen laten vergeten. Gelukkig is de opbouw best aardig te noemen en wordt er naar behoren geacteerd, waardoor Dangerous Waters nergens een vermoeiende zit vormt, maar op visueel en inhoudelijk vlak te weinig kan bieden.

Regisseur en hoofdrolspeler Keanu Reeves waagt zich voor een aanwezigheid aan beide kanten van de camera. Een druk leven, maar uiteraard benodigd als je een passieproject hoopt te realiseren. Als Man of Tai Chi zo'n passieproject moet vormen, is het eindresultaat van deze film toch erg spijtig te noemen. Er wordt niettemin genoeg gevochten en Tiger Hu Chen kan rake klappen uitdelen, maar de inhoud van dit gebeuren is dermate absurd dat het niet echt weet aan te slaan. Er wordt verder middelmatig tot slecht geacteerd en de afloop is veel te voorspelbaar, maar gelukkig brengt de weg ernaartoe op z'n minst genoeg tempo om een vermakelijke kijkbeurt te rechtvaardigen.

Dynamisch in beeld gebracht en uitzonderlijk spannend binnen het eerste uur, waarna regisseur Cédric Jimenez in het laatste halfuur besluit om BAC Nord toch maar om te gooien naar fulltime dramatiek. Een absurde keuze na een wilde opbouw, waardoor deze film op behoorlijk saaie manier afsluit. Dat neemt gelukkig niet weg dat de castleden naar behoren acteren en de actie uitstekend in beeld wordt gebracht. Voor een lange tijd toont Jimenez een sterke controle over zijn film, maar daarna vliegt het geheel uit de bocht om vervolgens nergens meer op z'n pootjes te belanden. Ondanks de waargebeurde onderlaag blijft dat een erg jammerlijke keuze.

Goedkope realisatie van een post-apocalyptische wereld, waar sommige bronnen een budget van 60 miljoen voor aangeven. Een bijna ongelooflijk aantal als je het eindresultaat aanschouwt, met een weinig gedetailleerde en uiterst brave afbeelding van zo'n wereld. Dave Baustista en Olga Kurylenko doen het samen goed en de actie is talrijk en bloederig, maar Afterburn kampt vooral met een gebrek aan logica en vernieuwing. De rechtvaardiging van de inhoud is uiterst dwaas en het einde veel te bekend voor zo'n gebeuren. Een te lange speelduur levert de laatste redenering voor een lage onvoldoende.

De herziening komt op hetzelfde resultaat terecht. Regisseur Jordan Peele zet zijn gevoel voor originele uitgangspunten verder met Us en creëert daarmee een film met een zekere mate van onvoorspelbaarheid, ook al weet je als kijker tamelijk vroeg wie hier wel of niet levend uit gaat komen. De vordering die daarop volgt brengt vervolgens leuke ideeën met zich mee, maar ontwikkelt weinig spanning. Dat blijkt uiteindelijk de blokkade die een hoger cijfer in de weg zit voor Us, want op het vlak van horror en/of thriller is er simpelweg te weinig te beleven. Wel vermaakt het concept met gemak en ziet de visuele regie van Peele er goed uit.

Voorspelbare, maar niettemin schattige komediefilm met een uitstekende Woody Harrelson, die zijn rol precies de juiste dosis nuance meegeeft. Regisseur Bobby Farrelly is verder niet bepaald op zoek naar filmische prijzen, maar wel naar een aandoenlijk tempo en een gezonde dosis humor. Uiteraard nodigt een cast als deze uit tot diverse dramatische zijsporen, maar die werken beduidend minder. Zo is de relatie tussen Harrelson en Kaitlin Olson niet al te spannend en wil Champions nergens een gevoelige snaar raken, maar de sportscenes entertainen met gemak en de film eindigt op keurige wijze. Ondanks een uitgesponnen speelduur vermaakt het eindresultaat dan ook eenvoudig.

Aandoenlijke romantische komedie vanuit Nederlandse bodem, die een groot deel van zijn inhoudelijke succes te danken heeft aan de overtuigende hoofdrol van Katja Herbers. Zij neemt deze voorspelbare film vrijwel eigenhandig op sleeptouw, aangezien de overige acteurs en actrices beduidend minder indruk maken. Spijtig is dat het scenario van Jacqueline Epskamp Herbers opzadelt met nogal bedenkelijke en uitgekauwde humor die haar vooral sullig laat overkomen, iets wat deze film niet in zijn voordeel gebruikt. De visuele regie van Jelle de Jonge is verder netjes in termen van locatiekeuze, maar minder in termen van camerawerk of montage. Het grootste voordeel van Weg van Jou is het effectieve tempo en het vermakelijke verloop, die uiteindelijk een voldoende in de wacht slepen.

De jonge castleden ademen plezier en oprechtheid uit en het idee is leuk gevonden, maar regisseursduo Steven de Jong en Erwin van den Eshof dirigeren wel erg nadrukkelijk volgens de boekjes. Uiteraard zit een film als deze vast een geschreven bronmateriaal, maar het weinig sensationele verloop nodigt hoe dan ook niet bepaald uit voor een adaptatie. Zo krijgt het Spookslot betrekkelijk weinig aandacht en zitten de volwassen castleden veel te veel vast aan (slecht uitgevoerde) stereotypes. Kinderen zullen zich mogelijk vooral storen aan de afwezige spanningsboog en het voorspelbare verloop, waardoor de makers voor alle doelgroepen weinig materiaal garanderen om te onthouden. Om nog maar te zwijgen over de zeer matige visuele opmaak van de film.

Luie, sketchmatige komediefilm die vrijwel niets aanvangt met het desbetreffende tijdsconcept. Regisseur Harold Ramis maakt vooral weinig indruk op het visuele vlak, want de primitieve omgeving oogt halfbakken en onafgemaakt. Een ideaal scenario dus voor een film waar duidelijk weinig inhoudelijke aandacht naartoe is gegaan. Gelukkig vormen Jack Black en Michael Cera een aanstekelijk duo en doen uit alle macht wat ze kunnen met de beperkte ruimte die ze wordt toebedeeld. Het kijkt allemaal best degelijk weg door de korte speelduur en het hoge tempo van de grappen, maar het is te begrijpen dat het eindresultaat op weinig commercieel succes heeft hoeven rekenen.

Aardige reconstructie van een "waargebeurde" zaak, die echter in de tweede helft behoorlijk wat kracht verliest. Regisseur David Midell kiest voor een grauwe en realistische aanpak, die de balans goed verdeeld tussen exorcisme en twijfel. Dan Stevens en Al Pacino vormen daarbinnen degelijke hoofdrollen en de film oogt atmosferisch op visueel vlak, maar de tweede helft ondervindt beduidend meer moeite om dat allemaal vol te houden. Er komen op die manier steeds meer fantasierijke invloeden om de hoek kijken en de sceptische houding van Stevens tegenover de dingen die hij ziet begint een frustrerende vorm aan te nemen, daarnaast raakt de spanning ook redelijk verwatert naar de achtergrond. Abigail Cowen maakt een intimiderende indruk als demonisch slachtoffer en de griezelscenes zijn voor een groot gedeelte goed uitgevoerd, maar Midell had meer uit deze film moeten halen om zijn (visuele) aanpak te rechtvaardigen.

Nicolas Cage raakt gedegradeerd tot komische bijzaak in deze weinig opzienbarende actiefilm tijdens de middeleeuwen. Regisseur Nick Powell doet er werkelijk alles aan om een zekere interesse te creëren voor zijn opgebouwde wereld, maar komt niet veel verder dan een verwarrende mengelmoes van ideeën en culturen die geen moment overtuigend samengaan. Gelukkig zien de explosievere momenten er degelijk uit en vormt Hayden Christensen een aardige hoofdrol, maar het duurt binnen Outcast uitzonderlijk lang voordat er iets noemenswaardigs gebeurt. De speelduur van 98 minuten raakt op die manier relatief snel uitgewerkt tot een vergeetbaar eindresultaat, die wel pluspunten verdient voor energiek en actief cameragebruik.

Frustrerende en oninteressante uitwerking van een halfbakken thrillerverhaal. Regisseuse Daina Reid doet allesbehalve een sfeerzetting creëren of spanning ontwikkelen, waardoor je als kijker opgescheept zit met een verwend ettertje en een moeder die alles klakkeloos toelaat met een schouderklopje. Bij vlagen is het echt ongelooflijk hoe Sarah Snook (die overigens als actrice wel doet wat ze kan op emotioneel en fysiek vlak) uiteindelijk in haar situatie raakt, aangezien de kijker vooral het gevoel besluipt dat ze dit volledig aan haarzelf te danken heeft. De muziekkeuzes zijn effectief en het acteerwerk netjes, maar Run Rabbit Run vormt uiteindelijk allesbehalve een plezante filmervaring.

Boeiende film met uitstekend acteerwerk, ondanks de vreemde visuele keuzes vanuit regisseur Aaron Schimberg. Er wordt op deze manier nadrukkelijk gekozen voor een oubollige en grimmige presentatie, terwijl de inhoudelijke concepten juist een ultramoderne indruk maken. Een vreemde combinatie die dan ook totaal niet samengaat, ondanks de innemende rollen van zowel Sebastian Stan als Adam Pearson. Het jammerlijke is dat Schimberg uiteindelijk vooral aan de haal gaat met een halfbakken romance, waarmee een vervelend voorspelbare richting wordt gekozen. De uiteindelijke afloop is dan wel weer origineel, maar met een film die de A24-stempel draagt niet geheel onverwacht. Het verloop is gelukkig boeiend en de psychologische kanten van het verhaal krijgen genoeg aandacht, maar Schimberg had meer uit het eindresultaat kunnen en moeten halen.

Degelijke reconstructie van de zaak, ook al richt deze film van regisseur Sander Burger zich meer op de hetze vanuit de media dan de daadwerkelijke misdaad. Tot op zekere hoogte is dat jammerlijk, omdat je er als kijker niet het hele verhaal van meekrijgt. Mark Kraan en Yorick van Wageningen zijn vervolgens te sterk aangezet en niet bepaald sympathiek als genuanceerde "slachtoffers", waardoor De Veroordeling vooral een gebrek aan inlevingsvermogen kent. Burger had daarnaast meer aandacht mogen besteden aan de visuele presentatie, die toch wat droog en kaal naar voren komt. Fedja van Huêt vormt gelukkig een uitstekende hoofdrol en de film blijft altijd boeiend, maar overtuigen doet het geenszins.

Minder vervolg op de originele film, ook met de hoopvolle aanstelling van regisseur Timo Tjahjanto achter de camera. Nobody 2 vormt uiteindelijk niet veel meer dan een soortgelijk concept, maar met een gebrek aan doeltreffende actiemomenten. Wel genoeg vuistslagen, kogels en ontploffingen, maar geen moord of knokpartij die menig liefhebber lang bij zal gaan blijven. Het energieke camerawerk van Tjahjanto is een plus, maar vormt een beperkte bijdrage wanneer Bob Odenkirk niet weet te overtuigen als harde actieheld. De finale doet een poging tot grootschaligheid, maar is vervolgens niet uitgesponnen of doeltreffend genoeg. Wel duurt Nobody 2 nergens te lang, wordt er naar behoren geacteerd en zit er een aardig tempo in. Fijn dat er nog projecten zijn die niet oeverloos ambitieus worden opgezet binnen dit soort werelden, maar regisseur Ilya Naishuller loopt niettemin weg met het betere resultaat.

Ultiem melige parodie op spionagefilms met een hoop bijzondere momenten en excentrieke personages, waartussen regisseur Jay Roach een aantal keren doeltreffend droge humor mee weet neer te zetten. Problematisch is vooral het figuur van Mike Myers, die voortdurend blijft bungelen tussen overdone en effectief. Zeker de verbale humor wil niet echt werken en een boel grappen worden tot in den treure herhaald, waardoor de lol er na enige tijd wel af is. Tegen de finale aan begint Austin Powers daarom een vermoeiende vorm aan te nemen, maar gelukkig met genoeg plezier tussendoor voor wat bonuspunten.

Regisseur Travis Greene experimenteert met chronologie door drie verschillende tijdlijnen door elkaar heen te husselen. Het zorgt echter vooral voor een gevoel van willekeur en een weinig gecontroleerde aanpak. 8 Found Dead wil namelijk nergens echt spannend worden en geeft een boel van de uitkomsten veel te vroeg weg, waardoor er voor de kijker weinig puzzelwerk over is. De finale schroeft het tempo op en het acteerwerk kan ermee door, maar een kwalitatieve impressie maakt dit geheel geenszins. Op het vlak van bloedvergieten daarnaast te braaf voor een blijvende indruk.

Uitstekende mysteriethriller vanuit regisseur Zach Cregger, die zichzelf met Weapons overtuigend op de kaart zet als naam om in de gaten te houden. Binnen dit geheel wordt een overtuigende genremix tot leven gewekt met een gezonde dosis spanning en een doeltreffende inhoud. Het vormt daarnaast een sterke keuze om dit project te laten vertellen via verschillende perspectieven, die allen steeds iets meer onthullen per hoofdstuk. De uiteindelijke uitkomst is natuurlijk subjectief, maar brengt niettemin enkele onvergetelijke momenten met zich mee. Cregger zet zijn gevoel voor scherp camerawerk en knappe visuele kunsten bovendien gelukkig door, waardoor de film op audiovisueel vlak ook uit de verf komt. Jammerlijk dat het figuur van Amy Madigan te nadrukkelijk excentriek is en daardoor veel beter werkt met een ingetogen karakter. De spanning had bovendien wat beter vastgehouden mogen worden in de tweede helft, maar het zit een hoog cijfer verder niet in de weg.

Degelijke reconstructie van de wereldwijde reddingsactie in de Thaise grotten. Regisseur Ron Howard voelt zich duidelijk comfortabel binnen dit soort projecten en neemt vervolgens uitgebreid de tijd om het in te leiden. Problematisch is dat de hoofdpersonages van Viggo Mortensen en Colin Farrell niet erg boeiend weten te zijn, waardoor Thirteen Lives moet op zien te boksen tegen een weinig enerverend eerste uur. Eenmaal het laatste halfuur is aangebroken bouwt Howard de spanning goed op en creëert daarmee enkele claustrofobische onderwaterscenes, maar echt memorabel wil het allemaal niet worden. Wel alle lof en respect naar de inspanning van alle betrokkenen in het echte leven.

Verliefd op Ibiza doet een serieuze gooi naar slechtste film vanuit het arsenaal van regisseur Johan Nijenhuis, met een grootse verzameling aan volstrekt oninteressante personages en diens weinig boeiende gezever. Er worden in dit geheel allerlei sporen geïntroduceerd (waarvan sommige slechts 3-4 scenes tellen en geen zier toevoegen aan de voortgang van de inhoud) zonder dat er eentje vernieuwend of aanstekelijk overkomt. Het acteerwerk is daarnaast voorspelbaar slecht en de film duurt veel te lang. De grootste domper is vervolgens dat Nijenhuis er niet in slaagt de warme omgeving van Ibiza passend op beeld te krijgen, waardoor de kijker weinig ruimte wordt geboden om in het verhaal te raken. Erbarmelijke productie om snel te vergeten.

Erbarmelijk geacteerde romantiekfilm met mooie exotische locaties, maar evenzeer met rollen die te veel van de jonge cast vragen. Regisseur Randal Kleiser beschouwde dit project als een droomambitie, maar komt niet verder dan een zeer rommelige opbouw met een warme achtergrond. Christopher Atkins en Brooke Shields ogen oncomfortabel en weinig overtuigend samen en het verhaal komt nergens met een vonk tot leven. Het is dat de inhoud een redelijk onvoorspelbare vorm aanneemt en zeker in de tweede helft nog aardig wegkijkt, anders was The Blue Lagoon integraal de zee ingezakt.

Weinig treffend vervolg op een redelijk begin. The Legend of Zorro kampt veelvuldig met dode momenten en een zeer taai middenstuk, waardoor de speelduur van 129 minuten aanzienlijk vermoeiender overkomt. Antonio Banderas doet het nog altijd verdienstelijk in de hoofdrol, maar het scenario ondervindt duidelijk moeite om dit verhaal verder uit te rekken. Hierdoor zit je als kijker opgescheept met halfbakken komedie, te weinig actiemomenten en een hoop ideeën die totaal niet uit de verf komen. Een goed voorbeeld is vrijwel de gehele romantiek tussen Banderas en Catherine Zeta-Jones, die dit keer met een soort spionagespoor komt aanzetten. Een uitgesponnen en uitermate oninteressant gebeuren. Gelukkig is de finale aardig spectaculair en oogt de productie verzorgd en gedetailleerd.

Ongelooflijk dat een regisseur zoals Robert Rodriguez zich kan verlagen tot dit soort prul, met geanimeerde effecten die tot de slechtste ooit binnen de filmische wereld behoren. Het zal voor kinderen dankzij het hoge tempo en het aanstekelijke idee niet veel uitmaken, maar een enigszins objectieve blik verraadt tamelijk snel dat er weinig kwaliteit in deze productie zit. De aankleding is erbarmelijk, de kostumering oogt tweedehands en enige vorm van inhoud of logica is ver te zoeken. De jonge castleden doen verder wat ze kunnen, maar zitten klem in verschijningen die overduidelijk te veel van ze eisen. Specifiek Sylvester Stallone speelt één van zijn slechtste rollen ooit. Brolwerk van de bovenste plank.

Regisseur Martin Campbell maakt smakelijk gebruik van het hoge budget en zet daarmee een warme actiefilm neer met grootse spektakelscenes. Anthony Hopkins en Antonio Banderas passen daar vervolgens perfect in en de speelduur van 136 minuten voelt nergens vermoeiend of te lang aan, maar daartegenover brengt Campbell niet bijzonder veel. Zo vallen de actiemomenten relatief snel stil en is het acteerwerk van de meeste bijpersonages te sterk aangezet of simpelweg middelmatig. De inhoud rechtvaardigt daarnaast nergens zo'n lange duur, maar voor een keertje kijkt een productie van dit kaliber best lekker weg.

Ultiem melig filmvervolg op de kinderlijke televisieserie. Regisseur Trevor Kirschner hanteert exact dezelfde humor, dus fans van het bronmateriaal zullen hier een goede 70 minuten aan vermaak voor de kiezen krijgen. Castleden acteren daarbinnen niet bijzonder overtuigend en op productievlak oogt The Thundermans Return als een natte krant, maar wel eentje met behoorlijk droge humor. De hoge opeenstapeling van grappen werkt samen met de korte duur aanstekelijk, maar vanuit objectief vlak valt hier weinig voldoening uit te halen.

Regisseur Eli Craig mikt vooral op entertainment binnen het debuut van Clown in a Cornfield, die in schrift nog twee vervolgen kent en daardoor de deur opent tot soortgelijke uitkomsten op filmisch vlak. Het levert daarmee een geheel op met een prettig hoog tempo, pogingen tot originaliteit, genoeg carnage voor de griezelliefhebbers en castleden die het opvallend stabiel doen. Jammerlijk is dat de inhoud van deze film best snel uitgewerkt raakt, waardoor het middenstuk redelijk stilvalt. Een middelmatige plotwending draagt daaraan niet bij, maar Craig schroeft het tempo gelukkig goed op richting de finale. Makers van deze film hadden verder gerust voor explicieter bloedvergieten mogen gaan, maar voor nu staat dit eindgeheel stabiel genoeg en brengt een vermakelijke 96 minuten naar de buis.

Goed geacteerd en mysterieus genoeg qua inhoud, maar regisseur Sheldon Wilson laat zijn visuele kunsten sterk schieten binnen Believer. Een aantal droomsequenties zien er nog altijd apart uit, maar de film oogt op atmosferisch vlak erg kaal en ondoordacht. Hierdoor wordt de spanning zeer moeizaam opgebouwd, ondanks een overtuigende soundtrack. Tegen het einde aan begint deze uiteindelijk voorzichtig te komen, maar verdwijnt net zo snel onder de horizon. Het fijne is dat Wilson dit keer een oprechte inspanning doet richting een originele vondst en tot op zekere hoogte slaagt hij daarin, maar dit neemt niet weg dat de eerste 75 minuten aardig vermoeiend zijn. Ella Ballentine is uitstekend in de hoofdrol en het einde is doeltreffend, maar de weg ernaartoe simpelweg te taai voor een voldoende.

De herziening vormt geen kracht die ingeboet dient te worden. Regisseur Zach Cregger levert een uitstekend griezeldebuut af met Barbarian, waarin de combinatie tussen originele ideeën en spannende sequenties zeer overtuigend wordt neergezet. Het acteerwerk van Georgina Campbell, Bill Skarsgård en Justin Long zijn allemaal op hun eigen manier bovengemiddeld en het camerawerk is scherp, waardoor de film zichzelf effectief weet op te bouwen. Alhoewel de tweede helft het meer moet hebben van gruwelijke ideeën dan spanning, weet Cregger nog altijd uit te komen bij een sterk einde dat je als kijker even beduusd achterlaat. Barbarian ontpopt zichzelf daarmee tot een horrorfilm met betrekkelijk weinig minpunten.

De herziening blijft nog altijd een indrukwekkend weerzien. Regisseur Darren Aronofsky levert hiermee één van zijn beste projecten af door actief te leunen op onderscheidende visuele inspanningen. Het snelle camerawerk, de agressieve editing en de indringende muziekkeuzes leveren daardoor effectief gegruwel op waarin het gebruik van drugs uitmuntend wordt neergezet. Extra fijn is dat Aronofsky overtuigend een stijgende lijn neerzet, waarin elk seizoen steeds een stukje sterker wordt en uiteindelijk aankomt bij een overdonderende finale. Jammerlijk is dat het acteerwerk van Jared Leto evenals Jennifer Connelly erg gescript aanvoelen en het daardoor stevig moeten afleggen tegenover een onvergetelijke Ellen Burstyn.

Traag opgezette spookhuisfilm die uiteindelijk vooral gebukt gaat onder budgettaire beperkingen. Regisseur Travis Stevens probeert duidelijk zijn kunnen te laten zien en maakt gebruik van enkele originele ideeën, die uiteindelijk zorgen voor origineel gegriezel. Het spijtige is dat er nergens een effectieve sfeerzetting of spanningsboog omheen wordt gecreëerd, waardoor die ideeën uiteindelijk snel in de vergetelheid raken. Het acteerwerk is daarnaast niet best en het tempo ligt te laag, waardoor dode momenten en een gebrek aan visuele sensatie dit geheel de das omdoen. Bonuspunten voor doelbewuste pogingen tot een onderscheidende finale.

Snelle sciencefictionfilm met een bijzonder hoog tempo en een nog hogere afwezigheid van logica. War of the Worlds komt in elk opzicht over als een snel in elkaar gezette film met een ondankbare focus naar de inhoud. Ice Cube speelt een hoofdrol waarin hij vooral zichzelf is en daarom niet overkomt als een intellectuele virtuele politieagent. Regisseur Rich Lee lijkt daarentegen gedumpt te zijn op een klus waarin hij essentieel alleen zijn naam op mocht plakken en dirigeert deze halfbakken film daardoor naar een overtuigende onvoldoende, maar niettemin met een snelheid waar je u tegen zegt. Hierdoor verveelt War of the Worlds geen moment en het concept waarin we meekijken op computerschermen is lollig gevonden binnen dit gegeven. De finale staat in principe nooit stil en de speelduur is nergens een minuut te lang, maar objectieve kijkers zullen een grote berg ammunitie vinden om dit project de grond in mee te stampen.

Het is spijtig om te zien dat een enthousiaste actieregisseur zoals Ilya Naishuller zich nu gaat wenden tot Amazon Prime-producties, die zijn creatieve en visuele vrijheid redelijk beperken. Heads of State is per definitie geen slechte film, maar veel van Naishullers trucjes moeten plaatsmaken voor wat gekibbel en gegrol tussen John Cena en Idris Elba. Ze vormen weliswaar een fijn duo en de actiescenes tussendoor zitten niettemin strak in elkaar, maar Heads of State vormt een opmerkelijk veilige en daarmee niet al te originele productie. Dat er vervolgens een uitgesponnen speelduur van 116 minuten aan vast moet zitten helpt beslist niet, maar de film verveelt geen moment en de knokpartij op de boerderij is erg lollig.

Regisseur Luc Besson herenigt zichzelf met Caleb Landry Jones voor nog een film waarin hij een innemende hoofdrol mag spelen, maar helaas werkt dit eeuwenoude verhaal aanzienlijk minder effectief dan bijvoorbeeld Dogman. Dracula: A Love Tale voelt vooral te bekend aan, waardoor de speelduur van 129 minuten beduidend weinig verrassingen op tafel tovert. Op visueel vlak mag je daarnaast uiteraard een keurige invulling verwachten van Besson, maar spijtig genoeg maakt hij een nogal lompe en ongeconcentreerde indruk. De locaties zijn weliswaar mooi, maar het gefocuste camerawerk, de doeltreffende montage en enige vorm van energie ontbreken volledig. Het zorgt ervoor dat Dracula geen saaie film is, maar wel een geheel dat je na afloop meteen weer gaat vergeten. Pluspunten voor uitmuntend acteerwerk van de castleden.

Regisseur Andrew Patterson heeft dit jaar hoge ogen gegooid met zijn tweede film op diverse festivals, maar gaat met deze debuutfilm vooral ten onder aan de leegte van dit specifieke geheel. The Vast of Night lost een kleinschalig budget weliswaar creatief op met innemend camerawerk en degelijk acteerwerk, maar oogt uiteindelijk te bekend. Zeker de finale, waar deze film zich de volledige duur naartoe bouwt, is weinig enerverend. Als kijker voel je je namelijk enigszins bedrogen dat dit de slotscene is waar je bijna 80 minuten op hebt zitten wachten. De lange monologen van diverse personages tussendoor die de dreiging van de situatie proberen te benadrukken zijn daarnaast ronduit oninteressant en veel te uitgesponnen, maar de visuele oplossingen zijn schattig en de twee hoofdpersonages doen het erg goed.

Een combinatie tussen allerlei griezelconcepten die door regisseur Howard J. Ford nooit doeltreffend bij elkaar worden gebracht, waarmee hij laat zien toch vooral een vakman te zijn die het van de gefocustere werkjes moet hebben. River of Blood bevat een mengelmoes tussen avontuurlijkere momenten, overlevingsscenes en wat kannibalen die af en toe om de hoek komen kijken. Het problematische is dat geen van die richtingen effectief weten te worden, waardoor het eindresultaat nergens spannend of innemend wordt. Het acteerwerk is daarnaast niet briljant, maar op het vlak van cinematografie oogt het allemaal wel verzorgd. Qua bloedvergieten zijn er bovendien een aantal grafische (alhoewel korte) momenten.

Knap gemaakte en overvolle oorlogsfilm, die helaas geregeld oninteressant en terughoudend voor de dag komt. Regisseur Werner Herzog heeft duidelijk gevoel voor locaties en kiest dan ook precies de juiste achtergronden uit voor Rescue Dawn, waardoor er weinig moeite ondernomen hoeft te worden voor een treffende sfeerzetting. Een aantal scenes daartussendoor maken indruk en het oogt allemaal doordacht en doelbewust, maar de personages die hier rondlopen hoeven geen moment op sympathie vanuit de kijker te rekenen. Matig geacteerd (Steve Zahn zit duidelijk niet in zijn element hier) en weinig memorabel neergezet, zelfs Christian Bale maakt een ietwat verloren indruk als magere krijgsgevangene. Het middenstuk is nogal taai van toon en de finale mist spanning, maar het waargebeurde aspect zorgt niettemin voor een macabere indruk die aanstekelijk werkt.

Absurd, matig geacteerd en vooral totaal van de pot gerukt, maar de bijzonder energieke regie van Doug Liman zorgt daadwerkelijk voor een voldoende binnen deze rommelige productie. Jake Gyllenhaal kiest voor een totaal andere benadering dan Patrick Swayze (wiens zwijgzame personage wat beter werkte) en komt daarmee niet bepaald intimiderend of innemend over. De tegenpartij is overigens niet veel beter, met een kale acteerprestatie vanuit Billy Magnussen en een ronduit saaie verschijning van Daniela Melchior. De enige die écht wat van zijn rol weet te maken is het ongeremde figuur van Conor McGregor. Inhoudelijk slaat het allemaal verder nergens op en het verhaal duurt veel te lang, maar Liman gaat uitzonderlijk kwalitatief te werk binnen de actiemomenten. Snel en overtuigend in beeld gebracht met zeer professionele editing en andere technieken, waardoor Road House best door te komen is en stiekem een beter geheel vormt dan de originele film (albeit op een andere manier).

Instabiele blockbuster met een te kinderachtige wereld om dit soort verhalen mee te vertellen. Dwayne Johnson en Chris Evans hoeven enkel op de automatische piloot te spelen en J.K. Simmons vormt een ongemakkelijke verschijning als "sterke" Kerstman. Kiernan Shipka is als tegenpool vervolgens te beperkt en gelimiteerd tot eendimensionale schurk, waardoor weinig momenten van Red One daadwerkelijk aanslaan. Op visueel vlak met het monsterbudget wel kleurrijk en creatief neergezet, maar regisseur Jake Kasdan maakt vervolgens de merkwaardige keuze om een aanzienlijk gedeelte van de actiemomenten in donkere achtergronden te laten plaatsvinden. Een aantal scenes springen er positief tussenuit zoals de belegering van de sneeuwpoppen op het strand, maar verder is dit toch vooral een weinig memorabele en eenvoudige teleurstelling.

Halfje omhoog na herziening. Regisseur Felix van Groeningen maakt een briljante zet door een dromerige, onwerkelijke sfeerzetting te creëren om Beautiful Boy mee te vertellen. Het is als kijker daarmee aanzienlijk gemakkelijker om verloren te raken in de situatie waarin Steve Carell en Timothée Chalamet zich bevinden, die overigens alle twee mogelijk hun beste rol tot dusver spelen. Het verhaal is daarmee een meeslepende en ontroerende schets van waargebeurde personen. Indrukwekkend tot aan de laatste minuut dus, die enkel een emotionele mokerslag mist in de derde akte om meer te beklijven.

Directe thrillerfilm waarin regisseur Max Pachman de dreiging van de situatie simpelweg nooit tot uiting kan brengen. Het is raadselachtig waarom de hoofdpersonages zich op deze manier laten vangen, zeker als je de theatrale verschijning van Lynn Collins tegenover je hebt. Pachman kiest bovendien voor een opvallend brave inkleuring voor de ruwe kritiek die een film als Beneath Us poogt te geven, waardoor een hoop van de boze ondertonen nergens tot uiting komen. Het acteerwerk van de drie protagonisten is uitstekend, maar Collins en James Tupper maken een allesbehalve realistische indruk en de finale mist een hoop peper op het vlees.

Simpele horrorfilm met een zeer directe en kleinschalige benadering, die in het laatste halfuur spijtig genoeg ontspoort. Op conceptueel vlak wint Nightshift punten voor het weinig ambitieuze gebeuren. Twee personages werken een nachtdienst in een onveilig gebouw waar de boel langzaam escaleert. Alhoewel er een gebrek aan sfeer/spanning heerst, weet deze film van regisseur Stephen Hall daar best mee te boeien. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig en de mysterieuze kant van het verhaal werkt aanstekelijk, maar de rommelige onthullingen in de finale zitten de boel vooral in de weg. Om het makkelijk voor te kauwen; Nightshift slaat uiteindelijk volkomen nergens meer op.

Regisseur Andy Fickman gebruikt een snelle benadering om zijn film mee op te starten, een broodnodige keuze als je ervoor kiest om een griezelfilm uit te spannen tot 110 minuten. Het voordeel is dat er een mysterieuze benadering volgt (na een inleiding van 20 minuten) die zichzelf niet meteen in de kaarten laat kijken, maar uiteindelijk ten onder gaat aan een beperkte beheersing vanuit de regie. Spannend of sfeervol wordt Don't Turn Out the Lights namelijk niet en het duurt allemaal te lang voor de middelmatige onthulling die daar op volgt. Punten voor de enthousiaste castleden, verder heeft deze film weinig om het lijf.

Op technisch vlak voor dat tijdperk zeer indrukwekkend, maar deze klassieke noir van regisseur Stanley Kubrick weet niet genoeg te beklijven. Zo maakt de introductie van de personages in de eerste akte een inwisselbare indruk (mede door onnatuurlijk acteerwerk) waardoor de tweede helft minder spannend voor de dag komt. Wel fijn dat er wordt geëxperimenteerd met chronologie en het einde een originele invulling kent, daar uiteraard bonuspunten voor. Het komt er uiteindelijk op neer dat deze film een uitdaging vormde om doorheen te komen, ondanks dat het onmogelijk een matige film genoemd kan worden.

Overvolle biografiefilm met tragische inhoud, een gegeven dat perfect materiaal vormt voor regisseur Sean Durkin om een goed drama mee te maken. Tot op zekere hoogte slaagt hij daar ook in. The Iron Claw ziet er keurig uit en includeert genoeg gebeurtenissen om een speelduur van 132 minuten gepast mee te vullen. Daarbinnen leveren Zac Efron en Holt McCallany uitstekend acteerwerk en de overige castleden (alhoewel onopvallender) doen dat evenzeer. Het problematische is vooral de tweede helft, waarin de film een aanzienlijk zwaardere toonzetting aanneemt. Een gebrek aan individuele focus zorgt er namelijk voor dat er geen band wordt geschept met de personages, waardoor enige vorm van emotie niet tevoorschijn komt. Dat is uiteraard subjectief gezien het gemiddelde, maar voor mij deed de film op dat vlak erg weinig.

Trage thriller met uitstekend acteerwerk van hoofdrolspeelster Katia Winter, die veel uit haar personage weet te halen. Dat blijkt nodig, want regisseur Eduardo Rodriguez dirigeert verder een afstandelijke film met een gebrek aan memorabele momenten. Te weinig spanning en slecht uitgewerkte sfeer zijn daar voornamelijk voor aan te kijken, maar daarnaast weten de personages naast Winter nergens beklijvend te worden. Het brandt allemaal als een nachtkaars uit, maar het feit dat de makers er wat plotwendingen aan toe proberen te voegen verraadt dat er wel een zekere passie was om hier meer uit te halen.

Volstrekt idiote voortzetting van matig bronmateriaal, waarmee regisseur Paul Tanter de verkeerde aanname maakt dat zijn koude universum daadwerkelijk was voorzien van rechtvaardiging om een vervolg van 103 minuten te maken. Simon Phillips vormt daarbinnen een vermakelijke seriemoordenaar, maar vormt dan ook meteen het enige hoogtepunt van deze erbarmelijke film. Sayla de Goede acteert zo slecht dat het een verbazingwekkende vorm begint aan te nemen en de moorden ten opzichte van de vorige film worden aanzienlijk teruggeschroefd. Vervolgens wordt er ook nog misplaatste dramatiek aan het geheel toegevoegd, waardoor het allemaal veel langer duurt dan benodigd. Het eindresultaat is te omschrijven als misplaatst, uiterst saai en ronduit amateuristisch.

Een film van regisseur Guy Ritchie op niveau, met een inhoud die je van hem kan verwachten. RocknRolla zit vol met excentrieke personages, criminaliteiten en sterk aangezette accenten. Zoals wel vaker bij Ritchie kan je je als liefhebber opmaken voor overtuigend acteerwerk en een boel situaties die zich opbouwen naar een strakke finale. Het spijtige is dat de personages niet erg steekhoudend zijn en daardoor snel uitgewerkt raken, daarnaast bouwt Ritchie de spanning niet al te effectief op. Van de humor moet je vervolgens houden, maar nam in deze film uiteindelijk een redelijk vermoeiende vorm aan.

Weinig spannende thrillerfilm die vooral een poging doet om zoveel mogelijk de boeken in te gaan als makkelijk en voorspelbaar entertainment. Films als Retribution zijn dan ook tamelijk onopvallend te noemen en het is jammer om te zien dat een regisseur Nimród Antal zich tot dit soort projecten wendt. Het resultaat is dan ook zeer voorspelbaar. Een hoog tempo wordt altijd aangehouden, maar van enige vorm van spanning, overtuigend acteerwerk en/of steekhoudende plotwendingen is geen sprake. De leiding van Antal levert wel een aantal mooie beelden en degelijke actiemomenten op, maar het weinig enerverende verloop laat ze daartegenover snel vergeten.

Ietwat teleurstellende slasherfilm met een boel dramatiek, waarschijnlijk in de hoop om het inhoudelijke karakter van Bloodline te versterken. Regisseur Henry Jacobson mikt op een soort ode aan Giallofilms door zijn langspeelfilmdebuut te voorzien van een overdaad aan kleuren en unieke personages, maar bereikt zeer gering een resultaat. Seann William Scott vormt zo een keurige hoofdrol die iets te veel geniet van zijn statische persoonlijkheid. De eerste helft van Bloodline heeft daarnaast de afwisseling tussen horror en drama veel beter onder de controle dan de tweede helft, waarin de slasherelementen voor een groot gedeelte overboord worden gegooid. Het levert een film op die niet interessant weet te zijn voor de volledige duur, mede door een onevenwichtige afwisseling tussen genres. Wel leuk dat een acteur als Scott bereid is om veelzijdige rollen aan te nemen.

Uitzonderlijk geslaagde afwisseling tussen thriller, drama en horror, waarmee de gebroeders Danny en Michael Philippou hun vaardigheden op indrukwekkende wijze tentoonstellen. Bring Her Back oogt zowel op inhoudelijk als visueel vlak doordacht en zeer keurig, waardoor het voor de kijker niet moeilijk is om meegevoerd te worden in het verloop. Jonah Wren Phillips is bovendien grandioos als de jonge Oliver en ondervindt ijzersterke ondersteuning vanuit het make-upteam. Bring Her Back kent verder veel voordeel in de uiterst intense manier van filmmaken, waarmee een aantal gruwelijke beelden extra dik worden aangezet. Sally Hawkins is spijtig genoeg echter wat overdreven en daarmee storend, maar deze film vormt zonder meer één van de betere griezelwerkjes van 2025.

De hand van regisseur Guy Ritchie is gematigd te herkennen in deze genrecombinatie, met een afwisseling tussen oorlog, komedie, actie en avontuur. Het acteerwerk van Henry Cavill en zijn medecollega's is daarbinnen overtuigend genoeg, maar zijn te talrijk aanwezig om goed uitgewerkt te worden. Daardoor zal Ritchie zich meer moeten inzetten op het explosieve karakter van deze film, maar die komt buiten een aantal doeltreffende geweldsdelicten niet bijzonder overtuigend voor de dag. Het verhaal duurt daarnaast te lang voor de redelijk dunne inhoud, aangezien een breed gedeelte van de focus richting onzinnige pogingen tot humor gaat. Erg spannend wil het bovendien niet worden, waardoor de film je met een enigszins leeg gevoel achterlaat. Pluspunten nog voor een strakke visuele invulling.

Lollige herbewerking van het bronmateriaal onder dezelfde naam, waarmee regisseur Akiva Schaffer precies doet wat hij hoort te doen. The Naked Gun kenmerkt zich in lompe humor en bijbehorende onderbroekenlol, doorgedraven op een manier dat het zeer aanstekelijk bij elkaar komt. De fysieke komedie werkt beduidend beter dan de verbale humor, maar Liam Neeson vormt een leuk hoofdpersonage en Danny Huston is zelfbewust genoeg als tegenpool. Pamela Anderson ondervindt weinig concurrentie, aangezien haar figuur in het verleden werd ingekleurd door Priscilla Presley (die erbarmelijk slecht acteerde), maar overtuigt spijtig genoeg niet volledig. Uiteindelijk doet deze film op de meest simplistische manier mogelijk precies wat het moet doen en dat is het publiek vermaken met korte en bondige toilethumor. Als je dat kan waarderen, kom je met deze film ruimschoots aan je trekken. Zo niet, dan zal je bedrogen uitkomen.

Amateuristische horrorfilm die waarschijnlijk de grootste domper vormt binnen de carrière van regisseur Wes Craven. Het is bijna ongelooflijk om te beseffen dat dit uit de handen is gekomen van de naam die later meerdere griezelklassiekers op het grote doek toverde, maar toch is het waar. Swamp Thing kenmerkt zich in ondermaats acteerwerk en afschrikwekkende aankleding, met een eindgevecht dat alle verbeelding in de negatieve zin tart. Het moeras brengt enige vorm van sfeer met zich mee en wat schaarse stunts tussendoor zorgen voor wat entertainment, maar het geheel oogt dermate doods, ongeïnteresseerd en idioot dat die pluspunten als sneeuw in de zon verdwijnen.

Schattige roadfilm met professionele regie van David Lynch en overtuigend spel van Richard Farnsworth, die de film vrijwel eigenhandig op sleeptouw neemt. The Straight Story is niet meteen de omgeving die je zou verwachten van dit creatieve team, maar Lynch & co brengen het er zich aardig vanaf. De omgeving wordt mooi in beeld gebracht en een aantal scenes in de tweede helft zijn doeltreffend, maar de aanloop profiteert beslist niet van nogal mierzoete toonzettingen en matig acteerwerk vanuit Sissy Spacek. Het geheel oogt verder erg lief en goedbedoeld, maar als kijker mis je enige rechtvaardiging in het kader van waarom het je zou moeten raken. De bijpersonages die Farnsworth onderweg tegenkomt zijn daarnaast ook niet bijzonder steekhoudend.

Het is origineel gevonden om de Eerste Wereldoorlog te belichten vanuit een Australisch perspectief, maar regisseur Jordon Prince-Wright zet er een nogal kleinschalige en weinig boeiende oorlogsfilm mee neer. Levi Miller vormt bovendien een teleurstellende hoofdrol in een personage dat enigszins ongemotiveerd wordt neergezet, in de wetenschap dat Miller in het verleden veel overtuigendere rollen heeft gespeeld. De overige castleden doen het vervolgens niet veel beter en zodoende is de aanloop op de boerderij veel beklijvender dan de uiteindelijke oorlog. Bij vlagen wordt Before Dawn knap in beeld gebracht met overzichtelijke shots van het verdorde landschap, maar dat zijn schaarse hoogtepunten in een tegenvallend eindgeheel.

Regisseur Kurtis David Harder zet dubbel en dik in op het mysterieuze karakter van Influencer en gebruikt de overtuigende vormgeving van Cassandra Naud om dat overtuigend neer te zetten voor de camera. Helaas vormt zij één van de zeer schaarse hoogtepunten waar deze film mee wordt gedefinieerd, want de overige elementen komen onovertuigend en braaf voor de dag. Specifiek de spanningsopbouw komt gematigd naar voren en de visuele vormgeving brengt uitzonderlijk weinig van de tropische omgeving in beeld. Daarbij komt kijken dat de tegenspelers en tegenspeelsters van Naud nogal kaal en nerveus ogen, waardoor de relatieontwikkeling ineffectief blijft. Een aantal plotwendingen zijn verrassend, maar compenseren onvoldoende om een lager cijfer te voorkomen.

Regisseur Justin Kurzel zet zijn loopbaan op keurige wijze voorwaarts en komt opnieuw aanzetten met een waargebeurde en behoorlijk grimmige vormgeving. The Order vormt daarmee een geheel waar Kurzel zich duidelijk comfortabel binnen voelt, maar dat maakt het verloop ook wat voorspelbaarder en daarmee saaier. Jude Law en Nicholas Hoult zijn daartussen niet beklijvend genoeg en de finale stelt enigszins teleur, maar de grauwe cinematografie is doeltreffend en het plot boeit voortdurend. De schaarse misdaadmomenten worden verder strak gedirigeerd, maar als kijker mis je uiteindelijk iets waar je deze film écht aan kan herinneren. Wellicht dat Kurzel zich er goed aan doet om wat meer buiten zijn comfortzone te stappen, zodat hij in de toekomst weer een keer kan verrassen.

Teleurstellend tweede project vanuit regisseuse Rose Glass, die een spraakmakend en sfeervol debuut afleverde met Saint Maud. De drang naar een origineel verhaal wordt met Love Lies Bleeding doorgetrokken, maar helaas zonder onderhuidse spanning en veel minder boeiende personages. Kristen Stewart en Katy O'Brian doen het in principe niet onaardig, maar kunnen moeilijk opboksen tegen de onsympathieke vormgeving die ze vanuit het scenario toebedeeld krijgen. Het ontbreekt Love Lies Bleeding verder aan memorabele momenten, enkel de finale lijkt zich enigszins te onderscheiden van soortgelijk materiaal. Helaas is deze dermate ridicuul en geforceerd ingestudeerd dat het niet bepaald weet te overtuigen. De omgeving ziet er verder gedetailleerd uit, het acteerwerk is goed en het verloop is onvoorspelbaar, maar het verhindert al bij al geen tegenvaller.

Afgezaagde romcom met een origineel concept dat vervolgens zeer beperkt wordt ingezet. Wel fijn dat regisseurs zoals Erwin van den Eshof ondertussen een poging doen tot enige vorm van originaliteit, maar de inhoud blijft nog altijd voorspelbaar en uiterst braaf. Gelukkig doet Carré Albers het degelijk in de hoofdrol en voorziet het geheel van enige flair, helaas krijgt ze weinig ondersteuning vanuit haar medecollega's. Specifiek Twan Kuyper is uitermate saai als tegenpool en enige vorm van subtiliteit en/of emotie komt in Love Fail Repeat verder niet aan te pas, maar de korte speelduur en het hoge tempo zorgen voor een weinig zware zit.

Regisseuse Kathryn Bigelow komt aanzetten met een origineel concept, maar spant deze veel te breed uit over een speelduur van 145 minuten. Het primaire nadeel van Strange Days zijn de personages. Ralph Fiennes en Angela Bassett overtuigen met enige beperktheid, maar Juliette Lewis en Tom Sizemore zijn bijzonder matig te noemen. Binnen een wereld die het vooral moet hebben van dik aangezette figuren en ideeën is dat opmerkelijk, aangezien dit soort omgevingen juist stimuleren tot creativiteit en ongeremdheid. Op visueel vlak verder enigszins verouderd, maar met passie en energie in beeld gebracht. Het eerste uur is overigens eigenlijk te verwaarlozen, maar je kunt optimaal aanhaken eenmaal de wat meer macabere momenten uit de kast worden getrokken.

Strakke dramafilm met bijzonder sterk acteerwerk vanuit de castleden. Natalie Portman en Tobey Maguire spelen ver boven hun eigen niveau en zetten daarmee twee van diens beste personages neer, voor Jake Gyllenhaal is dit echter precies op niveau (wat in zijn geval standaard erg hoog ligt). Brothers profiteert van een strakke aanpak en een verhaal dat gefocust is op de primaire kern. Het levert een soms ontroerend portret op van een aantal mensen die te maken krijgen met een situatie waar ze weinig aan kunnen doen, maar zich er toch overheen moeten zetten. De finale is doeltreffend, maar het middenstuk mist wat originaliteit en uitwerking. De oorlogsmomenten ogen daarnaast goedkoop en onovertuigend.

Regisseur Flying Lotus komt wederom aanzetten met een originele kijk op het visuele vlak, waar Ash optimaal van profiteert. De wereld wordt kleurrijk en uniek neergezet, met een fijne mix tussen digitale beelden en praktische effecten. Specifiek de finale dendert lekker door, maar het uur dat daaraan vooraf gaat is aanzienlijk trager. Het acteerwerk is spijtig genoeg niet sterk genoeg (vooral Aaron Paul oogt ongemotiveerd) om dat te compenseren, waardoor Ash niet ontdaan is van een aantal saaie momenten. In vergelijking met Kuso is deze film ook beduidend minder ambitieus, maar dat gebruikt Flying Lotus volop in zijn voordeel door gefocust in te zetten op fijne genre-elementen.

Ongebalanceerde actiefilm met een lollig verloop, maar een boel genres die niet helemaal lekker samengaan. Regisseur J.J. Perry mikt in ieder geval niet op een nodeloze hoeveelheid ambitie, waardoor The Killer's Game op geen enkel moment uit de bocht vliegt door middel van vreemde plotwendingen of andere bijzaak. Dave Bautista vormt verder een betrouwbare hoofdrol en de bombast volgt elkaar degelijk op, het grootste nadeel van deze film is het vervelende personage van Sofia Boutella. Het voegt een laag van dramatiek toe die dit geheel absoluut niet kan gebruiken, waardoor het tempo voortdurend onevenwichtig oogt en dode momenten veroorzaakt. Het volledige middenstuk wordt er nogal traag en uitgesponnen mee, maar de finale strijkt een aantal plooien weer fijn glad.

Tienerfilm met een hoog tempo en regisseur Renny Harlin weet altijd wel de juiste toonzetting te vinden voor doordenderend entertainment, maar er kan van The Covenant moeilijk gezegd worden dat het een goede film is. Rommelig neergezet op inhoudelijk vlak en sterk verouderde effecten zijn daar primair voor aan te kijken, daarnaast raakt het personage van Sebastian Stan na een degelijke en mysterieuze introductie totaal verwatert naar de vergetelheid. In principe doet de cast het niet onaardig, maar kunnen niet op tegen het onoverzichtelijke bombast waar de makers ze mee opzadelen. De finale is verder te kort om nog wat goed te maken, maar de korte speelduur en de vele gebeurtenissen zorgen voor enige compensatie.

Herziening komt vooral neer op hetzelfde cijfer. Regisseur William Brent Bell gaat ambitieus te werk door met een overvolle inhoud aan te komen zetten, maar vergeet dat Separation vooral de marketing in is gegaan als griezelfilm. Het daadwerkelijke gespook blijft beperkt tot kwaadaardige dromen en schaarse belegeringen door clownskoppen. Laatstgenoemde komt leuk voor de dag en het acteerwerk is zeer degelijk, maar de film verloopt veel te traag en duurt daarnaast te lang om boeiend te blijven. De finale is verder op visueel vlak leuk gevonden, maar er ontbreekt vooral een zekere spanning om het allemaal memorabel te krijgen.

De Deense filmregisseur Anders Walter dirigeert een dramafilm met een fantasierijke onderlaag, al is deze vooral gemengd met de inhoud om de dramatiek voorwaarts te duwen. Het spijtige is dat de hoofdpersonages uitermate onsympathiek en koppig worden neergezet, waardoor het voor de kijker een ware uitdaging vormt om met de gebeurtenissen mee te voelen. Madison Wolfe kan daar niet voor worden aangekeken, want haar acteerwerk is enthousiast en energiek genoeg. Het is vooral Walter zelf die moeite ondervindt met het onevenwichtige tempo en het gebrek aan sensatie. De wat luidere finale mist effect en het verloop is niet altijd even boeiend, maar het mysterie wordt aardig in leven gehouden en de digitale effecten kunnen er zeker mee door.

Regisseur Brian Robbins laat hier alle remmen los, waardoor zijn luchtige komedie Norbit vooral een oefening vormt in het simplisme. Lompe humor voert volop de boventoon, dus liefhebbers van wat subtielere komedie zullen hier snel bedrogen uitkomen. Eddie Murphy lijkt zichzelf in de hoofdrol in ieder geval te vermaken, helaas levert het vooral een gemengd succes op tussen doorgedreven volume en oprecht grappige momenten. De beste stukken worden echter verzorgd door de regie van Robbins, specifiek de sequentie in het waterpark heeft op die manier wel effect. Verder is Norbit vooral eenvoudig en weinig ambitieus, met veel te veel inefficiënte bijrollen.