Log

Entertainende animatiefilm die heel erg lijkt op het merendeel van de cartooneske kinderproducties van tegenwoordig. De makers halen er in zo'n geval vaak een bekend concept bij, verzamelen een grootmacht aan bekende stemmen en creëren vervolgens zoveel mogelijk lawaai om de kijkers met weinig geduld af te leiden waar kan. De getekende plaatjes zijn dan ook hyperactief in elkaar gestoken en vrijwel ieder personage komt zo luidruchtig en hysterisch mogelijk voor de dag. Het maakt van The Super Mario Bros. Movie soms een relatief vermoeiende en vervelende zit, maar wel eentje waarin de actie groots voor de dag komt en met een buitengewoon hoog tempo wordt gebracht. Kinderen zullen zich in ieder geval absoluut niet vervelen, dus regisseursduo Aaron Horvath en Michael Jelenic is geslaagd met de basis.

Armoedige toevoeging aan het universum waarin auto's in robots veranderen en elkaar te lijf gaan met een spervuur aan artillerie, dit keer in combinatie met robots die ook in dierlijke vorm komen aankakken. Op conceptueel vlak slaat het werkelijk volkomen nergens op en het is fijn dat regisseur Steven Caple Jr. de focus dan ook zoveel mogelijk op actierijke spektakelscenes legt, maar dat neemt niet weg dat het verhaal zichzelf veel te serieus neemt. Het stemmenwerk is belabberd en de inhoud zo plat als een dubbeltje, maar de lang uitgesponnen finale vermaakt best en er wordt tussendoor genoeg opgeblazen voor de kijkers met een gebrek aan concentratie. Michael Bay was duidelijk de betere regisseur op het visuele vlak, maar Caple Jr. maakt er uiteindelijk een onderhoudende, alhoewel chaotische mengelmoes van. Helaas geanimeerder dan de voorgaande hoofdstukken, waardoor een boel momenten minder sterk voor de dag komen. Een iets lagere score is dan ook terecht.

Ambitieus project van eigen bodem en zeker voor die maatstaf een best grootse productie, maar regisseur Bobby Boermans valt over dezelfde punten waar zijn internationale collega's ook mee kampen. Daarmee wordt bedoeld dat Invasie struikelt met een overvloed aan personages die te weinig aan het verhaal toevoegen en actiescenes die eigenlijk te kleinschalig zijn voor het epische concept. Er wordt daarnaast te weinig spanning en/of intensiteit betrokken en het acteerwerk is zeker niet best, maar de visuele effecten zijn redelijk en de explosievere momenten boeiend. Het duurt bovendien allemaal nergens te lang en verveelt absoluut niet, daarvoor uiteraard bonuspunten. Liever dit soort vergezochte concepten dan de zoveelste romcom zonder enige vorm van ambitie.

Overvolle genremix die op geen enkel vlak volledig kan uithalen, ondanks dat regisseuse en hoofdrolspeelster Mélanie Laurent tot op zekere hoogte een mate van kwaliteit toont. Zo zien enkele explosieve actiemomenten er best vlot uit en is de casting uitstekend gedaan, waartussen specifiek Adèle Exarchopoulos opvalt. Inhoudelijk worden er daarnaast pogingen gedaan tot ambitieuze wendingen, maar deze vallen toch te braaf en uiteindelijk zelfs te zoet uit. Zo is de afloop behoorlijk flauw en springen er tussendoor te weinig momenten uit om een duur van bijna twee uren te rechtvaardigen. Wingwomen heeft een aantal positieve invalshoeken te bieden, maar over de grote lijn simpelweg te weinig waardoor het totale gebeuren vooral een onbevredigende indruk achterlaat.

Herzien en het cijfer mag blijven staan. Regisseur Christopher B. Landon weet heel goed wat entertainment moet inhouden en in combinatie met het griezelgenre komt dat dan ook goed tot zijn recht. Vince Vaughn maakt een frisse indruk, de stilering is lekker vlot en de inhoud is melig genoeg om de kijker aan de buis gekluisterd te houden. Kathryn Newton is echter overtuigender als onzekere tienermeid dan als gevaarlijke moordmachine en Landon had het bloedvergieten gerust mogen verhogen, maar Freaky blijft op-en-top horrorvermaak en doet precies wat het moet doen.

Weinig boeiende overlevingsfilm waarin de haaien weinig aandacht krijgen en je als kijker vooral wordt opgezadeld met een slecht acterende Mãdãlina Ghenea die zich in een penibele situatie verkeert. Helaas gebruikt regisseur Marcus Adams wel eerstgenoemde (de roofdieren dan) om zijn film mee te promoten, waardoor de geïnteresseerde liefhebbers vooral op het verkeerde been worden gezet. Het opvolgende schouwspel is vervolgens totaal niet boeiend en uitzonderlijk slecht geacteerd. Ed Westwick is de enige met een zekere charme, maar wordt binnen Deep Fear gedegradeerd tot een ondankbare bijrol. De opening is niettemin aardig en sommige haaienaanvallen zien er bijzonder overtuigend uit, maar je zal helaas al bij al tot weinig nieuwe inzichten komen met dit filmmateriaal.

Regisseur Jeremy Saulnier heeft duidelijk een comfortabele carrière voor zichzelf opgebouwd, waar hij steeds een zeer eigenzinnige stilering aan mag toevoegen. Dit betekent dat ook Rebel Ridge te kampen heeft met een bijzonder trage en geduldige aanpak voor een tamelijk direct verhaal, helaas zonder overtuigende rechtvaardiging. Nochtans wordt er goed geacteerd, waartussen specifiek Aaron Pierre een zeer positieve indruk maakt als spierbundel met een interessant verleden. De wisselwerking tussen Pierre en de corrupte agenten is dan ook best boeiend, maar in de tweede helft verslikt Saulnier zich in de melodramatische aanpak. Zeker het volledige verhaal rondom AnnaSophia Robb had beter geschrapt kunnen worden en voegt buiten een boel extra speelminuten weinig toe aan het eindresultaat. Hierdoor blijf je als kijker met Rebel Ridge vooral op je honger zitten, maar het eerste uur zit niettemin strak in elkaar.

Regisseur Jeff Chan heeft duidelijk aanleg voor het sciencefictiongenre en probeert dit te bewijzen met Code 8, maar maakt het zichzelf niet gemakkelijk met dit voorspelbare verhaal. Robbie Amell acteert bovendien te theatraal als protagonist, zeker zijn uiting van z'n elektrische gaven komt niet erg overtuigend voor de dag. Chan maakt daarnaast gebruik van een weinig opzienbarende inhoud en profiteert enkel van de kwalitatieve visualiteit. De actiescenes evenals de opgebouwde wereld zien er goed uit, maar dat is niet genoeg om Code 8 boven de middelmaat uit te laten stijgen.

Vervreemdende tienerhorrorfilm waarin regisseur Ray Kilby een opvallend trage benadering gebruikt voor een verhaal dat de communicatie richting de kijker best direct houdt. Het acteerwerk van de jonge castleden is gelukkig degelijk, al hoeven ze weinig aan te vangen met hun personages. Gewoon een stel kids die grappen en grollen met elkaar uithalen en hier duidelijk plezier aan beleven. Het leidt de kijker voor een zekere periode af van het feit dat het griezelwerk behoorlijk pover voor de dag komt. De geestverschijningen zijn namelijk maar goedkoop en de makers persen weinig sfeer of spanning uit de locatie. Pas in het laatste kwartier kan je je bovendien klaarmaken voor het benodigde gespook en dan is het in principe zo weer over. Jammer, maar het duurt gelukkig nergens een seconde te lang.

Buitengewoon saaie horrorfilm met een aantal sfeervolle beelden en unieke geluidsopnames, maar daar heeft regisseur Jorge Grau het meeste wel mee gedaan. Let Sleeping Corpses Lie weet vooral geen spanning op te roepen en heeft daarnaast geen baat bij de middelmatige acteurs. Ook deze film ontkomt overigens niet aan de barslechte nasynchronisatie die bijna elke scene loskoppelt van de potentiële kracht. Diep in de film zit verder een origineel verhaal verborgen, maar deze kan niet verbloemen dat het al bij al een nogal oninteressant gebeuren is.

Degelijke superheldenfilm met een verrassende slotakte, waarin zeker de thema's van familiesteun goed naar voren worden gebracht. Uiteraard raakt regisseur Angel Manuel Soto daar een hoop clichés mee aan, maar de beeldcommunicatie is sterk genoeg om dat te verbloemen. Vervelender zijn de infantiele personages en karikaturale schurken die allesbehalve indruk maken. Soto gebruikt daarnaast een overdaad een geanimeerde computereffecten om zijn actiescenes mee in te kleuren. Slecht is het zeker niet, maar het ontneemt een hoop van de efficiëntie binnen het desbetreffende bombast. Uiteindelijk vermaakt Blue Beetle genoeg, maar het kan zich niet loskoppelen van de middelmaat die dit universum met zich meebrengt. Beter dan bepaalde soortgenoten, maar verre van het beste.

Aardig actiedrama vanuit regisseur John Woo, die alle genres met Silent Night vooral geschieden houdt. Zo is het eerste uur een melodrama waarin Joel Kinnaman als zwijgzame hoofdrolspeler het verlies van zijn zoontje moet zien te verwerken en daarna wordt het veld geruimd voor een doordenderende hoeveelheid kogelregens en gebroken botten. Zeker de tweede helft komt fijn voor de dag, waarin modern camerawerk en een goed gevoel voor actie elkaar met gezond tempo opvolgen. De diepgang die Woo er echter aan hoopt mee te geven komt minder sterk naar voren. Deze wordt namelijk dermate zwaar aangezet dat het vooral een melige indruk achterlaat, maar gelukkig wordt dat uiteindelijk zeer degelijk gecompenseerd.

Het concept van The Monkey leent zich niet bepaald voor de meest originele ingrepen, maar de kwaliteit van regisseur Oz Perkins helpt het een behoorlijk eind op weg. Zeker het bloedvergieten valt op, met genoeg creatieve manieren waarop de slachtoffers hier aan hun einde komen. Fijn dat de makers niet bang zijn om het grafische geweld op te zoeken en ze brengen de moorden dan ook overtuigend in beeld. In combinatie met de stilering van Perkins zit je als kijker dan ook garant voor goed griezelvermaak, maar wel eentje waarin de horror beter tot zijn recht komt dan de komedie. Het acteerwerk van Theo James kan er verder mee door, maar over de grote lijn wordt er niet geweldig gespeeld en betreedt zeker de tweede helft iets te bekend terrein. Niettemin zonder twijfel een fijne genremix met ervaren vakmanschap.

Het lef van regisseur Larry Charles en hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen is lovenswaardig, maar een film als Brüno werkt duidelijk beter als een skit van hooguit een kwartier. In dit geval zit je als kijker namelijk opgezadeld met een grap die veel te veel wordt uitgesponnen en daardoor tamelijk vroeg het effect heeft verloren. Naarmate het laatste halfuur intreedt vergroot Charles de schaal van de productie en dat zorgt voor een aantal onvergetelijke momenten, maar verder is het toch vooral een hoop flauwe humor met een hoog tempo, maar weinig efficiëntie. Het overdreven gedrag van Cohen en de domheid/onwetendheid van de slachtoffers begint namelijk snel te vervelen.

Eigenaardige combinatie van actie en sciencefiction die door regisseur James Wong op een nogal rommelige wijze bij elkaar wordt gebracht. In principe komen de meeste pluspunten vanuit Jet Li en Jason Statham, al zijn dit in de verte vertes niet de beste acteerprestaties die ze hebben afgeleverd. Zeker Li speelt nogal pover en is totaal niet geschikt voor de dramatischere momenten, maar het feit dat zijn medecollega's er evenzeer weinig van bakken weet dat enigszins te verbloemen. Verder creëert Wong een aantal aardige bombastmomenten en gebruikt zijn speciale effecten slim, maar nadat de eerste verrassing uit de doeken is gedaan blijft er van The One niet al te veel meer over. Aardige nonsens voor een luie avond, maar weinig kwalitatieve cinema.

Franse herbewerking van One Cut of the Dead volgt erg braaf de lijntjes, waardoor regisseur Michel Hazanavicius de kijker niet kan voorzien van het verrassende effect. In principe is het dan ook bekend terrein waar deze Coupez! heengaat, maar het acteerwerk is gelukkig net wat beter en de visuele aankleding wat strakker. Het jammerlijke is dat dit soort projecten vallen en staan met de wendingen en een herbewerking doen van een dergelijke bron vraagt natuurlijk om problemen. Hazanavicius beschikt over een compacter team en betere acteurs, maar brengt zelf te weinig om het bestaan van deze film goed te rechtvaardigen.

Fijne genremix onder de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, die zich hiermee weer eens waagt aan een productie met veel financiële middelen. The Gorge vormt een combinatie tussen allerlei ideeën, concepten en genres zonder dat het als geheel te vol of rommelig begint aan te voelen. De eerste helft is op die manier vooral een romantische thriller met een mysterieuze dreiging en de tweede helft meer een actiesciencefiction met wat horror. Beide helften werken goed en Derrickson is visueel creatief genoeg om dat te versterken. Toch is het jammer dat The Gorge betrekkelijk weinig spanning weet op te roepen en te veel afhankelijk is van computereffecten, die niet al te best voor de dag komen. De achtergrond met Sigourney Weaver is bovendien te verwaarlozen, maar uiteindelijk vormt het nog altijd degelijk vermaak met genoeg tempo en bombast.

Uitgesproken saaie film met een nog minder interessante inhoud, al had regisseur Deon Taylor zeker in de eerste helft kort het goede pad in handen. Het jammerlijke van Fatale is dat het met een verhaal werkt dat je als kijker duizendmaal in soortgelijke films hebt gezien en er weinig wordt ondernomen om daar vanaf te wijken. Michael Ealy maakt een onbegrijpelijke fout en krijgt daarmee Hilary Swank achter zich aan, een concept dat door Taylor wordt verpakt in een weinig gestileerd en niet-boeiend sausje. Zeker de tweede helft vergt een boel van je concentratievermogen, vooral omdat de kaarten daar op tafel worden gelegd en je er definitief achterkomt dat de makers bitterweinig te melden hadden. Het gegeven waarbij iedereen overspel blijkt te plegen was in de eerste helft nog leuk gevonden, maar wordt eigenlijk net zo snel weer afgebroken.

Nogmaals herzien. Regisseur Timur Bekmambetov zet hiermee mogelijk zijn beste film tot op de dag van vandaag neer, met een verhaal dat uitnodigend genoeg blijft om eens in de zoveel tijd nogmaals op te zoeken. Dat de computereffecten soms verouderd zijn is dan ook te verwaarlozen, want zowel de stilering als de personages maken Wanted compleet. Angelina Jolie speelt mogelijk één van haar allerbeste rollen en James McAvoy is perfect gekozen voor de hoofdrol. Bekmambetov zorgt verder voor genoeg mooie beelden en spectaculaire scenes. Jammer dat hij dit niveau niet meer te boven is gekomen.

Absurdistische horrorkomedie met een spaarzame hoeveelheid lollige scenes, al bestaan die vooral uit de beer zelf die zijn slachtoffers bloederig uit elkaar trekt. Wanneer het op de personages aankomt biedt regisseuse Elizabeth Banks namelijk niet heel veel, ondanks de sterk aangezette karikaturen. Keri Russell loopt daar overigens redelijk verdwaald tussen, die een veel te serieus typetje speelt voor de totale ongein die Banks en haar team hier proberen neer te zetten. De computereffecten zijn verder houterig, maar het concept is best lollig en blijft redelijk vermaken. Cocaine Bear vormt daarmee een typische film met een lollig gegeven, maar een beperkte uitwerking.

Lollig voor een Nederlandse productie en regisseur Michael Middelkoop neemt dit onzinnige concept gelukkig ook niet al te serieus. Met een titel als Straatcoaches vs. Aliens hoeft de kijker dan ook geen serieuze film te verwachten, maar toch drukken de scenarioschrijvers de humor iets te dik onder het vizier van de kijker. Het matige acteerwerk zorgt namelijk voor een beperkte aflevering van de komedie, waardoor je vooral wacht op de sciencefictioninslagen. Die zijn gelukkig best oké en het tempo ligt hoog, maar verder heeft dit project niet al te veel om handen en wil het ook niet erg spannend of sfeervol worden. Omdat het allemaal niettemin kort genoeg duurt en best lekker wegkijkt wint het nog een aantal bonuspunten, maar niet genoeg voor een nipte voldoende.

Dankzij de moderne en snelle regie van Julius Onah kan Brave New World redelijk op eigen benen staan binnen dit superheldenuniversum, alhoewel de gebroeders Russo duidelijk met de betere delen kwamen. We bevinden ons ondertussen in een nieuw tijdperk en Anthony Mackie heeft het schild overgenomen van Chris Evans. Alhoewel hij weinig nieuwe elementen toevoegt aan het personage, houdt Mackie zich best stand en speelt een degelijke hoofdrol. Onnodig inderdaad om hem niet gewoon Falcon te laten zijn, maar voor het eindresultaat maakt het weinig verschil. Tim Blake Nelson en Giancarlo Esposito zijn bovendien uitstekende, charismatische schurken die hun stempel goed op de film drukken. Jammerlijk is de afgrijselijke CGI, die zeker de finale eigenhandig de nek omdraait. Het gebrek aan inhoudelijke rust en de bijbehorende ambitie is daarnaast spijtig, maar uiteindelijk vormt het nog altijd degelijk entertainment.

Sfeervolle zombiefilm waarbinnen regisseur Robin Aubert optimaal profiteert van de bosrijke omgeving. De stilte voordat het gevaar om de hoek komt kijken is namelijk effectief en zorgt voor de benodigde spanning, alhoewel het toch de aparte benadering is die Les Affamés uiteindelijk over de streep trekt. Buiten die benadering biedt Aubert inhoudelijk namelijk niet zo heel veel en had vooral moeten profiteren van een hoger tempo. Specifiek de inleiding sleept behoorlijk aan en de personages kunnen zichzelf niet onderscheiden, waardoor deze genremix zeker niet ontdaan is van minpunten. Niettemin is het excentriek en onderscheidend genoeg om niet meteen van je netvlies te verdwijnen.

Halfje erbij na herziening. Regisseur David Leitch weet heel goed wat entertainment moet inhouden en zet dan ook dubbel en dik in op sterk aangezet bombast. Jason Statham en Dwayne Johnson vormen daarbinnen een uitstekend duo dat zowel de luchtige als de actierijke momenten perfect weten te balanceren. Leitch weet bovendien zelf ook wat de benodigde actie moet inhouden waardoor Hobbs & Shaw vol zit met spectaculaire sequenties, alhoewel het effect soms wordt getemperd door matige computereffecten. Het sleept ook allemaal wat te lang aan voor zo'n dunne inhoud, maar niettemin vormt het geschikt vermaak voor een luie avond.

Stijlvolle, maar oninteressante misdaadfilm waarin een karrenvracht aan niet-boeiende personages de revue passeren. De ambitie kan regisseur John Luessenhop gelukkig niet worden ontzegd en op die manier kent Takers een best volle inhoud. Dat vormt dan ook noodzaak als je zoveel verschillende figuren tot je beschikking hebt die allemaal goed acteren, maar uiteindelijk niet kunnen verbloemen dat ze nauwelijks boven elkaar uit kunnen steken. Sympathiek of complex zijn ze in ieder geval niet en dat levert een flinke dosis verveling op na een klein halfuur. Luessenhop brengt de actie nog redelijk energiek in beeld, maar de ruimte tussen deze momenten is te groot en de opvulling daartussen weet totaal niet te boeien. Matt Dillon wordt bovendien compleet verwaarloosd.

Vermakelijke tienerfilm over een jongedame die zichzelf de volledige eerste helft diep in de problemen werkt, waardoor de tweede helft op te weinig sympathie kan rekenen vanuit de kijker. Daarnaast leunt regisseur Joe Nussbaum erg zwaar op stereotype personages die iets te eenvoudig worden uitgewerkt, maar niettemin blijft de neergezette wereld energiek en excentriek genoeg om niet te vervelen. Vondsten zoals de ranglijst zijn daarnaast leuk gevonden en de verplichte clichés die binnen de film worden uitgewerkt zorgen niet voor te veel irritatie. Wel is het jammer dat het gebeuren al bij al erg braaf blijft en zeker rondom de laatste akte de meeste stoom heeft uitgeblazen. Vooral een geschikt tussendoortje voor de liefhebbers dus.

Middelmatige horrorthriller met een interessante opzet via een concept dat draait rondom freediven. Het noodzaakt regisseursduo Chris Johnston en Andy Malchiodi om het stuntwerk actief op te zoeken en dat levert een aantal imposante beelden op. De manier waarop de sprongen zelf in beeld worden gebracht zijn tamelijk spectaculair en best fijn, helaas beschikken de makers niet over de beste cast of de geschikte financiële middelen. Wanneer het namelijk op de horrorkant van het verhaal aankomt heerst er weinig sfeer en/of spanning en zijn de moorden geregeld niet opvallend genoeg. Hex blijft daardoor, buiten een aantal originele insteken, vooral tegen de middelmaat aanzitten.

Klassieke westernfilm met een aantal fraaie decors en goed acteerwerk van Henry Fonda, maar de inhoud van My Darling Clementine is slechts gematigd interessant. Vooral het zijspoor met Linda Darnell is uitermate saai en vult de tijd nodeloos op, terwijl de speelduur van deze film in principe best aan de maat blijft. Regisseur John Ford creëert een wereld waar je als kijker van moet houden om het te kunnen waarderen, in mijn geval vond ik het vooral een verplichte zit met weinig voldoening.

Infantiele, maar aanstekelijke komediefilm vanuit regisseur Adam McKay. Talladega Nights kent vooral profijt in het frisse concept waar duidelijk de nodige droogheid uitgeperst kan worden. Will Ferrell en Sacha Baron Cohen zijn daarbinnen perfect gecast als rivalen en vormen allebei op hun eigen manier doeltreffende personages. Helaas kent de film ook genoeg figuren die beduidend minder goed werken, in dit geval vooral Leslie Bibb en John C. Reilly. De inhoud is weinig ambitieus en je moet dit soort humor in de juiste bui kunnen slikken, maar het verloopt allemaal vlot genoeg om niet te vervelen. De autobotsingen worden bovendien intens genoeg in beeld gebracht.

De herziening brengt geen verandering in de eindbeoordeling. Host blijft een heerlijk kort en bondig horrortussendoortje met genoeg effectieve schrikmomenten. De aanloop neemt inderdaad zowat de helft van de film in, maar eenmaal de remmen worden losgelaten sta je als kijker garant voor goed vermaak. Het acteerwerk is daarnaast overtuigend genoeg en regisseur Rob Savage springt creatief om met het zeer beperkte budget waarover hij beschikt. Ondertussen is het concept van een digitale aanpak niet erg origineel meer, maar dat doet geen afbreuk aan de efficiëntie van deze griezelfilm.

Grafische en brutale horrorfilm vanuit de handen van regisseur Scott Chambers, die in het verleden vooral heeft geacteerd en geproduceerd. Hij tovert een onverwacht duistere film op het grote witte doek, met een opvallend grote focus voor expliciet bloedvergieten. De inhoud daarentegen is uitermate voorspelbaar en daarnaast niet al te interessant, vooral omdat de hoofdpersonages niet beschikken over het grootste acteertalent. Als kijker ben je daarom genoodzaakt te wachten totdat de makers uitpakken met afgehakte ledematen en vreemde antagonisten. Op dat vlak sta je dan ook garant voor doeltreffend griezelwerk.

Ietwat teleurstellende, maar niettemin uitermate stabiele spookhuisfilm van regisseur Damian Mc Carthy. Hij liet circa vijf jaar geleden met Caveat zien dat hij zich raad wist met een onheilspellende sfeerzetting en weet die vlekkeloos over te zetten naar Oddity. Dankzij goed acteerwerk en een aantal uiterst effectieve schrikmomenten wordt de toon vroeg gezet. De muziekkeuzes en cinematografie zijn daarnaast strak en er worden pogingen gedaan om de inhoud te voorzien van diepgang, maar toch voelt het aan alsof de film in een boel opzichten "enger" had gekund. Zeker de finale is een redelijk afknapper, maar staat een goed cijfer uiteindelijk niet in de weg. Overigens staat de volgende film genaamd Hokum van Mc Carthy gepland voor productie.

Rommelige misdaadfilm zonder enige structuur of coherentie. Alle scenes lijken willekeurig door elkaar gehusseld en regisseur Jason Cabell blijft steeds nieuwe figuren introduceren, ondanks het standpunt dat ze nooit veel bijdrage leveren aan de inhoud. Laurence Fishburne en Nicolas Cage vormen verder schaarse lichtpuntjes in deze volstrekt chaotische productie die totaal niet weet te boeien. Cabell zal zelf ook wel gedacht hebben dat de bekende namen direct zorgen voor een positief eindresultaat en daarmee wat dollars in de kassalade, maar niets is minder waar. Running with the Devil vormt al bij al een erg vermoeiende zit met te weinig meerwaarde om menig filmliefhebber aan te raden.

Regisseur Graham Moore doet een gooi naar de prijs van "Film met de meeste miscasts", want buiten de overtuigende rol van Mark Rylance past werkelijk niemand in het verhaal van The Outfit. Uiteraard lopen er hier een aantal grote namen tussen, maar geen die in het personage passen die hen wordt toebedeeld. Zoey Deutch, Johnny Flynn en Dylan O'Brien zijn op die manier allesbehalve goed neergezet, ondanks diens oprechte pogingen om dat wel voor elkaar te boksen. Moore werkt verder met een strakke visuele afwerking, maar evenzeer met een scenario dat te geforceerd op zoek is naar plotwendingen. Op die manier komt slechts een zeer gering gedeelte van de inhoud daadwerkelijk overtuigend over, maar de ambitie van de schrijvers kan niettemin geprezen worden.

Erg gave sciencefictionthriller met een boel originele vondsten en fijne wendingen. Ethan Hawke en Sarah Snook zijn daarbinnen perfect gecast als tegenspelers en regiebroeders Michael en Peter Spierig brengen het met een fijne visuele afwerking. Het eerste uur vormt daarbinnen merendeel een inleiding, maar evenzeer afgewerkt met een fijne stilering en degelijk acteerwerk. De opbouw is bovendien geregeld perfect onder de controle en draagt sterk bij aan de uitkomst. Het tempo ligt daarnaast hoog en er is genoeg aan de hand om niet te vervelen. Uiteindelijk wekt de film niet zozeer een gevoel bij de kijker op buiten overtuiging, maar dat is dan ook meteen de enige redenering waarom Predestination niet hoger scoort.

Melig maar niettemin zeer vermakelijk derde hoofdstuk van deze komische reeks. Regisseur Peter Segal neemt het stuur bijna vlekkeloos over van David Zucker en tovert een aantal erg geestige scenes op het grote witte doek. De manier waarop er de draak wordt gestoken met zowel maatschappijkritisch als fictief materiaal levert de benodigde humor op, waar Leslie Nielsen natuurlijk goed inpast. Het zal nooit hoogstaande cinema worden en uiteraard moet het binnen je komische smaak liggen, maar in een goede bui zijn dit soort films erg goed te doen. Uitermate positief is overigens de teruggeschroefde aanwezigheid van Priscilla Presley.

Fijne opvolger van de klassieker, evenzeer onder handen genomen door de capabele handen van regisseur Danny Boyle. Zijn leiding maakt van deze film een moderne, energieke en interessante ervaring. Van de sterke cinematografie naar de fijne montage, T2 Trainspotting zit vol met allerlei details en decoraties. Het spijtige is dat de personages die worden teruggebracht eigenlijk niet heel boeiend zijn geworden in de tussentijd, met uitzondering van Robert Carlyle. Zijn aanwezigheid levert de nodige intensiteit en diepgang op, maar de overige heren blijven wat vlak en eenvoudig. Het is vooral de kwalitatieve inbreng van Boyle die deze film boven zichzelf uit laat stijgen, maar toch wordt het niveau van de eerste film net niet bereikt.

Regisseur Mark de Cloe brengt allerlei zijsporen op niet al te overtuigende wijze bij elkaar in deze herbewerking van de Duitse romcom. Niettemin wordt er over de brede lijn best aardig geacteerd door de heren, al worden ze vrijwel allemaal in een personage gestopt met vervelende trekjes. Fabian Jansen vormt bijvoorbeeld dermate geforceerd de komische inslag dat het opdringerig aanvoelt en eigenlijk niets toevoegt aan de inhoud. Verder kabbelt het verhaal wat voort tussen allerlei heren en dames, maar de clichés stapelen zich daarbij in rap tempo op en de film brengt geen vernieuwende inslagen. Ook met het materiaal dat er dan wel staat wordt er weinig gevoel bij de kijker opgewekt, waardoor het eindresultaat niet al te memorabel is.

Middelmatige B-film waarin een aantal grote namen een zeer klein aandeel hebben in het eindresultaat. Een acteur zoals Bruce Willis staat er bijvoorbeeld alleen voor de marketing, maar voegt weinig toe aan de inhoud. Ook wanneer het op de actie aankomt brengt regisseur Brian A. Miller niet heel veel, met enkel een aardige sequentie richting de finale toe om de aandacht van de kijker te vestigen. Reprisal vormt een typerend gebeuren dat je binnen een enkele week al helemaal kwijt bent, maar daarnaast is het ook simpelweg niet al te interessant. Enkele aardige camerastandpunten leveren overigens nog wat bonuspunten op.

Dramafilm met maatschappijkritische inhoud, onder handen genomen door regisseur Joram Lürsen. Vooral het concept van vooroordelen wordt hier aangepakt en bekritiseert, maar dat wordt de kijker niet veel makkelijker gemaakt door van Mamoun Elyounoussi een nogal onbegrijpelijke en onsympathieke verschijning te maken. De helft van de film wordt gespendeerd aan zijn personage dat zichzelf dieper en dieper in de nesten werkt, totdat er geen weg meer terug is. Erg amusant of plezierig is dat niet voor de kijker in dit soort films, maar Elyounoussi speelt uiterst sterk en het duurt allemaal niet te lang. Lürsen maakt er bovendien een boeiend schouwspel van met genoeg ontwikkeling, inhoud en tempo. Vanwege een gebrek aan visuele afwerking en een irritante rol van Anneke Blok krijgt Coach net geen voldoende, maar het valt zeker voor Nederlandse cinema goed te doen.

Makkelijk bioscoopvoer voor het grote publiek, gemaakt om zoveel mogelijk geld in het laatje te brengen. Dit soort films komen namelijk niet vanuit de passie van de schrijvers of regisseur Jon Karthaus. De humor is erbarmelijk slecht, het acteerwerk geregeld tenenkrommend en de inhoud springt van hot naar her. Merkwaardig genoeg vormt het een stabieler geheel dan de voorganger, die na een kwartier al volledig uit de bocht schoot. In dit geval profiteert Karthaus van een zonnig sfeertje, het uitermate hoge tempo en de fijne afwisseling tussen absurde situaties. Costa!! is een typische film die gemaakt is om geen verveling te laten toeslaan en in die opzet is het geslaagd, maar goede cinema krijg je er alleen niet mee tot stand.

Satirische komediefilm met een geïnteresseerde bijdrage vanuit regisseur Ruben Östlund, die Triangle of Sadness zoveel mogelijk van zijn eigen kwaliteiten probeert mee te geven. Hierdoor zit de film vol met apart geschoten scenes tussen een variatie aan excentrieke personages. Problematisch is dat die niet allemaal even goed werken, want zeker Woody Harrelson en Zlatko Burić zijn dermate flauw dat de satire niet echt van de grond komt. Het merendeel van dit 147-minutendurende project voelt aan als goedkoop scoren met voordehandliggend materiaal, waardoor je je als kijker afvraagt waarom Östlund zoveel tijd nodig heeft om het allemaal uit te werken. Afzonderlijk zijn de scènes best boeiend en geregeld tamelijk komisch, maar het is te breed uitgesponnen en te flauw om een hoger cijfer te garanderen.

De herziening brengt geen aanpassing aan het eindcijfer. Me and Earl and the Dying Girl is een sterk in elkaar gezette film met een bijna perfecte balans tussen komedie en dramatiek. “Bijna” omdat de humor soms te ver doordraaft in excentrieke typetjes die het geheel vooral in verwarring brengen, maar het zijn minuscule scheurtjes van een huis met enorm stabiele basis. Het acteerwerk van RJ Cyler en Olivia Cooke had niet beter gekund, de finale brengt een gezonde dosis emotie en de regie van Alfonso Gomez-Rejon is energiek, onderscheidend en uniek. Ik zie weinig minpunten en beschouw de film vooralsnog als één van mijn persoonlijke favorieten.

Weinig boeiende en uiterst directe dramafilm over het tragische verloop van een liefdesrelatie. Smashed en regisseur James Ponsoldt profiteren vooral van de castleden, want Mary Elizabeth Winstead en Aaron Paul spelen erg sterke rollen die zonder twijfel overtuigend voor de dag komen. Heel veel krijgen de personages niet mee, maar iedereen doet het maximale met de minimale middelen die ze toebedeeld krijgen. Het compenseert tot op zekere hoogte de weinig onderscheidende regie en het uiterst voorspelbare verhaal. Wat niet wordt gecompenseerd is het gebrek aan vernieuwing of escalatie, want eigenlijk blijft alles binnen de wereld van Smashed erg braaf en bekend. Na een halfuur is deze relatief korte film eigenlijk al uitgewerkt en kreeg ik als kijker eerder de neiging om mijn eigen huis even schoon te maken dan geboeid verder te kijken.

Flauwe en voorgekauwde komediefilm waarin Kevin Hart doet wat hij normaal altijd doet binnen dit soort hyperactieve verhalen. Regisseur Malcolm D. Lee is duidelijk gemaakt voor de business van humor en windt er dan ook weinig doekjes om. Night School kent een groots gebrek aan ambitie wanneer het op de inhoud aankomt en profiteert vooral van de redelijk absurde personages. Iedereen heeft duidelijk lol en dat straalt af op het eindresultaat, maar toch slaan een hoop van de grapjes de plank flink mis en ondernemen de makers weinig om enige vorm van originaliteit toe te voegen. Vermakelijk is het zeker, maar dit soort films ben je binnen en mum van tijd vergeten.

Goed geacteerde dramafilm die minder met komedie te maken heeft dan je vooraf zou denken. De persoonlijke situaties tussen de personages krijgen namelijk voorrang en die zijn verre van komisch. De castleden doen het leuk als ze met elkaar op het podium staan en weten zich goed raad met de improvisaties, maar kunnen niet verhullen dat ze als personages niet heel boeiend of vernieuwend voor de dag komen. Hierdoor brengt regisseur en acteur Mike Birbiglia weinig vernieuwing en dat levert geen al te bijzonder eindresultaat op. Dankzij een redelijk directe aanpak en het overtuigende acteerwerk krijgt Don't Think Twice nog een aantal bonuspunten.

Voorspelbaar rise-and-fallverhaal dat zich rondom de muziekbusiness concentreert, met een bekende naam in de hoofdrol. Elvis Presley is duidelijk gemaakt voor dit soort personages en weet zich zeker rondom het podium goed raad met zijn verschijning, maar vormt als acteur geen heel innemend figuur. De overige personages zijn vervolgens eerder verplichte kost en voegen op hun eigen manier ook niet heel veel toe aan het gebeuren. Regisseur Richard Thorpe profiteert van een aantal muzikale momenten, maar kan niet verhullen dat Jailhouse Rock zowat elke mogelijk indenkbare cliché aantikt. Gelukkig duurt de film niet te lang, maar niettemin waren de 96 minuten relatief zware kost.

Bijzondere film met een tragische inhoud, die het vooral moet hebben van de ontwikkeling tussen twee excentrieke figuren. Nicolas Cage en Elisabeth Shue zijn werkelijk geknipt voor hun verschijningen en dragen de film samen met gemak een traptrede naar boven, want vanuit regisseur Mike Figgis komt er minder profijt. Zijn dromerige regie gaat vaak samen met muziekkeuzes die niet lekker combineren en een onvermogen om de kijker onder te dompelen in de neergezette sfeerzetting. De uiteindelijke afloop is vervolgens te absurd om te raken, maar de opbouw is daarentegen boeiend genoeg en het gebeuren blijft voortdurend onvoorspelbaar door de irrationele keuzes. Het is knap om te zien hoe er toch nog een greintje sympathie wordt geperst uit personages die dat eigenlijk helemaal niet zijn en daar wint Leaving Las Vegas een boel kracht mee.

Erg fijne en originele genremix die zichzelf niet zomaar prijsgeeft en de kijker vooral meeneemt in een vermakelijk gebeuren met genoeg afwisseling. Jack Quaid en Sophie Thatcher zijn beide geknipt voor de diverse rollen die ze toebedeeld krijgen en dragen samen een efficiënte chemie. Regisseur Drew Hancock moet het meer van de inhoud hebben dan de vormgeving, maar ook qua speciale effecten en cinematografie zit het binnen Companion best goed. Het vormt daarmee een bijzonder amusante film die weinig profijt kent van de humoristische kant, maar onvoorspelbaar, spannend en boeiend genoeg blijft om de kijker de hele duur geboeid te houden. De finale zit bovendien bijzonder strak in elkaar en compenseert het feit dat de makers iets te veel gebruik maken van stereotiepe bijfiguren.

Goed geacteerd en direct vormgegeven dramafilm met uitstekend acteerwerk van Adèle Exarchopoulos. Zij draagt deze ietwat lege en stuurloze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want met de inhoud toont regisseursduo Julie Lecoustre en Emmanuel Marre weinig ambitie. Rien à Foutre weigert zichzelf in een specifieke hoek te drukken en mikt het meer op de filmische ervaring. Daar is de leiding echter niet visueel aantrekkelijk genoeg voor, maar de afgewisselde situaties vanuit Exarchopoulos en haar metgezellen boeien uiteindelijk genoeg. Het vormt een interessant kijkje in de wereld van vliegen vanuit een wat rauwer perspectief, maar als dat niet binnen je persoonlijke interessevlak ligt, dan zal deze film snel zwaar vallen.

Toch een halfje verhoogd na herziening. Met de sfeerzetting en de inhoud zit het binnen Werewolves Within wel goed, het is alleen zo jammer dat regisseur Josh Ruben erg nadrukkelijk de komedie opzoekt. Dit project werkt namelijk aanzienlijk beter als mysterieuze thrillerfilm met een aantal horrorinvloeden, waar de kwaliteiten van Ruben zich echt wel voor lenen. Eenmaal de film zich echter op een meer humoristische kant stort, verzandt de boel in een ietwat vervelend en weinig bevredigend gebeuren. De uiteindelijke ontknoping getuigt bovendien van weinig doordachte en goedkope opmaakeffecten.

Energiedrank voor de fanaten, maar ik neem aan dat de meeste filmliefhebbers ook wel doorhebben dat het universum van Beavis and Butt-Head uitsluitend bestaat uit repetitieve en infantiele humor. Daarnaast hijst regisseursduo Mike Judge en Yvette Kaplan het gebeuren in nogal goedkope en ronduit lelijke animatietechniek. Het ziet er allemaal op visueel vlak niet uit en na 20 minuten begint de effectiviteit van de humor (voor zover dat er was) op te raken, iets wat verraadt dat dit formaat veruit geschikter is als televisieaflevering. Een aantal spaarzame momenten pakken komisch uit en de makers zijn niet bang om de absurditeit op te zoeken, maar uiteindelijk vormt deze film een zwaar weerzien met zeer weinig pluspunten en twee onsympathieke losers in de hoofdrol.

Vermoeiende actiethriller met een aantal doeltreffende knokpartijen, maar ook een nogal traag tempo en weinig interessante plotinsteken. Regisseur Adrian Bol onderneemt weinig om Legacy of Lies van een greintje originaliteit te voorzien, waardoor de nodeloos serieuze toonzetting alleen maar zwaarder valt op het concentratievermogen van de kijker. Scott Adkins is niettemin altijd geschikt voor een aantal goed neergezette actiescenes en gebruikt zijn vechttechnieken uitstekend om zijn tegenstanders de kop in te drukken, waardoor het extra jammer is dat Bol zijn kwaliteiten zeer beperkt benut. Het camerawerk is modern en de grauwe vormgeving is treffend, maar Legacy of Lies is niettemin saai genrewerk dat zijn auto's op te bekende parkeerplaatsen blijft parkeren.

Komische film die er plezier in schept om het publiek verwarring aan te jagen, waarbinnen Jim Carrey geknipt is voor de hoofdrol. Steeds vinden regisseur Milos Forman en scenarioschrijvers Scott Alexander en Larry Karaszewski een manier om de kijker op het verkeerde been te zetten, alhoewel de melodramatische kant richting de finale er wat minder mee van de grond komt. Gelukkig steelt Carrey de show en gebeurt er een heleboel om de kijker daar regelmatig van af te leiden. Andy Kaufman is tenslotte excentriek genoeg en Man on the Moon duurt geen minuut te lang of te kort, waar Forman toch de juiste balans weet te vinden tussen inhoud en vormgeving. Het jammerlijke is dat het geheel niet uitblinkt in een specifiek genre, maar dat is zoeken naar een speld in een hooiberg.

Weinig interessante thriller vanuit de iconische regisseur Alfred Hitchcock, ondanks de relatief unieke verschijning van Robert Walker als filmschurk. Om de positieve voetnoot vroeg neer te pennen omtrent Strangers on a Train een aantal fraaie stunts en sterke scenes, specifiek de finale op de defecte draaimolen ziet er goed uit voor het desbetreffende tijdperk. Helaas gaat dat wel met een inhoud die niet echt weet te boeien, waar de wisselwerking tussen Walker en Farley Granger amper loskomt. Dat heeft voornamelijk met het feit te maken dat Granger een nogal kale acteerprestatie neerzet met een figuur dat in eerste instantie al niet echt aanslaat. Het opvolgende mysterie mist vervolgens de benodigde sfeer en spanning, waardoor de film niet echt een gevoel bij de kijker weet op te wekken. Hierdoor verzandt de speelduur van 101 minuten relatief snel in een vermoeiend schouwspel.

Rechtbankdrama met uitstekend acteerwerk van alle castleden, maar aan de andere kant veel te uitgesponnen en bekend. Regisseuse Justine Triet laat vooral de inhoud het woord doen en voegt achter de camera niet veel toe, buiten een aantal betrokken camerabewegingen en doeltreffend koude setpieces. Op visueel vlak oogt Anatomy of a Fall te droog en onopvallend, maar gelukkig wint het kracht door de overtuigende wisselwerking tussen Sandra Hüller en haar medecollega's. De ruzies gaan door merg en been, daarnaast wordt het mysterieuze karakter best aardig in leven gehouden. Het jammerlijke is dat de melodramatische kant duidelijk voorrang krijgt en dat valt binnen een totale speelduur van 151 minuten te zwaar. De uiteindelijke ontknoping is simpelweg niet bevredigend genoeg voor zo'n lengte, maar het valt niettemin goed op te maken waarom deze film prijzen in de wacht wist te slepen.

Thrillerfilm die je geregeld laat afvragen hoe een regisseur als Mel Gibson in vredesnaam bij dit verhaal uitkwam. Flight Risk vormt een mix tussen allerlei genres die totaal niet bij elkaar gaan. Als thriller zit de komedie het geheel te veel in de weg en als komedie is er simpelweg niet genoeg materiaal om effectief te blijven. Als dramafilm is het geheel vervolgens te voorspelbaar en bekend terrein. Een aantal spaarzame, haast compleet willekeurige (humor)momenten werken aanstekelijk, maar laten de kijker aan de andere kant vergeten dat de personages zich in gevaar moeten verkeren. Verder zijn de speciale effecten niet best en slaagt de film absoluut niet in de basis, maar de wisselwerking tussen de personages is gelukkig nog wel entertainend. Het duurt allemaal daarnaast beslist niet lang en Mark Wahlberg is geregeld erg lollig, maar hopelijk ziet Gibson zelf ook in dat dit project een fout was.

Opvallend luchtig vijfde deel binnen een uitgebluste reeks. Police Academy 5 is geen hoofdstuk dat enige vorm van vernieuwing brengt, maar de komedie werkt geregeld best aanstekelijk en de castleden zitten goed in hun typetjes vastgeketend. Specifiek G.W. Bailey is erg geestig en de pesterijen rondom zijn personage werken effectief. Het is de film echter niet vergeven dat de toonzetting uiterst infantiel is en de scenarioschrijvers geen enkele ambitie hebben getoond. In alle opzichten voelt het geheel aan als een non-project om snel een aantal dollar in de kassalade te schuiven. Op het vlak van stunts ook kleinschaliger in vergelijking met het vorige deel, maar in een melige bui gaat het er allemaal prima in.

De herziening blijft nog altijd bijzonder overtuigend. Furious Seven is niet de meest subtiele actiefilm, maar regisseur James Wan dirigeert alles tot in de perfectie. Van de knokpartijen tot aan de autoachtervolgingen, elke scene kent een eigen stilering en inslag. De makers zijn niet te bang om lekker ver over de top te gaan en nemen dan ook alle ruimte in die ze toebedeeld krijgen. Furious Seven verveelt werkelijk geen moment binnen een duur die toch best ver over de twee uur heengaat. Het acteerwerk is niet briljant en het schrijfwerk is dat evenmin, maar als ervaring telt deze film dubbel en dik.

Stijlvol misdaaddrama met een aantal bijzonder sterk uitgewerkte scenes en goed acteerwerk vanuit Mark Wahlberg en Joaquin Phoenix. In het begin lijken de twee heren een beetje verdwaald te zijn binnen de opzet van de film, maar eenmaal hun verschijningen worden voorzien van de benodigde diepgang raken ze effectiever betrokken bij de inhoud. Verder valt vooral de visuele regie van regisseur James Gray op, waartussen specifiek de regenachtige autoachtervolging en de finale in het grasveld de kroon spannen. Erg fijne scenes die zonder twijfel een eigenzinnige stempel drukken op We Own the Night. De film duurt echter wel wat te lang en de inleiding wordt te ver uitgesponnen, maar deze nemen niet weg dat het filmische schouwspel te allen tijde boeiend blijft.

Klassieke thrillerfilm met een erg sterke eerste helft, waarin regisseur Alfred Hitchcock wel degelijk een stempel weet te drukken op zijn carrière. De inhoud zit binnen Dial M for Murder namelijk goed in elkaar en de wisselwerking tussen personages werkt uitstekend, ondanks dat de dialogen met enige regelmaat iets scherper of bijtender hadden gemogen. De opzet van het plan evenals de uitwerking ervan vormen een boeiend weerzien, maar helaas lijkt de film op de rem te trappen naarmate de tweede helft vordert. De personages raken enigszins uitgewerkt en de inhoud begint minder te overtuigen, waardoor de film met een ietwat zoutloze indruk eindigt. Niettemin wordt een voldoende makkelijk gerechtvaardigd met de inleiding.

Melige avonturenfilm en een vroeg project voor regisseur Robert Zemeckis, die later een boel projecten evenals klassiekers zou afleveren. Romancing the Stone pakt de zaken voornamelijk luchtig aan en betrekt weinig ambitie om het eindresultaat verder omhoog te krikken. Het is voor iemand als Zemeckis een wat teleurstellende filmervaring, maar niettemin gebeurt er een heleboel om de kijker vermaakt te houden. Het compenseert het gebrek aan chemie tussen Michael Douglas en Kathleen Turner, die eigenlijk niet sterk genoeg acteren om de film op sleeptouw te nemen. Danny DeVito daarentegen speelt echter een leuk bijfiguurtje en past perfect binnen de gecreëerde toonzetting. Dankzij het hoge tempo en de fijne afwisseling tussen gebeurtenissen is het een best amusante film geworden, maar wel één die te lang duurt en de basis niet helemaal onder de controle weet te krijgen. De eindbeoordeling zit dan ook tegen de middelmaat aan.

Gepolijste voorganger op de bekende televisieserie, met eenzelfde sfeerimpressie. Alhoewel de stilering iets moderner wordt opgezet door regisseur Alan Taylor, lijkt de inhoud redelijk dicht bij de kern te blijven. Helaas is die desbetreffende inhoud maar zeer beperkt interessant, met te weinig gebeurtenissen en te veel opbouw om The Many Saints of Newark doorlopend boeiend te krijgen. De personages zijn namelijk niet intrigerend genoeg (Alessandro Nivola) of krijgen te weinig mee (Leslie Odom Jr. evenzeer als Michael Gandolfini) om de rechtvaardiging van een 120 minuten speelduur strak te trekken. De scenarioschrijvers doen hun best om iedereen een zekere mate van diepgang mee te geven en de inkleuring van de achtergrond is bovengemiddeld fraai, maar toch levert het een gematigd interessante filmervaring op.