Log

Wisselvallige horrorthriller die wat te ruim omgaat met de speelduur, want 100 minuten is te lang voor de redelijk dunne inhoud waar The Tank mee op de proppen komt. Het acteerwerk evenals de praktische effecten naarmate het einde vordert zijn aardig, maar uiteindelijk werkt dit geheel van regisseur Scott Walker beter als spookhuisfilm dan als monsterfilm. Helaas kantelt dit project in de tweede helft duidelijk naar de tweede optie, maar vanaf dat moment verliezen de makers vrijwel elke manier van controle over de spanningsboog. Het duurt bovendien allemaal wat lang en kent weinig grootse hoogtepunten, maar voor een keertje entertaint het best.

Redelijke horrorfilm die nergens heel spannend weet te worden, maar uiteindelijk aardige controle over het mysterie toont. Cate O'Connor speelt een opvallend innemende hoofdrol en draagt deze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want de regie van Perri Cummings en Paul Anthony Nelson blijft wat vlakjes. Zeker het kleurenpalet komt aan de kale kant voor de dag en de camera draait niet altijd even vlot met de actie mee, maar gelukkig zijn er wat praktische effecten om de horrorliefhebber tevreden te houden. Nergens is Apparitions bijzonder kwalitatief, maar het vermaakt voor een keertje best aardig.

Intense en zeer realistische oorlogsfilm waarin regisseursduo Alex Garland en Ray Mendoza elkaar uitstekend weten te vinden. Garland zijn hand is vooral te herkennen aan de overtuigende en doeltreffende geluidsbewerking, die net als bij zijn vorige project een stevig handje helpt om de ervaring aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk is overtuigend, de beelden zijn uiterst beklijvend en de hele film lang heerst er een nare sfeerzetting. Het jammerlijke is dat het gebeuren nergens heel spannend weet te worden en wellicht wat context mist met betrekking tot het totaalplaatje, maar Warfare blijft niettemin akelig wapengekletter. Een bioscoopbezoek brengt gegarandeerd suizende oren met zich mee.

Kunstzinnige dramafilm met overtuigend acteerwerk en een apart concept, maar evenzeer met een afstandelijke en oninteressante presentatie. Regisseuse Jessica Hausner gooit het in vergelijking met haar vorige werk over een andere boeg en kiest voor een directe en kleurloze aanpak. Statisch camerawerk en een gebrek aan visuele ondersteuning maken van deze Club Zero op die manier een nogal trage film die zelden weet te beklijven. Een aantal opvallend smerige scenes schrikken de kijker wakker uit zijn of haar slaap, verder is dit een erg langzaam gebeuren met een groot gebrek aan hoogtepunten.

Zeer teleurstellend vervolg op bronmateriaal dat nooit om een nieuw hoofdstuk heeft gevraagd. Spijtig genoeg zien de makers er een specifiek soort succes in (dat mij als kijker volstrekt ontgaat) en het resulteert in een ellendig oninteressante wirwar tussen diverse genres. Het drama-aspect werkt niet door een gebrek aan innemende personages, maar het griezelige aspect werkt al helemaal niet door een tekort aan effectieve spanning. Nergens slaagt regisseur Ole Bornedal erin om een bepaalde dreiging of gevaar tot leven te wekken, enkel de finale (na een minuut of 100) leeft kort op. Het acteerwerk is aardig, maar het gebeuren dat hier wordt neergezet boeit simpelweg totaal niet.

Vermakelijke, maar niettemin nogal omhooggetilde dramafilm met een aantal muzikale evenals griezelige inslagen. Michael B. Jordan doet het werkelijk uitmuntend in zijn dubbele hoofdrol en hij kan rekenen op overtuigend acteerwerk vanuit zijn medecollega's. Regisseur Ryan Coogler neemt uitgebreid de tijd om de desbetreffende wereld in te kleuren en brengt zijn personages daarmee goed tot leven, zelfs de vampieren krijgen ondersteuning van een best gave inkleuring. Helaas is de opbouw boeiender dan de uiteindelijke ontknoping, vooral door het gebrek aan spanning en een ellendig korte geweldsuitspatting. De nasmaak is daardoor nogal bitter, het laatste kwartier schiet zelfs onherroepelijk uit de bocht met een onderbelichte inslag die slordig en erg geforceerd in het geheel wordt gedrukt. De algemeen aparte vormgeving rechtvaardigt makkelijk een voldoende, maar het zure gevoel overheerst te sterk voor een hoger cijfer dan dat.

Authentieke, maar niet al te interessante combinatie tussen een oorlogs- en een actiefilm. Jorma Tommila wordt met de taak belast om een zwijgzame krachtpatser te spelen die eigenhandig en bloedig afrekent met de vijanden die achter hem aan zitten. In dat opzicht toont regisseur Jalmari Helander genoeg lef om met redelijk grafisch geweld overweg te kunnen, maar hij weet van deze Aatami helaas geen boeiend figuur te maken. Er wordt de kijker nogal weinig aanleiding geboden om iets voor hem te voelen en zijn achtergrond in goudzoeken is helaas ook erg kaal. Het trage tempo en een nogal dommige finale gooien verder roet in het eten, maar uiteindelijk heeft de grafische bombarie tussen de Fin en de nazi's wel een bepaalde charme. Helaas niet genoeg charme om een voldoende te rechtvaardigen.

Uitstekende dramakomedie waarin regisseur Michael Showalter de balans tussen humor en sentiment uitstekend weet te beheersen en af te wisselen, ondanks dat de draai richting de tweede helft duidelijk naar de tweede kant gaat. Jim Parsons (specifiek) en Ben Aldridge zijn verbluffend sterk als koppel dat te maken krijgt met een zware last en redden zich uitstekend in zowel de luchtige als zware situaties. Showalter hoeft eigenlijk met deze twee castleden niet eens meer te dirigeren om de aandacht van de kijker vast te houden, maar doet niettemin een effectieve poging. De finale is doeltreffend en het verloop verveelt geen moment, enkel wat randzaken (ondanks hun relevantie) worden onvoldoende uitgewerkt om diens extra tijd te rechtvaardigen. Het zijn kleine smetjes op een film die erg effectief is in wat het moet doen.

Onevenwichtige thrillerfilm die een enorme kans onbenut laat richting het einde, waarin regisseur Alex McAulay nadrukkelijk voor een brave afsluiting kiest. Dat zijn helaas niet de inslagen die een film als Don't Tell a Soul boven water kunnen houden, want vanuit het basisconcept wil het ook niet echt lekker vlotten. De wisselwerking tussen Jack Dylan Glazer en Fionn Whitehead is op die manier interessanter dan de sinistere gebeurtenis die het verhaal voorwaarts moet duwen. De spanning komt nergens lekker los en het eerste uur hobbelt vooral wat braafjes aan de kijker voorbij. Naarmate het laatste halfuur zijn intrede doet, pakt McAulay uit met een aantal interessante wendingen. Helaas worden die afgesloten met weinig lef, waardoor je niet bepaald met veel stof achterblijft en vooral de neiging krijgt om dit project voor een groot deel te vergeten. Er wordt goed geacteerd en de visuele stilering is passend, maar niet genoeg om een voldoende te rechtvaardigen.

Darren Mann en Stephen Dorff zijn uitsteken op dreef in deze aardig geregisseerde, maar ietwat brave sportfilm. Hun personages, ondanks de nogal aparte karakterontwikkeling, houden Embattled dan ook vooral boven water. Het ligt namelijk niet aan de regie van Nick Sarkisov waar deze film zijn efficiëntie mee bemachtigd, maar eerder aan de invulling vanuit de castleden. Het inhoudelijke gebeuren is verder vooral erg voorspelbaar, met weinig afwijkingen van de genrenormen. De tweede helft moet het hebben van een aparte wending, maar daar zijn de meeste unieke punten op dat vlak mee benoemd. Bijzaak zoals de conditie van Colin McKenna en de relatieopbouw tussen Mann en Ava Capri worden bovendien verwaarloosd, maar de speelduur van 117 minuten is snel om en de tijd wordt goed opgevuld. Vooral voor de fanaten van de desbetreffende sport is dit een degelijke aanrader.

Vervolgfilm evenzeer onder handen genomen door regisseur Tim Story, die van Ride Along 2 vooral een schmierfestijn maakt naar het hart van Kevin Hart (pun intended). Toch is het Ice Cube die beter voor de dag komt, ondanks het aanzienlijke gebrek aan ruimte dat zijn personage in vergelijking met Hart krijgt. Het blijft allemaal verder erg bekend terrein en een boel geforceerde humor zit de inhoud van de film in de weg. Het acteerwerk van de bijpersonages (vooral Olivia Munn loopt het hele gebeuren met één enkele gezichtsuitdrukking rond) is daarnaast niet best en het verhaal vooral wat saai. Een hoog tempo en een boel luidruchtigheid houden de kijker redelijk vermaakt, maar daarmee zijn de meeste positieve punten weer benoemd.

Regisseur Christopher B. Landon blijft zijn scherpe blik op puur popcornvermaak behouden binnen zijn nieuwe mysteriethriller, die vooral opvalt door zijn moderne visuele inslag. Voortdurend wordt er wel een manier gevonden om de film boeiend te houden op dat vlak, specifiek door te spelen met lettertjes op het scherm of unieke camerastandpunten. Het ziet er allemaal degelijk uit en Meghann Fahy doet het uitstekend in de relatief ingewikkelde hoofdrol die haar wordt toebedeeld. Een onevenwichtige finale en een ietwat saai ingekleurde schurk gooien roet in het eten voor een hoger cijfer, maar Landon rechtvaardigt in ieder geval zijn succes als regisseur met deze nieuwe toevoeging aan zijn curriculum vitae.

Regisseuse Catherine Hardwicke brengt een aardige combinatie tussen een grote variatie aan genres, zonder er specifiek eentje te kiezen als hoofdgenre. Dat maakt van Miss Bala gelukkig juist een doeltreffend volle film met genoeg insteken om het plot voorwaarts te duwen, waartussen Gina Rodriguez overtuigt in de hoofdrol. Haar relatieontwikkeling met Ismael Cruz Cordova oogt wat onafgemaakt, maar ze doet het zonder meer keurig in een verschijning die best veel van haar kwaliteiten eist. De actiescenes zijn wat te kort voor een blijvende indruk en de finale gaat te ver buiten de bocht in vergelijking met het geloofwaardigere restant van de film, maar Miss Bala vormt een redelijk kwalitatief eindresultaat. Hardwicke doet zich er echter wel goed aan met meer durf te dirigeren voor haar volgende film, zodat het ook wat beter weet te onderscheiden.

Aardige combinatie tussen zachte horrorelementen en dramatiek, mede door een redelijk originele aanpak vanuit regisseur Sonny Mallhi. Zijn leiding resulteert in een aantal aparte beelden en doeltreffende muziekkeuzes, ondanks het gebrek aan spanning. Family Blood ademt namelijk nergens de dreiging uit die de hoofdsituatie met zich mee moet brengen, enkel de opening omtrent een zekere mate van gevaar. Gelukkig wordt er daartegenover aardig geacteerd door Vinessa Shaw en James Ransone. De kinderen zijn minder overtuigend en de finale gaat net te lang door, maar uiteindelijk blijft de film als geheel onvoorspelbaar en apart genoeg om niet te vervelen.

Regisseur Ben Younger profiteert van inspirerend bronmateriaal om zijn film mee in te kleuren, maar Miles Teller maakt een nogal ongeloofwaardige indruk als topatleet. Vaak komt hij namelijk aanzienlijk minder ervaren over dan zijn tegenstanders en de passie voor zijn vak slaat zelden aan, ondanks z'n professionele pogingen om dit wel voor elkaar te boksen. Specifiek de finale resulteert door eerdergenoemde redenen in een ware afknapper, maar gelukkig wordt er degelijk geacteerd en omtrent de inhoud genoeg om een speelduur van 116 minuten te rechtvaardigen. Op visueel vlak bovendien rauw en direct genoeg om de setting te kunnen ondersteunen, maar daar houden de meeste complimenten vervolgens mee op.

Stijlvolle, maar brave actiethriller met een passende Henry Cavill in de hoofdrol. Regisseur Mabrouk El Mechri toont dat hij over een aardig oog voor detail beschikt, waardoor The Cold Light of Day vol zit met mooie locatiekeuzes en komt met een fraai in beeld gebrachte actiefinale. Het jammerlijke is dat de inhoud te weinig verrassing brengt om dat gepast te kunnen ondersteunen, daarnaast is het gebrek aan innovativiteit ook spijtig. Tussendoor zitten er namelijk meerdere achtervolgingen en kogelwisselingen in die nogal braaf voor de dag komen en daardoor niet beschikken over een memorabele natuur. Het acteerwerk is over de grote lijn degelijk (ondanks de ongeloofwaardigheid van Sigourney Weaver als schurk) en het duurt allemaal niet te lang, maar El Mechri doet zich er goed aan de onderscheidendheid actiever op te zoeken.

Flauwe familiefilm met een onafgemaakte inhoud, maar waarin uiteindelijk voor de makers wel wordt bereikt wat er bereikt moet worden. Zo kent Big Fat Liar een grote dosis slapstickhumor en een hoop luidruchtigheid om de doelgroep aan de buis gekluisterd te houden. Frankie Muniz en Paul Giamatti passen goed in de rollen die ze worden toebedeeld, maar het scenario vangt er verder weinig mee aan. Zo worden er niet bepaald veel lessen geleerd, conflicten worden binnen een enkele scene verholpen en neemt het algemene simplisme best storende vormen aan. Erg geslaagd is de humor bovendien niet, tenzij je er natuurlijk van houdt. In principe zet regisseur Shawn Levy niet veel meer neer dan een nogal uitgesmeerd geheel van een zeer dunne inhoud, maar tot op zekere hoogte blijft het entertainend.

Mierzoete dramakomedie met een nogal flauwe inhoud, maar regisseur Gail Mancuso kopieert de toonzetting van het vorige deel min of meer perfect. Er hangt een doeltreffend subtiele sfeerzetting waardoor de film een fijne flair kent, met genoeg insteken om de inhoud voorwaarts te duwen. De voice-over is wat overbodig, maar het acteerwerk is netjes en het concept leent zich voor de benodigde dosis originaliteit. Jammerlijk is dat de scenarioschrijvers er verder weinig mee aanvangen, waardoor dit vervolgdeel in tegenstelling tot het eerste hoofdstuk niet hoeft te rekenen op verrassingen. De personages zijn ook wat te clichématig geschreven om een blijvende indruk te maken, maar het vormt niettemin vermakelijke kwaliteit met genoeg gebeurtenissen en vaart.

Degelijke thriller met een aantal spaarzame actiescenes, al zie je de meeste beelden daarvan in de trailer. Regisseur James Hawes brengt gelukkig genoeg naar voren om van The Amateur een redelijk strak in elkaar gezette film te maken waarbinnen Rami Malek goed op dreef is. Er wordt hier duidelijk gemikt op een directe en realistische toonzetting, maar daardoor valt het wel op dat een hoop van de extra personages nogal clichématig voor de dag komen. Daarnaast worden er behoorlijk grootse daden verricht die wat inleiding missen om het plot bij te houden, maar visueel oogt het netjes en de speelduur wordt keurig ingevuld. Erg vernieuwend of bijzonder is het allemaal niet, maar het vermaakt voor een goede twee uur meer dan degelijk.

Losgeslagen romantische komedie waarin Virginia Gardner en Dylan Sprouse een aardig duo vormen, maar duidelijk niet op kunnen tegen het nogal onevenwichtige en kinderachtige scenario. Zo vormt Beautiful Disaster een behoorlijk ongeremde mix tussen diverse genres die niet al te best met elkaar worden afgewisseld, zeker de humor komt er nogal bekaaid vanaf. Het basisconcept waarbij de twee een soort afspraak met elkaar hebben wordt bovendien onder het tapijt geschoven en allerlei randzaken (zoals dat plot rondom Gardners vader) worden tamelijk willekeurig in het gebeuren gepropt. Regisseur Roger Kumble dirigeert met een goed gevoel voor visuele beelden en er hangt een degelijk tempo, maar uiteindelijk voelt de film vooral aan als een makkelijk in elkaar gezet rommeltje.

Degelijk ingericht oorlogsdrama dat een conflict zoveel mogelijk vanuit twee verschillende perspectieven probeert te belichten, maar voor de oplettende kijker valt echt wel op te maken dat regisseur Avi Nesher en zijn scenarioschrijvers niet heel neutraal zijn geweest. De commune krijgt op die manier aanzienlijk meer aandacht dan Amir Khoury en zijn filmproject, terwijl het verhaal juist vanuit dat tweede moet worden verteld. Gelukkig wordt er over de grote lijn goed geacteerd, ziet het er op visueel vlak erg verzorgd uit en wisselen de genres elkaar voor de verandering best goed af. Een emotionele impact laat het zeker niet achter, maar de productie oogt keurig voor wat het is en includeert daarnaast inhoudelijk vooral genoeg om niet of zelden te vervelen.

Herziening brengt geen wijzigingen in het oorspronkelijke cijfer. Met Pontypool mikt regisseur Bruce McDonald erg op de kracht van zijn castleden en de originele invalshoeken van het concept, maar het claustrofobische effect dat mijn medecollega's op MovieMeter hebben ervaren komt bij mij niet door. Een hoop slappe dialogen en gedoe in het eerste uur op die manier dat simpelweg niet aanslaat, waardoor er binnen deze film bitterweinig te beleven valt. Het tempo wordt opgeschroefd in het laatste halfuur, het acteerwerk is degelijk en McDonald zet een lekker grauwe look neer, maar dat alles kan niet verhullen dat merendeel van dit geheel niet al te interessant voor de dag komt.

Visueel knap ingerichte oorlogsfilm met een te lange speelduur en ietwat gebrekkige ambitie. Natuurlijk kan een verhaal dat rondom een waargebeurd persoon draait niet verdraaid worden, maar regisseur J.D. Dillard laat Devotion wel heel erg aanvoelen als soortgelijk historisch materiaal dat in Amerika keer op keer wordt verfilmd. In dat opzicht doet deze film weinig opzienbarends, maar toch wordt het budget van 90 miljoen voluit benut. De oorlogsscenes komen overtuigend en stijlvol voor de dag en er wordt over de grote lijn goed geacteerd, al krijgen weinig leden de ruimte om onder hun karikatuur uit te kunnen komen. Het is uiteindelijk de lange speelduur en een gebrek aan hoogtepunten die Devotion de das omdoen, maar dit neemt niet weg dat Dillard zeker kwaliteit heeft getoond.

Goedkoop niemendalletje, maar wel eentje die vermakelijk genoeg wegkijkt. Vooral het simplisme vanuit regisseur Patrick Rea kent een verademend effect, waardoor I Am Lisa zich zo min mogelijk bezighoudt met allerlei onnodige randzaken en vertragende inslagen. Het blijft altijd lekker rechttoeaan, al beginnen de budgettaire beperkingen na enige tijd wel te wegen. Vooral de make-up effecten en het gebrek aan sfeer/spanning vormen minpunten waar Rea niet tegenop kan, ondanks dat Kristen Vaganos ter compensatie erg haar best blijft doen om wat van haar hoofdpersonage te maken. Met wat minder dramatiek en meer tempo had de film mogelijk een voldoende kunnen behalen, want Rea toont zeker potentie op meerdere vlakken.

Regisseur Christopher McQuarrie neemt het volgende deel van de M:I-reeks onder handen en levert daarmee zijn beste werk tot nu toe af. Dit zevende hoofdstuk van de befaamde spionnenreeks zit namelijk boordevol gebeurtenissen, snelheid en spanning. Uiteraard gaat dat in combinatie met de benodigde clichés en humor die nogal wordt opgedrongen op verkeerde momenten, maar eenmaal de remmen worden losgelaten loopt het allemaal erg lekker. Een speelduur van wel 163 minuten wordt er in ieder geval aanzienlijk draaglijker mee en Tom Cruise lijkt zich wel te vermaken in de hoofdrol. De finale vormt een absoluut hoogtepunt (zoals het binnen dit soort projecten hoort), tussendoor ontbreekt er echter nog een semi-hoogtepunt. Niettemin vormt dit geheel Hollywood zoals het hoort, als je er van houdt.

Volle film waarin de meest originele insteek vooral onder het tapijt wordt geschoven. Zo is het idee van Liam Neeson die de ziekte van Alzheimer oploopt in een actiefilm best leuk gevonden, maar het kent een dermate minieme inslag op de inhoud dat ze het net zo goed weg hadden kunnen laten. Regisseur Martin Campbell toont dat hij wel degelijk gevoel heeft voor het genre, maar de uiteindelijke geweldsdelicten zijn te schaars om indruk te maken. De montage en het camerawerk ogen netjes en verzorgd, maar de personages evenals het verhaal worden werkelijk geen moment interessanter. Jammer, want de scenarioschrijvers leken wel degelijk een idee te hebben waar wat mee aan valt te vangen.

Felle kleuren en een aantal fraaie geweldsexplosies nemen niet weg dat The Protégé van regisseur Martin Campbell een nogal flauwe bedoening is geworden. Dat valt de castleden echter niet aan te rekenen, want Maggie Q, Samuel L. Jackson en Michael Keaton doen het best aardig in de redelijk ondankbare rollen die ze worden toebedeeld. Campbell en zijn scenarioschrijvers experimenteren er namelijk op los om een zekere mate van onvoorspelbaarheid te creëren, maar veel verder dan een aantal flauwe wendingen en bordkartonnen personages komen ze niet. Het verhaal maakt verder een uitgekauwde en weinig interessante indruk en de actiescenes zijn te spaarzaam om deze film herhaaldelijk boeiend te krijgen. Hierdoor pakt het al bij al saaier en serieuzer uit dan nodig is en dat levert een weinig memorabele kijkervaring op.

Absurdistisch schouwspel waarin het nostalgische spelletje op het grote doek tot leven wordt gebracht, helaas op de meest infantiele manier mogelijk. Regisseur Jared Hess lijkt de (jonge) doelgroep van deze film iets te serieus te nemen, waardoor A Minecraft Movie verzandt in een spervuur van luidruchtigheid, vervelende personages, simplistische humor en een volstrekt bezopen verhaal bezaaid met clichés. Zelden pakt een eindresultaat uit met zo'n grote dosis onzin en de creativiteit die het concept met zich moet meebrengen is daarnaast ver te zoeken. Buiten Jack Black en Jason Momoa zijn er ook geen castleden met een zeker acteertalent of begrip voor de idioterie waarin ze terecht zijn gekomen. Op die manier zit deze film van Hess vol met onderontwikkelde personages en oninteressante gebeurtenissen. Het is dat 't tempo enorm hoog ligt en de visuele stijl uitnodigt voor wat lollige plaatjes, maar dit neemt niet weg dat het uiteindelijk een nogal onuitstaanbaar geheel is geworden.

Ongeremde actiekomedie die regisseur Adam McKay vooral portretteert als een nogal lomp iemand met een voorliefde voor luidruchtige humor. Weinig betere opties dan Will Ferrell en Mark Wahlberg om zo'n aanpak vervolgens naar het grote doek te communiceren, want ze lijken zich hier heel goed te beseffen wat hun personages van diens kwaliteiten vereisen. Ferrell komt opvallend gecontroleerd over als excentrieke agent en Wahlberg vult hem goed aan, waardoor een boel van de komische momenten best effect weten te zijn. Helaas komt dat wel met een bezopen verhaal waar veel te veel aandacht aan wordt besteed en die onzin met Eva Mendes duurt wel erg lang, maar The Other Guys doet uiteindelijk precies wat het moet doen en dat is de kijker voor 107 minuten lang in zijn of haar houden.

De Indiase regisseur Shekhar Kapur brengt twee totaal verschillende culturen gezellig bij elkaar in deze vermakelijke, maar nogal uitgekauwde romantische komedie. Daarin spelen Lily James en Shazad Latif overtuigende hoofdrollen en delen bovendien een doeltreffende chemie, maar toch faalt het scenario erin om hun relatieontwikkeling geloofwaardig naar voren te brengen. Eenmaal de conflicten namelijk worden opgedrongen oogt het gebeuren wat afgeraffeld en gehaast, met een boel weinig efficiënte en vooral geforceerde humor. Emma Thompson speelt in deze film mogelijk haar meest nutteloze en overdreven bijrol en Kapur ontkomt niet aan de brave clichés, maar uiteindelijk kijkt het best degelijk weg. Een gebrek aan hoogtepunten ontneemt What's Love Got to Do with It een nipte voldoende.

Mengelmoes aan diverse genres wordt met een hoog tempo en veel overgave gebracht, maar helaas weet regisseur Alex Scharfman zijn eigen kwaliteiten niet al te overtuigend te vertalen naar het grote doek. Zeker de visuele effecten zijn houterig en de satirische humor is te makkelijk. Jenna Ortega, Paul Rudd en Will Poulter spelen gelukkig overtuigende personages, die uiteindelijk door het scenario te veel in een hoek worden geduwd. Hierdoor weten de originele ideeën van Death of a Unicorn nooit volledig te stralen, maar het kan niet ontkend worden dat die ideeën er wel degelijk zijn. De relatieontwikkeling tussen Ortega en Rudd is bovendien geslaagd en het gebeuren blijft onvoorspelbaar, maar uiteindelijk ook ietwat ongecontroleerd.

De Braziliaanse regisseur Afonso Poyart hoopt een uitgekauwd detectiveverhaal van een frisse inslag te kunnen voorzien door wat elementen te lenen uit het sciencefictiongenre. Anthony Hopkins wordt aangewezen om dat overtuigend naar het grote doek te vertalen, maar helaas komt het allemaal erg wisselvallend voor de dag. Voor enige tijd wil de bovennatuurlijke insteek bijvoorbeeld best boeiend zijn, maar uiteindelijk houdt het mysterie simpelweg geen stand en krijgt de relatieontwikkeling te veel ruimte. Poyart lijkt niet helemaal te weten waar de sensatie vandaan gehaald kan worden, waardoor Solace enigszins ongebalanceerd en ongecontroleerd voor de dag komt. Op visueel vlak ziet het er verder keurig uit en er zitten zeker originele vondsten in, maar te weinig om het volledige eindresultaat naar een hoger niveau te krijgen.

Overtuigend geacteerd en op visueel vlak erg keurig ingekleurd, maar de inhoud van Órbita 9 is volstrekt oninteressant en nodeloos langzaam. In principe wordt het concept vroeg uit de doeken gedaan, daarna leek regisseur Hatem Khraiche niet helemaal meer te weten wat hij met het gebeuren aan moest. De voortgang springt vervolgens van de hak op de tak en de ontluikende romantiek mist in elk opzicht een specifieke vonk of chemie. De acteurs en actrices zitten bovendien dermate diep in hun eigen rol gewikkeld dat ze de indruk wekken dat hun medecollega's niet eens bestaan. Daardoor verzandt de film in een redelijk afstandelijk gebeuren zonder spanning, hoogtepunten en/of memorabele scenes. Knap gemaakt is het wel, maar dat maakt het in dit geval niet veel innemender.

Schokkend en beklemmend bronmateriaal wordt door regisseur Alex Kalymnios en scenarioschrijver Stephen Tolkin nogal geforceerd in een zeer beperkte speelduur gepropt. Het verhaal van 88 minuten moet namelijk een periode van 11 jaar belichten, maar deze jaren worden onduidelijk aangegeven en het tempo ligt veel te hoog om ergens als kijker bij stil te kunnen blijven staan. De personages worden er bovendien niet veel sympathieker op, ondanks het overtuigende acteerwerk. Enkel Raymond Cruz valt als misdadiger redelijk buiten de boot, vooral omdat zijn figuur een intimiderende uitstraling mist. Het waargebeurde aspect zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar de voortgang, al maakt de rommelige invulling dat nodeloos ingewikkeld.

De Koreaanse regisseur Bong Joon Ho brengt een fraai vormgegeven sciencefictionkomedie met een helaas weinig subtiele satirische inslag. De manier waarop bepaalde figuren in Mickey 17 worden neergezet is ronduit infantiel, waardoor zeker de humor van deze film niet echt uit de verf weet te komen. Gelukkig doet Robert Pattinson het overtuigend in een best gewaagde en veeleisende hoofdrol, al blijft ook hij erg veel hangen in typerende trekjes. Ho vergeet verder vooral om een aantal hoogtepunten neer te zetten, want zeker de finale komt bij lange na niet zo meeslepend of innemend voor de dag als dat de makers hadden gehoopt. Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette leveren daarnaast een aantal van hun meest irritante acteerprestaties ooit af en dat maakt een zit van 137 minuten natuurlijk niet veel draaglijker. Dankzij een onvoorspelbare inhoud en mooie visuele effecten wint Mickey 17 echter wel een nipte voldoende.

Herziening laat er een halfje vanaf vallen. The Sixth Sense is dan ook weinig effectief materiaal om opnieuw te bekijken als je de insteek van het verhaal vooraf al weet, helaas laat dat in het geval van regisseur M. Night Shyamalan vooral zien dat het qua logica meerdere steken laat vallen. In bepaalde opzichten moet je bijvoorbeeld wel erg bijgelovig zijn om mee te kunnen gaan in de afloop en vooral de onwetendheid van de personages. Gelukkig doet Haley Joel Osment het erg goed, loopt het tempo best vlot en vinden de makers een aantal originele invalshoeken om op te kunnen bouwen. De status van klassieker blijft uiteraard staan, voor mij persoonlijk werkt het allemaal simpelweg wat minder.

Regisseur David Ayer en Jason Statham vormen samen een aardig duo en brengen een volstrekt bezopen verhaal best overtuigend naar voren. Het wordt Statham namelijk niet makkelijk gemaakt om tussen al het sterk aangezette sentiment en de weinig overtuigende clichés heen te acteren, maar hij weet het allemaal keurig neer te zetten. Uiteindelijk zijn het natuurlijk vooral de actiescenes die tellen en dat wordt door Ayer zeer overtuigend neergezet. De klappen zijn raak, de inrichting is lekker modern en het tempo ligt voortdurend doeltreffend hoog. A Working Man duurt wat lang voor de gebrekkige inhoud, maar kijkt niettemin lekker weg en dat telt binnen dit soort projecten natuurlijk als de hoogste prioriteit.

Belachelijke opstapeling van onlogische gebeurtenissen en onafgemaakte make-up effecten. Eenmaal het concept visueel namelijk volledig uit de doeken wordt gedaan komt regisseuse Alexandra Senza niet veel verder dan speelgoedattributen die op gezichten worden geplakt. Het verhaal wordt daarnaast onoverzichtelijk en buitengewoon rommelig naar voren gebracht. Situaties escaleren binnen één enkele scèneovergang zonder duidelijke aanleiding en op die manier suddert het allemaal op een niet al te boeiende manier voorwaarts. Annie Tuma levert overtuigend acteerwerk af en vormt daarmee zowat het enige lichtpuntje van Flee the Light, de rest komt eerder bedenkelijk voor de dag.

Romantische dramafilm met een origineel concept, maar waarin de personages niet echt tot leven willen komen. Gerard Butler en Hilary Swank leveren degelijk acteerwerk af, maar creëren onder elkaar weinig chemie waardoor de kijker niet bepaald wordt uitgenodigd om met ze mee te leven. Regisseur Richard LaGravenese profiteert van een aantal fraaie locatiekeuzes, maar brengt weinig tempo aan het inhoudelijke gebeuren waardoor het verhaal nergens meeslepend wil worden. Daarop volgen diverse gebeurtenissen die wisselen tussen humor, drama en opbloeiende romance, zonder dat er eentje tussenuit wil steken. Gelukkig wordt het allemaal met genoeg vaart gebracht om niet te vervelen en Harry Connick Jr. speelt een zeer lollige bijrol. Daarvoor uiteraard nog bonuspunten.

Herziening brengt hetzelfde resultaat teweeg. Michael Cera en Jonah Hill vormen een aanstekelijk duo binnen een wereld die door Greg Mottola met volle overgave wordt neergezet. Superbad is dan ook zeker niet ontdaan van komische momenten, maar helaas gaan deze nogal bedolven onder het spervuur aan vulgaire en infantiele humor. De focus ligt dubbel en dik op smerige dialogen, waartussen de makers weinig variatie tonen om de kijker aan het lachen te krijgen. De afwisseling tussen de geeks en de agenten vormt daarbovenop gelukkig een aardige afwisseling, maar eentje die helaas niet heel effectief voor de dag komt. Al bij al vormt deze film aardig vermaak voor een keertje, zonder grootse hoogtepunten.