Log

Zeer opvallende debuutfilm van de iconische griezelregisseur Tobe Hooper, die eigenlijk dus helemaal niet is begonnen met films in dat genre. Eggshells is vooral heel erg uniek en moeilijk in een hoekje te drukken, maar als je dan een poging moet wagen, zou dit inderdaad vallen onder een fantasierijk drama met maatschappijkritische noten. Het acteerwerk is daarbinnen niet erg sterk en de nogal losbandige aanpak van Hooper maakt er niet altijd een overzichtelijk verhaal van, maar het geheel is bijzonder experimenteel, kleurrijk en creatief. Het vormt daarmee een typerend voorbeeld van een vakman die zijn creatieve geest helemaal de vrije loop kan laten en vernieuwende ideeën op het scherm weet te toveren. Zo'n einde is in ieder geval sterk voer voor de kunstliefhebbers.

Chaotische productie met een plastic krokodil die af en toe door een houten muurtje wordt gesmeten en een volstrekt achterlijke Neville Brand, die de helft van de tijd compleet onverstaanbaar is. Eaten Alive had een groter budget dan de voorgangers van regisseur Tobe Hooper en met zijn talent had hij daar creatieve dingen mee moeten doen, maar hij komt uiteindelijk niet heel ver. Het acteerwerk is op die manier bijzonder slecht, maar dat kan je verwachten als de helft van je dialogen uit harde stemklanken bestaat. Het decor ziet er gelukkig sfeervol uit en Hooper doet zijn best om de camera overal in, onder en boven te krijgen, maar het eindresultaat getuigt vooral van rommeligheid en besluitenloosheid. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat men geïntimideerd raakt door zo'n rare bobo met zeis. Wel bonuspunten voor de sterke geluidseffecten en muziekkeuzes.

De herziening boet weinig kracht in. Free Guy is wat kinderachtig en soms eenvoudig, maar de makers hebben hun best gedaan om er een bepaalde menselijkheid in te krijgen en op technisch vlak ziet het er goed uit. Regisseur Shawn Levy betrekt opvallend strak camerawerk in de productie en doet gelukkig niet te veel zijn best om de effecten realistisch te laten overkomen, dat zou in deze wereld ook niet gepast zijn. Ryan Reynolds is verder vooral zichzelf en daar moet je waardering voor kunnen opbrengen, anders is een film zoals deze snel een lange zit. In ieder geval werkt de doordenderende focus op vermaak erg goed en levert daarmee een vlotte ervaring op.

Teleurstellend en overbodig vervolg op de klassieker uit 1987, dat een groot raadsel met zich meebrengt wat betreft de beweegreden van regisseur Oliver Stone om dit onder handen te nemen. Hij kent gelukkig profijt van goed acteerwerk, iets dat je wel kunt verwachten als je Michael Douglas en Shia LaBeouf opneemt in de hoofdrollen. De montage is bovendien modern, maar het scenario spijtig genoeg buitengewoon uitgesponnen en oninteressant. Het volledige middenstuk loopt over van dramatiek die zelden originele of steekhoudende vormen aanneemt. Neem daar een lange speelduur bij en je hebt een eindresultaat dat een vermoeiend weerzien is. Trouwens, een naam zoals Eli Wallach toevoegen aan je cast getuigt van pure interessantdoenerij. Welk realisme brengt zo'n karakter met zich mee?

Een dappere poging van regisseur Oliver Stone om een grootschalige sportfilm op het grote witte doek te toveren, met heel veel personages en allerlei zijpaden om een speelduur van 157 minuten mee in te vullen. Het spijtige is dat alleen de verschijningen van Al Pacino en Cameron Diaz indruk maken, vooral omdat de spelers zelf vervallen in clichématigheid en afstandelijke karikaturen. Zo'n Jamie Foxx wordt bijvoorbeeld door alle heisa compleet naar de onzichtbaarheid gedrukt en LL Cool J is amper een realistisch figuur. Het is bijzonder dat Stone zich dermate veel bekommert om de meest uitgekauwde insteken zoals rijkdom, hebzucht en misplaatste tunnelvisie, waardoor zeker het middenstuk een nogal taai weerzien vormt. Het laatste halfuur focust zich gelukkig wat meer op de sport zelf en is boeiend, maar niet genoeg om de hele film te redden.

De bewuste, zeer precieze regie van Oliver Stone komt in U Turn optimaal naar voren, waardoor deze reguliere thriller zichzelf op bijna elk vlak overstijgt. Het is niet makkelijk om dit soort genrecombinaties passend in elkaar te zetten, maar hier krijgen ze het weliswaar voor elkaar om spanning op te bouwen, humor goed af te werken en een inhoudelijk verhaal te schrijven. Met een speelduur van 125 minuten vervalt het soms allemaal te veel in het naar voren brengen van flauwe typetjes, insteken zoals Joaquin Phoenix en zijn vriendin hadden bijvoorbeeld echt wel geschrapt kunnen worden. Sean Penn doet het gelukkig goed in de hoofdrol en de bijrollen van Nick Nolte en Billy Bob Thornton zijn echt geweldig. Jennifer Lopez is echter beduidend zwakker, maar Stone regisseert dermate strak dat de kijker er makkelijk van wordt afgeleid. Heerlijk absurde film die de kwaliteit van deze vakman onderstreept.

Uitgesponnen biografiefilm met een onovertuigende Anthony Hopkins in de hoofdrol die geregeld vergeet om het befaamde accent na te doen, waardoor president Richard Nixon soms opeens Brits is. Regisseur Oliver Stone levert gelukkig vakwerk af op het visuele vlak, met strak en gecoördineerd camerawerk en gedetailleerde decors. Specifiek de scènes waarin de excentrieke kanten van Nixon naar voren komen zijn sterk en houden de aandacht vast, maar de tweede helft vervalt te veel in uitgesponnen scènes van problematiek. Hopkins vervalt daar in een karikatuur, al zal Stone daar zelf vooral de inbreng hebben gehad om het imago extra te schaden. Het is allemaal verder best degelijk, maar bijzonder lang en bij vlagen erg gespeeld.

De opvallend amateuristische en zwakke keuzes van regisseur Oliver Stone zelf doen Heaven & Earth primair de das om. Zo spreken alle castleden standaard Engels in plaats van Vietnamees, maar moet er een aantal keer een soort taalbarrière worden afgebeeld tussen het Vietnamese volk en Amerikaanse soldaten. Erg klungelig geschreven en gebracht, maar gelukkig haalt Stone goed uit op het vlak van omgevingen en grootschalige oorlogsmomenten. De tweede helft kent de meer inwisselbare momenten, maar er gebeurt voortdurend wel iets aangrijpends om het tempo erin te houden. Hiep Thi Le levert bovendien uitstekend werk af in de hoofdrol.

Regisseur Oliver Stone komt aanzetten met een genrecombinatie binnen een onderwerp waar hij veel over weet, namelijk de Vietnamoorlog. Hij kiest daarvoor uitstekend bronmateriaal om de tragedie van zo'n gebeurtenis goed in beeld te brengen, ook al geeft het hem natuurlijk daarnaast veel ruimte om zijn eigen mening te communiceren. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit, met aardig acteerwerk, een heleboel gebeurtenissen en een redelijk tempo. Toch valt de afwisseling tussen diverse soorten genres niet altijd even goed uit, met uiteindelijk een nogal dwaas gekozen uitweg waarin Willem Dafoe even komt opdraven. De tweede helft is hoe dan ook niet altijd even sterk door een nogal uitgesponnen manier van drama, waarin het figuur van Tom Cruise niet bepaald plezant is om naar te kijken. De afloop is sterk en de primaire boodschap belangrijk, maar Stone heeft ze strakker afgeleverd.

Boeiende dramathriller met een enorm opeisende hoofdrol van Eric Bogosian. Zijn innemende acteerprestatie is uitstekend vormgegeven voor het type personage dat hij moet neerzetten, waardoor Talk Radio weinig moeite ervaart om de kijker naar het scherm te bewegen. Het hoge tempo waarmee de gebeurtenissen zich bovendien opstapelen, valt positief uit. Dit vormt een extra sterke keuze, aangezien het productiebudget duidelijk niet al te hoog was en zich beperkte tot een gering aantal locaties. Naar de tweede helft toe begint het scenario een wat onmenselijke vorm aan te nemen, met theatrale teksten en een nodeloos geforceerde vorm van dramatiek. Het neemt de realistische, sensationele inslag weg, maar regisseur Oliver Stone laat zien dat hij over de kwaliteit beschikt om allerlei soorten uitgangspunten goed neer te zetten.

Tegenvallende oorlogsklassieker met een dappere inhoud, waarin regisseur Oliver Stone uiteindelijk actief wordt tegengewerkt door de personages. De verschijningen van James Woods en vooral Jim Belushi zijn namelijk dermate karikaturaal en onsympathiek dat het alle aandacht opeist van de achtergrondgebeurtenissen. Het is soms echt verbazingwekkend hoe makkelijk deze mensen zichzelf in de problemen werken, wat een onbedoeld kluchterig element met zich meebrengt. De visuele regie van Stone is verder op-en-top in orde, met een indrukwekkend slot en een doeltreffend groezelige omgeving. De inhoud is bovendien gedurfd, waarvoor mijn lofzang. Een leuke kijkervaring is dit echter niet en dat ligt vooral aan de invulling van de hoofdpersonages.

De tweede horrorfilm van regisseur Oliver Stone kent een sterk eerste kwartier, waarin een interessant gegeven wordt opgebouwd met behulp van onderliggende psychologische insteken. Daarna legt The Hand de kaarten wat overzichtelijker (en op het vlak van speciale effecten zelfs onhandiger) op tafel. Zodra dit lichaamsdeel namelijk in beeld komt, merk je als kijker direct hoe weinig angst dit aanjaagt. Een losgeslagen rubberen projectiel dat op de keel van zijn slachtoffers wordt geplakt komt namelijk veel te duidelijk in beeld, soms tot op het komische af. Stone brengt een aantal momenten intens in beeld en geniet van een uitstekende Michael Caine, maar eenmaal het einde op het scherm verschijnt, is het volledig duidelijk dat 't allemaal maar een halfbakken verhaaltje is.

Aparte debuutfilm van regisseur Oliver Stone, die later bekend is geworden met heel andere soort projecten. Seizure is duidelijk zijn goedkoopste en dan moet een filmmaker natuurlijk diep in de buidel tasten om de benodigde creativiteit naar boven te halen, maar helaas komt dat er hier niet goed uit. Een absoluut chaotische wisselwerking tussen niet-uitgewerkte en oninteressante personages die geregeld niet verstaanbaar zijn, maar ook gewoon slap zitten te zeveren. Stone's camerawerk is gelukkig betrokken en beweegt actief met de beelden mee, wat ook zeker een vereiste vormt als je een fantasierijk idee uitwerkt. De concepten die dan echter worden gekozen, zijn weinig effectief. Slecht geacteerd vooral en met een gebrek aan dreiging, waar Stone een excentrieke vormgeving aan toevoegt die vooral niet werkt. Een teleurstellend debuut van een getalenteerde regisseur.

De herziening die min of meer per ongeluk tot stand kwam (ik was vergeten dat ik deze film überhaupt had gezien) brengt in ieder geval een halfje extra met zich mee. De personages zijn degelijk en goed neergezet, ook al zijn ze niet allemaal even memorabel. De romantiek evenals het verloop van de inhoud zijn vervolgens buitengewoon voorspelbaar en het einde laat zich dan ook raden. In principe is het eindresultaat niet veel meer dan een simpel tussendoortje met een gebrek aan hoogtepunten, maar daartegenover weinig dieptepunten.

Sterk geacteerde dramafilm met een goed geselecteerde Will Poulter in de hoofdrol, die hoe dan ook één van de betere acteurs is die in de grote filmwereld rondloopt. Hij krijgt bijval van overtuigende castleden, waardoor de vereiste chemie ook daadwerkelijk effectief is en een deel van de inhoud weet te dragen. Kids in Love valt echter ook op door de doelloze richting die het aanneemt. Er is wel een zekere ontwikkeling aanwezig, maar nergens een overtuigende essentie of passend slot. De personages blijven namelijk altijd onsympathiek, onherkenbaar en/of dromerig. Eenmaal het allemaal dan is afgelopen, zul je er als kijker vooral je schouders aan ophalen.

Alhoewel nog steeds nodeloos kinderachtig en slecht geacteerd, is deze J-Splatter van regisseur Noboru Iguchi ingetogener en daarmee sterker dan soortgelijke films. Het geeft de kijker namelijk meer tijd en ruimte om te beseffen dat er best creatieve maatregelen worden genomen met het kleinschalige budget. Het levert een aantal bizarre momenten op die voor de verandering best grappig zijn en in de eerste helft niet te geforceerd hun best doen om overdreven situaties te creëren. Naarmate de tweede helft dan vordert, beginnen de weinig onderhoudende personages en het uitzonderlijk slechte acteerwerk meer te wegen. Tegen de finale aan zijn de ideeën duidelijk op en beginnen de makers willekeurige concepten samen te rapen, waardoor The Machine Girl met een redelijk bittere nasmaak eindigt. Niettemin het beste resultaat binnen dit subgenre.

Toch bijzonder dat regisseuse Jo-Anne Brechin twee semi-bekende namen heeft weten te strikken voor deze productie, want Killer Whale vormt een typerend niveau voor dit soort uitgangspunten. Het enige prominente verschil is dat een orka hier de boel op stelten zet in plaats van een grote witte haai, wat natuurlijk de deuren opent voor maatschappijkritiek. Buiten enkele simpele verklaringen is er op dat vlak echter niet veel mee gedaan, maar gelukkig is de exotische omgeving best fijn en zijn de aanvallen van de orka entertainend. Het absurde eerste kwartier en een relatief beknopte speelduur dragen daaraan bij, maar het lelijke gebruik van greenscreens, de volstrekt onlogische handelingen en de goedkope effecten bieden (te) veel tegengewicht.

Regisseur Timur Bekmambetov keert terug naar de Russische omgeving om dit historische verhaal te laten ontwaken. Vooraf werden vooral de technische innovaties van Devyatayev in het nieuws gerapporteerd, maar op dat vlak is er spijtig genoeg weinig verschil te merken. Wel blijft het gevoel voor actie goed in leven, met een spectaculaire opening en een spannende slotfase. Op visueel vlak ziet het er allemaal erg netjes uit, maar toch kan Bekmambetov niet verhullen dat het middenstuk bijzonder taai van de grond komt. Het gebrek aan focus op de personages is daar primair voor aan te kijken, waardoor de inhoud eigenlijk niet bijzonder interessant voor de dag komt. Extra vervelend dus dat het middenstuk verantwoordelijk is voor ongeveer 60 minuten, waardoor het eindresultaat net niet tegen een voldoende aanloopt.

Weinig genuanceerde, maar zeer vermakelijke actiethriller vanuit de capabele handen van regisseur Timur Bekmambetov, die hier zonder meer kwaliteit mee aflevert. De pijlsnelle montage is treffend bij het futuristische concept, het mysterie wordt aardig in leven gehouden en het hoge tempo jaagt elke vorm van verveling proactief weg. De snelle gang van zaken weerhoudt de castleden er echter wel van om de ruimte te nemen voor goede acteerprestaties, waardoor niemand echt van de grond komt. Sterker nog, het scenario van Marco van Belle degradeert de meeste namen tot clichematige bijzaak. Kunstmatige intelligentie wordt hier trouwens volop omarmd, dus kritische kijkers wat betreft dat onderwerp zullen geen fijne tijd hebben met Mercy.

Ondermaats project dat me deed denken aan Love Exposure en dat is zeker geen compliment. Een eindeloze film met een bizar lange speelduur vol infantiele, volstrekt niet-grappige personages die telkens weer met een andere domme streek in beeld komen. Regisseur Ryuhei Kitamura heeft zonder meer talent, maar daar is weinig meer van te bekennen in dit nogal chaotische, grootse project waarin er geen greintje overblijft van zijn energie. Af en toe een leuke stunt en/of een snelle camerabeweging, maar de gevechten zijn bijzonder zoutloos en aan de slappe inhoud lijkt geen einde te komen. LoveDeath is het resultaat van een scenario waarin duidelijk geknipt had moeten worden, maar niet is gedaan. Zonder meer Kitamura's grootste brolwerk; gelukkig was deze onkunde hierna uit zijn systeem.

Regisseur Lance Hool komt met een slimme wending op de proppen die 2 Hearts net wat eigenzinniger maakt, maar je zult er lang op moeten wachten en door uitgesponnen scènes van zwaar aangezette dramatiek heen moeten komen. De makers hebben namelijk alles ondernomen om de tragedie van de inhoud zo zwaar mogelijk aan te zetten, wat een hoop stroperige dialogen met zich meebrengt. De soms aanstellerige manier van acteren levert daarbij weinig ondersteuning, evenals de redelijk kale visuele invulling van Hool. Toch voelt het allemaal goedbedoeld aan en zit er wel degelijk chemie tussen, maar buiten een aardige insteek biedt deze film niet bijzonder veel.

Het is onduidelijk wat voor beeld regisseur Reinaldo Marcus Green met deze biografiefilm hoopte te schetsen, maar kijkers die bekend hopen te raken met Bob Marley komen bedrogen uit. Kingsley Ben-Adir komt totaal niet over als de reggae-legende en zijn vroege successen worden vrijwel volledig overgeslagen, net als de afloop. De exotische omgevingen zien er verder mooi uit en de muziek wordt doeltreffend onder de beelden gemonteerd, maar One Love is uiteindelijk vooral erg saai en weinig memorabel.

Simplistisch, chaotisch product dat de indruk wekt dat Will Ferrell de verkeerde set op is gelopen. Zijn lompe gedrag is misschien effectief in films voor volwassenen, maar in dit soort kinderlijke verhalen zit het elke voortgang in de weg. Echt heel lollig is zijn expressionistische, overdreven gevoel voor humor bovendien niet, maar regisseur Jesse Dylan en zijn scenario lijken af en toe oprecht een goede boodschap door te willen duwen en dat gaat op deze manier natuurlijk niet. Verder moet je een hoop eenvoudig doordachte uitkomsten en inhoudelijke gaten volledig wegdenken als je hier enige voldoening uit poogt te halen, maar het duurt niet lang en vermaakt voor wat het is.

Regisseur Robert Schwentke weet best hoe je een vlotte, professionele thrillerfilm gepast moet neerzetten, maar zit helaas vaak klem met onlogische, middelmatig doordachte scenario's. In dit geval zit het knelpunt vooral in de verklaring die als los zand aan elkaar hangt en het volstrekt onsympathieke gedrag van Jodie Foster. Haar keuzes laten je als kijker vooral verbaasd achter, in het kader van "Hoe laten ze het toch zover komen?". Verder ziet Flightplan er buiten enkele slecht geanimeerde effecten goed uit. Het camerawerk is strak en de omgeving zonder meer sterk gekozen, maar een boel tegenpolen zorgen ervoor dat het eindresultaat niet altijd een even plezierige ervaring vormt.

De humane benadering van regisseur Alexander Payne past spijtig genoeg niet bij de sterk aangezette personages, maar The Holdovers is niettemin een boeiend eindresultaat geworden. Van de mistroostige cinematografie naar de goed uitgewerkte relatieontwikkeling tussen Paul Giamatti en Dominic Sessa, Payne laat je voortdurend het gevoel besluipen dat deze film compleet is. Tot echte emotionele impact komt het spijtig genoeg niet, maar de soms scherpe dialogen en de herkenbare problematiek bieden genoeg voldoening. Het einde is wat zoet en daarmee tamelijk voorspelbaar, maar gelukkig houden de makers het allemaal open genoeg voor interpretatie.

Voorspelbare, platte kinderfilm die de relatie tussen mens en wild dier belicht. In hedendaagse tijden zullen dit soort projecten nooit meer worden gerealiseerd, dus als filmliefhebber is het best leuk om het nog eens een keer op te zoeken. Dat en een jonge Elijah Wood, want regisseur Alan Shapiro geeft verder weinig motivatie om hier actief je voldoening uit te halen. Een uitgekauwd scenario, middelmatig uitgewerkte personages en een onafgemaakte relatieontwikkeling tussen Wood en de dolfijn vormen hier de voornaamste dooddoeners. Gelukkig zorgt de exotische omgeving voor wat mooie plaatjes en duurt het allemaal niet te lang, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op.

Vermakelijke, maar erg flauwe kerstkomedie zonder verrassingen. Alle basisingrediënten en bijbehorende clichés worden om de beurt netjes aangevinkt en gebruikt, wat toch zonde is als je ervoor kiest om een project aan te haken met een fantasierijk concept. Aan Melissa McCarthy de taak om de komische basis van de film in te vullen, maar helaas kan zij weinig aanvangen met het platte scenario en de ineffectieve grapjes. Veel verder dan wat kale vergelijkingen met oudere tijden en excentriek gedrag komt het allemaal ook niet, maar de inhoud is gelukkig best sympathiek en de vormgeving ziet er professioneel uit. Het einde is nog best leuk gevonden, ook al zit er weinig originaliteit tussen.

Regisseur Kimo Stamboel lijkt zich comfortabel te hebben gesetteld in griezelfilms die wat aftastender zijn en minder de nadruk leggen op uitzinnige ideeën. Dit vervolg (eigenlijk een prequel) op de horrorhit van 2022 is namelijk wederom een project dat het van atmosfeer moet hebben en tapt daarbij zwaar uit het vaatje van paranormale inslagen. Spijtig genoeg betekent dit ook dat dezelfde antagonist in de vorm van Aulia Sarah als Badarawuhi terugkeert, die angst moet aanjagen door voortdurend vreemde danspasjes in te zetten. De appeal van dit soort concepten ontgaat mij als liefhebber volledig. Gelukkig is er wel een sterk opgebouwde omgeving en keurig uitgedachte cinematografie, die compensatie bieden voor het matige acteerwerk en de uitgesponnen aanloop. Veel voegt dit oorsprongsverhaal overigens niet toe aan het bestaande universum, dus verplicht kijkvoer is dit voor griezelfanaten allesbehalve.

Sfeervolle, grootse horrorfilm gebaseerd op digitaal bronmateriaal. Regisseur Awi Suryadi pakt vooral uit met een dunne grens tussen de humane wereld en het paranormale, die al vroeg wordt doorbroken. Personages lopen voortdurend wel tegen grimmige individuen of vreemde situaties aan, wat zeker van het eerste uur een vlot weerzien maakt. Daarna begint duidelijk te worden dat het verhaal niet al te veel om handen heeft en evenzeer uitmondt op een teleurstellende finale, maar het meest spijtige is nog wel de primaire antagonist. Deze Badarawuhi is namelijk niet de meest intimiderende verschijning en dan kan je er van alles tegenaan gooien om het spannend te maken, maar effect hebben doet het niet. Wat rest is een veel te lange speelduur, nodeloos serieuze personages en een sensatieloze slotfase. Overigens heb ik de lange versie van 175 minuten gezien, maar bijna 20 minuten daarvan bestaan uit sneakpeeks van films zoals Sewu Dino.

Voor een film die zichzelf op de markt zet als digitaal actieproject valt er uit The Office Games nogal weinig sensatie te halen. Regisseur Christian de la Cortina is namelijk vooral bezig met een sterk aangezet, sullig hoofdpersonage dat een oogje heeft op zijn totale tegenpool als romantische partner. Het is echt onbegrijpelijk dat sommige karakters tegen het geluk aanlopen dat ze uiteindelijk krijgen, want veel meer dan gamen, zeveren en treuzelen doen ze niet. Het meest spijtige is dat de makers er vooral niet in slagen om een eigenzinnige wereld neer te zetten, ook al hebben ze castleden verzameld die best aardig acteren. Slappe humor en halfbakken romantiek voeren hier de boventoon en de kinderachtige finale levert geen verbetering, maar wel nog bonuspunten toegekend voor de chemie tussen Evan Marsh en Jodelle Ferland evenals het vlotte verloop. Verder is dit spijtig genoeg middelmatigheid in het kwadraat.

Simpele animatiehorrorfilm met Halloween als centraal thema, waarin regisseur Maxwell Atoms vooral inzet op actie. Vanaf de openingsminuten gaan de registers open en krijg je als kijker voortdurend wel een groots moment voor de kiezen. Het levert een bijzonder vermakelijke ervaring op, waardoor je zelfs bijna vergeet dat de animatietechniek weinig voorstelt en de onthulling veel te veel steunt op toevalligheden en onmogelijke technologie. Het is allemaal zo vergezocht dat zeker de jonge doelgroep natuurlijk nooit kan meepuzzelen, maar gelukkig staat daar een hoog tempo en veel poeha tegenover om compensatie te bieden.

Origineel opgezette horrorfilm die spijtig genoeg de juiste benadering mist om dit concept gepast uit te werken, want regisseur Jack Dignan kiest nadrukkelijk voor found footage. Hiermee verdwijnt een boel van de logica (waarom wordt de helft van deze beelden eigenlijk gefilmd) en gaat er toch een hoop spanning verloren. Wanneer het bovendien op de wat spannendere beelden moet aankomen, blijft Dignan terugvallen op één enkele bedreiging in de vorm van een schreeuwende vrouw die door het huis heen rent. Naar het einde toe lijkt er een intelligente onthulling in het script geschreven te zijn, maar tussen alle bombarie en filmische chaos door is dat eigenlijk amper meer te volgen.

Onvoorspelbare mysteriethriller die op het randje balanceert van pure interessantdoenerij. De statische, zeer afstandelijke benadering van regisseur Michael Haneke wekt namelijk niet bepaald een betrokken indruk en als er weinig onheilspellende sfeer mee wordt opgebouwd, mondt het snel uit in teleurstelling. Niettemin is de essentie van het verhaal boeiend genoeg en blijf je als kijker meedenken en gissen naar de antwoorden. Nu is het duidelijk dat Caché allesbehalve een toegankelijk project is en Haneke vraagt dan ook wel wat van je geduld, maar er wordt altijd wel iets gevonden om het tempo evenals de mysterieuze inhoud op gang te blijven houden. Het einde is subjectief; voor mij had het echter niet gehoeven.

Moderne, maar zeer uitgesponnen herbewerking van de griezelfilm uit 1986. Regisseur Chuck Russell heeft veel ervaring opgebouwd binnen dit vak, maar toch wekt Witchboard geregeld de indruk dat het onder handen is genomen door een beginner. Zo worden er weinig interessante gebeurtenissen opgebouwd, zijn de ideeën niet bepaald boeiend en komen de personages nergens tot bloei. Tussendoor wel een aantal opvallend bloederige momenten en een redelijke finale, maar Russell slaagt er niet in om dit moeilijke subgenre nieuw leven in te blazen. Bonuspunten voor de professioneel ingerichte cinematografie.

Intrigerend opgebouwd mysterie met goed acteerwerk en sterke regie vanuit Luis Piedrahita en Rodrigo Sopeña. Fermat's Room excelleert vooral in het maximaal uitbuiten van de minimale omgeving, waarmee een interessant verloop wordt opgebouwd. De spanning zit er in de tweede helft best aardig in, een aantal vondsten zijn creatief en de afloop is fraai genoeg. Sommige plotwendingen zijn echter wat eenvoudig en de personages (die worden ingeleid als zeer intellectueel) grijpen vaak wel erg snel naar frustratie en toevalligheid. Niettemin een degelijk project met veel potentie waar je anderhalf uur zoet mee bent.

Eenvoudige, maar effectieve horrorthriller met een origineel monstertje. Regisseur Mathieu Turi heeft altijd potentie getoond, maar brengt dat hier voor het eerst echt tot stabiele uiting. De opgebouwde omgevingen zien er goed uit, de claustrofobie is voortdurend voelbaar en de spanning wordt vakkundig opgebouwd. Toch is het jammer dat er in Gueules Noires een lange aanloop van bijna een uur moet worden genomen voordat de ellende losbarst, zeker als de personages in zo'n donkere omgeving niet op de sterkste ontwikkeling kunnen rekenen. Eenmaal de mijnwerkers dan wel tegen het gevaar aanlopen, pakt Turi sterk uit met creatieve concepten en goed ingeleide griezelmomenten. Een aanrader van Franse makelarij.

Na zijn vorige domper herpakt regisseur Erik Bloomquist zich redelijk met Self-Help, waarin hij flinke ondersteuning krijgt van een bijzonder overtuigende Landry Bender. Vrijwel eigenhandig neemt zij het soms zwakke scenario op sleeptouw en levert een geloofwaardige balans af tussen emotie en urgentie. Met dit redelijk platte personage is dat een absolute prestatie voor een hoofdrol, maar helaas zijn de bijrollen een stuk minder. Zeker de groepsleden ogen onrealistisch en theatraal, met bedenkelijke handelingen die alle logica voorbijgaan. Bloomquist (die zichzelf ook een bijrol heeft gegeven) pakt uit met strak camerawerk en een verzorgde setting, maar bouwt een te beperkte mate van dreiging of spanning op. Hierdoor wil de film nooit stijgen naar een absolute ervaring, maar de basis staat stabiel en levert een overtuigende voetnoot af voor de toekomst.

Erg creatief of vernieuwend is The Lizzie Borden Game niet, maar het uiteindelijke niveau ligt een stuk hoger dan je vooraf zou verwachten. Dit soort ontdekkingen blijven de reden om niet meteen op te geven als je een belachelijke titel op de voorkant geplakt ziet staan. Chynna Rae Shurts is op die manier een opvallend onheilspellende verschijning, een aantal moorden zijn bijzonder grafisch en het middenstuk bouwt zelfs een mate van spanning op. Jammerlijk is de oninteressante aanloop, het clichématige verhaal en een teleurstellend einde dat nergens op slaat.

De films van de Wright-familie zijn iets geheel eigens, want je kan je haast niet inbeelden dat je dit soort drek met absolute passie kunt afleveren. Halloween Hero was bijvoorbeeld vijf jaar geleden al een knap staaltje onkunde, maar Monster Tapes doet een goede poging om dat niveau te bereiken. De helft van de film bestaat op die manier uit AI-gegenereerde beelden die slecht zijn gecoördineerd. Zodra schietende soldaten het zogenaamde monster tegenkomen, is het namelijk totaal onoverzichtelijk wat er precies aan de hand is, behalve dat er een boel bomen, stenen en mensen in het rond vliegen. Auto's rijden opeens door rood mos heen, boomstammen die naar beneden vallen hebben de omvang van een volledige boom en naar het einde toe valt er uit het niets een slecht bedachte wending voor je kiezen. De totale onkunde en het volledige onbegrip om een goed verhaal af te leveren nemen letterlijk bizarre proporties aan, maar het levert een onbedoelde hilariteit op die Monster Tapes van het laagst mogelijke cijfer redt.

Zeer saaie horrorfilm met in de basis een intrigerend idee, dat spijtig genoeg op de meest kale manier wordt uitgewerkt. Ellenlange proporties van Final Recovery worden gespendeerd aan dialoogscènes tussen slecht acterende personages, wat een behoorlijk vermoeiende afwisseling vormt na de gewelddadige opening. Regisseur Harley Wallen probeert op alle mogelijke manieren een mate van diepgang op te zetten, maar alles gaat volkomen verloren in het oninteressante mysterie, de kleurloze visuele invulling en de voorspelbare personages. Naar het einde toe zit er weer wat sensatie tussen; helaas zul je er bijzonder lang op moeten wachten.

Uiterst verzorgde, maar geregeld bijzonder niet-grappige komedieproductie met horrorinvloeden. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat regisseur Craig Johnson geen affiniteit heeft met spannende beelden en zich in vrijwel alle opzichten snel uit de voeten maakt als het even griezelig moet worden. Sfeervol ziet het er zeker uit, maar in vrijwel alle scènes moet een flauw grapje zitten en dat maakt van het geheel toch een infantiel gebeuren. Geregeld wekt The Parenting zelfs de indruk dat het scenario zo toegankelijk mogelijk moest zijn en daarom is versimpeld. Niettemin ontvangt de film veel bonuspunten vanwege het strakke camerawerk, de fraaie decors en de kleurrijke invulling.

Het uitgangspunt is leuk gevonden en het acteerwerk is niet heel onaardig, maar deze herbewerking van het klassieke filmverhaal heeft bitterweinig te melden. Zeker de uiteindelijke insteken en wendingen slaan als een tang op een varken; allen maken ze vooral een ontzettend geforceerde en onoprechte indruk. Alsof er met macht en man een onverwacht element in het verhaal zou en moest zitten, wat vervolgens erg opvalt. Verder doet regisseuse Louisa Warren na de opening niet meer aan visueel sterke beelden en is de spanning evenals de atmosfeer ver te zoeken. Eigenlijk is The Dead Walk geregeld zelfs erg saai, omdat er voortdurend wordt gekozen voor het eenvoudige, makkelijke pad.

Genre-regisseur Johannes Roberts blijft zich ontwikkelen na zijn valse start en levert ondertussen gegarandeerde kwaliteit af, maar Primate is misschien zijn spannendste toevoeging. In principe wordt hier alles geleverd wat het desbetreffende uitgangspunt van je vraagt. Een bijzonder concept, een hoop personages die af en toe zeer onlogische dingen doen, een stabiel opgebouwde spanningsboog en een nette look qua cinematografie. Daar komt nog bij kijken dat de castleden het goed doen en het scenario van Roberts en Ernest Riera ze niet te onsympathiek laat overkomen. Alhoewel de domheid soms te nadrukkelijk is, vormt Primate het exacte resultaat dat menig liefhebber in dit soort films zoekt. De steevaste opmars van Roberts gaat in ieder geval naar een steeds hoger niveau. Extra punten nog voor de sterke muziekkeuze.

Visueel aantrekkelijke horrordramafilm met een verdiende hoofdrol voor Kelly Marie Tran, die ik het na haar Star Wars-periode van harte gun. Zij en Miles Robbins leveren dan ook goed werk af en overtuigen in de nogal clichématige wereld die hier wordt neergezet. Een wereld waarin regisseur Shal Ngo moeite ervaart om spanning op te bouwen, want met dit computergegenereerde monster zul je menig kijker weinig angst aanjagen. Het ziet er allemaal qua montage en kleur goed uit, met een doorgedrukte neiging om een moderne film te maken. Naar het einde toe zitten er ook wat gruwelijke beelden tussen, maar de aanloop is te lang en echt meegetrokken worden gebeurt bij Control Freak niet. Daardoor zal het cijfer niet hoger uitvallen, maar het gemiddelde ligt bijzonder laag voor de basiskwaliteit die 'gewoon' geleverd wordt.

De Zuid-Afrikaanse regisseuse Danishka Esterhazy lijkt door de meeste horrorliefhebbers over het hoofd te worden gezien, maar heeft inmiddels zeer kwalitatief werk afgeleverd. Match vormt een sterke terugkeer na een aantal missers of tegenvallende resultaten, waarmee ze bewijst het kunstje nog altijd niet verleerd te zijn. Het geheel is sfeervol van begin tot eind, haalt sterk uit met gruwelijkheden en is niet bang om wat controversiële ontwerpen uit te lokken. Alhoewel het nergens tot nagelbijtende spanning komt en de opmaak er soms nogal goedkoop uitziet, weet Esterhazy daar overtuigend mee voor de dag te komen. De finale is verder zeer entertainend, maar zeker in de afloop wat afgeraffeld. Nog een kleine bonus overigens voor de hoofdrol van Humberly Gonzalez, die het uitstekend doet.

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Redelijk genrewerk waarin regisseurs Taneli Mustonen en Brad Watson de krachten hebben gebundeld om The Bayou op het grote witte doek te krijgen. Vooral Mustonen had achteraf beter moeten weten, want het aantal geslaagde krokodillenfilmpjes binnen dit genre is op één hand te tellen. Gelukkig scoort het eindresultaat punten op het vlak van geloofwaardig acteerwerk, een aantal redelijke effecten en een spaarzame hoeveelheid brute aanvallen. Helaas halen de makers verder weinig atmosfeer uit de omgeving en wordt enige vorm van spanning zeker niet opgebouwd. Tegen de finale aan moet The Bayou steeds meer moeite ondernemen om sensatie op te wekken en gaat daar uiteindelijk aan ten onder. Uiteindelijk vormt het daarmee niet het slechtste werk binnen deze omgeving, maar echt memorabel is het geenszins.

Uitgesponnen excuus om diverse dames in schaarse kleding te kunnen tonen voor 92 minuten. Alhoewel het verhaal werkelijk geen drol om handen heeft, vindt regisseursduo Angel Nichole Bradford en Steve Hermann het namelijk nodig om dit alsnog heel ver uit te rekken. Het acteerwerk van de meeste dames is werkelijk om te janken, het concept wordt halfslachtig en onvoldoende uitgewerkt en de gore scenes ogen buitengewoon lui. Wanneer er dan een soort plotwending wordt geïntroduceerd, verraadt Night of the Dead Sorority Babes al helemaal dat kwaliteit en/of logica niet de uitgangspunten waren. De ultiem lage score wordt vermeden, omdat het verloop niet al te saai is.

De Franse regisseur David Moreau is zonder meer talentvol, maar Other oogt iets te geforceerd in het willen neerzetten van originaliteit. Geregeld breekt de kwaliteit door via effectieve spanningsopbouw en overtuigende cinematografie. Deze film ziet er vaak prachtig uit en Olga Kurylenko zet een goede hoofdrol neer, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt gaat haar geklungel vervelen en wordt niet elke insteek even goed in het verhaal vermengd. Als dan de uiteindelijke onthulling aanbreekt, oogt deze vooral samengeraapt en onafgemaakt. De kerel in dat maskertje had al helemaal weggeschreven moeten zijn, aangezien zijn inbreng Other vooral in een onlogische en overbodige richting stuurt. Een voldoende voor enkele visueel aantrekkelijke momenten zit er echter zonder twijfel in.

Oersaaie, kansloze sciencefictionfilm waar regisseur Jamie Grefe werkelijk helemaal niets aan toevoegt. Enkel de settings ogen gedetailleerd, maar zien er daarentegen ook weer erg plastiek en clichématig uit. Verder wekt Paranormal Body Stream de indruk dat de regisseur amper aanwezig is geweest op de set, want veel meer dan een camera neerzetten op een tafel en ellenlange, statische scènes opnemen waarin dames acteren alsof ze uittreden doet deze film niet. Het is soms echt schrikbarend om te zien hoe slecht er wordt geacteerd en met hoe weinig passie de productie in elkaar is gezet. Er lijkt bovendien werkelijk geen einde aan te komen, ondanks de zeer beknopte speelduur.

Zeer boeiende thrillerfilm met een sterke rol van John Malkovich, die hier veel ruimte toebedeeld krijgt om ultiem te acteren. Zijn rol oogt soms flauw, maar zijn verbale en fysieke houding compenseert dat ruimschoots. Regisseur Mark Anthony Green geeft de griezelige insteek na een minuut of 30 al weg, waardoor het mysterie niet zo goed werkt en de wending voorspelbaar is. Gelukkig staat daar een vreemde, bijna hypnotiserende werking tegenover die van Opus een erg boeiend schouwspel maakt. Er mist een grootse finale, maar de onderlagen zijn effectief en het verloop vindt altijd wel een manier om ergens mee uit te pakken.

Vermakelijke, originele horrorfilm die creatief omgaat met het desbetreffende idee, ook al duurt het met 108 minuten wat te lang. Regisseur Keith Jardine overtuigt bovendien niet met de griezelelementen, want spannend, goor of sensationeel is Kill Me Again spijtig genoeg nergens. Bijzonder is dat de makers altijd wel een manier vinden om de aandacht van de kijker naar het scherm toe te trekken en maken daarmee goed gebruik van het gegeven. De uiteindelijke uitkomst is echter nogal eenvoudig en lijkt er met de haren bijgesleept, daarnaast blijft de visuele regie wat plat en had de film meer praktische effecten mogen inzetten. Brendan Fehr zit verder goed in zijn rol en zet een aantal komische situaties neer.

Kale, niet-spannende horrorfilm met een onovertuigende cast. iPossessed klinkt vooraf interessanter dan het uiteindelijk is en heeft bovendien opvallend lang de tijd nodig om zichzelf op te bouwen. Regisseursduo Jerry Sommer en Carl Rimi probeert de film van kleur te voorzien door uitgesponnen in te zetten op dramatiek rondom zware thema's, maar vergeten daarmee de spanning in te leiden. Zodra de dreiging om de hoek komt kijken, wacht je als kijker vooral af wanneer het allemaal echt loskomt. Ondanks een aantal degelijke moorden en verrassende wendingen wil het eindgeheel nooit overtuigen en is het geregeld zelfs best saai, waardoor het cijfer niet hoger dan dit gaat uitpakken.

Regisseur Kiah Roache-Turner weet heel goed hoe hij simpele concepten op een overtuigende manier moet uitwerken en levert met die inspanning een van de betere haaienfilms af. Beast of War kent voordeel door zich te plaatsen in een originele setting met een vakman achter het roer die goed weet hoe hij een film visueel moet decoreren. Het kleurgebruik is op deze manier opvallend, de aanvallen van de haai zien er gruwelijk uit en de sensatie kent voortdurend goed opgebouwde kookpunten. Alhoewel het nergens bijzonder spannend uitpakt en eigenlijk een grootse scène mist, vormt dit project een zeer positieve toevoeging aan een middelmatig subgenre. De haai maakt tegenwoordig weer een terugkeer op het grote doek en dat is zeer fijn.

Semi-overtuigende horrorthriller met een sterke eerste helft, waarbinnen regisseur Pierre Tsigaridis de dramatiek overslaat en direct begint met doordenderend gegriezel. De atmosfeer zit er goed in, de spanning wordt sterk opgebouwd en de verveling slaat nergens toe. Daardoor is het extra jammer dat de tweede helft aanzienlijk trager van aard is en veel minder goede ideeën uitwerkt. Het hele gedoe rondom de moordenaar wil niet onderhouden en de finale mist de atmosfeer die de eerste 45 minuten wel hadden. Gevoelsmatig leek Tsigaridis niet helemaal te weten hoe zijn film moest laten eindigen, waardoor er onafgemaakte concepten ongelukkig worden geïntroduceerd.

Zelfbewuste, maar brave Amerikaanse komedie waarin Jack Black en Paul Rudd vooral hun eigen ding doen. Regisseur Tom Gormican hoeft zelf buiten het script om weinig toevoeging te leveren, want de acteurs zijn veruit de meest intrigerende aspecten van Anaconda. Fijn ook dat er op een creatieve manier met dit soort reboots wordt omgegaan, wat toch een element van verrassing brengt. Spijtig genoeg houdt het daar wel zo'n beetje mee op. De spanning komt nooit van de grond, de slang ziet er veel te geanimeerd uit en de humor blijft spijtig genoeg te flauw om grappig te zijn. Hierdoor wil Anaconda best entertainen, maar nergens echt overtuigen.

Vermakelijke, maar overroepen zombiefilm die verrassend hoge cijfers toebedeeld krijgt voor het redelijk middelmatige verloop. Op conceptueel vlak mist het originaliteit en de speelduur is veel te lang voor dit redelijk platte verhaal. Niettemin houdt regisseur Carles Torrens het tempo er aardig in en zet hij een aantal spannende, intense momenten neer die dit project gemakkelijk op sleeptouw nemen. Het verloop is gelukkig ook niet al te klassiek, met een redelijke afwisseling tussen rustige en dreigende momenten. Spijtig genoeg zijn de personages tijdens die rustigere momenten niet zo boeiend en dan gaat de film gevoelsmatig snel langer duren. Tot een grootse confrontatie tijdens de finale komt het evenzeer niet, waardoor Apocalypse Z vanuit mijn kant geen voldoende gaat krijgen.

Vlotte romantische komedie met een zonnige aanpak en enthousiast acteerwerk van de castleden. Emily Bader en Tom Blyth vormen zonder meer dragende factoren voor People We Meet on Vacation en kennen een subtiele, maar aanstekelijke chemie met elkaar. Alhoewel regisseur Brett Haley zeker in de eerste helft overtollig en nodeloos gebruikmaakt van expressionistische, infantiele humor, weet het verhaal de kijker toch mee te krijgen in de voortgang en dat levert naar het einde toe verfrissende en doeltreffende vonken op. Erg origineel is het allemaal niet, maar het gespeel met chronologie houdt de kijker geëngageerd en de vlotte vertelstijl houdt altijd aan.

Onderhoudende, maar veel te lange horrorthriller waarin regisseur Gavin Wiesen met een totaal belachelijk concept aan de haal gaat en dit op de meest serieuze manier uitwerkt. Weinig tijd voor humor dus, ook al is het gegeven van een kwaadaardige geest die bij flesjedraaien wordt overgedragen volstrekt van de pot gerukt. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, loopt zeker de aanloop best vlot en hangt er een mate van professionaliteit in de lucht eenmaal het op cinematografie aankomt. Je zult dus geduld moeten hebben voor de speelduur, maar de wereld van horrorfilms heeft slechtere dingen voortgebracht dan Spin the Bottle. Ietwat jammerlijk dat de gegenereerde effecten er niet sterk uitzien.

Ietwat ongecontroleerd, maar uitermate vermakelijk actievervolg waarin regisseur Ric Roman Waugh de gebeurtenissen flink opschroeft. In Migration is er eigenlijk elk kwartier wel wat groots aan de hand, van meteorietenregens naar oorlogen tot tsunami's. Er is veel meer gaande dan in de voorganger, wat niet zozeer voor een spannendere, maar wel vlottere kijkervaring zorgt. Veel tijd voor dramatiek is er dan ook niet; daarom is het erg jammer dat Waugh hierop door blijft hameren en daarmee een rommelige indruk achterlaat. Zeer overtuigend zijn de effecten daarnaast ook niet, maar gevoelsmatig is het geheel zo voorbij en dan pruim ik dit persoonlijk beter dan het eerste hoofdstuk.

De ambitieuze aanpak van regisseur Luke Sparke is bewonderenswaardig, maar hij kan duidelijk niet op tegen de budgettaire mankementen en de minimalistische aanpak. Scurry is namelijk heel lang bezig met het doorlopend in beeld brengen van twee personages die door donkere tunnels kruipen en af en toe iets in de verte horen. Oeverloos geouwehoer over koetjes, kalfjes en trauma's krijgt bovendien sterk de voorkeur, waardoor de kijker na een halfuur serieus moeite moet doen om verder te kijken en niet toe te geven aan de absolute saaiheid. Naar het einde toe zitten er wat noemenswaardige momenten tussen en de long-takebenadering verdient dikke pluspunten, maar eenmaal de personages eindelijk uit die tunnel zijn gekropen, is de film letterlijk voorbij.

Door middel van valse marketing probeert regisseur Carlos Ayala liefhebbers te grijpen om zijn kwaliteiten aan te kunnen tonen, want met Amityville heeft dit weinig te maken. Sterker nog, dit begrip wordt geen enkele keer benoemd in het script. Where the Echo Lives bevat niettemin een aantal opvallende insteken, met een sfeervolle locatie en een handjevol potentieel spannende momenten. Helaas worden die grotendeels voortijdig afgekapt door Ayala, die verder heel lang bezig is met totaal onbelangrijke zaken. De speelduur wordt opgerekt door middel van scènes die niet veel meer tonen dan Sarah McDonald die eten uit de koelkast pakt, gaat hardlopen, wat internetpagina's afzoekt en af en toe een familielid ontmoet. Deze oninteressante lus gaat vervolgens bijna een uur lang door, om uit te komen bij een onopvallend paranormaal onderzoek met betrekkelijk weinig spanning.

Eh.

Regisseur Parker Brennon heeft een redelijk actieve aanwezigheid op Twitter en Letterboxd en oogt daarbinnen als een sympathieke jonge filmmaker, maar kan niet verhullen dat zijn debuutanthologie nogal middelmatig voor de dag komt. Hauntology is een typerend filmpje dat gewoon niet onder de lage productiewaarde kan uitkomen.

Hauntology (2,5*). Het overkoepelende, naamloze segment is het beste stuk van de film. De schrijvers ondernemen namelijk de moeite om het goed door de andere hoofdstukken te schrijven en de ideeën naar de finale toe zijn helemaal niet onaardig. Fijn is dat Brennon en zijn schrijfteam alles van onderstaande verhalen passend bij elkaar weten te brengen, wat een doordachte indruk achterlaat.

Witchcraft Becomes Her (2,0*). Er wordt wat met clichés gespeeld door de heks sympathiek te maken en het doelwit daartegenover de antagonist. Verder heeft dit segment weinig om het lijf, met een kale visuele invulling, een ineffectieve spanningsboog en een gebrek aan creativiteit. Toch is dit niet de slechtste manier om een dergelijke anthologie af te trappen en oogt de omgeving best sfeervol.

The Day Mabel Came Out Of The Grave (1,0*). Dit zal wel een last-minute toevoeging zijn geweest, want de makkelijke opmaak en de weinig verrassende afloop maken beslist geen sterke indruk. Slecht geacteerd en Brennon bekommert zich hier totaal niet om enige vorm van spanning. De uitkomst is daarnaast ook niet bepaald memorabel, eerder krampachtig samengebracht.

Paint and Black Lace (2,0*). Door meerdere reviews gehuldigd als het beste segment, ook al oogt het allemaal halfbakken en onafgemaakt. Bijzonder is dat het concept over een redelijke mate van creativiteit beschikt en er diverse pogingen zijn om een ode aan giallofilms te leveren (de titel geeft dit al weg), maar de moorden zijn braaf en het verloop niet bepaald boeiend.

The Old Dark Cashel House (2,0*). Alhoewel dit een beetje onafgemaakt aan elkaar is geschreven, is het wat mij betreft het beste hoofdstuk van Hauntology. Sfeervoller dan andere hoofdstukken en met een wat actievere poging om spanning te verwerven, ook al is de nogal overzichtelijke aanpak een dooddoener. Als kijker zie je alles gewoon te duidelijk en wat geesten die om de hoek komen kijken doen daar weinig aan af.

Bij elkaar komt dat uit op een gemiddelde van 1,9*. Een maker die oprecht probeert om een filmproject af te leveren zal altijd mijn bewondering ontvangen, maar hopelijk leert Brennon de nodige dingen bij en kan hij meer centjes ontvangen, mocht hij nog een project in de steigers willen zetten. In ieder geval niet de meest valse start, maar daartegenover ook geen opvallende.

Relatief onopvallende horrorfilm waarin Brande Roderick zowel voor als achter de camera staat. Wat er direct aan Wineville opvalt is de lage productiewaarde, veroorzaakt door een verrassend groot gebrek aan financiële middelen. Een moeder en zoon trekken daarbinnen naar het platteland om een nieuw leven te beginnen, waar meteen opvalt dat beide leden over weinig acteertalent beschikken. Daarbij komt kijken dat de moorden evenzeer weinig om handen hebben en er nergens de tijd of ruimte wordt genomen om een stabiele sfeerzetting op te bouwen. Wat rest is een mate van oprechtheid vanuit de makers en een poging om plotwendingen ertussen te krijgen, maar verder is dit vooral een project om te vergeten.

Horrorvariant op het bekende verhaaltje, met weliswaar andere personages en uiteraard veel minder budget. Regisseur Leigh Scott lost dat op door The Little Mermaid te verkopen als griezelfilm, ook al blijven die elementen redelijk braaf. Mike Markoff overtuigt gelukkig in een nogal ondankbare hoofdrol die niet al te veel van hem vraagt, maar helaas staat hij lijnrecht tegenover een overacterende Lydia Helen die daarmee een zeer clichématige sirene neerzet. De grootste kans die gemist wordt is echter het inhoudelijke mysterie, want de insteek wordt na 10 minuten weggegeven en dan zit je als kijker vooral te wachten totdat de personages eens zelf achter de bijzonder duidelijke hint komen. Het blijft allemaal (ondanks de kale visuele invulling) best boeiend, maar veel mis je er als liefhebber niet aan.

De Franse regisseur Alexandre Aja levert als doorgewinterde horrorfanaat altijd wel de benodigde kwaliteit af, zelfs al wijkt zijn pad weleens af van het desbetreffende genre. Never Let Go levert die ook zeker, maar redt het niet bij zijn andere films. De aanloop mist op die manier de benodigde spanning, de vormgeving van de dreiging boet weinig angst in en de insteek laat zich al snel raden. Halle Berry en de twee jonge castleden doen het verder verdienstelijk, maar maken een weinig geloofwaardige indruk als familie in een post-apocalyptische wereld. Naar de finale toe schroeft Aja het tempo en daarmee ook de spanning op, maar voor een te groot gedeelte blijft het een typerende film waar je na afloop je schouders bij ophaalt.

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.

Verrassende dramafilm met wat mysterie, thriller en horror op de achtergrond. Geïnteresseerde kijkers moeten zich vooral niet laten lijden door de sensationele poster, want dan loop je al snel tegen fikse teleurstellingen aan. Regisseur Lowell Dean ervaart bovendien moeite met de opbouw, aangezien de personages niet bijster interessant voor de dag komen en de post-apocalyptische omgeving weinig angst of dreiging inboet. Hierdoor wordt de urgentie en het gevaar van de gehele situatie nergens gevoeld, maar de tweede helft komt met een aantal sterke wendingen op de proppen. Specifiek de finale is ijzersterk, waar Dean als regisseur ook de nodige insteken aan toevoegt. Toch fijn dat je tegenwoordig nog met originele dingen kan komen aanzetten binnen dit soort uitgekauwde werelden.

Sfeervolle, sterk in elkaar gezette horrorthriller met een interessant gegeven en een doeltreffende omgeving. Regisseur Thordur Palsson weet precies waar hij zijn mosterd vandaan moet halen en zet een kleinschalige productie neer die effectief gebruikmaakt van haar minimale middelen. De muziekkeuze is op die manier zeer onheilspellend, het acteerwerk overtuigend en de spanningsboog effectief. Een aantal scènes worden zeer sterk opgebouwd, ook al zorgt de traagheid er spijtig genoeg wel voor dat het geheel niet doorlopend boeiend blijft. De uiteindelijke onthulling is wat plots en willekeurig, maar past goed in het concept.

De Singaporese regisseur J. D. Chua komt met een monsterfilm op de proppen die de verkeerde aanpak kent, aangezien er duidelijk een tekort was aan financiële middelen. De vreemde keuze om het monster na een halfuur voortdurend volop in beeld te brengen is daar een voorbeeld van, waardoor de houterige effecten meteen opvallen. Het ontwerp ervan is trouwens buiten die effecten om erg infantiel en maakt vooral een samengeraapte indruk, waardoor het effect eerder lachwekkend overkomt. Het acteerwerk is verder niet al te sterk, maar de setting in de donkere treinsporen is goed gekozen en het eerste halfuur loopt redelijk vlot. De productie wat minimaler en rustiger houden had wonderen kunnen doen; nu heb je een film die voortdurend op sensatie uit is en dit simpelweg niet kan veroorloven.

Erg rommelige en zeer saaie avonturenfilm met horrorelementen tussendoor, die regisseur Bruce Wemple op de minst creatieve wijze inkleurt. Kijkers die hopen op een groepje soldaten dat het moet opnemen tegen monsters komen bedrogen uit, want veel meer dan zwartgeblakerde en slecht opgemaakte acteurs zul je niet tegenkomen. Daarbij komt kijken dat het ambitieuze concept rommelig en onduidelijk wordt uitgewerkt, met een aantal castleden die amper op kunnen tegen de totale productiechaos. Het gebrek aan sensatie en de overdaad aan slap gezever maken Island Escape een serieuze uitdaging om doorheen te komen, maar uiteindelijk is dat te verwachten van dit soort pulpfilms. Enige pluspunten voor makers op de achtergrond die veelvuldig met visuele effecten hebben geëxperimenteerd.

Psychologische en mysterieuze horrorfilm met een bekend gegeven, waarin een stel tieners zonder stroom (en dus zonder warmte) vast komt te zitten in een winterhut. Regisseur Colton Tran heeft zijn cinematografie aardig op orde en gebruikt stijlvol camerawerk om zijn verhaal mee in beeld te brengen, maar kan weinig veranderen aan het onopvallende acteerwerk en het gebrek aan spanning. De beste stukken zitten in de abruptheid ervan, zoals een jongen die een kwaadaardige sneeuwpop hallucineert. Snow Falls is daarmee geregeld oninteressant en gevoelsmatig te lang, terwijl de speelduur daarentegen erg beknopt blijkt. Niet de slechtste binnen zijn soort, maar weinig memorabel dus.

Vermakelijk niemendalletje dat ver moet zoeken naar geslaagde plotinsteken, maar deze dan ook weet te verhullen tot het einde. Spijtig is de hoofdrol van Ava Cantrell, die niet geheel overtuigend in de huid kruipt van een manipulatieve tiener en ook niet echt leiding lijkt te ontvangen van regisseuse Melissa Vitello. Aan de ene kant moet ze overstag gaan als verleidelijke jonge vrouw; in de volgende scène is het weer overduidelijk een kind. Het verhaal zelf is gelukkig best boeiend en de ontluikende chemie tussen de twee jonge castleden is degelijk, maar heel extravagant is Abigail verder niet. Spanning, slimme psychologie of ruw geweld zit er niet tussen, waardoor dit project gedoemd is om in de onbekendheid te blijven hangen.

Origineel is deze koude winterthriller van regisseur Jesse Palangio niet, want veel invloeden maken in de eerste minuten al duidelijk waar de mosterd vandaan komt. Niettemin is Blood and Snow interessant genoeg, ook al pakt het mysterie anders uit dan je vooraf zou verwachten. Een sfeervolle locatie en degelijk acteerwerk zorgen ervoor dat de uitgesponnen speelduur van 114 minuten nergens te lang aanvoelt, maar dat neemt niet weg dat Palangio beduidend weinig risico neemt. Originaliteit of heel spannende scènes worden namelijk kundig vermeden en de afloop laat zich raden, maar zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden is het zeker niet.

Regisseur Steve Wolsh (inmiddels aangesteld als de naam die een herbewerking van Return of the Living Dead moet leiden) is hier amper bezig met het maken van een horrorfilm, ook al is de opening veelbelovend. In plaats daarvan ellenlange scènes tussen actrices die duidelijk niet op acteertalent zijn uitgekozen en af en toe een man met een geitenmasker die via droomsequenties kort van zich laat horen. Het slaat allemaal echt volkomen nergens op en Wolsh onderneemt verder ook niet de moeite om er enige vorm van spanning, expliciet geweld of eigenzinnigheid aan toe te voegen. Het laatste kwartier bevat niet veel meer dan het schaamteloos uitrekken van amateuristische beelden die willekeurig achter een halfbakken wending zijn gemonteerd.

Slappe hap van Zweedse makelarij, waarin een stel onsympathieke tieners zich begeven op een eiland met een boze heks. Regisseur Johannes Persson tapt vaatjes uit verschillende filminvloeden en verwerkt ze allemaal tot een brouwsel, maar vergeet er iets van hemzelf aan toe te voegen. Het acteerwerk is overtuigend en het ziet er allemaal op cinematografisch vlak niet verkeerd uit, maar er gebeurt gewoon te weinig en de ontknoping stelt teleur. Je kan als kijker bij dit soort films vanaf het begin al raden dat er een soort plotwending aan zit te komen en wat Persson daarvoor bedenkt is allesbehalve origineel.

Opvallende spookhuisfilm met een fijn concept, waarin het produceren van geluid geesten opwekt. Dit idee wordt door regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà zeer letterlijk genomen en uitgesponnen getoond, waarmee specifiek het middenstuk overloopt van spanning en sfeer. Het donker belichte huis, de goed ingeleide schrikmomenten en een niet al te lange duur zorgen er vrijwel eigenhandig voor dat Sound of Silence beslist geen saai weerzien vormt, maar je zult er middelmatig acteerwerk en een teleurstellende slotfase bij moeten nemen. Italiaanse filmmakers hebben zeker kaas gegeten wanneer het aankomt op het neerzetten van een griezelige atmosfeer en ik zie het volgende werk van deze namen graag tegemoet. Een ietwat saaie aanloop weerhoudt echter een hoger cijfer.

Regisseur Tyler-James is nu niet meteen een naam die een indrukwekkend curriculum vitae heeft opgebouwd, waardoor de getemperde verwachtingen van The Loch Ness Horror af en toe nog een vermakelijk weerzien realiseren. Fijn is dat de makers een sfeervolle locatie hebben uitgekozen waar je de nodige claustrofobie mee kan opvangen, maar helaas wordt daar weinig mee gedaan. De monstertjes zien er verder uiteraard slecht uit en het acteerwerk zit ook niet mee, waardoor het eindresultaat niet veel meer blijkt dan een typerend budgetfilmpje met schaarse hoogtepunten. De poster geeft overigens weg dat we ons in het centrum van Engeland moeten bevinden, maar dat is slechts venijnige marketing.

Boeiende film dankzij de interessante onderwerpen en omgevingen, ook al is de essentie van het verhaal snel weggegeven. Van de horror moet regisseur D.W. Medoff het bovendien ook zeker niet hebben, want praktisch geweld is er niet en spanning wordt evenzeer nergens opgewekt; enkel een mate van negatief escalerende psychologie is nog te merken. Het is vooral de one-manshow van Ava Rose Kinard, die overtuigend in de rol kruipt van een onzekere jonge vrouw die er graag bij wil horen in een formele omgeving. De escalerende taferelen op dit werk vermaken met gemak en Medoff zorgt voor een aantal creatieve wendingen, maar de kale visuele invulling en de weinig innemende griezelinslagen laten te wensen over. Niettemin een grote meevaller afgaande op de gemiddelde scores.

Zeer experimentele film met een onsamenhangend plot, waarin de primaire essentie best vermoeiend uitpakt na een minuut of 30. Bijzonder aan Psychosis is dat regisseur Pirie Martin het perspectief weerlegt op een hoofdpersonage dat stemmetjes in zijn hoofd hoort, waardoor je kort de indruk krijgt zelf gek te worden. De abstracte beelden en bijbehorende zwartwitfilters dragen daaraan bij, maar na enige tijd verwatert het verhaal en maakt het bovendien niet al te veel uit wat er nog gebeurt. De weinig innemende personages trekken de kijker niet naar het scherm en buiten enkele aparte scènes slaagt Martin er niet in een mate van overtuigende dreiging, waanzin of spanning verwerkt te krijgen. Specifiek de tweede helft oogt eindeloos.

Weinig memorabele psychologische thrillerfilm, gebaseerd op het bekende internetverhaal. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit bronmateriaal van de grond zou komen en regisseur John Farrelly gaat er redelijk braaf mee te werk. Spijtig is het ondermaatse acteerwerk, omdat er toch wel veel van de castleden wordt gevraagd. Zeker de laatste monoloog loopt over van theatraal gedoe en onovertuigende stemklanken. De makers creëren af en toe wat sterke momenten en experimenteren met opmaakeffecten, daarnaast ziet de omgeving er wel sfeervol uit, maar dat redt het oninteressante verloop niet genoeg. Al met al ben je The Sleep Experiment waarschijnlijk snel weer vergeten.

Schaamteloos brolwerk met geen greintje passie erin verwerkt. Nu is de Amityville-reeks al voor een lange tijd niet de meest noemenswaardige naam geworden, maar regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott maakt het wel heel bont. Slecht acteerwerk, een half uitgedacht verhaaltje en een geheel kwartier dat wordt gespendeerd aan random mensen die op televisie wat scriptjes oplezen, vormen de boventoon. Dat laatste lijkt overigens gedaan te zijn als initiatief om deze film de financiële middelen te geven, waarmee mensen kunnen betalen om een klein rolletje te krijgen. Het is bij vlagen echt schrijnend hoe weinig gevoel deze film weet op te wekken, zonder meer een van de mindere kandidaten binnen dit ondermaatse universum.

Regisseur Alex Smoot wil graag een psychologische aftakeling op beeld brengen en spendeert daar vrijwel de volledige film aan. In het eerste halfuur is dat boeiend dankzij het scherpe gekibbel en de voortdurende spanning, die knap wordt opgewekt door rustig de donkere hoekjes en stille geluiden van de omgeving in beeld te brengen. Deze subtiele regie wordt daarna spijtig genoeg afgebrokkeld om een wat bekender verhaaltje op het doek te toveren, waarmee de onderlinge spanningen aanzienlijk minder voorrang krijgen en vervolgens te eindigen bij een halfbakken afloop. Erg jammer, want potentie wordt door de makers zonder twijfel getoond.

Regisseur Víctor García gaat al even mee in het vak, maar lijkt met The Communion Girl oprecht een klassieker af te willen leveren. Veel insteken zitten hem daarbinnen ook mee, van het strakke acteerwerk tot de sfeervolle vormgeving op visueel vlak. Alhoewel de film nergens heel spannend wil worden, blijft het altijd wel boeien en zit er genoeg inhoud in om niet tot de onderlaag te behoren. Ietwat jammerlijk is de weinig vernieuwende invulling en een niet al te intimiderende tegenstander. Op dat vlak maakt García iets te nadrukkelijk gebruik van genreclichés, terwijl het ultieme (digitale) monstertje amper een seconde in beeld wordt gebracht.

Degelijk.

Een anthologiefilm waarin het thema onder andere al uit de titel te halen is. Satanic Hispanics gaat ook niet met de meest onbekende namen binnen het vak om, ondanks dat sommige regisseurs pas later hun betere werk hebben afgeleverd. In ieder geval kun je dus een zekere mate van vakmanschap verwachten.

The Traveler (2,0*). Het overkoepelende segment staat onder leiding van regisseur Mike Mendez en betreft een uitgesponnen dialoog tussen twee agenten en een mysterieuze verdachte. De opening van dit segment is sterk en de sfeer zit er soms lekker in, maar juist omdat het voortdurend wordt onderbroken, is er slechts een beperkte mate van spanningsopbouw. Echt lekker vermengt Mendez dit ook niet met de afzonderlijke verhalen, waardoor je als kijker soms een gevoel van laksheid besluipt.

Tambien Lo Vi (3,5*). De potentie van regisseur Demián Rugna wordt alleen maar verder bevestigd binnen dit korte segment. Een interessant idee krijgt een lekkere duw in de rug door middel van professionele visuele beelden, overtuigende effecten en goed acteerwerk. Je vraagt je soms af hoe je als maker op zo'n concept komt, maar de uitwerking liegt er zeker niet om. Ietwat onbevredigend qua afloop, maar desondanks een goede starter.

El Vampiro (2,0*). Een segment dat zich iets te veel bekommert om komedie, na een veel serieuzer voorgaand hoofdstuk en dito tussensegment. Dit werk van regisseur Eduardo Sánchez (niet de meest onbekende naam binnen het genre) is spijtig genoeg nergens echt lollig en over de grote lijn zelfs wat flauw. Een aantal sterke effecten en redelijk acteerwerk zorgen voor wat leven in de brouwerij; verder vergeet je dit zo.

Nahuales (1,0*). Dit losbandige segment van regisseuse Gigi Saul Guerrero vormt veruit de meest onbenullige toevoeging. Een aantal overtuigende effecten zorgen voor pluspunten, maar verder oogt dit hoofdstuk goedkoop, gehaast en idioot. Het slechte acteerwerk en het onwerkelijke einde maken dat vervolgens af. Het wil niet echt boteren tussen mij en Guerrero, want ook dit viel niet zo in de smaak. Vreemd acterende personages eindeloos lang uitrekken gaat er gewoon niet in.

The Hammer of Zanzibar (2,5*). Na het serieuze vorige hoofdstuk is dit stukje weer beduidend meer aan de campy kant. Regisseur Alejandro Brugués doet een poging om wat met de chronologie te spelen, maar de opmaak is toch wat aan de goedkope kant en tot een spectaculaire confrontatie wil het ook niet komen. Alhoewel ik de poging best kan waarderen, had het volledige stuk in de winkel eigenlijk gewoon weggelaten kunnen worden.

San La Muerte (3,0*). Regisseur Mike Mendez mag zijn eigen film afmaken met een persoonlijk tweede hoofdstuk, waarin het tussensegment toch beduidend beter weet te eindigen. Lekker explosief en vermakelijk, met een overtuigend monster dat de boel op stelten komt zetten. Een beetje jammer dat het verder nogal digitaal wordt ingevuld, met weinig liefde voor praktische effecten en een nogal abrupte, onbevredigende afloop.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,33*, afgerond naar boven. Alhoewel bepaalde namen met de nodige kwaliteit uitpakken, zijn het toch weer individuele segmenten die door de ondergrens zakken en daarmee het gemiddelde doen dalen. Ik kan het thema best waarderen, maar het is duidelijk te merken dat de bijdragende namen vooraf geen toonzetting met elkaar hebben besproken.

Geinig.

Dead by Midnight vormt een ideaal voorbeeld van een verzameling aan regisseurs die echt graag willen. Op deze manier wordt er van alles bijgehaald om de film grappiger, griezeliger en creatiever te laten zijn, waardoor menig liefhebber sneller geneigd is de goedkope inslagen een beetje voor lief te nemen.

Dead by Midnight (3,5*). Dit is niet de officiële naam van dit overkoepelende segment, maar een verzamelbegrip voor de reclamespotjes en de presentatrice zelf. Het is allemaal op een komische wijze best smakelijk te noemen, met oprecht grappige stukjes zoals Murderol, Bag of Dicks Delivery en Cassie. De voortdurende drang om de vierde muur te doorbreken levert daarnaast de nodige interesse op en de makers zorgen voor een mate van onvoorspelbaarheid, wat de hele film een stuk genietbaarder maakt.

Hellevangelist (2,0*). Het eerste echte verhaaltje is spijtig genoeg een teleurstelling. Dit segment vormt een typisch voorbeeld van een idee met te weinig aangeplakte minuten. Regisseuse Hannah Fierman lijkt er alles redelijk met de haren bijgesleept te hebben en maakt daarmee een onafgemaakte, gehaaste indruk. Tussendoor wel een visueel knap bedachte film, maar daarmee is alles wel gezegd.

Jasper (3,0*). Creatief als je het gebrekkige budget in acht neemt. Regisseur Torey Haas toert het komische pad op door een tekenfiguurtje te presenteren als boosdoener. Het levert voldoende gekkigheid en tempo op, waarmee het middelmatige acteerwerk is vergeven. Het personage van Jasper ziet er verder wel erg lelijk uit, maar de cartooneske benadering levert ook binnen dat vlak enige verzachting op.

Clean Ur Room (3,0*). Vlot gedirigeerd en met een hoge snelheid gebracht. Het acteerwerk en de visuele presentatie zijn prima; de uiteindelijke ontknoping is echter wat flauw. Regisseuse Anissa Matlock kampt met wat continuïteitsfouten, waardoor het grapje niet echt werkt maar de aanloop vermakelijk genoeg is.

Heroes of Time (2,5*). De eerste paar minuten van dit avontuurlijke segment zijn erg geestig, waarin regisseur Eric Davis een oprecht sterke poging doet om film over te laten lopen in game. Eenmaal het verhaal zelf van gang is gegaan, valt het op dat de makers met te weinig middelen op iets te veel mikken. De effecten zien er bijvoorbeeld slecht uit en de afloop is niet bepaald bevredigend, maar vermakelijk is het wel.

Gutcruncher (1,5*). Het enige hoofdstuk dat echt onder brolwerk valt, met een veel te eenvoudige benadering en lelijke opmaakeffecten. Regisseur Jay Holloway dirigeert een segment dat in de essentie echt nergens over gaat, met een concept dat je met twee zinnen kunt omschrijven. Als je dit gebeuren aanschouwt, vraag je je als kijker toch serieus af of de makers wel passie hebben voor hun vak.

Bij elkaar komt dat uit op een 2,58* gemiddeld, afgerond naar beneden. Ondanks dat het eindgemiddelde niet bepaald kan worden gezien als een hoog cijfer, valt het toch op dat deze anthologiefilm buitengewoon lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Dat terwijl er best wel de nodige humor en creativiteit in vermengd zit, dus ik raadpleeg alle geïnteresseerde liefhebbers om het toch een kans te geven.

Goed geacteerde thrillerfilm die zichzelf presenteert als langzaam ontluikende escalatie met een paranormaal tintje, ook al komt dat tweede nogal teleurstellend voor de dag. Het grootste euvel van A House on the Bayou is de verschijning van Jacob Lofland, die simpelweg niet heel intimiderend voor de dag komt als Isaac. Het (en zijn) acteerwerk is zonder meer overtuigend en professioneel, maar de kijker wordt op deze manier weinig angst ingeboeid. Wanneer het op de fantasierijke inslag komt, kan regisseur Alex McAulay met niet veel meer aankomen dan een donker kamertje en wat snelle grapjes. Waar de grootste potentie dus ligt worden geen kansen aangegrepen, maar het blijft wel boeien, ondanks de afwezigheid van stabiele spanning/sfeer.

Horrorfilm die zichzelf poogt neer te zetten als realistische documentaire, maar eigenlijk te belachelijk voor woorden is. Pluspunt is dat het koppeltje dat hier op de voorgrond staat redelijk goed acteert, ook al maakt regisseur Tony Cadwell het ze niet makkelijk door ongeloofwaardige dialogen te schrijven en te veel in te geven op theatrale emoties. Behind the Sightings komt qua gegriezel verder ook niet met meer aan dan een paar zwaaiende en dansende clowns die af en toe wat kattenkwaad uithalen en voor je deurcamera staan. Als dan vervolgens eenmaal de poppen aan het dansen zijn in de finale is het eerder een humoristisch weerzien, waardoor Cadwell eigenlijk op alle mogelijke fronten heeft gefaald.

Regisseur Michael Morrissey bouwt een intrigerend mysterie op dat niet veel tijd nodig heeft om zichzelf in te leiden. De opening is doeltreffend en de atmosfeer mag er zeker zijn; helaas is de ontknoping een stuk minder bevredigend. Morrissey bekommert zich bovendien veel om zijn hoofdpersonages en kent veel tijd toe aan diens ontwikkeling, maar het ontging mij persoonlijk als kijker volledig waarom het figuur van Lexi Johnson zo "lief" omging met een puber die duidelijk zelf in de fout zit. Toch best frustrerende zaken die niet aan geloofwaardigheid winnen, maar als dan ook de uitkomst niet bepaald overloopt van spanning, eindigt The Girl Who Got Away in een redelijke domper.

Het derde project van de beruchte regisseur Lex Ortega laat zien dat hij wel degelijk interesse heeft in andere subgenres binnen dezelfde hoek die zich niet per definitie focussen op snoeihard geweld, maar Animales Humanos is desondanks een middelmatige film geworden. Het eerste halfuur is gelukkig nog te behappen, met een goed opgebouwde nuance en een doeltreffend ruwe benadering wat betreft het bewust laten inslapen van huisdieren. Ortega laat je als kijker begrip tonen voor beide kanten, maar gaat daarna over in een slaapverwekkend home-invasiongebeuren waarin de inbrekers belachelijke maskertjes dragen en daarmee alle dreiging verliezen. Liefhebbers van harde beelden zullen hier teleurgesteld mee weglopen, maar Ortega compenseert ook simpelweg te weinig op andere toevoegingen.

Regisseur Noah Baumbach blijft altijd wel zijn eigen interesses volgen en voor hem is het fijn dat een streamingdienst zoals Netflix hem daar de middelen en creativiteit voor wil lenen. Helaas zijn de écht overtuigende projecten redelijk miniem, met ook hier weer een terugkerende focus op karikaturale, vervelende personages die ellenlang in beeld komen. George Clooney en Adam Sandler zijn niettemin uitstekend op dreef en zorgen vrijwel eigenhandig voor wat emotionele momenten in de tweede helft, maar Baumbach houdt zich tussendoor veel te lang bezig met nodeloze grapjes en volstrekt zinloze momenten. Vrijwel alle scènes in de trein hadden bijvoorbeeld geschrapt mogen worden, zodat de ruime speelduur van 132 minuten aanzienlijk behapbaarder blijft.

Middelmatig griezelproject waarin de meest noemenswaardige momenten zich in het eerste halfuur al laten zien. Specifiek de scène waarin drie tieners het spel spelen dat alle gebeurtenissen in gang zet, is sfeervol en laat zien dat regisseursduo Fionn Watts en Toby Watts echt wel over het benodigde gevoel beschikt. Ook het acteerwerk, ondanks de volstrekt belachelijke personages die hier worden neergezet, kan er best mee door. Veel mysterie is er voor de kijkers niet om uit te puzzelen en echt spannend wordt het nergens, maar een aantal liefhebbers zal zich zeker met de eerste akte kunnen vermaken. Extra zonde dus dat de slotfase nogal bedenkelijk voor de dag komt.

Regisseur Rian Johnson toont duidelijk passie voor het universum waar hij zelf verantwoordelijk voor is en met Wake Up Dead Man levert hij in ieder geval weer een beter project af dan Glass Onion. Vooral het mysterie laat zich hier wat minder snel in de kaarten kijken en er is weer een leuk team verzameld om de hoofdpersonages mee in te vullen. Josh O'Connor en Josh Brolin zijn veruit de meest opvallende rollen, maar eigenlijk leveren alle namen evenveel bijdrage om de essentie te blijven verhullen. Jammerlijk is dat de sfeerzetting niet echt mee wil werken, waardoor Johnson nergens een mate van spanning weet op te bouwen. De uiteindelijke insteek leunt ook te veel op toevalligheden en gebrekkige logica, wat toch een vergezochte indruk oplevert. Alle lof voor de inzet van Johnson, maar een ander uitstapje buiten deze wereld is stiekem weer welkom.

Op het vlak van acteerwerk en sfeerzetting scoort dit horrorproject van regisseur Kim Kwang-bin een voldoende, maar The Closet valt waar soortgelijke concurrenten ook door vallen. In dit geval is dat vooral het veelvuldig in beeld brengen van de geesten (en de tijd dat spookkinderen nog eng waren ligt helaas al achter ons), waardoor de kijker zich nooit vastgegrepen voelt. Hoe dan ook toont Kwang-bin te beschikken over gebrekkig geduld en bekommert hij zich te weinig om de spanningsopbouw. Hierdoor zit het eindgeheel vast aan een interessant concept met goed uitgekozen acteurs en een hoog tempo, maar weet het zichzelf op kwalitatief vlak nooit verder te ontstijgen.

Oninteressant griezelproject met een belachelijk concept en vervelende personages. De verhoudingen tussen de kinderen en de volwassenen worden door regisseursduo Andrew Mecham en Matthew Whedon ongeloofwaardig neergezet en van enige spanning is ook zeker geen sprake. Met een titel als Behind You zou je dat wel denken, maar uiteindelijk gebeurt er amper wat en rennen de personages voornamelijk weg van bedreigingen die allesbehalve intimiderend overkomen. Het verloop zal menig kijker dan waarschijnlijk binnen een mum van tijd weer zijn vergeten.

Teleurstellend Blumhouse-project met een veilige uitwerking en een uitgekauwd concept. Regisseursduo Elan Dassani en Rajeev Dassani levert vooral een oninteressant eindgeheel op dat de meeste pluspunten verkrijgt door het goede acteerwerk van Sarita Choudhury en een interessante culturele wisselwerking, maar enige spanning of sfeer wordt amper opgeroepen. Het is eigenlijk onvoorstelbaar frustrerend hoe de familieleden in Evil Eye gebrekkig met elkaar communiceren, wat uiteindelijk uiteraard de essentie blijkt van de problemen. Naar het einde toe gebeurt er eindelijk wat, maar tegen die tijd hebben de meeste liefhebbers waarschijnlijk al een negatief oordeel klaarliggen.

Zoutloze herbewerking. Regisseur Tate Steinsiek heeft diverse prijzen gewonnen met opmaaktechniek, maar zet ze in Castle Freak amper in. De wezentjes zien er niet uit en zijn beslist niet intimiderend, wat toch jammer is als je zo'n sfeervolle locatie weet uit te kiezen. Het acteerwerk draait verder ook op niets uit, de spanning is ver te zoeken en de absurde finale is amper memorabel te noemen. Wat rest zijn wat bloederige momenten die de liefhebber soms laten ontwaken uit zijn/haar slaap, iets waar je haast niet aan ontkomt tijdens het zien van dit weinig imposante filmproject.

Capabel in elkaar gestoken oorlogsthriller met een uitmuntende hoofdrol van Russell Crowe, die hiermee ook meteen een van zijn beste personages neerzet. In de trailer zullen kijkers misschien vallen over de onovertuigende Duitse accenten, maar regisseur James Vanderbilt doet een zeer verdienstelijke poging om menig kijker hiervan af te leiden. De vormgeving is netjes, het verhaal vindingrijk en de gebeurtenissen boeiend. Jammerlijk is dat je van het beruchte Neurenberg-proces zelf vooral enkel het begin en het einde meekrijgt en Vanderbilt is helaas niet vies van theatraal Amerikaans gesnotter, maar toch blijft Nuremberg onderhoudend. Zeker binnen een speelduur van wel 148 minuten is dat een absolute bonus en de essentie is in hedendaagse tijden alleen maar relevanter geworden. Wat overigens de toevoeging was van Lydia Peckham als semi-love-interest, is me ontgaan.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

De nieuwste bijdrage aan het Spongebob-universum volgt redelijk de lijnen van eerder werk. De eerste film blijft het beste hoofdstuk; alles wat erna gekomen is, speelt vooral op veilig en kent een gebrekkig verhaal. Search for SquarePants doet daar weinig aan onder. De film gaat volkomen nergens over en moet het vooral hebben van enkele lollige individuele stukjes en de creatieve animatietechniek. Er hangt een zeer hoog tempo en de grappen volgen elkaar dusdanig snel op dat het moeilijk is om hier verveeld van te raken, maar echt groots is het zeker niet.

Intrigerende, sombere thrillerfilm met griezelige insteken, waarin regisseur Marcin Wrona bij vlagen een overtuigende escalatie in beeld brengt. Het spijtige binnen Demon is dat de hoofdpersonages niet erg onderhoudend zijn en het moeilijk is om er empathie voor te voelen. De aanloop is namelijk kort en voor die tijd geeft Wrona je weinig reden om überhaupt een naam te onthouden, maar hij zet de essentiële zaken niettemin boeiend in gang. Een aantal sterk geacteerde confrontaties en het stabiele mysterie alleen al garanderen makkelijk een voldoende, ondanks de ietwat vreemde ontknoping. Helaas betekende dit beknopte, maar ambitieuze project de laatste film van Wrona. Hij beroofde zich kort na de productie van het leven.

Regisseur Dario Argento zit zichzelf met dit vroege project enorm in de weg door insteken nodeloos uit te rekken en elementen toe te blijven voegen die helemaal niet zoveel inbreng hebben. Hierdoor raakt het strak opgebouwde mysterie (met een boeiend eerste halfuur) na enige tijd verwaterd, al heb ik misschien een vlotte sessie beleefd door de Engelse nasynchronisatie te vermijden. Il Gatto a Nove Code laat de vroege drang van Argento zien om expliciet, knap in beeld gebracht geweld op het scherm te toveren. Zeker de scène waarin een man voor de trein wordt gesmeten ziet er ongekend gedetailleerd uit voor die tijd, maar het slechte acteerwerk, de onbevredigende ontknoping en de oersaaie romantiek gooien roet in het eten. Het blijft toch bijzonder hoe men op creatieve wijze een strak lopend verhaal weet te vergallen, maar Argento heeft ze ook middelmatiger afgeleverd en kent voordeel in een boeiend hoofdpersonage, vertolkt door Karl Malden.

De herziening beviel me een aanzienlijk stuk beter, vooral omdat ik dit keer wist wat ik kon verwachten. Regisseur Joseph Kahn mag dan met een chaotische inhoud bezig zijn, hij maakt er uiteindelijk een brouwsel van dat hem eigen is. Een vlot lopend, bomvol verhaal met talloze verwijzingen en visuele hoogstandjes, waardoor het zeer moeilijk is om je er als kijker mee te vervelen. Uiteraard gericht op de zogenaamde ADHD-generatie, maar het levert voldoende humor, grafisch geweld en snelheid op. Daartussen werkt het acteerwerk prima, al had Kahn regelmatig de rust mogen nemen om de personages naar behoren uit te werken. De nodeloos complexe richting in het laatste halfuur had ook zeker niet gehoeven, maar een ruim voldoende zit er zeker in.

Er gaat na herziening toch een halfje af. Regisseuse Carlson Young verdient lof voor een dapper filmdebuut waarin creativiteit de absolute voorkeur krijgt, maar The Blazing World laat zich uiteindelijk toch te veel lijden door bronmateriaal dat als inspiratie heeft gediend. De film geniet van een aantal aparte decors, een kleurrijke vormgeving en overtuigend acteerwerk binnen complexe rollen. Toch ligt de dramatische onderlaag er tamelijk dik bovenop en zien bepaalde "werelden" er simpelweg te goedkoop uit, specifiek in de woestijnomgeving. De bijzonder lange aanloop levert bovendien geen pluspunten op voor Young, maar haar potentie is zeker te merken en die mag ze gerust doorzetten in de toekomst.

Herziening van de debuutfilm van regisseursduo Colin Minihan en Stuart Ortiz, die hierna allebei een ander pad hebben bewandeld binnen hetzelfde genre. Grave Encounters is een film die soms effectief met spanning omgaat, zeer veel voordeel kent van de locatie en een aantal keer scherp uithaalt naar dit soort televisieprogramma's. Toch valt het op dat het middenstuk moeite ervaart om alles vlot te laten lopen en werken Minihan en Ortiz met redelijk goedkope schrikmomenten. Het duurt bovendien ook eventjes voordat alles in gang wordt gezet, waaruit opvalt dat de rustigere momenten veel effectiever voor de dag komen dan het hectische laatste halfuur. Het is een betere film dan het vervolg, maar ook een die helaas nergens tot absolute nagelbijter weet te ontpoppen.

Chaotische film waarin regisseur John Waters in hoog tempo allerlei vlakken hoopt aan te tikken en daar tussendoor ook zijn eigen stijl in probeert te hanteren. Het bewijst zich een wisselwerking die nergens helemaal van de grond komt, want het verloop is eerder rommelig en bezaaid met ideeën die nooit samengaan. Waters zorgt wel voor een kleurrijke, boeiende wereld waarin de sterk aangezette personages voor genoeg flair zorgen. Goed acteerwerk is hier niet aan de orde, maar de absurde ideeën die Waters zijn film meegeeft, compenseren dat voldoende. Toch is al dat hyperactieve gedoe redelijk vermoeiend, waardoor de aandacht na ongeveer een halfuur alweer verslapt.

Teleurstellende filmklassieker uit de handen van de iconische Orson Welles, die zelf onder andere een hoofdrol vertolkt. Een rol die overigens van behoorlijke overwaardering geniet, aangezien zijn personage puffend zijn dialogen eruit stampt en vaak ronduit onverstaanbaar is zonder ondertiteling. Gelukkig brengt hij op een aantal andere vlakken genoeg, zeker de knap in beeld gebrachte opening is daar als voorbeeld voor aan te merken. Tussendoor kent Touch of Evil ook zeker een aantal fraaie wendingen, maar het merendeel is oninteressant en niet memorabel.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.

Regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft meerdere filmklassiekers op zijn naam staan, maar slaagt er niet echt in om mij persoonlijk te charmeren. A Canterbury Tale legt de focus in mijn optiek vooral op de verkeerde uitgangspunten, waarin onder andere het basismysterie al snel aan de kant wordt gezet om meer ruimte toe te kennen aan de hoofdpersonages zelf. Alhoewel Powell & Pressburger geregeld een aantal knappe, tastbare beelden op het scherm toveren, wil het verhaal daardoor niet echt boeien. Erg goed wordt er namelijk niet geacteerd en de uitkomst is ook niet echt bevredigend, maar er zijn genoeg bonuspunten voor het visuele aspect.

De aparte opmaak van regisseur Terence Davies werkt na een halfuur spijtig genoeg niet meer. De fragmentarische vertelling, afgewisseld met lange, muzikale intermezzo's, is namelijk in het begin intrigerend, maar spoedig ook vermoeiend. Het acteerwerk is echter netjes; zeker Pete Postlethwaite maakt indruk als getroebleerde, gecompliceerde vader die een instabiele relatie onderhoudt met zijn kinderen. De jongere castleden acteren echter wat gespeeld en het verhaal heeft niet al te veel om handen, waardoor de tweede helft eigenlijk toch wat saai uitpakt.

Intrigerende filmklassieker met zeker in de eerste helft prachtige experimenten qua verlichting. De grimmige havens en de mistige omgevingen worden door regisseur Marcel Carné knap in beeld gebracht. De inhoud door de beelden heen is echter wat minder boeiend, met personages die excentriek genoeg zijn, maar weinig verrassende toevoegingen hebben. Alhoewel het allemaal uitkomt bij een sterk einde, is de aanloop, zeker in het middenstuk, niet altijd even boeiend en eigenlijk weinig memorabel.