Log

Trage, maar zeer sfeervolle horrorfilm vanuit regisseur Oz Perkins. Ondertussen is het even geleden dat hij het niveau heeft aangeraakt van February en zijn stilering is al enige tijd iets bekender, maar Keeper is nog altijd solide. De spanningsboog wordt op die manier subtiel opgebouwd, het mysterie blijft goed overeind en het acteerwerk vanuit Tatiana Maslany is netjes. Op die manier slaagt Perkins erin een aantal onbehaaglijke momenten op te bouwen die goed gebruik maken van de omgeving, ook al kent de onthulling eigenlijk een te bizarre uitkomst. Er had wat meer focus richting spanning gegaan mogen worden en de aanloop is iets te lang, maar Keeper ademt kwaliteit uit en rechtvaardigt de populariteit van Perkins.

Regisseur Ruben Fleischer heeft een goed gevoel voor degelijk gepresenteerd vermaak, maar laat binnen zijn nieuwste project vooral het woord over aan de castleden. Een boel daarvan zijn natuurlijk al op elkaar ingespeeld en leveren dan ook kwaliteit af, maar ook de toevoegingen doen het gelukkig redelijk. Spijtig is dat er duidelijk een boel aandacht is gegaan richting de inhoud, maar wanneer het dan moet aankomen op de plotwendingen wordt er een nogal ongeloofwaardige wirwar van gemaakt. Zeker de laatste onthulling is bijna onmogelijk te noemen in de huidige wereld, maar individuele scenes zien er goed uit, er hangt een fijn tempo en de film is voorbij voordat je het weet.

Goed geacteerde misdaadfilm met een te lange duur. Regisseur Louis Malle wekt een stabiele sfeerzetting tot leven die goed past bij de inhoud, maar lijkt weinig zorg te steken in de overige presentatie. Een aantal scenes tussendoor zoals Dave's achtervolging maken indruk, maar verwateren in het grote plaatje. En alhoewel Burt Lancaster en Susan Sarandon het prima doen, zijn de avonturen die ze samen meemaken niet interessant genoeg en wil de chemie amper van de grond komen. Hierdoor duurt Atlantic City gevoelsmatig een stuk langer, maar de atmosferische vormgeving en een aantal individueel sterke momenten redden nog wat.

Ongelukkige herziening. Ik wist namelijk helemaal niet dat ik de film drie jaar terug al eens had opgezet, maar hij beviel me ditmaal toch een stuk beter dan toen (blijkbaar). Een aardige chemie tussen William Hurt en Marlee Matlin (vooral laatstgenoemde doet het goed) en een makkelijk, maar aanstekelijk verhaal dat prima wegkijkt. Wel wordt de insteek van de dove jongeren nogal verwaarloosd en duurt de film voor zijn eigen doen wat lang, maar het vermaakt en blijft altijd tot op zekere hoogte wel onderhouden.

Atmosferisch en goed geacteerd, maar dit laatste project vanuit regisseur John Huston maakt een nogal vermoeiende en lang uitgesponnen indruk. Vooral omdat het toch oogt als een verhaal dat zover mogelijk is opgerekt om zoveel mogelijk dramatische situaties in te plannen. Nu zijn alle acteurs capabel genoeg om die naar behoren af te leveren, maar na de helft van de film kwam ik er als kijker achter dat het me werkelijk niets deed. Geregeld werd de indruk van pure aanstellerij aangewakkerd en dat maakt het moeilijk om jezelf in het verhaal te plaatsen. Ik mis de druk, intensiteit en filmische inleving om dit volop te waarderen, wat een moeilijke kijkervaring realiseert.

Fragmentarische vertelling van diverse oorlogssituaties die vanuit een jonge ploeg worden meegemaakt. Achtergrondtrivia geeft weg dat deze film nogal persoonlijk was voor regisseur Samuel Fuller, aangezien bepaalde insteken gebaseerd zijn op waargebeurde ervaringen. Tussendoor kent The Big Red One ook enkele indrukwekkende momenten, maar de oorlogsmomenten ogen gedateerd en het acteerwerk is niet best. De sterk gescripte dialogen en houterige bewegingen laten namelijk zien dat dit vooral als filmexperiment moest dienen en daar hoort klaarblijkelijk het nodige theater bij. Natuurlijk mag je respect opbrengen voor de vormgeving en realistische momenten, maar het merendeel voelt toch te gemaakt en daarmee geforceerd aan.

Genoeg inhoud en doordachte plotinsteken, maar de neurotische humor vanuit regisseur en hoofdrolspeler Woody Allen weet werkelijk van geen ophouden. Eindeloos gebrabbel over alles en nog wat, dat klaarblijkelijk bij menig filmliefhebber voor zeer effectieve humor doorgaat. In principe wordt er door iedereen naar behoren geacteerd, maar Allen verzamelt een universum van onsympathieke figuren die onbegrijpelijke keuzes maken, waardoor ik als kijker vooral moeite had om ergens in mee te leven. Een film voor een bepaalde smaakvoorkeur dus.

Middelmatige horrorfilm die verrassend genoeg zijn oorsprong kent vanuit de Marvel-stripboeken. Man-Thing is echter niet de film die hedendaags honderden miljoenen dollars aan budget mag opmaken. In plaats daarvan een redelijk doorsnee griezelgebeuren met sfeervolle opnames van het moeras, maar daartegenover sterk gedateerde effecten en slecht acteerwerk. Veel personages komen nogal saai voor de dag, wat niet bepaald uitnodigt om met hen mee te leven. Tijdens de finale komt het wezen vol in beeld en kan iedere kijker voor zichzelf opmaken dat regisseur Brett Leonard duidelijk nog wat te leren had op het vlak van visuele effecten.

Erg teleurstellende film waar regisseur Edgar Wright amper iets aan lijkt te hebben toegevoegd. Zijn gevoel voor moderne techniek lijkt compleet verloren te zijn gegaan binnen The Running Man, die indrukwekkend overkomt qua wereldschepping, maar nergens stoer of vernieuwend is. Glen Powell onderneemt een boel om zijn personage overtuigend tot leven te wekken en komt daarbinnen een heel eind, maar toch laat het scenario zijn aanwezigheid na enige tijd aanvoelen als ronduit clichématig. Tussendoor passeren een aantal maffe figuren de revue, maar alle actiescenes die daaruit worden voortgebracht zijn toch erg braaf en bekend. Zeker iemand als Wright zou hier originele dingen mee kunnen doen, maar al zijn eigenzinnigheid lijkt te zijn verleerd. Ook de wat grootsere momenten zien er niet altijd even overtuigend uit en de finale is nogal abrupt en afgeraffeld. Het maakt van The Running Man een vermakelijk, maar erg tegenvallend en bizar eindgeheel. Bonuspunten voor het zeer hoge tempo en het vermogen om zo'n duur gevoelsmatig erg kort te houden.

De gebroeders Safdie maken inmiddels sinds dit jaar apart van elkaar een film, met The Smashing Machine als de inzending van regisseur Benny Safdie. Toch voelt dit geheel erg aan als een eindresultaat dat ze samen hadden kunnen maken, zonder dat het erg anders had uitgepakt. Dwayne Johnson en Emily Blunt spelen daarbinnen zeer overtuigende hoofdrollen en de momenten waarop ze elkaar verbaal te lijf gaan vormen zonder meer de sterkste punten. Dat gaat echter ten koste van de sportscenes zelf, die Safdie slecht in beeld brengt en vooral een bepaalde opbouw missen. Het wordt allemaal relatief levenloos overgebracht, waardoor je als kijker niet bepaald wordt ondergedompeld in de intensiteit van deze wereld. Als je binnen zo'n geheel vooral een beetje wacht totdat Johnson en Blunt elkaar de kop indrukken, gaat er toch iets mis. Niettemin professioneel verteld en met de juiste doelstellingen in beeld gebracht, maar het pakt toch teleurstellender uit in vergelijking met de vorige projecten.

De herziening (ditmaal van de director's cut) viel me na de aanschaf van een Blu-ray erg tegen. Regisseur Kinji Fukasaku kent geen profijt van de grote hoeveelheid aan slecht acterende namen, de bijzonder uitgesponnen dramatische inslagen en de te lange speelduur. Het concept is waar je dit soort films natuurlijk voor opzet en het geweld is dan ook hard en recht voor de raap, maar toch valt links en rechts te bespeuren dat er niet heel veel centen over waren voor de vormgeving. De gehele wereld ziet er nogal troosteloos en onafgemaakt uit, met een gebrek aan detail en originaliteit. Bovendien slaan een hoop van de personages door een overdaad een perspectieven nergens echt aan. De enige die een eigenzinnige flair kent is Takeshi Kitano zelf, maar hij krijgt dan ook veruit de meeste ruimte toebedeeld. Het viel me in het algemeen allemaal erg tegen. Een aantal spectaculaire momenten en maffe manieren waarop personages aan hun einde komen, maar het duurde erg lang en sloeg zeker op emotioneel vlak amper aan.

In tegenstelling tot de voorganger is Taeter Burger een aanzienlijk kleinere film waarin de voorkeur aan één enkele locatie wordt gegeven. Duidelijk met meer ervaring en moderne technieken gemaakt, maar de uitbundigheid is er toch wel vanaf en dat is zeker in het begin even wennen. Het verhaal moet echter een soort oorsprong vormen en is mede daardoor aanzienlijk makkelijker te volgen dan de losbandige inhoud van City, maar aangezien de totale absurditeit sterk is verminderd kan het zeker in het middenstuk wat gaan vervelen. Daartegenover staan uiterst geslaagde effecten die absoluut de grens opzoeken. Een aantal moorden zijn van de meest gedetailleerde, extreme soort en dat is een compliment vanuit een user die meer dan 1000 horrorfilms heeft gezien. En alhoewel de makers soms duidelijk moeite ervaren met de sturing van het gebeuren, zitten er toch genoeg originele en bijzondere vondsten tussen om de speelduur van 75 minuten nergens te zwaar te maken.

Bizarre splatter met amper een verhaal en een hoop absurde manieren waarop mensen aan hun einde komen. Regisseur Giulio De Santi wil hier duidelijk vooral zijn kunsten op visueel vlak laten zien met bloederige lichamen die veelvuldig en grafisch uit elkaar worden getrokken. Daardoorheen een aantal satirische grapjes die soms best aanslaan, maar na een halfuur de optimale potentie wel hebben benut. Het gebrek aan inhoud zorgt ervoor dat je als liefhebber vooral zult moeten wachten totdat er iets gewelddadigs gebeurt en gelukkig is dat relatief frequent, maar zorgt er anderzijds voor dat dit geheel niet bepaald een doordachte indruk maakt. Je moet er bovendien echt een fanaat van zijn, anders zullen dit soort films meteen omvallen.

Regisseurstrio François Simard, Anouk Whissell en Yoann-Karl Whissell toonden een aantal jaar geleden enorme potentie door sterke projecten af te leveren, maar Wake Up geeft een signaal af dat er weinig studio's meer budget willen toekennen aan diens ideeën. Dit keer een kleinschaliger, simpeler project waarin een aantal activisten worden opgejaagd door een losgeslagen beveiliger. Op visueel vlak gaan de makers creatief om met kleurgebruik en komen met een aantal lollige ideeën, maar een aanzienlijker deel staat in kader van tam gehak, uitgesponnen dramatiek en een brave invulling. In principe hangt er een fijn tempo, maar het gebrek aan verrassing en lef zorgen voor een aantal dode momenten.

Regisseur Matthew John Lawrence zet een originele en bijzondere wereld neer, waarin moordenaars hun daden opnemen en doorverkopen. In dat opzicht is geweld behoorlijk genormaliseerd en kan in het teken staan van de nodige maatschappijkritiek, maar de film verkent in dat opzicht nogal weinig. In plaats daarvan een regulier romanceverhaaltje met de clichématige gevoelens, downsides en highschoolhumor. Erg jammer, want de kracht ligt vooral in de moderne regietechniek, de bloederige moorden en de vlotte toonzetting. Misschien kan deze film met bijgestelde verwachtingen tijdens een herziening beter werken, de eerste kijkbeurt zal echter snel teleurstellend uitpakken.

Een foutloze, prachtige nieuwe film van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos, die hiermee mogelijk zijn beste film tot dusver neerzet. Bugonia laat zien dat ook kleinschaligere projecten (ondanks een budget van circa 55 miljoen) kunnen stralen in een tijd die de nadruk steeds meer legt op computergegenereerde werelden. Zeer overtuigend geacteerd door Emma Stone en Jesse Plemons, maar ook nieuwkomer Aidan Delbis is perfect gekozen als autistische handlanger. Lanthimos creëert via deze genrecombinatie een uniek geheel met een perfecte muziekkeuze, een zeer stabiele balans tussen duistere beelden en komische insteken, een verzorgde visuele look en een verhaal dat de kijker voortdurend laat gissen naar de uitkomst. Het is alweer even geleden dat er zo'n goede film is uitgekomen, maar Lanthimos katapulteert zich hiermee tot de absolute top van moderne cinema.

Vermakelijke, avontuurlijke film en wederom een voltreffer voor regisseur Dan Trachtenberg. Hij zorgt er bijna eigenhandig voor dat het Predator-universum nieuw leven ingeblazen krijgt en toont dat een harde R-rating niet per se nodig is om dit goed uit te kunnen werken. Niettemin voelt Badlands inderdaad wat braafjes aan qua bloedvergieten, maar de nadrukkelijke focus op grootse actiescenes en aparte wereldscheppingen compenseren dat gemakkelijk. Trachtenberg begeleidt de kijker met een fijn tempo door een hoop setpieces heen en gebruikt degelijke effecten en genoeg bedreigingen om dat overtuigend uit te werken. Jammerlijk is dat het verhaal op inhoudelijk vlak niet veel nieuwe invloeden te bieden heeft en de personages niet bijzonder sterk worden uitgewerkt, maar eenmaal de film begint is dat zo weer vergeten.

De experimentele terugkeer van de Franse regisseur David Moreau naar het horrorgenre is bijzonder geslaagd, ook al jaagt een film als MadS niet bepaald veel angst aan. De kracht van dit project zit hem echter juist in de uitvoering, met een indrukwekkende one-take benadering die voordelig uitpakt. Toch zijn de castleden zelf de ultieme winnaars die een geheel als MadS groter maken, zeker de intense acteerprestatie van Laurie Pavy mag benoemd worden. Verder ziet de film er redelijk uit, al hadden de makers gerust nog een stuk smeriger, beklemmender en wreder te werk mogen gaan. Blij dat dit soort uitkomsten in de hedendaagse tijd nog worden toegejuicht, want Moreau toont dat hij over genoeg talent beschikt.

Thrillerfilm met een zeer boeiend uitgangspunt, waarin perspectieven worden verkend die normaal gesproken vooral in de achtergrond staan. Regisseur Pascal Plante kent bovendien profijt van een uitstekende hoofdrolspeelster in de vorm van Juliette Gariépy, maar verschiet zich een aantal keren door rekkende insteken toe te voegen. Zo is de relatie tussen Gariépy en Laurie Babin niet zo heel boeiend en toont Red Rooms bijzonder weinig gruwel voor het naargeestige concept dat wordt belicht. Plante brengt het verhaal verder wel strak in beeld en de finale (waarin de digitale wereld eindelijk wat gefocuster naar voren komt) is zelfs uitstekend, maar het middenstuk net te braafjes en bekend om volledig te overtuigen.

Enige achtergrondkennis is bijna een vereiste om House on Eden volop te kunnen waarderen, want dan kom je er al snel achter dat regisseuse en hoofdrolspeelster Kris Collins in het echte leven ook actief is als paranormaal onderzoekster. In dat opzicht is dit geheel een zelfbewuste horrorfilm die uiteraard naar het einde toe uit de hand loopt. De locatie ziet er verder sfeervol uit, maar Collins komt vervolgens niet veel verder dan de gebruikelijke schrikeffecten en een boel onsympathieke personages die elkaar voortdurend in de weg zitten. Het is al bij al kort genoeg, maar de plotwending is totaal belachelijk en er wordt veel te weinig spanning gehaald uit het eindresultaat.

Na een sfeervol eerste halfuur vervalt deze nieuwe film van regisseur Bryan Bertino in een repetitieve cyclus waarin Dakota Fanning vooral schreeuwt, huilt en hard wegrent voor bedreigingen die je als kijker amper ziet. Wanneer ze dan wel in beeld komen, zijn het toch vooral afknappende oplossingen zoals boosaardige spiegelbeelden en demonische kinderen. Het zorgt voor een redelijk vermoeiende indruk, wat weinig motivatie creëert om deze film vrijwillig af te willen zien. Gelukkig ziet het er verder wel verzorgd en doordacht uit, daarnaast is het concept origineel en sterk gevonden.

Het is niet bepaald raadselachtig waar een film als The Jolly Monkey zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, gelukkig doet regisseur Ryan Ebert er wel wat anders mee. Zo bevinden we ons als kijker hier in een hotel waar men zijn gasten omlegt. De eerste moord ziet er vervolgens gruwelijk uit, maar daarna komt de kijker erachter dat ze allemaal hetzelfde zijn. Wat er dan overblijft, is een zoutloos, sfeerloos gebeuren met slecht acteerwerk, belachelijke plotwendingen en een te lange duur.

Bijzonder oninteressant vampierenverhaal dat de zaken vanuit een ander perspectief belicht en de snelheid vooral een behoorlijk stuk vertraagd. Abraham's Boys geniet van goed acteerwerk en een sfeervolle omgeving, maar kan met het inhoudelijke vlak op weinig bonuspunten rekenen. Spannend is het geenszins, wel bijzonder lang uitgerekt. Het duurt echt eindeloos voordat er iets noemenswaardigs aan de hand is hier, wat het kijken ervan geen fijne ervaring maakt.

Verwarrende mengelmoes van verschillende soorten uitgangspunten, die nogal geforceerd aan elkaar worden geplakt. Op die manier is Johnny Z een zombiefilm, een martialartsgebeuren en een post-apocalyptisch bunkerverhaal. Die insteken gaan op papier nog wel samen, maar onder de leiding van regisseur Jonathan Straiton komt het nergens lekker uit. Genoeg kogelregens en rondvliegende ledematen om individueel niet te vervelen, maar na enige tijd krijg je voortdurend dezelfde spektakelscenes te zien waartussen een hoop oninteressante personages rondlopen. Straiton slaagt er verder niet in om iets unieks in zijn film te verwerken en brengt alles nogal chaotisch in beeld, waardoor het eindgeheel overkomt als doorgedreven stoerdoenerij.

Op papier zit er genoeg in Brute 1976 om een doordenderende, bloederige horrorfilm te zijn, maar regisseur Marcel Walz gaat ondanks een aantal smerige ideeën wel erg braaf te werk. Toch is het primair de cast die het laat afweten, met een boel oninteressante hoofdpersonages en diens weinig angstaanjagende tegenstanders. Deze griezels zijn aardig divers, maar krijgen amper de ruimte toebedeeld om wat met hun aanwezigheid aan te vangen. De setting is verder best aardig, de sfeer breekt ondanks de financiële beperkingen goed door en de moord waarin iemand zijn vleeslul met een boor wordt bewerkt is buitengewoon wreed, maar tot echte hoogtepunten komt het niet. Tegen de finale aan gooit Walz zijn film qua toonzetting een beetje om, maar de conclusie blijft weinig bevredigend.

Oninteressante spookhuisfilm waarin het meeste gevaar vanuit dromen of weinig intimiderende geestenverschijningen komt. Regisseur Greg Pritikin beschikt over de nodige ervaring om een sfeervolle horrorfilm af te leveren, maar richt zich binnen The Mistress vooral op de elementen die een dergelijk project vertragen. Eindeloos geouwehoer over stress en familieproblemen en alhoewel relevant voor de inhoud, duurt het allemaal toch erg lang. Het acteerwerk is aardig en een aantal beelden zien er atmosferisch uit, maar tot daadwerkelijke spanning komt het nergens. Extra minpunten voor de veel te lange duur.

Zoutloze deelnemer aan het desbetreffende subgenre, waarin cartoonfiguurtjes worden ingezet als horrorfiguren. Piglet's Return vormt daarbinnen één van de mindere deelnemers, waartussen het niveau eigenlijk hoe dan ook niet heel hoog lag. Het zegt wat over de capaciteiten van regisseur Andrea M. Catinella, die hier vooral laat zien niet over de benodigde creativiteit of doorzettingsvermogen te beschikken. De moordenaar is niet veel meer dan een wat vollere man met een maskertje op, de moorden zien er niet uit en van enige spanning of sfeer is ook geen sprake. Het levert een geheel op dat je makkelijk kunt overslaan, tenzij je alle namen binnen dit ondermaatse universum wil afvinken.

Een lange aanloop is binnen dit soort griezelprojecten niet altijd een verkeerde of onoriginele keuze, maar regisseurstrio Mark Dudzinski, Frank Perz en Matt Vita rekken het wel héél erg uit. Killington duurt bij elkaar circa 80 minuten, waarvan slechts de laatste 10 enigszins naar het horrorgenre luisteren. Alles daarvoor dient als opbouw en de actrices doen het daarbinnen helemaal niet onaardig, maar kunnen echter niet verbloemen dat het maar een saaie meute is. Oninteressante verhalen, ineffectieve spanningsbogen en een uur dat eindeloos lang lijkt te duren vormen de meest opvallende punten om dit geheel voor af te keuren. Daar komt bij kijken dat de uiteindelijke finale veel te braaf is om zo'n lange wachttijd te rechtvaardigen.

Onbeschrijfelijk saaie horrorfilm met een interessante vertelstructuur, die helaas weinig uithaalt met de futloze aanpak van regisseur Stephen Cognetti. Zijn oorsprong ligt dan ook vooral in de found footage, waar zijn gebrek aan budget wat gemakkelijker kon worden verbloemd. Waar die films echter nog wel wat gevoel hadden voor een stabiele spanningsboog, geeft 825 Forest Road de voorkeur aan dramatiek en die wordt allesbehalve goed uitgevoerd. Clichématige insteken die worden vertolkt door zoutloze acteerprestaties, met een aantal schaarse griezelmomenten van veel te zichtbare geesten. Het is moeilijk om je aandacht consistent bij dit onding te houden, dat enkel door de unieke aanpak en een handjevol sfeervolle momenten nog wat bonuspunten weet te bemachtigen.

Kijkend naar de loopbaan van regisseur Marcel Walz is That's a Wrap waarschijnlijk zijn magnum opus, met opvallend gestileerde beelden, een fijne setting en een boel aandacht naar kleurrijke omgevingen. Origineel zijn dit soort films ondertussen niet meer en de manier waarop clichés binnen het horrorgenre op de hak worden genomen is weinig subtiel, maar voor een aanzienlijk gedeelte weet het allemaal best te entertainen. Spijtig is dat weinig moorden echt opvallen en het acteerwerk niet heel sterk is, maar toch blijft het geheel voldoende boeien om niet finaal door de ondergrens te zakken.

Bedroevend project met een aantal komische situaties, al zitten die vooral in de absurditeit van het concept. Voordeel voor een regisseur zoals Mark Polonia is dat hij met zijn productiemaatschappij volledige creativiteit geniet en dus mag doen wat hij wil, het spijtige is dat hij er verder geen aanleg, talent of financiële middelen voor heeft. Ook deze Sharkula is geregeld nogal pijnlijk, met slecht acteerwerk, luie effecten en een losjes samengeraapte inhoud. Het beste aan dit weinig memorabele project is waarschijnlijk dat het openingsnummer opvallend pakkend is.

Beknopte horrorfilm met een interessant perspectief, door de volledige film te maken vanuit de ogen van de hond. Daar liggen de sterkste punten van Good Boy, waartussen regisseur Ben Leonberg een aantal sfeervolle beelden weet neer te zetten. Specifiek het eerste kwartier creëert een onveilig gevoel door effectief gebruik te maken van donkere hoekjes en krakende vloeren. Helaas blijkt zelfs de korte speelduur door een repetitieve indruk al snel een uitdaging, waarop een vermoeiend middenstuk volgt. Leonberg krijgt naarmate de tijd vordert ook steeds minder grip op enige vorm van sfeer, ondanks een sterke finale. Het resultaat is vervolgens een typerend dit-is-wel-aardig tussendoortje, waar meer in had gezeten.

Naargeestige, boeiende horrormysteriefilm waarin regisseur Stuart Ortiz met weinig middelen een hele hoop weet aan te vangen. Strange Harvest wordt neergezet als waargebeurd en realistisch, ook al is de inhoud geregeld te bizar voor woorden en neemt het naar het einde toe zelfs een fantasierijke wending. Dat laatste doet nogal afbreuk aan de film, zeker wanneer Ortiz het eigenlijk binnen de kortste keren weer laat eindigen. Verder valt op dat er nogal veel nadruk ligt op bloederige moorden, waardoor sensatie duidelijk voorrang krijgt op een goed lopend verhaal. Dat neemt gelukkig niet weg dat Strange Harvest blijft boeien en onderhouden.

Vermakelijke oorlogshorrorfilm, waar een regisseur als Renny Harlin natuurlijk wel raad mee weet. Bijster origineel of vernieuwend is het allemaal niet, maar de absurde finale en het hoge tempo zorgen voor de benodigde wonderen. Het acteerwerk is daarentegen ondermaats en de inhoud is clichématig, maar Harlin pakt uit met visueel aantrekkelijke beelden en legt een interessante nadruk op de combinatie tussen islamitische invloeden en Amerikaans patriottisme. Heel subtiel wordt dat vervolgens niet uitgewerkt, maar de spectaculaire finale doet dat snel vergeten.

Onderhoudende, kwalitatieve genremix vanuit de capabele handen van regisseur Guillermo del Toro, die hiermee zijn beste film in tijden aflevert. Een grootse productie, rijk aan detail, met een aantal uitmuntende rollen. Zeker Jacob Elordi overtreft zichzelf als kwetsbaar, maar ijzersterk schepsel. Bijrollen zoals die van Mia Goth en Christoph Waltz zijn wat slordig in het verhaal gewerkt en het tempo is onevenwichtig, maar Frankenstein ademt passie en talent uit. Toch verfrissend hoe zo'n bekend verhaal toch nog een fijne, moderne insteek kan krijgen.

Directe film die met allerlei inslagen probeert te onderhouden, maar uiteindelijk in geen van allen echt slaagt. Wel wordt er naar behoren geacteerd en doet regisseur John Swab zijn best om er een aantal brute scenes in te krijgen. Toch stellen de praktische effecten teleur en zijn de gemenere momenten niet intens genoeg, waardoor een hoop niet blijft plakken op het netvlies van de kijker. In de tweede helft wordt Candy Land zelfs omgegooid naar een religieus getinte thriller, waardoor Swab zijn opgebouwd onderscheidende karakter enigszins te grabbel gooit.

Matig geacteerde, oninteressante slasherfilm waarin iemand in een muizenkostuum de boel op stelten zet. Met Mickey Mouse heeft dit in principe weinig te maken, buiten het feit dat er moordenaars in een pak rondlopen (Winnie de Poeh zit er trouwens ook nog tussen) dat enigszins lijkt op dit figuur. Regisseur Brendan Petrizzo pakt verder uit met een aantal bloederige en praktische moordpartijen, maar bekommert zich te veel om dramatiek en bijzaak zoals opbouw van onbelangrijke legendes. Het resulteert in een nogal saaie film die zelfs met de bijgesleepte absurditeit niet weet te entertainen.

Regisseur Neil Marshall is sinds de prominente samenwerking met Charlotte Kirk alleen nog maar afgegleden naar volstrekte middelmatigheid. Inmiddels zijn de grote budgetten ook een opgave om te verkrijgen, waardoor de hedendaagse titels zich uiten in de vorm van Compulsion. Het geheel vormt een erotisch getinte thriller met een aantal doeltreffend bloederige momenten en een fijn gevoel voor kleurgebruik. Het acteerwerk is echter middelmatig (Kirk en Anna-Maria Sieklucka spelen veel te veel een karikatuur) en de insteek is veel te doorzichtig om te verrassen. Het is jammer om te zien dat dit nu de bezigheden vormen voor een naam zoals Marshall, maar het is niet anders. Misschien dat er nog een fijne ontdekking in de toekomst zal komen.

Zeer matige horrorthriller met een korte speelduur en een van de pot gerukt concept. Ghost Webcam klinkt als titel spijtig genoeg interessanter dan de uiteindelijke inhoud zelf. Het acteerwerk is redelijk, maar de uiteindelijke spanning is zeer matig en de ontknoping wordt er met de haren bijgesleept. In de essentie probeert regisseur Sebastian Dove nog iets leuks op te bouwen, maar het vormt een niet al te effectieve manier om met weinig budget iets origineels neer te zetten.

Regisseur Adam Gierasch is ondertussen serieus afgegleden sinds zijn amusante begin, mogelijk een teken dat deze naam vooral goede projecten neerzet als hij over het benodigde budget beschikt. Spaghetti is een zielloos, goedkoop brolwerkje met matig acteerwerk en halfbakken ideeën. Zeker naar de finale toe worden er bepaalde concepten uit het niets ingeleid die voorheen amper relevant waren binnen de inhoud. Omdat er nog wel een poging wordt gedaan tot een originele invalshoek wint Spaghetti wat bonuspunten, maar Gierasch kan en moet beter doen dan dit. Pijnlijk om dit soort makkelijke projecten van zijn naam af te zien komen.

Monster Mash vormt ongeveer de kinderlijkere variant van The Rocky Horror Picture Show, met monstertjes in plaats van travestieten. In dat opzicht wil dit allemaal nog wel onderhouden, waren het niet dat regisseursduo Joel Cohen en Alec Sokolow er een nogal eenvoudig schouwspel van maakt. De locatie ziet er sfeervol en authentiek uit, maar de figuren ogen goedkoop, de inhoud kinderachtig en de humor vervelend. Na 30 minuten begint deze film dan ook serieus te vervelen en is het einde halen toch moeilijk.

Cijfer met een halfje verhoogd na herziening. Normaal kijk ik dit soort films niet nog een keer, maar het gegeven van Fright Fest nodigde toch uit om wederom te aanschouwen. Goedkoop en onlogisch is het allemaal zeker, voor griezelige creativiteit hoef je deze film van regisseur Ante Novakovic evenzeer niet op te zetten, maar na een halfuur gaan de remmen eraf en zit je als kijker toch garant voor een aardig uur aan vermaak. Veel snelheid, genoeg moorden en de afwisseling tussen kamers zorgen voor een amusant, kort eindresultaat dat voor de liefhebbers exact doet wat het moet doen.

Vermakelijke horrorkomedie met een wat kinderlijke invulling, ook al komen die invloeden sterk samen in de finale. Je moet uiteraard een bepaalde leeftijd of aanleg voor nostalgie hebben om veel uit The Monster Squad te kunnen halen en regisseur Fred Dekker mikt ook wel heel nadrukkelijk op infantiele humor, maar eenmaal de film uit de startblokken schiet loopt het lekker door. De griezels zien er daarbinnen wat goedkoop uit, maar de wedstrijd tussen de kinderen en deze club engerds is amusant en dat lijkt dan ook het primaire doeleinde te zijn van Dekker. Omdat de sfeerzetting onevenwichtig en spanningsloos voor de dag komt, wint het eindresultaat uiteindelijk net geen voldoende.

Simplistische horrorfilm met een fijn gegeven en een lekker tempo, ook al is het gegriezel na een halfuur erg eenzijdig. Regisseur Robin Givens profiteert vooral van een kleurrijke, luidruchtige overgave wat betreft de haunt. Het duurt niet lang voordat de personages door de ingang stappen en vanaf dat punt is er eigenlijk altijd wel iets aan de hand, het spijtige is dat het allemaal wat te weinig ruimte krijgt. Veel kamertjes zien er leuk uit, maar Givens gunt je als kijker amper 5 seconden om het op je in te laten werken. Hierdoor komt de spanning matigjes op stoom en wil niemand er echt tussenuit steken (waaronder de moordenaar zelf), maar amusant is het gelukkig allemaal wel. Liever een filmpje als Haunted Trail dan de gebruikelijke drek.

Verwarrende horrorfilm die de indruk wekt dat er willekeurig stukken uit zijn geknipt. Alle beelden moeten uiteindelijk dienen voor een halfbakken plotwending, maar die komt er weinig overtuigend en vooral slecht doordacht tussenuit. Het acteerwerk is daarbij nog redelijk, ook al krijgt geen van de castleden veel ruimte om wat aan te vangen met diens personages. De moordenaar ziet er te eenvoudig uit, van een stabiele spanningsboog is geen sprake en de moorden zelf snijden ook geen hout. Wat rest is een redelijke overgave naar het Halloweensfeertje en de korte speelduur, maar daarmee is het meeste afgedaan.

Het degelijke acteerwerk en de fantasierijke benadering compenseren de goedkope opmaak enigszins, want het lijkt er wel op dat regisseur Tory Jones plezier heeft gehad tijdens het maken van They See You. Doordat het gebeuren een onafhankelijke film is, is de deur meteen geopend voor de benodigde creativiteit. De pogingen daartoe zijn er vervolgens wel, maar de uitwerking is wat aan de matige kant. De vijanden zien er op deze manier nogal eenvoudig uit en sommige scenes lijken er vooral snel tussen gestopt, waardoor niet alle beelden dezelfde passie uitademen. Wat rest is een te uitgesponnen poging tot dramatiek en een sensatieloze finale, die toch wat vlugjes overgaat. Gelukkig vermaakt het allemaal wel en nodigt het gegeven uit tot wat onvoorspelbaarheid.

Halloween Massacre schiet met een aantal onbehaaglijke momenten in de eerste 20 minuten sterk uit de startblokken, waarbij de moorden en de gemene toonzetting meteen opvallen. Dan is het ook vergeven dat de griezels er wat goedkoop uitzien, met uitzondering van de clown zelf. Regisseuse Nicky De La Vega geeft zichzelf daarna de hoofdrol en dat is meteen waar het misgaat. De geluidsbewerking daalt naar een bedroevend niveau, Vega zelf doet het erbarmelijk en het tempo vertraagt aanzienlijk. Waarbij deze film in het begin nog op wat zware beelden kon rekenen, verzandt het uiteindelijk naar een voorspelbaar gedoe eenmaal de finale aanbreekt en daar kan je echt niet meer om de prestatie van Vega heen.

Regisseur Jay Burleson gebruikt hetzelfde formaat als in zijn "eerste" deel, met een reeks aan absurde figuren, een vreemde moordenaar en heel veel verwijzingen naar het desbetreffende tijdperk. Het spijtige is dat er dit keer geen enkel personage echt werkt, het er op visueel vlak lelijk uitziet en de moordenaar eerder bedenkelijk voor de dag komt. Wat gemene kills brengen nog wat leven in de brouwerij en zeker de jonge Poppy Cunningham doet het goed, maar over de grote lijn is deze film eentonig en ontdaan van hoogtepunten. Wel nog wat extra credits omdat de film nergens echt heeft verveeld.

Middelmatige romantische thriller met erg ongelukkige marketing, want regisseur Travis Baker hoopt hier vooral iets eigenzinnigs te creëren terwijl er natuurlijk een traditionele slasher wordt beloofd. Marc Valera en Brooke Anne Smith doen het daarbinnen gelukkig uitstekend en hebben samen een aparte, aanstekelijke chemie die onderhoudend voor de dag komt. Jammerlijk is dat er verder weinig spanning of sfeer tot leven wordt gebracht, waardoor de uiteindelijke finale toch wat kaal en braafjes voor de dag komt. Echt sterk wil het op visueel vlak ook niet worden, waardoor de makers uiteindelijk nét naast een voldoende grijpen.

Spanningsloze, maar amusante horrorthriller vanuit het brede arsenaal van SyFy. House of the Witch profiteert van een lekker directe aanpak met een uitgesponnen scala aan fantasierijke en vermakelijke ideeën waartussen prima wordt geacteerd. Nadelig is dat scenarioschrijver Neil Elman de castleden opzadelt met houterige dialogen en gebrekkige personages waar ze simpelweg moeilijk op kunnen inspelen, maar zeker Emily Bader, Darren Mann en Coy Stewart doen het heel aardig. De figuren komen allemaal voortdurend creatief aan hun einde en op cinematografisch vlak ziet House of the Witch er netjes uit. Het is jammer dat de computereffecten echter goedkoop zijn, de spanning nergens sterk wordt opgevoerd en het allemaal een beetje uitdooft eenmaal de onthulling naar buiten komt.

Verwarrende Britse horrorfilm waarin het uiteindelijke concept vooral verwatert raakt onder oninteressante zijverhalen en sfeerloze concepten. Het mag in ieder geval duidelijk zijn waarom Hallows Eve na bijna 10 jaar op MovieMeter te hebben gestaan maar één enkele stem (van mij) heeft weten te bemachtigen. Regisseur Brad Watson brengt een weinig boeiend schouwspel met een gebrek aan spanning en kan enkel op wat aparte beelden bouwen om het verhaal vooruit te sturen. De inleiding blijkt uiteindelijk sterker in elkaar te zitten dan het opvolgende verloop en dat is binnen dit soort kleine projecten natuurlijk nooit voordelig.

Regisseursduo Chris Arth en Kevin Summerfield brengt een sfeerloos en halfbakken horrormysterie met veel vallende bladeren en schuddende beelden. Alhoewel een intense manier van beeldvoering soms voordelig kan zijn, is het in dit geval eerder onoverzichtelijk en ongecontroleerd. Veel spanning heerst er verder niet en het monster had zo uit een speelgoedwinkel gelopen kunnen zijn. Als dan ook het acteerwerk het laat afweten is er nog maar weinig over om van te genieten, buiten wat fantasierijkere momenten.

Regisseur Jeremy Rudd probeert binnen een klein uur een soort kloon van Terrifier tot leven te wekken, maar brengt met Die'ced toch een goedkopere en minder geslaagde variant daarvan. Leuk is de overgave aan de moorden, die bloederig en doordacht genoeg worden neergezet. De vogelverschrikker die daartussen rondloopt toont ook een zekere potentie, maar mist toch het charisma en de intimiderende uitstraling die bijvoorbeeld een Art wel had. Het acteerwerk is verder niet best en de dramatische inslagen zijn onnodig, waardoor er zelfs binnen deze korte duur best wel wat taaie stukken tussen zitten.

Regisseur Frank LaLoggia gaat ambitieus te werk om zijn fantasierijke mysteriefilm in te kleuren en tapt daarbij een beetje uit alle mogelijke genres, maar neemt zeker in de tweede helft iets te veel hooi op zijn vork. Lady in White is namelijk het meest stabiel gedurende de eerste 45 minuten, waarin een enthousiaste Lukas Haas profijt kent van een volle inhoud en een aardige sfeerzetting. Daarna springen we verder in de tijd en probeert LaLoggia steeds vaker de computereffecten te benutten, helaas komen die behoorlijk gedateerd en matig voor de dag. De inhoud wordt ook wat taaier en de uitgesponnen speelduur begint zijn kracht te verliezen, wat uiteindelijk bij een sensatieloze finale uitkomt. Het acteerwerk is over de grote lijn goed en de makers proberen daadwerkelijk iets te vertellen, maar het eindresultaat komt toch wisselvallig voor de dag.

Voorspelbaar slecht.

Regisseur Jeff Kirkendall is de collega van Mark Polonia en dus hoef je weinig van deze film te verwachten, maar een anthologiefilm met het thema Halloween wilde ik nog wel een kans geven. Achteraf had Polonia zelf deze film ook wel onder handen kunnen nemen, want de twee namen lijken qua stilering enorm op elkaar.

Die Laughing (1,0*). Er wordt geprobeerd een leuke wending op te zetten en de clown is best vermakelijk, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een goedkoop segment met slecht doordachte cinematografie en een spanningsloos verhaal. De moorden blijven altijd buiten beeld en zelfs de korte duur wil niet meezitten om hier meer uit te halen.

Horror Hostess (1,0*). Hier moet ongeveer het slechtst mogelijke acteerwerk inzitten, ik ga er in ieder geval vanuit dat Kirkendall niet meer dan één enkele take heeft opgenomen voor alle scenes. Leuk is het fragment waarin de film van de geïnterviewde Rebecca Blaze wordt getoond, helaas is dat een fictief stukje in wat verder de werkelijkheid moet vormen en daar is geen doorkomen aan.

The Bad Flower (1,0*). Een uniek concept wil nog op wat punten rekenen, maar de uitwerking laat zich uiteraard raden. Wat bloemetjes tegen deuren, mensen en grasvelden aangooien is dan ook alles wat Kirkendall in zijn arsenaal heeft. Soms worden zelfs precies dezelfde beelden gebruikt om een bepaalde scene op te bouwen. Lui en goedkoop.

The Hunt (0,5*). Halloween Horror Tales kent met The Hunt in ieder geval nog een grote verliezer, vooral omdat het gewoon nergens over gaat. Slecht geacteerd (wie zal ooit geloven dat het hoofdpersonage voor een agent moet doorgaan), lelijk in elkaar gezet en vooral matig doordacht qua inhoud. Het zou me verbazen als iemand daadwerkelijk iets kan halen uit dit segment.

Bij elkaar komt dat neer op een welverdiende 0,88* gemiddeld, afgerond naar boven. Ik heb deze film speciaal laten toevoegen zodat ik er eindelijk een cijfer aan zou kunnen toekennen, achteraf bleek dat ik natuurlijk niets had gemist. Een makkelijke afrader dus. Van het thema Halloween is trouwens alleen in de titel sprake.

Onzinfilm waarin volstrekt oninteressante scenes eindeloos lang worden uitgerekt. Zeker de opening, waarin een man en een vrouw een halfbakken gesprek voeren, duurt werkelijk een eeuwigheid terwijl er niets aan de hand is. Na dit ellenlange gebeuren van 25 minuten (gevoelsmatig drie uur) gaat regisseur Terry Jarrell gewoon door met onbelangrijke momenten statisch uitrekken. Het gaat inhoudelijk nergens over, boeit totaal niet en ziet er goedkoop uit op visueel vlak. Veel meer dan een camera ergens opplakken is het namelijk niet en het zit een aardige snelheid en enige vorm van spanning enorm in de weg. Het laatste halfuur brengt weer wat leven in de brouwerij, maar is dermate chaotisch en onoverzichtelijk in beeld gebracht dat het slechts een halfje extra oplevert.