Opinions

Leuk.

Had vooraf eigenlijk een soort Scarface verwacht, en qua toon leek het soms ook wel die richting op te gaan. Maar LA Confidential bleek toch wel een beetje anders te zijn, alhoewel er enkele invloeden aan boord lijken te zijn. De infameuze schietpartij richting het einde in het hotel bijvoorbeeld.

LA Confidential had wel even de tijd nodig om me te pakken. De eerste 80 minuten waren niet bepaald mijn favoriete soort film. Corruptie binnen de politie is ook niet meteen het meest originele onderwerp meer. Alhoewel deze film wel een paar slimme twistjes had, kon het me allemaal net niet genoeg boeien.

Het duurde daarnaast ook een tijdje voordat ik de karakters echt leuk begon te vinden. Enkel bij Pearce voelde ik wat, en dat was irritatie. Maar dat had niet met zijn acteren te maken, maar met zijn personage, dus ik neem aan dat de film geslaagd was op dat gebied. Maar personages zoals die van Crowe vielen me later pas op, en personages waarbij ik aanvankelijk dacht dat ze me wel op gingen vallen (Basinger, Spacey etc) deden dat weer niet.

Visueel ook niet heel erg opvallend, al is het sfeertje van LA wel voelbaar. Maar qua camerawerk en spanningsopbouw vond ik het allemaal niet zo denderend. De lompe schietpartijen tussendoor waren dan wel weer leuk, en voelen ook behoorlijk 90's aan. Vond het allemaal trouwens wel grof voor een film die op 12+ staat.

Het is echter pas bij het laatste uur dat de film me echt begon te bekoren. De toon wordt wat woester & agressiever. Zodra dat alles begint, begint de film zelf leuker te worden. Het tempo krijgt een behoorlijke schop, (die lag al relatief hoog) en het gaat richting een prima slotfase. Een hoop twistjes hier en daar die goed genoeg uitgedacht zijn en een verhaal dat toch meer om het lijf heeft dan een gemiddeld corrupt politieverhaal.

Uiteindelijk is het allemaal vermakelijk genoeg, en voornamelijk door het gewelddadige karakter dat de film uitstraalt. Veel drukte & kabaal, maar pas bij het laatste uur begon het echt bij me binnen te komen. Het leek me trouwens vooraf de bedoeling dat Basinger een nogal iconisch plaatje voor moest stellen, maar ik vond haar personage eigenlijk maar zo-zo.

Zeer sterk.

Deze film doet me op een gekke manier een beetje denken aan 13th, maar waar ik die film redelijk pushy vond, raakt LA 92 volop zijn doel. Het is misschien niet de meest informatieve documentaire, maar het is dan ook vooral bedoelt om ons de rellen uit 1992 te laten zien vanuit een neutraal standpunt. Zeker in de tijd van nu lijkt dat zeldzaam te zijn in een docu.

Ik wist zelf nog niet al te veel over de rellen uit 1992, dus voor mij was het automatisch al educatief. Als je al wat meer weet over die gebeurtenis zal deze docu waarschijnlijk weinig vernieuwends brengen, het zal je enkel beelden tonen uit een periode waarin schijnbaar iedereen zijn verstand verloren was. Het mooiste aan deze docu verder is dat het inderdaad laat zien dat racisme vanuit alle partijen komt.

Voor diegene die slecht tegen echte, harde beelden kunnen is LA 92 niet de grootste aanrader, maar deze docu maakte verder een diepe indruk op me. Hier en daar wordt er door middel van soundtracks de impact onnodig verhoogt, maar het werkt wel en de impact is er zeker. Richting de helft heb ik de docu ook op pauze gezet omdat zoveel bizarre narigheid achter elkaar niet prettig is om naar te kijken.

Dat de schokkende beelden echt zijn is ongelooflijk te noemen. Van het in elkaar slaan van Rodney King naar het willekeurig aanvallen van blanke bestuurders, deze docu laat het fenomeen in chronologische volgorde zien. Je zou het bijna niet in kunnen denken, maar toch is het zo. Ik ben dan ook blij dat de docu het gewoon laat zien en er niet omheen draait. Dit is hoe het was, en we hoeven er geen zoet laagje overheen te gooien.

Erg boeiend ook verder. Ik vond het uitermate interessant om dit fenomeen te volgen, en de docu laat het gedetailleerd genoeg zien. Daarbuiten is het knap dat je de woede ook echt kan voelen, en beide partijen kan begrijpen, maar ook verachten. Dat er voor nu ook geen interviews doorheen worden geplakt vond ik verfrissend, waardoor deze docu enkel en alleen bedoeld is om te tonen.

Het maakte een behoorlijke indruk in ieder geval. Deze docu is niet prettig om te zien, maar eigenlijk zeker in de tijd van nu behoorlijk relevant. Het was een lange tijd geleden dat ik echt geschokt was door een docu, zeker omdat de beelden zo zinloos lijken te zijn. Daarnaast kreeg ik ook een brok in mijn keel toen die zwarte man tekeer ging tegen de rellers omdat hij ook met hun achtergrond te maken heeft gehad en ze toch zijn winkel hebben gesloopt. LA 92 laat de mensheid van zijn meest slechte en kwaadaardige kant zien, met tussendoor ook korte momenten van hoop.

Een stukje film die me echt meenam, schokte en raakte. Lang geleden dat dit me was overkomen. Verfrissend neutraal gebracht en een eye opener voor diegene die er heilig van overtuigt zijn dat racisme enkel van 1 kant komt. Aanrader voor diegene die in de periode geïnteresseerd zijn, maar wees gewaarschuwd voor de schokkende inhoud.

Regie indrukwekkend, beelden wat minder.

Chazelle is wel een naam die filmliefhebbers in de gaten moeten houden, al vind ik deze La La Land de minste tot nu toe in de loopbaan. Wel merk je nog zijn verfrissende en knappe regie, maar het verhaal zelf laat het helaas afweten.

Chazelle trapte destijds sterk af met Whiplash. Ook in deze film is er een behoorlijke aftrap aanwezig. De meest indrukwekkende scene zien we echter helaas al in de opening. Prachtige long-take, prima choreografie en Chazelle mag zijn stempel behoorlijk neerzetten. Alles wat daarna komt is minder.

Stone en Gosling doen het wel aardig. In dansen en zingen is het niet heel indrukwekkend, maar het valt al snel een beetje op dat op de opening na, geen enkel nummer echt indrukwekkende choreografie of zangkracht bevat.

Wat me ook een beetje een raadsel is is waarom Chazelle de sfeer soms zo vreemd als een auto tegen elkaar aan laat knallen. Alles in de film geeft een jaren 50 vibe af, maar toch speelt het zich soms zo overduidelijk af in het huidige jaar. Het is een vreemde keuze.

De verhaal zelf weet ook nooit optimaal te boeien. Je gelooft het eigenlijk allemaal wel zo'n beetje. Een beetje dansen, springen en zingen dat allemaal nooit al te veel indruk maakt. Zo gaat het dan ook eigenlijk na de opening, zowat elke minuut.

Maar wat wel geslaagd is, is de regie. Deze was knap, het camerawerk was erg sterk. De bewegingen zijn energiek en de sfeer, alhoewel het wel eens tegen elkaar knalt, is zeker aanwezig. Als Chazelle zijn truckendoos er soms ook even bijpakt, en met de belichting mag knoeien, is het feest dan ook compleet soms.

Regie is dus knap, het verhaal is echter een beetje het element dat de film in de weg zit. Ik heb ook een beetje een gevoel dat Chazelle totaal geen controle heeft over zijn verhalen en geen idee heeft wat hij er mee aan moet, maar dan toch goed zijn best doet met indrukwekkende regie.

Erg goed.

Beste film van Del Toro to nu toe, dit niveau heeft hij nooit meer behaald. Ik heb me uiterst vermaakt met dit ontzettend donkere sprookje. Leuk dat Del Toro zich aan bijzondere projecten waagt, en dat dat nog goed uitpakt ook.

De sfeer is knap gedaan, evenals de combinatie met een deprimerende oorlog en sprookjes. Al zijn de sprookjes niet heel kleurrijk weergegeven is het altijd weer een genot om ze te zien. Het acteerwerk van de kleine Ofelia is goed maar iedereen doet het in het algemeen wel goed.

Inderdaad, een Fantasy/Drama met milde horror elementen, sommige scenes springen er tussenuit en zijn erg sterk. Een donker sprookje dat uitstekend uitgewerkt is. Duurt wel wat lang en is bij vlagen wat traag maar in het algemeen is deze film toch echt wel goed gedaan.

Tweede Henson.

Na The Dark Crystal was Labyrinth aan de beurt. Qua toon denk ik in ieder geval alvast dat ze per ongeluk de kijkwijzers hebben omgewisseld want ik vond The Dark Crystal in alle opzichten donkerder, harder en wreder dan Labyrinth, die toch wel iets kinderlijker qua toon lijkt te zijn.

In ieder geval, als ik de twee naast elkaar leg, krijgt The Dark Crystal de voorkeur, alhoewel Labyrinth zeker geen vervelende zit is om doorheen te komen. Achteraf vond ik het alleen jammer dat het labyrint zelf niet heel erg centraal staat, meer de vriendschappen en moralen. Logisch natuurlijk, maar toch jammer.

Labyrinth is een iets "engere" kinderfilm, maar nog steeds in elk opzicht een kinderfilm. De engere beelden zijn waarschijnlijk een aantal wezentjes en de sequentie waarin het broertje wordt gestolen. De toon blijft erg kinderlijk en helaas is de film zelf ook niet altijd even goed met de tijd meegegaan. Daarvoor zijn de praktische effecten vaak veel te doorzichtig.

Acteerwerk is ook niet heel erg goed. Connelly doet wat ze kan, maar de rol is echt te moeilijk voor haar. Bowie had ik ook wat meer van verwacht, ik vond vooral zijn kostuum compleet ridicuul verder. Die strakke broek ook. Verder heeft hij wel zijn charme, maar is te weinig aanwezig om er volledig op te scoren.

De versiering en creativiteit doen Labyrinth soms serieus opleven, maar daar blijft het vervolgens ook een beetje bij. Qua verhaal is het niet zo bijzonder, het is vooral het visuele spektakel wat je interesseert. De karakters zijn erg vervelend (Didymus) en de finale is een beetje flauw. Tussendoor zitten er ook een paar suffe stukjes in, maar gelukkig is er uiteindelijk toch genoeg te genieten van het decor zelf.

De finale met het trappenhuis was erg leuk, maar in het algemeen hoopte ik op wat meer. Meer obstakels in het labyrint i.p.v. de vriendjes die worden gemaakt bijvoorbeeld. Niet echt mijn soort verloop, maar ik ben dan misschien ook niet echt de doelgroep. Overigens nog wel leuke animatronics, maar van Henson mag je dat ook wel verwachten.

Bijzonder saaie en uiterst oninteressante film uit de eerste filmjaren, die enkel indruk maakt met een aantal opvallend epische momenten. Zo is de finale best boeiend te noemen, maar om daar te komen zal je toch door 85 vermoeiende minuten heen moeten komen. De weinig beklijvende personages rechtvaardigen in ieder geval geen concentratie en het grootste gedeelte van de film bestaat uit slecht opgenomen zwart-witbeelden, met zelfs in sommige gevallen beschadigde kwaliteit. De inhoud is verder zonder twijfel slaapverwekkend en zou zelfs met de hedendaagse techniek moeilijk door te komen zijn.

Voorspelbare maar verfrissend creatieve kinderfilm die met name indruk maakt door de samenvoeging met de gamewereld. Er kan veel over de invulling gezegd worden, maar regisseur Douglas Boswell regisseert een verrassende look door het gebruik en de invloed van papier. Daarnaast is het acteerwerk van de kids helemaal niet verkeerd, al worden ze nogal karikaturaal en makkelijk geschreven. Niet bepaald figuren waar een kind/toeschouwer zich makkelijk aan kan binden, laat staan dat ze hen lang zullen herinneren zodra de film afgelopen is. De schurk van het geheel is een behoorlijk bedroevende vertoning, maar de film loopt aardig en blijft niet te lang hangen in saaie (bij)zaken. Vanwege het avontuurlijke karakter kan het (te) spannend zijn voor de allerjongste kinderen, maar ik ben blij dat ook kinderfilms nog een beetje visuele creativiteit durven te tonen tegenwoordig.

Regisseur Vittorio De Sica heeft een aantal grote filmklassiekers naar het witte doek geregisseerd en The Bicycle Thief mag zich vrolijk binnen die categorie voegen. Om maar gelijk met deur in huis te vallen: ik vond de historische achtergrond van deze film pakweg veel interessanter dan de personages die het allemaal opvullen. De weergave van de Grote Depressie is interessant en weet naadloos voor een boeiend eerste halfuur te zorgen. Op dat moment is een redelijk dun concept om de boel aan elkaar te linken makkelijk vergeven. Problematisch wordt het pas als de relatie tussen Lamberto Maggiorani en zijn zoon naar de voorgrond wordt getrokken. Dat zoontje acteert erg goed, maar Maggiorani beschikt over de uitstraling van een steen en slaagt er daardoor niet in om een enigszins boeiend hoofdpersonage neer te zetten. Bovendien is de dramatiek van de film een stuk minder interessant dan het historische aspect. Wanneer ik als kijker meer genot haal uit de architectuur van 1948 dan de maatschappelijke kritieken is het voor mij persoonlijk gewoon geen pakkend geheel. Dat neemt overigens niet weg dat de film nog altijd beschikt over veel talent, een goed opgebouwde setting, een sterk einde en fraaie omgevingen.

Tegenvallertje.

Begon vrij sterk, maar daarna werd het allemaal wat saaier en trager. Misschien begon het soms zelfs wat te "slepen" en daar kon ook geen sterke Ronan verandering in brengen. Maar de film begon wel goed met de ruzie in de auto.

Het begin is dus sterk en boeiend. Sommige dingen zijn goed realistisch weergegeven al weet het nergens echt een emotionele snaar te bereiken. Daarvoor krijg je niet echt een band met Ronan, die toch wel haar best doet in haar rol.

Het middenstuk is al wat minder, met die overdreven Hedges had echt niet gehoeven van mij. Pas wanneer de wat betere maar ook vrij standaard Chalamet in beeld komt is het allemaal wat beter en weet het wat kracht te winnen richting het einde.

Maar helaas, in New York doet Gerwig net wat te hard haar best om het allemaal zwaar te laten zijn, en dan verliest de film weer de kracht die het goed op wist te bouwen. Jammer, want de sterke prestaties waren er zeker.

Zo.

Met als uitzondering zijn twee eerste films die nog niet echt waren wat de rest van Shyamalans films wel waren denk ik dat ik nu volledig door zijn regiecarrière heen ben. Hij heeft een aantal goede films weten te maken, maar dit was toch wederom een beetje middelmaatwerk voor zijn doen. Wel jammer blijft dat.

Zijn allereerste thrillerfilms waren duidelijk wat sfeervoller terwijl ze een wat humaner toontje wisten aan te houden. Dat bleef Shyamalan gaandeweg ook doen, maar in deze film werkt die combinatie wat minder. Zeker aangezien dit niet echt een thrillerfilm is, maar eerder een fantasierijke film met zowel drama als comedyelementen tussendoor.

Wat Giamatti eigenlijk deed in deze film is me een raadsel. Is als acteur toch veel te goed hiervoor, het komt zelfs bijna ondankbaar over. Howards rol moet duidelijk wat meer aandacht opeisen. Giamatti is eerder een bijpersonage in een film die hem juist als hoofdrol naar voren schuift. Helaas weet Howard toch te weinig met de rol te doen. Het komt allemaal houterig an afstandelijk over.

Geen verkeerde effecten, wel een algemene look die niet echt kan verhullen dat de film een gebrek aan sfeer kent. Ik denk eigenlijk dat dit voor Shyamalan het antwoord moest zijn op de kritiek die zijn vorige film kreeg. Waar de vorige film vooral niet genoeg thriller kon includeren, kan deze juist niet genoeg fantasie includeren. Jammer, want de poster belooft een erg mooi sprookje.

Slecht kan ik het niet echt noemen. Wat vooral opvalt aan de film is dat het camerawerk een stuk passender is dit keer en dat de toon altijd wel consistent blijft. De relatie tussen Giamatti en Howard zorgt ervoor dat de film altijd genoeg benzine heeft om naar voren te drijven, maar tevens is de film een teken (zeker destijds) voor Shyamalan dat de tijd hem aan het inhalen was.

Regisseur Frank LaLoggia gaat ambitieus te werk om zijn fantasierijke mysteriefilm in te kleuren en tapt daarbij een beetje uit alle mogelijke genres, maar neemt zeker in de tweede helft iets te veel hooi op zijn vork. Lady in White is namelijk het meest stabiel gedurende de eerste 45 minuten, waarin een enthousiaste Lukas Haas profijt kent van een volle inhoud en een aardige sfeerzetting. Daarna springen we verder in de tijd en probeert LaLoggia steeds vaker de computereffecten te benutten, helaas komen die behoorlijk gedateerd en matig voor de dag. De inhoud wordt ook wat taaier en de uitgesponnen speelduur begint zijn kracht te verliezen, wat uiteindelijk bij een sensatieloze finale uitkomt. Het acteerwerk is over de grote lijn goed en de makers proberen daadwerkelijk iets te vertellen, maar het eindresultaat komt toch wisselvallig voor de dag.

Mwa.

Weer een film met een aantal statische shots en weinig muziek om het staande te houden. En wederom werkt het naar mijn mening opnieuw niet. Het voelt allemaal simpel aan en zeker in het begin hebben de random scenes geen meerwaarde, gecombineerd met statische camerashots die ook niets toevoegen.

Alleen gekeken voor Pugh dan, en die doet het dan ook behoorlijk. Maar eigenlijk is de hele cast goed bezig, en ook een beetje de redding van deze film. Vooral dat kleine jongetje Palmer maakt behoorlijke indruk, goed voorbeeld van een perfect gecast kind. Kan Newell in Guernsey nog behoorlijk wat van leren.

Zodra de camera wat in beweging komt, is de film ook wat interessanter en toegankelijker. Maar om door de eerste helft heen te komen was eigenlijk behoorlijk vermoeiend. Ik vond namelijk dat er visueel zo weinig te genieten was, en dan wordt het al snel saai. Daar kan ook Pugh niks tegenin brengen.

Maar zodra de donkere wendingen en ruzies het wat beginnen over te nemen, komt de film wat opgang en wordt wat sfeervoller. De film is dus gewoon een stuk interessanter in de tweede helft, waar net genoeg gebeurd om je geboeid te houden. Jammer dat de eerste helft dan zo afstandelijk en saai is.

Dat is ook een beetje het probleem van de eerste helft, het is zo afstandelijk, waardoor er geen chemie tussen Pugh en Jarvis voelbaar is, terwijl beide het best goed doen. Maar je voelt je dan ook geen moment blij of ellendig voor het stel, dat toch wel zonde is.

Net geen voldoende, als de indrukwekkende Fairbank wat meer mocht mopperen en wat langer in beeld mocht zijn was dit een stuk beter geweest. Hij en Pugh zijn dan de sterren van deze film eigenlijk.

Mwa.

Tot nu toe van de 4 die ik van hem gezien heb, is dit helaas de minste Hitchcock naar mijn mening. Ik moet nog meer van hem bekijken, maar ik werk er dus langzaam naartoe. Deze kwam op BBC, en dan kan ik hem eigenlijk gewoon niet missen.

De film begint nog wel prima, het hotel is wel wat chaotisch (passend met de situatie) maar weet nooit volop entertainend te zijn helaas. De humor is wel behoorlijk aanwezig, maar voor de rest is de film nergens echt uitzonderlijk op andere films.

Eenmaal in het mystery-gedeelte, (een switch in de genre) is de film helaas genadeloos saai. Het mystery-gehalte weet nooit te boeien en voelt wat flauw aan. Het verhaal zelf begint wat te vervagen en de film roept een aantal vragen op. Ook wel grappig dat wanneer het genre lijkt te veranderen, de hoofdpersonages dit ook lijken te doen.

Enkele leuke scenes waar Hitchcock bekend om is, maar voor de rest nergens hele interessante stukken. Eenmaal het iets meer vaart gaat krijgen is de film wat beter, maar dan is het eigenlijk al een beetje te laat. We moeten nog door 50 minuten onzin heen voordat we bij het beste stuk komen.

Want eerlijk is eerlijk, de slotfase (wederom opnieuw een switch in de genres) is wel het beste stuk. Het komt veel te laat aan, maar het is wel best spannend soms. Hier en daar wat klungelig en afgeraffeld, maar het meest entertainend in de gehele film.

Uiteindelijk eindigt de film dan ook wat afgeraffeld, maar in het algemeen is het prima. Echter neemt het saaie stuk zowat de gehele film in voordat de film weer echt leuk wordt. Dat is gewoon te veel verveling, en dus is het cijfer er ook naar.

Lollig.

Eindelijk weer eens een komedie van de Coen-broeders die ik wat beter kan trekken. Soms zijn ze helemaal niet mijn ding, maar soms kunnen ze me ook makkelijk charmeren. Ondanks dat ik hun thrillers wat beter kan waarderen dan dit soort jolige dingen, ging deze film er makkelijk in. Zeker de eerste helft kijkt verrukkelijk weg.

De stilistische kijk op films die de Coens hebben kan soms erg voordelig uitpakken. Heeft ook al van andere films prettige kijkervaringen gemaakt, en The Ladykillers is daar niet perse anders in. Het eerste uur is zeer vlot en ook de finale gaat er goed in. Het is eigenlijk een stukje in het midden dan het allemaal wat uit handen geeft, verder hebben de Coens een sterke controle over de film.

Acteerwerk is verder ook goed, broodnodig voor een film als deze. Hanks speelt een lollig personage en lijkt zich ook heel goed te realiseren wat hij ermee aan moet vangen. Een beetje jammer dat Wayans ook erg goed lijkt te weten wat hij wil, maar samen gaan die personages niet zo goed samen. Er worden namelijk hele verschillende komediestijlen met elkaar verbonden. Nu vond ik de film nergens echt hilarisch, maar dat is toch wel een kleine stoorzender.

Daartegenover staat een mooi gedecoreerde film met knap camerawerk, sterke cinematografie en een mooi oog voor detail. Elke scene is in principe raak omdat de Coens steeds de juiste focus kunnen vangen. Jammer dat het tempo zelf soms wat wankelt, verder is de film voor een hele lange tijd prima op weg en ik kan er maar wat goed naar kijken. Luchtige ontdekking, te doen voor een lekker luie avond.

Matig.

Als je kijkt naar Amerikaanse cinema die gemaakt is voor tieners en volwassenen dan is Laggies eigenlijk het veiligste resultaat waar je maar tegenaan kan lopen. De film includeert zowel jonge als oude mensen en probeert zich te identificeren met beide partijen. Het probleem is dat het er eigenlijk gewoon geen seconde in slaagt.

Shelton stelt maar weinig voor als regisseuse en daarmee is Laggies een best lelijke film geworden met saai kleurgebruik en nog saaiere regie. Dit soort reguliere cinema is op de dag van vandaag eigenlijk gewoon onzichtbaar, en in dat opzicht ben ik wel blij dat het publiek steeds meer verwacht van een film op visueel niveau. Dan krijgen films zoals Laggies namelijk (en gelukkig) niet te veel aandacht.

Het acteerwerk is nog wel aardig, al vond ik Knightley nergens sterk of bovengemiddeld. De bijrollen worden ook ingevuld door relatief bekende namen, en niemand speelt echt slecht. Toch mis ik gewoon rollen die goed spelen, maar de regie maakt ook van alle personages nogal standaard en "normale" figuren. Ik kon ook geen moment met ze meeleven.

Verder mist deze film gewoon een sterk verhaal. Ik lees berichten die beweren dat je een vrouw moet zijn om de film te begrijpen, en dat zal best kunnen. Dat betekent niet dat je je film op de meest simplistische manier hoeft in te kleuren. Het ziet er gewoon saai uit voor nu, en voor een film die juist de intentie heeft om je mee te nemen in het verhaal valt het dus vies tegen.

Per definitie is Laggies zeker niet een onaardige film met aardig acteerwerk en een redelijk tempo, het is gewoon zo dat de film zo ver zijn pad binnen blijft dat ik me als filmliefhebber nog afvraag waarom ik het überhaupt wil volgen allemaal. Ik kan de hele film namelijk al zowat voorspellen vanaf 10 minuten, en dat lijkt me in de hedendaagse tijd gewoon niet meer de bedoeling.

Hm.

Standaard slasher die de zaakjes soms net wat smeriger en explicieter oppakt, maar qua inhoud niet veel verschilt van zijn genregenoten. Desondanks heeft de film meer potentie qua talent, maar het script en de karakters laten het hier behoorlijk afweten.

Hall wil graag een iconische slasher op het witte doek toveren, maar vergeet Chromeskull vervolgens memorabel te maken. Er is nauwelijks een introductie en zijn gedaante is niet erg dreigend. Ik krijg ook niet het gevoel dat er veel moeite in zijn opmaak heeft gezeten uiteindelijk.

Acteerwerk is ook niet al te best. Luther staat er maar voor een reden, of moet ik zeggen voor 2 redenen? Whalen en Gage doen het wat beter maar ook hun acteerwerk is niks om over naar huis te schrijven. Het meest ervaren lid, Healey, mocht het toneel weer snel verlaten. Alsof de regisseur haar eigenlijk niet wilde hebben.

De film zou in principe best oké kunnen zijn, maar behoort wat mij betreft tot 1 van de saaiere slashers. Het is wel heel erg wachten op de moorden, die behoorlijk bruut en grof zijn. Alles dat dient tot opvulling tussen de moorden is alles behalve opwindend of spannend. Weinig geslaagde spanningsopbouw of verhaal. Soms wel lekker agressief en passend camerawerk, en een degelijke visuele look, en dat was het ook weer.

Ook lekker brute moorden, maar Chromeskull is gewoon niet zo'n spannende killer helaas. Jammer, want de film heeft genoeg potentie om een spraakmakende slasher te zijn.

De meeste regisseurs verkrijgen enkel meer ervaring over de jaren heen, maar in het geval van Neil Marshall is dat precies het tegenovergestelde. Alhoewel zijn films nooit uitzonderlijk onder de middelmaat vielen, is The Lair min of meer een grote downgrade ten opzichte van zijn overige en vorige werk. Charlotte Kirk (verloofde van Marshall) weet opnieuw de hoofdrol te bemachtigen en speelt relatief onopvallend. Als actieheldin is ze weinig overtuigend, als strategist evenmin. De soldaten om haar heen komen amper verder dan sterk aangezette karikaturen waardoor de hoge sterfgevallen op emotioneel vlak weinig impact kennen. De ondergrondse bunker ziet er sfeervol uit en het tempo ligt hoog, maar Marshall compenseert het spanningsloze gebeuren te vaak met nietszeggende actiescenes. Het gaat er in The Lair voortdurend lekker lomp en bloederig aan toe, maar het B-gehalte ligt nogal hoog en voor een regisseur als Marshall is dat zorgelijk. De grootste fout die overigens in deze film wordt gemaakt is de lelijke vormgeving van de monstertjes.

Slecht.

Ook al geef ik de film een 3/10, ik had hem slechter ingeschat. Lake Alice was een film die ik gewoon even tegen de verveling op de band gooide. Ik had eigenlijk een ultragoedkope film verwacht, maar dit was dus nog best een serieuze productie achteraf, waarin nog een paar centjes gestoken zijn.

Maar duidelijk niet al te veel centjes want de uitwerking van deze film is niet al te best. Alle fundamenten voor een degelijke horrorfilm zijn er wel, maar gewoon niet zo boeiend uitgevoerd. Je zet als regisseur overigens ook al snel de toon als je een film van enkel 80 minuten voor meer dan de helft uit inleiding laat bestaan.

Na een kleine 50 minuten komt de horror namelijk pas om de hoek kijken, alles daarvoor dient een inleiding te zijn met hele schaarse momentjes van horror tussendoor. Het probleem is dat de personages tijdens de inleiding voor geen moment boeiend zijn en ook niet al te best geacteerd. Zowel het stel als de ouders konden me gestolen worden.

Visueel is het redelijk versierd allemaal en de locatie is sfeervol, maar redelijk waardeloos in beeld gebracht. Wat de poster voor deze film je op IMDb ook mag laten geloven, de bedreigingen zijn alles behalve indrukwekkend en vooral saai. Regisseur Milliken slaagt er geen enkele keer in wat spanning van deze indringers af te laten komen.

Verder ook een brakke afwerking. Sound editing is erg ondermaats, camerawerk inwisselbaar en spanning niet aanwezig. Personages zijn vervelend en de kills behoorlijk saai opgezet en uitgevoerd. Het enige dat echt geslaagd was waren de korte momenten van onderlinge chaos binnen het gezin. Verder valt er weinig te prijzen in deze film, behalve dat het kort duurt zodat je het snel kan vergeten.

Nee, dit was niet best. Inwisselbare horrorfilm die een brakke uitwerking kent en saaie dreigingen. De posters zijn stukken gaver dan de 80 minuten die je uiteindelijk gaat zien. Deze film kan een horrorliefhebber met gerust hart overslaan, want je zal er niks aan missen.

Herzien na de uitgave van Second Sight, een exemplaar dat ik als liefhebber natuurlijk niet kon laten schieten. Het blijft een erg effectieve horrorthriller die zonder moeite onder mijn huid wist te kruipen, maar daarnaast is het ook een boeiende schets van een familie die op hun eigen manier met rouwverwerking omgaat. Alhoewel ik kan begrijpen dat een film als Lake Mungo niet voor iedereen in de smaak valt, joeg het geregeld de stuipen op mijn lijf. De documentaireachtige aanpak zorgt bovendien voor een extra stoot aan realisme, waardoor de spookachtige gebeurtenissen dichterbij komen dan eigenlijk comfortabel is. Eeuwig zonde dat regisseur Joel Anderson hierna nooit meer leiding gaf aan een filmproject nam en zich beperkte tot schijfwerk. Het befaamde schrikmoment is overigens wat mij betreft onovertroffen.

Och.

Gedurende de eerste helft ging het best de aardige kant op met Lake Placid. Regisseur Miner is ook niet onbekend met het genre waardoor je zou denken dat hij de tijd had om zich over de jaren heen nog wat verder te evolueren binnen zijn vak. Met Lake Placid lijkt dat kort even zo te zijn, maar al snel gaat die hoop vervlogen.

Het idee is verre van origineel, maar uiteraard was Lake Placid weer een echt grotere productie op dit vlak. De vervolgdelen waren weer prulletjes zoals je ze kan verwachten, maar deze film lijkt wel degelijk over wat centjes te beschikken. De locatie is aardig gekozen, de krokodil ziet er goed uit en het acteerwerk van enkele leden is best aardig. Het ging wel degelijk de goede kant op.

Toch valt het al snel op dat veel crewleden zich vastklampen aan hun karakter en daar zelden vanaf kunnen stappen. Uiteindelijk slaat de film een wat serieuzere toon aan, maar eigenlijk kunnen alleen Platt en Gleeson daarin meegaan. Fonda en Pullman blijven de gehele film lang te onsympathiek en lomp. Had eigenlijk liever dat ze meteen opgegeten waren, dan wint de film het tenminste aan onvoorspelbaarheid.

Enkele geslaagde thrillerscenes ten spijt, Lake Placid blijkt namelijk een zeer tamme film te zijn op het vlak van actie, horror en thriller. Weinig aanvallen van de krokodil en wanneer hij toe mag slaan is het eerder via een video op een computer of een koe die staat te grazen. De gore valt sterk tegen en het eindgevecht wordt zowat afgekapt. Compleet belachelijke keuze om bijna niemand te laten sterven. Scene met de helikopteraanval vond ik dan wel weer lachen, maar dat kan de film niet redden.

Film schiet aan je voorbij maar de zure smaak die het achterlaat is tekenend. Je kijkt een film als deze voor lomp vermaak, niet voor een krokodil die zelden een poot naar de groep uitsteekt. Wanneer de film eindigt zit je met een "huh?" gevoel. Verder ook een nogal lompe structuur en veel dialogen die kant noch wal raken. Het is jammer. Miner had genoeg budget en die gebruikt hij voor wat leuke actiescenes, maar laat zijn film eigenlijk verder zowat schieten. Het voelt aan als een incompleet horrorscript en dat is teleurstellend.

En zoals verwacht.

Je hebt leukere SyFy-films, en je hebt de gemiddelde, en de compleet brakke. Deze valt in het gemiddelde, en dus een 1,5*. Het probleem met deze onzin SyFy-films is toch echt vaak dat ze zichzelf te serieus willen nemen in hun stompzinnige verhaal.

En zo neemt deze film zichzelf te serieus. De manier hoe iedereen met die slangen en krokodillen omgaat, ik kan het maar moeilijk serieus nemen. Vaak lijken de acteurs en actrices zelf ook niet meer helemaal te weten hoe ze ermee moeten omgaan.

Deze films kunnen eigenlijk best leuk zijn. Films zoals bijvoorbeeld Roboshark en Sharknado 3 waren zo over-the-top en namen zichzelf totaal niet serieus. En daarom waren ze nog best leuk. Maar deze heeft beide elementen niet. Niet bepaald over-the-top en neemt zichzelf veel te serieus.

Bovendien gebeurd er weinig memorabels. De kills zijn wat braaf en het bloed mag best wel in volle hoeveelheid vloeien. Soms worden er liters bloed over boten heen geworpen maar de kills zelf zijn erg tam waardoor je het vooral met de aftermath moet doen helaas.

Acteerwerk is ook vaak niet al te best. Butler doet het nog wel aardig, en Nemec & Englund zijn ook niet verkeerd. Ook een paar van de grietjes gaan best goed op in hun rol. Maar het is toch niet genoeg om zo'n film als deze nog lekker onzinnig te maken.

Hier en daar nog wel aardige momentjes. Het fijnknijpen van de auto was het hoogtepunt. Maar de echt superleuke momenten zijn er helaas niet, en de humor ook niet. Het is nog wel vermakelijk, maar toch weer een mindere SyFy-film.

Guilty pleasure.

Ik heb deel 1,2 en 3 niet gezien, waarmee ik deze reeks in dus nogal wonderbaarlijke manier kijk. Ik ga denk ik deel 1 nog wel eens een keer kijken. Ik kon het overigens prima volgen, want de samenvatting van deel 1 was voor mij al genoeg.

Acteerwerk deed me denken aan GTST. Sowieso elk karakter deed me aan die serie denken. Acteerwerk was niet altijd goed maar toch niet heel slecht. Englund was best een leuke toevoeging en een tienerkamp dat aangevallen word kan ik altijd wel waarderen.

Toch wel een vermakelijke film heel stiekem, maar ik kan dit toch echt niet hoger geven dan een 4/10.

Een vrolijke en vooral schmierende Samuel L. Jackson weet voor de voornaamste pluspunten te zorgen in deze half afgewerkte thrillerfilm van regisseur Neil LaBute. Het uiteindelijke verhaal is, om positief te openen, lekker simplistisch en genuanceerd. Rondom het concept van een escalerende vete tussen twee buren is ook geen bijzonder ingewikkeld gebeuren nodig, maar LaBute voegt uiteindelijk wel erg weinig toe. Met name de invulling van het stelletje (vertolkt door Patrick Wilson en Kerry Washington) roept weinig sympathie en medeleven op. Er wordt zeker in de eerste helft voor beide kanten ingezet op wat achtergrond, maar rondom Jackson heeft dat weinig zin. Het maakt de uiteindelijke afloop waar hij wordt doodgeschoten vooral slordig af, maar ook omdat het al relatief snel duidelijk is wie de antagonist en wie de protagonist is. Uiteindelijk is het gebeuren vooral niet spannend of dreigend genoeg omdat de escalatie dusdanig uit de hand loopt dat er van enige geloofwaardigheid al vroeg amper meer sprake is. Het interessantste aspect van Lakeview Terrace buiten het sterke acteerwerk van Jackson om is misschien de Amerikaanse bosbrand op de achtergrond, maar deze wordt dusdanig beperkt gebruikt dat het uiteindelijk ook niet heel veel zin had.

Regisseur William Eubank leverde twee vermakelijke toevoegingen af binnen het horrorgenre, het was dus even afwachten hoe zijn stap naar een oorlogsactiefilm zou uitpakken. Het eindresultaat is niettemin capabel (al prefereer ik zijn vorige twee films meer) en laat zien dat Eubank geschikt is om meerdere genres op zich te nemen. Het acteerwerk is echter weinig bijzonder, enkel de rol van Russell Crowe valt op. Liam Hemsworth is een makkelijke keuze voor de hoofdrol en slaagt er niet in zijn personage te voorzien van wat eigenzinnigheid, maar alle heren zijn op z'n minst geloofwaardige soldaten. Het zijn gelukkig niet de personages die een film als Land of Bad compleet maken, dat is namelijk de actie zelf. Daarbinnen pakt Eubank goed uit, met een hoop stijlvol gefilmde ontploffingen en vermakelijke vuurgevechten. Het mist nog een echt grote actiescene tijdens de finale, maar het volgt elkaar lekker op en de cinematografie oogt erg netjes. Kijkers die een film puur op inhoud beoordelen zullen het teleurgesteld afsluiten, maar de liefhebber van gestileerd, visueel aantrekkelijk actiegeweld zullen vast en zeker smullen.

Slecht.

Ik wist van tevoren al dat Land of Smiles me weinig nieuws ging brengen, maar ik weigerde naar de geluiden te luisteren en wilde er zelf een oordeel over vestigen. Toen ik de eerste scenes zag voelde ik de bui echter al hangen, en inderdaad, de film werd er niet bepaald beter op naarmate de speelduur vorderde.

Land of Smiles kenmerkt zich in een rommelige en soms uitermate vervelende aanpak. De film had achteraf wel meer budget dan ik had ingeschat, want er is wel degelijk wat sound editing aanwezig. Het zijn vooral de beelden die je echt te zien krijgt die zwaar matig zijn, en vooral op het gebied van horror is de film best tragisch te noemen.

Toch ben ik het oneens met de andere reacties betreffende het acteerwerk. Toegegeven, het acteerwerk van het hoofdpersonage was aan de matige kant, maar de overige personages hebben meer charme dan ik vooraf had gedacht. Aardig uitgesproken dialogen, heldere uitdrukkingen. Heel dramatisch vond ik het eigenlijk niet. Wel lopen er wat andere figuren in rond die dramatisch acteren, maar die nemen maar een beperkt aantal minuten van de film in.

De film kent een nogal aparte manier van montage, door enkele beelden van thriller door het normale verhaal heen te plakken, waarbij je erna pas achter mag komen wat ze betekenen. Ik snap het motief, maar regisseur Stryker gaat wat haastig te werk en creëert daarmee een resultaat dat eerder rommelig is dan knap. Het gevoel van amateurisme hangt dan ook wel degelijk in de lucht.

Niettemin kwam ik best makkelijk door de film heen. De beelden van het eiland weten te boeien en het tempo zit er aardig in. Het ligt eraan of je jezelf er wel in wilt investeren, want anders heeft het uiteraard 0 effect. Dankzij de korte speelduur en genoeg gebeurtenissen wist het me wel te boeien, tot de finale, die meer de horrorkant uitgaat maar op een volstrekt oninteressante manier. Land of Smiles is zonder twijfel een ondermaatse film. Niet bepaald dramatisch, maar wel zeer matig en nergens maar een beetje origineel of vernieuwend.

Het is moedig dat een regisseur als George A. Romero na zijn klassieke filmsuccessen begint aan een nieuwe trilogie met exact hetzelfde onderwerp. Wat er ontbreekt aan originaliteit wordt gelukkig goedgemaakt met entertainment, aangezien de ledematen en bloedhopen in hoog tempo om je oren vliegen. Er wordt verder ingezet op excentrieke personages, maar deze komen door kleurloos spel matig voor de dag. Het moet puur van de horror en actie komen om hier actief wat uit te halen en dat schroeft zichzelf zeker richting de finale erg lekker op. Hierdoor is Land of the Dead geen vermoeiende zit, maar wel eentje waarin de elementen die om het zombiegebeuren heen worden gebreid niet echt werken. Zeker de kritische noten komen matig voor de dag.

Horrorregisseur Tom Holland stond nooit bekend als een visueel genie, maar The Langoliers is op desbetreffend vlak wel heel kaal. Niettemin leent de fictieve setting van Stephen King zich voor een interessante basis, waarbij met name het eerste uur kan profiteren van een luchtig mysteriesfeertje. Gedurende dit stuk is het erg matige acteerwerk nog vergeven, maar eenmaal het toestel is geland mondt de film uit in een bijzonder saai, kleurloos geheel. Bovendien wordt het verhaal per minuut stompzinniger, totdat de boel totaal ontspoort en de ene belachelijke verklaring na de ander geeft. Holland en King draven simpelweg veel te ver door om een originele opzet gepast te laten eindigen, maar uiteindelijk is het vooral de doodse sfeer in het tweede uur die het geheel de das omdoet. De weinig imponerende gebeurtenissen vervelen snel waardoor het een uiterst bizarre onthulling van slecht geanimeerde wezentjes vereist om weer wat leven in de brouwerij te blazen. Deze miniserie zal voor enkelen misschien leuk jeugdsentiment hebben gevormd, maar daar is ondertussen weinig meer van over.

Minder.

Eigenlijk wel bijzonder hoe films als deze een vervolg kregen. Het was namelijk niet zo dat het eerste deel zo onderhoudend was, maar daarin zal de opbrengst wel een rol hebben gespeeld. En Jolie natuurlijk, denk dat die wel een redelijk groot publiek heeft aangetrokken. Tot op de dag van vandaag eigenlijk zelfs nog steeds.

Dit soort films worden enkel en alleen gemaakt om te vermaken. Als ik het alleen op dat vlak zou beoordelen had deze film makkelijk een hoge voldoende gescoord. Wat echter ook te verwachten is, is dat het allemaal nogal makkelijk gaat. Jan de Bont mag dan wel een sterke cameraman zijn, als regisseur begin je per film steeds meer te merken dat hij in het begin alleen maar een schot in de roos had en daarna matiger werk afleverde.

Jolie doet het best aardig en past ook goed in de rol. Haar fanbase verbaast me ook niet zo. Zal uiteraard ook wel de nodige kritiek te verduren hebben gehad vanuit het publiek dat de game te serieus neemt en verfilmingen verbiedt. Zij is echter ook meteen de enige degelijke actrice. De overige leden zijn waarschijnlijk acteurs die goedkoop gekozen zijn die ook nog een beetje status hadden, en leden die niet zoveel kunnen. Enige chemie tussen Jolie en Butler blijft ook uit.

Visueel qua effecten sterk verouderd. De Bont holt overal achteraan, maar in de wat intensievere actiescenes worden de stukken toch wat afstandelijk in beeld gebracht. Ze springen wel achter een parachutesprong aan, maar actie sterk in beeld krijgen komt dan toch niet over. Iets te gedateerde montage en effecten. Vooral dat laatste is tijdens de wat grotere sequenties een probleem.

Het loopt best lekker door, maar een film als deze neemt te veel hooi op z'n vork. Er wordt van alles en nog wat met elkaar verbonden. Van fantasiewezens naar magische spreuken naar het slaan van een echte haai. Het slaat volkomen nergens meer op. De overgang tussen die scenes verloopt best vlot, maar De Bont kan niet verhullen dat het allemaal maar slecht en wanhopig bedachte onzin is.

Jammer.

Toch wel een beetje een missertje dit. Het verhaal wist me wel te boeien. Ik heb de games waar deze film op is gebaseerd nooit gespeeld, maar ik had niet veel nodig om dit verhaal te begrijpen. West is geen slechte regisseur, maar ook niet bepaald een goede.

Jolie weet soms wel wat charme met haar mee te dragen. Maar soms is ze heel slecht, en trekt ze eigenlijk slechts alleen maar arrogante gezichten. De schurken weten ook wel een charme met zich mee te dragen, maar zijn wat standaard.

De effecten hadden vooral beter gemoeten. Dat water was echt heel slecht, en de actiescenes in de tempel waren leuk bedacht, maar door het toch bedenkelijke CGI toch niet helemaal. Uiteindelijk een prima filmpje geworden die wat inspiratie heeft gehad van andere films. Ik herkende o.a. Raiders of the Lost Ark , qua aankleding soms The Matrix en soms zelfs 2001: A Space Odyssey .

Krijgt niet hoger dan 2,5*.

Prima.

Gosling in een andere rol dit keer, en dat doet hij zeker niet heel verkeerd. Jammer dat deze film zich buiten het verhaal niet erg zijn best lijkt te doen om het nou allemaal zo speciaal te maken. Toegegeven, het idee is wel origineel, maar toch.

Gosling speelt prima, maar je kan niet echt sympathie voor hem opbrengen, de familie om hem heen vond ik ook niet bepaald heel overtuigend overkomen en inderdaad, het is allemaal te zoet. Visueel niet zo veel te beleven, maar af en toe wel een vermakelijke scene.

Ik heb niet moeten lachen maar had wel enigszins emotionele binding met Lars, al was het pas richting het einde dat ik het echt ging voelen. Deze film vond ik nergens op uitblinken, maar wel lollig om een keertje gezien te hebben.