Opinions

Leuk.

Wederom een goede toevoeging aan de cinemawereld vanuit de gebroeders Coen, twee regisseurs die erg wisselvallende films maken. Toch is het grootste deel van diens carrière een hit geworden, en hebben ze terecht een status gekregen waarmee ze mogelijk de geschiedenisboeken halen van film.

Opvallend aan de film is dat het toch een stuk frisser bleek te zijn dan ik vooraf had gedacht, vooral omdat de Coen-brothers de film op het visuele vlak erg geslaagd hebben ingericht. Met aandacht voor de cinematografie in beeld gebracht, prachtige filters en geweldige locaties. Elke scene van de film kent iets unieks en daarvoor kan ik de film alleen maar prijzen.

Bovendien is het acteerwerk ook erg sterk, met enkel een aantal missers van Clooney, verrassend genoeg. Hij is net wat te netjes voor zijn rol en net wat te gelikt. Dat lijkt hij zelf overigens niet erg te vinden, aangezien hij volop zijn eigen typetje speelt en die past naar mijn mening gewoon niet zo goed in de film.

Verder neemt de muziek de film uiteindelijk te veel over en verdwijnen de lollige situaties waar de personages in terechtkomen een beetje uit beeld. De muziek is best geslaagd, jammer genoeg gaat het uiteindelijk een te prominente factor in de film spelen. De komedie vervaagd een beetje, en juist dat weet de film samen met de regiestijl overeind te houden.

De frisheid van de film is lekker, op het vlak van komedie is het niet al te briljant maar wel luchtig. Zo is deze film gemakkelijk uit te kijken en duurt ook niet te lang. Dit zijn de komedies waar ik erg van kan genieten. Het duurt niet te lang, neemt niet te veel hooi op z'n vork en wordt nooit te serieus. Het lijkt zowat uitgestorven te zijn, en daarom kan ik het alleen maar meer waarderen.

Best apart.

En dat heeft deze film in zijn voordeel. The Objective is afkomstig van een regisseur die redelijk wat ervaring heeft binnen dit genre (horror/thriller), en deze film leek voor hem de kans te zijn waarin hij eindelijk met een redelijk budget kon werken. Genoeg budget en volledige vrijheid kan een goede combinatie zijn, en daar was hier sprake van.

Er wordt binnen deze film gekozen voor een goedkope aanpak, waarmee ik bedoel dat alles binnen deze film je het gevoel geeft alsof je naar een no-budgetfilm kijkt. Schijn bedriegt, want als je even doorkijkt zie je al snel dat deze film best wat in zijn mars heeft. Grote explosies of veel reusachtige monsters zal je niet aantreffen, wel een aparte en boeiende mysteriefilm met actie- en horrorelementen.

Waar de film uiteindelijk heen gaat is erg intrigerend te noemen, en geeft ook niet al te veel antwoorden over het einde. De kijker moet er dus zelf wat betekenis aangeven, maar toch vond ik het jammer dat als de film er de kans voor krijgt, het ze niet kan aanpakken. Het uitgangspunt wordt namelijk wel erg veel buiten beeld gehouden, ik had dat wel liever anders gezien.

Het acteerwerk is aardig te noemen, al kan ik geen enkele naam meer onthouden. Daarvoor zijn de personages ook gewoon te plat en zit er weinig vooruitgang in. Enkele effecten zijn ook brak te noemen, zoals die man die zichzelf van de rots laat vallen. Dat zag er niet uit. Richting het einde wordt de film cinematografisch iets beter, alles daarvoor is niet heel indrukwekkend op dat gebied.

Ik vond het een boeiende film die richting het einde net wat te veel kansen onbenut laat, ten spijt aan het eindresultaat. Wat ik ook mis is de angst en spanning in zo'n mysterieuze situatie. Deze film geeft weinig emotie af, en daar had regie zichzelf op kunnen beteren. Iets te veilige, maar aparte film die op een leuk uitgangspunt af gaat. Ik heb er best van kunnen genieten.

Ok.

Kende deze film wel maar had niet veel interesse. Toen hij op TV kwam heb ik hem dus maar eens meegepakt en bekeken op een rustige middag. Ik had gewoon zin in een actie/scifi en deze was dus de keuze geworden.

Visueel is deze film natuurlijk erg mooi en fraai. Vooral de drones en andere ruimteschepen zien er erg goed uit en je kan je er goed mee inleven. Het verhaal zelf is nogal cliche, Cruise speelt op automatische piloot en overtreft niet het niveau wat hij speelde in Edge of Tomorrow.

Kurylenko heeft de looks wel, maar acteert brak. Ze kwam niet uit de verf en ook Freeman stelde wat teleur. Dit was dan ook niet een rol die je Freeman graag ziet spelen en mist daarin ook het charme. Voor de rest een redelijke wegkijker met knappe effecten.

Ondanks dat Idris Elba en Ali Larter verdienstelijke acteerprestaties afleveren kan regisseur Steve Shill niet verbergen dat hij hiervoor en hierna uitsluitend ervaring heeft gehad met televisieafleveringen. Vanaf de eerste paar minuten worden we voorzien van de meest clichématige romantiekopbouw, bijgestaan met een ondermaatse soundtrack van Beyoncé zelf. Als artiest is ze zeer getalenteerd, maar als sfeerbepaler allesbehalve. Het scenario van David Loughery bouwt de interactie tussen Elba en Larter langzaam op, maar ongeveer uit het niets escaleert de boel volledig en zitten we als kijker opgescheept met bijzonder onwerkelijke en ronduit belachelijke vorderingen die geen moment gebruik kunnen maken van een spanningsboog. Obsessed is geen saaie film en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar eenmaal de bijzonder actierijke finale is aangebroken heb je als kijker weinig meer om je voldoening nog uit te halen.

Argento is back.

We zien wel vaker dat regisseurs hun eigen creatie in hun oudere dagen weer tot leven proberen te brengen. Dit keer wordt de microfoon om dat te doen dus doorgevoerd aan Argento. Niet dat hij dit soort films echt heeft uitgevonden, maar zijn rol hierin was toch wel aardig groot te noemen en het valt terug te herkennen in deze film.

Genoeg marketing toen deze film werd aangekondigd, maar het mag wel duidelijk zijn waarom dit uiteindelijk niet is uitgebracht in de bioscopen hier. Dark Glasses is erg een eigen dingetje dat zijn inspiratie trekt uit voorgaande resultaten die Argento heeft geregisseerd. Al vroeg valt bijvoorbeeld al een moord te aanschouwen in de stilering van de overkills uit Argento's andere films. Tot op dit punt zat ik er ook zeker van te genieten.

De moderne inslag weet voordelig te zijn en kan makkelijk verhinderen dat het makke acteerwerk te veel roet in het eten gooit. Eenmaal we dan echter de helft naderen van de film krijgt het verhaal zelf aanzienlijk meer voorrang en komt toch uit op een film die eerder belachelijk is en nauwelijks meer een horrorfilm te noemen is. Argento heeft wel vaker voor de omslag naar fantasie gekozen, maar deze film weigert dat te doen. Des te vreemder dat het dan toch richting die kant stuurt na enige tijd maar er niet volledig voor gaat.

Een onbevredigende finale en een laatste halfuur dat veel te donker wordt belicht verhinderen dat deze film zijn zeer degelijke eerste helft naar een goed einde kan brengen. Voor enige tijd heeft Argento zijn film namelijk goed onder controle. Lekker modern, knap kleurrijk ook, maar uiteindelijk te hebberig in het streven naar originaliteit. Ik denk dat een wat authentiekere aanpak als in het gewoon overdoen van de elementen die Argento zo populair hebben gemaakt beter hadden gewerkt. De film die je nu ziet, is nauwelijks echt nostalgisch te noemen.

Redelijk.

Niet een al te hoogstaande misdaadskomedie dit voor mij, die Sodenbergh heeft absoluut wel stijl, maar weet me niet echt te overtuigen met zijn Eleven. De cast is natuurlijk van hoog niveau en daarom kent de film prima acteerwerk.

Het is allemaal wel vlot gebracht, met enkele lekker luchtige scenes, maar het boeide me gewoon niet. Verhaal lag me onder andere niet, ik vond het nergens echt te spannend en die Roberts hoort hier dus echt niet in.

Clooney is wel leuk, evenals Pitt en de rest. De film is redelijk, heeft enkele lekker mooie visuele stijlen maar kent eigenlijk een nogal saai verhaal dat niet helemaal mijn ding bleek te zijn. Jammer, maar Soderbergh is wel een vakman.

Ai.

Oculus is zeker een origineel idee, nog niet vaak een film gezien waar spiegels de "badguy" spelen behalve bij Mirrors. Maar daar ben ik nog nooit aan begonnen. Heb deze opgezet voor de nieuwsgierigheid en goede reacties.

Maar is toch wel wat tegengevallen. Gillan en de andere jongen spelen goed. Maar het is gewoon dat de Flanagan stijl me niet erg geboeid laat kijken, was bij Ouija 2: Origin of Evil ook al niet zo en dat is bij deze ook niet gelukt.

Op sommige momenten is het dan wel spannend maar meestal pakte deze momenten zich niet zo goed uit. En dat maakte het voor mij dan weer saai. Tja, Oculus is ook een soort horror waar je een beetje van moet houden volgensmij.

Aardig.

Een film die ik ooit gewoon op film1 had meegepakt, maar er destijds geen review op had geschreven. Yelchin zien we helaas niet meer terug op de doeken, jammer, want ik vond hem oprecht nog best een veelbelovend acteur.

De film zelf stelt weinig voor. Verhaal is redelijk maar niet origineel, weinig interessante dingen met de camera gedaan. De effecten zijn ook redelijk maar nergens hoogstaand. Acteerwerk kon ik nog best waarderen.

Er gebeurd te weinig maar de film weet absoluut te vermaken. Daarmee krijgt de film een voldoende, omdat hij me wel weer goed bezighield. De twists en Mystery leveren ook een bonusje op.

Ietwat teleurstellende, maar niettemin uitermate stabiele spookhuisfilm van regisseur Damian Mc Carthy. Hij liet circa vijf jaar geleden met Caveat zien dat hij zich raad wist met een onheilspellende sfeerzetting en weet die vlekkeloos over te zetten naar Oddity. Dankzij goed acteerwerk en een aantal uiterst effectieve schrikmomenten wordt de toon vroeg gezet. De muziekkeuzes en cinematografie zijn daarnaast strak en er worden pogingen gedaan om de inhoud te voorzien van diepgang, maar toch voelt het aan alsof de film in een boel opzichten "enger" had gekund. Zeker de finale is een redelijk afknapper, maar staat een goed cijfer uiteindelijk niet in de weg. Overigens staat de volgende film genaamd Hokum van Mc Carthy gepland voor productie.

Charismatische horrorfilm die dankzij de religieuze inslag een extra laagje weet te bemachtigen, ook al vangt regisseur Oliver Park er niet bijzonder veel mee aan. Abyzou is naast die desbetreffende inslag een redelijk typerend gebeuren, met een klassieke opbouw en een ietwat voorspelbare uitwerking. Vooral de demon laat het afweten, met een iets te geanimeerde verschijning. Het wezen komt bovendien al op de helft volop in beeld en als de fysieke afwerking niet erg geslaagd is vormt dat al snel een matige keuze. Park leunt verder iets te veel bij uitgekauwde horrorelementen, maar het staat een redelijk effectieve sfeerzetting verder niet in de weg. Knappe spanningsopbouw, een fris kleurenpalet en genoeg griezelige sfeer weten je aandacht moeiteloos vast te houden, daarnaast speelt Paul Kaye een uiterst geslaagde bijrol. De setting in een mortuarium is ook uiteraard subliem gekozen voor een film als Abyzou. Over de grote lijn is het gebeuren erg netjes, maar wanneer het echt op de pure horror aankomt laat Park wat steken liggen.

Regisseurs Josh Gordon en Will Speck doen een gooi naar het meest belachelijke komedieconcept ooit, met een aantal collega's die denken dat een escalerend kerstfeest hen aan machtige cliënten zal helpen. Een normaal denkend persoon zal hier waarschijnlijk niet mee instemmen, maar in de wereld van Office Christmas Party is het natuurlijk een geweldig idee. Uiteindelijk levert het gebeuren een aantal spectaculaire en relatief komische situaties op, maar ook een hoop totaal overbodige zijpaden. Zo wordt het feest dat uit de klauwen loopt uiteindelijk zelfs naar de achtergrond bewogen en ruimen Gordin & Speck het veld voor een of ander halfbakken misdaadplotje. Drie verschillende scenaristen schreven mee aan het plot, maar veel goede grapjes levert het niet op. Enkel Jason Bateman lijkt zijn rol een zekere flair mee te geven, want de overige leden wisselen van ongemakkelijk (Olivia Munn) naar pure irritatie (Kate McKinnon). Het is tegenwoordig moeilijk om nog fris uit de hoek te komen met een komediefilm, maar deze film levert wel heel weinig van die potentiële frisheid af.

Aardig.

Misschien dat dit een komediefilm is die beter werkt omdat het voor bepaald volk onder ons een herkenbaar stukje film is. Voor mij was dat echter minder. Ik zag de film gewoon als puur komedievoer, alleen dan net wat slimmer in elkaar gestoken. Regisseur Judge zit in ieder geval duidelijk op het juiste plekje qua genre.

Ik vond het alvast jammer dat het acteerwerk niet geweldig is. Misschien dat een hoop figuren zich expres in nogal introverte persoonlijkheden stoppen, maar het bijna complete gebrek aan expressie deed me niet veel. Slecht is het op z'n beurt ook niet te noemen, daarvoor is het net te charmant, maar verder zijn er geen prestaties die me echt aan het lachen krijgen. Het bijpersonage van Root vond ik juist weer te excentriek.

Gelukkig wordt er een aardig visueel stijltje doorheen verworven met een verhaal dat ook daadwerkelijk wat te vertellen heeft in plaats van de zoveelste groep ontevreden medewerkers die op een avontuur gaan. In dat opzicht is deze film een stuk menselijker en echter, ondanks dat het duidelijk nog steeds puur komedie is. Soms met wat romantiek, maar vooral komedie en gek gedoe.

Het is vooral dat de film me verder niet zo meekreeg in het lachen. Het stijltje is gelukkig vlot en het verloop best snel, dat weet de film makkelijk naar een voldoende te bewegen. Tevens omdat ik niet echt iets voor de geest kan halen dat me actief heeft gestoord. Op z'n beurt kan ik ook niet echt iets bedenken dat me echt heeft overtuigd. Erg middelmatig dus voor mij.

Leuk.

Kende Oeding als regisseur nog niet, maar ik vind hem nu al redelijk interessant. Niet iedereen levert een film zoals deze op zo'n manier af. Lekker vlot in elkaar gestoken en met een nogal klein budget nog heel wat kunnen doen.

Deze film verveelt nooit. Het tempo ligt lekker hoog en er gebeurd erg veel. Alhoewel de horror pas komt kijken na een kwartiertje, is alles daarvoor ook al best interessant. Veel aparte dingetjes erin gestopt en een vlotte vertelling van het verhaal.

Acteerwerk is niet heel bijzonder, maar iedereen is best enthousiast. Levy is altijd wel leuk om weer eens te zien, maar de ultieme winnaar voor mij was Levi in zijn heerlijk aparte, gestoorde rol. Hij was ook daadwerkelijk best grappig in zijn trekjes.

Bovendien gebeurd er erg, erg veel in deze film. Al snel begint het bloed al te vloeien en zijn er soms brute momenten. Lekker veel lawaai door de film heen en in het algemeen een redelijk apart sfeertje dat ook een soort dreiging creëert.

De film is nooit bloedstollend spannend, maar erg boeiend en redelijk geslaagd in zijn opzet. Soms lekker bloederig en het tempo ligt zeer hoog. Zo zie ik dit soort filmpjes graag.

Matig.

Ik krijg het gevoel dat wanneer horrorregisseurs zich snel willen bewijzen, het altijd door middel van een langzame, vervreemdende film moet zijn. Nu is Keating niet bepaald de minst ervaren horrorregisseur, maar van na 6 films zou ik wel denken dat hij wat meer flow kan creëren. Daar is met Offseason niet veel van te merken.

Een hoop vervreemdende stijloefeningen ten spijt, Offseason is nog een pretentieuze film die niet veel meer kan uithalen dan er af en toe goed uitzien. Pijnlijker om te zien dat het dan wel voor elkaar krijgt er een redelijk goede cast met de haren bij te slepen. Daarvan wordt niemand echt naar behoren benut. Donahue is ondermaats te noemen, Swanberg ben ik alweer vergeten en Brake wordt vooral afgedankt.

Wat rest is een film die zich erg focust op dialoog. Het probleem is dat elke zin met een zeer laag tempo wordt uitgesproken. Elke conversatie voelt vreemd aan, niet eens in het kader van de film, het is gewoon vreemd in het geheel. Ik snap niet helemaal wat het probleem is tussen de personages, maar het lijkt constant alsof ze er allemaal niet willen staan en met tegenzin de zinnen uitspreken.

Ik kan het nog punten geven vanwege het redelijk mysterieuze gegeven in combinatie met wat leuke visuele stijlpuntjes, verder heb ik er niet veel meer over te zeggen. Deze film is er eentje die in bijna elk opzicht flow en tempo mist. Dat mag dan misschien wel intentioneel zijn, maar het zorgt ervoor dat de film niet meer kan bereiken dan achterlijk zijn. Ik kan er weinig mee, cijfer is er dus ook naar.

Mwa.

Ik merk dat dit soort Spaanse films snel als horrorwerkje bestempelt worden, maar eigenlijk meer een pure thriller zijn. Julia's Eyes is ook zo'n film, al begint het wel met een aantal scenes die dicht tegen het eerder benoemde genre aanzitten. Daarna verzandt de film in een kat-en-muisspel waar de spanning nooit echt lekker in wil komen.

Ik vond Rueda niet zo'n hele sterke keuze. Overtuigend geacteerd uiteraard, maar iets aan haar houding wilde me niet overtuigen. Ik stond vooral te kijken van haar reacties op bepaalde gebeurtenissen, die allesbehalve naturel overkomen. Dat Morales ieder personage vervolgens volstopt met dialogen en onderbouwingen doet wat af aan de charme die ze moeten hebben. Ik vond dan ook alleen Derqui echt overtuigend.

De cinematografie is knap, het kleurgebruik erg fraai en de synopsis goed uitgewerkt. Morales vangt alleen zo weinig aan met de uiteindelijk sfeer en spanning. De film wil ondanks constante pogingen nooit beklemmend worden, zo wordt bijvoorbeeld het idee dat er mogelijk iemand in je huis zit wordt nauwelijks benut. Morales heeft duidelijk iets met schaduwmensen want zijn debuutfilm had ook al zoiets, maar die passie zie je simpelweg nooit terug in het eindresultaat.

De antwoorden vond ik maar flauwtjes en zelfs iets te vergezocht. Spaanse films hebben dit weleens slimmer aangepakt, maar deze film is eerder wat lomp in de uitkomst. Jammer, want het duurt bijna 2 uur om de opbouw te vertellen en dan kom je er zo dof uit. Gelukkig weet het voor een groot deel te boeien en is de finale met de flitsende camera's zelfs bijzonder sterk. Het is zeker geen slechte film, maar voor mij persoonlijk wel een teleurstellend geheel.

Shyamalan.

Het publiek was ervan overtuigd dat hij zijn comeback had gemaakt toen hij Split maakte, voor mij was het gewoon een terugkeer naar zijn roots, waar hij ook gewoon thuishoort. Al dat blockbustergedoe was niet voor hem in de wieg gelegd, maar Old bewijst helaas dat hij als regisseur zelf gewoon niet meer de oude is, en dat is toch wel jammer als je weet wat hij heeft afgeleverd.

Dat wil echter niet per definitie zeggen dat Old meteen een catastrofale film is, want dat is het niet. Deze film kan zich namelijk voor een best verfrissend lange tijd staande houden. Het is pas wanneer de slachtoffers op het eiland aankomen dat het allemaal een beetje in de soep loopt. Deze film is namelijk dan uiteindelijk gewoon een rommeltje te noemen. Alles daarvoor was nog best aardig en sfeervol opgebouwd.

Visueel ziet de film er wel in orde uit, maar je weet als kijker ook waarschijnlijk dat er een ervaren en professionele regisseur achter het roer staat. De film ziet er cinematografisch erg netjes uit. Zonnige kleurtjes en aardige, intense effecten. De film wordt voldoende versierd, maar als we naar het inhoudelijke gedeelte van de film kijken gaat er toch wel wat knagen helaas.

Wat namelijk opvalt aan de film is dat het uiteindelijk gewoon belangrijke scenes zijn die vlot achter elkaar worden gemonteerd, waardoor de film een ontzettend gehaast en rommelig gevoel geeft aan de kijker. De personages krijgen absoluut geen uitdieping, je komt in principe behalve wat kleine dingetjes niets over wat je voor je ziet te weten, waardoor de film gewoon gebrekkig te noemen is. Zeker voor een boekverfilming.

Het acteerwerk is niet briljant maar ook niet dramatisch. Grappig om te zien dat de ouders een zwaar accent dragen waar de kinderen geen enkele last van hebben. Verder heeft niet alles logica, maar het kijkt best aardig weg en het concept steekt interessant in elkaar. De twist is niet briljant verder, en Old stelt deels teleur, maar ziet er professioneel genoeg uit en kent genoeg tempo om niet compleet te zinken. Voor een keertje best prima.

Matig vervolg op zeer matig bronmateriaal. Een uniek concept wordt ook in dit tweede hoofdstuk door regisseuse Victoria Mahoney met een dermate serieuze toonzetting uitgewerkt dat het alle plezier uit de inhoud haalt. Het acteerwerk van Charlize Theron oogt ongeïnspireerd en vooral ongeïnteresseerd, net als het camerawerk tijdens de explosieve actiescenes. Gelukkig voegen de makers Veronica Ngo toe aan het geheel, die met haar achtergrond voor een redelijk interessante inslag weet te zorgen. De locatieafwisseling is bovendien behoorlijk frequent, maar het geheel is gewoon niet boeiend of amusant genoeg om überhaupt een tweede deel te rechtvaardigen.

Oei.

Ik begon recentelijk weer wat vertrouwen te krijgen in Netflix-originals. Kwaliteit hebben ze niet erg vaak gehad, maar ik kan het wel waarderen dat het platform recentelijk wat meer moeite doet om wat variatie te betrekken. The Old Guard is alleen een categorie film die ik als calamiteit zie en niet zozeer als film. Werkelijk bijna niets werkt naar behoren hier.

Het concept toont best potentie en de film opent regelmatig deuren naar paden die de ruimte geven om wat interessante ideeën naar voren te brengen. Dat weet de film voor een aardige tijd best goed naar voren te helpen, maar het blijft jammer dat Prince-Bythewood er de regisseuse van moet zijn. Het lijkt regelmatig alsof ze in een oud boek of in de jaren '80 leeft voor een film die juist modern aan lijkt te willen voelen.

De liedjes die tijdens de actiescenes naar voren komen zijn schandalig slecht gekozen, maar ook de personages behoren werkelijk tot de saaiste soort die het witte doek hebben bewandeld. Om bijvoorbeeld een goede relatie met elkaar te bevestigen lezen de acteurs weleens een soort gedicht op. Ik kon er met mijn hoofd niet omheen. Ook zijn alle expressies constant serieus en voelt de film geforceerd sentimenteel aan. Toch worden er nog wat schaarse pogingen tot humor gedaan, maar die falen compleet omdat de toon zo serieus is dat het eerder ongemakkelijk wordt.

Goed acteerwerk is moeilijk te beoordelen. Sommige namen willen het wel erg graag proberen (zonde van Kenzari, zo'n goed acteur en dan in deze film terechtkomen) maar andere namen waren waarschijnlijk gedemotiveerd. Theron bijvoorbeeld lijkt het allemaal maar saai te vinden, en ik begrijp het volledig. De film is ook gewoon saai. De actiescenes zijn brak geknipt, worden ondersteunt met een vervelende soundtrack en voelen nergens onderscheidend, gepassioneerd of strak aan. Qua bloedvergieten is de film ook een teleurstelling.

Het mag duidelijk zijn dat de film wat dieper wil gaan dan de gemiddelde actiefilm, maar het voelt allemaal ongeïnspireerd en herkauwd aan. De dialogen zijn waarschijnlijk 700 jaar weleens op perkament geschreven, maar ook de regie zelf voelt aan alsof er een erg oud iemand zich graag wilde bemoeien met de jonge cultuur. Het resultaat is zowat de saaiste actiefilm die ik in weken heb mogen aanschouwen. Complete nonsens.

Charmante westernfilm met een erg simpele inhoud, waardoor de uiteindelijke insteek vooral een overbodige indruk maakt. Regisseur Potsy Ponciroli omringt zich in ieder geval met ervaren namen die goed in dit soort omgevingen passen, vooral Tim Blake Nelson en Scott Haze zijn subliem gekozen. Veel makers met soortgelijke ambities hebben de neiging om te vervallen in dramatiek en ongeïnspireerde actiescenes, maar de aanpak van Ponciroli is verfrissend direct en vervalt daardoor nooit in saaiheid. Geen enkele showdown springt er positief bovenuit en de cameratechniek beweegt wellicht te weinig mee met de gebeurtenissen, maar als geheel blijft het wel boeien. Het feit dat Old Henry enkel 99 minuten nodig heeft om zijn verhaal te vertellen is ook fijn, want in principe heeft de film weinig te melden. De voorspelbaarheid (inclusief de uiteindelijke insteek) weerhoudt me ervan het eindresultaat te bekronen met een ruim voldoende, maar voor iemand die weinig voeling heeft met westernfilms viel het gebeuren me in alle opzichten mee. De soundtrack van Jordan Lehning is overigens fantastisch.

Duitse horrorfilm met een behoorlijk bijzonder concept. Alhoewel de Apocalyps-achtige scenario's uiteraard niet origineel meer zijn is het voor mij wel de eerste keer dat ik steevast oudere leeftijdscategorieën als antagonist zie. Helaas vangt Fetscher maar weinig aan met het best veelbelovende concept. Ik vind dat de onheilspellende opening het hoogtepunt vormde, daarna ging de film naar een wat lager niveau. Wat de film vooral in de weg zit is de voortdurend donkere belichting en de idiote uitstraling van alle vijanden. Dat ligt niet zozeer aan de vijand, wel dat er constant een soort Perkamentus komt opdraven. Tussendoor mogen we wat bloederige scenes aanschouwen, maar alle onzin die ertussenin zit boeit toch een aanzienlijk stuk minder. Ik merk dat Duitse regisseurs binnen het Netflix-platform steeds vaker een kans krijgen met een eigen horrorfilm, de degelijke resultaten moeten echter nog volgen.

Lui gedoe.

Phillips kan tot redelijk dingen in staat zijn, maar ook echt tot lamzakkerige komedies in staat zijn. Het ging deze week best lekker met goede films kijken maar helaas is Old School weer de film die de lijn doorbreekt met een fikse onvoldoende van mijn kant.

Geen enkele keer moeten lachen. Zelfs Vaughn lukte het gewoon niet. Eigenlijk faalt elke acteur in de humor. Ferrell lijkt ook alleen maar wat te schreeuwen en te tieren en vind er toch publiek voor. Ik waardeer het wat minder. Wilson is ook redelijk saai en Vaughn kan er ook weinig mee zo te zien.

De ene na de andere domme grap vliegt voorbij. Random is het bij vlagen zeker, maar echt grappig nooit. De humor is zo gemaakt en zo flauw dat ik er niks mee kan. Het verhaaltje is ook bedenkelijk. Had vooraf een soort adults-go-undercover-in-highschool film verwacht, maar het blijkt toch weer een simpele en pijnlijke Amerikaanse komedie te zijn.

Visueel is het totaal niet bijzonder op een paar aardige shots na. Het verhaal heeft niets te bieden en het acteerwerk is niks om over naar huis te schrijven. Gewoon de gebruikelijke show-off van de drie komedie musketiers die me op hun gemak weer vervelen met wat slap gelul, geschreeuw en saaie dialogen. 91 minuten voelen dan nog schrikwekkend lang aan.

Wat mij betreft een luie Amerikaanse komedie. Nog niet zo lui als dat slappe gedoe waar Sandler tegenwoordig mee komt, maar net zo ongrappig als die films en bleef ik wederom weer verbijsterd achter hoe er zo hard geprobeerd wordt om een grappige film neer te zetten en dat het gewoon keer op keer misslaat.

Weinig opwindende westernfilm waarin Nicolas Cage niet bepaald zijn beste rol in recente jaren mee heeft uitgekozen. Regisseur Brett Donowho probeert niettemin een goed en emotioneel verhaal op te bouwen, maar het onovertuigende acteerwerk en de clichématige achtergronden van de personages maken hem dat vrijwel onmogelijk. Wat rest zijn een aantal aardige actiemomenten, leuk opgebouwde decors en Cage die op vreemde manier wel weet te beklijven. Mogelijk is dat laatste overigens omdat je als kijker een bepaalde verwachting schept dat hij zich op een gegeven moment excentriek en bombastisch gaat gedragen, maar de benadering van Donowho blijft spijtig genoeg altijd volkomen serieus en daarmee niet al te boeiend.

Matig.

Een film die ik via een kennis van het Chattanooga filmfestival mee heb kunnen pakken. Veel kennis heb ik niet over hun aanbod, wel weet ik dat een hoop van de films door studenten zijn gemaakt. Hierdoor is er ruimte voor wat frisse lucht tussen de oude boeken, anderzijds loop je het risico van onervarenheid.

Deze viel me nog enigszins mee, want ik had vooraf een grote hoop stront verwacht en dat bleek deze film toch niet te zijn. In regisseur Alender zit wel degelijk wat talent verscholen, in deze film moet het er alleen nog uitkomen. Dat zal uiteraard met een beperking in het budget te maken hebben gehad, maar niettemin schreeuwt deze film om een grootse aanpak.

De structuur van de film is wat verwarrend gekozen. Effectief kan het zijn, hier maakt het echter vooral een rommelige indruk omdat het gewoon totaal random lijkt te zijn. Alsof ze tijdens het editen per ongeluk wat hebben omgewisseld. Het acteerwerk is aardig maar niet geweldig, en de horror is ook niet echt iets om over naar huis te schrijven.

Qua horror probeert de film zowel het brute pad als het atmosferische pad te bewandelen. Geen van beide weet echt goed te lukken. Het is niet bruut genoeg om op het ene pad te slagen, en niet sfeervol genoeg om op het andere pad te slagen. Nu is deze locatie ook al niet best gekozen voor een film die nooit helemaal lekker losgaat.

Als resultaat is het nog wel vermakelijk, verder zal ik de film binnen een week compleet vergeten zijn. De poster belooft nog wat leuke gekte, maar die komt helaas niet. Voor een studentenfilm is dit allemaal best interessant, verder valt er niet al te veel te prijzen over deze film. Misschien dat het nog wel aardig wegkijkt en nooit saai wordt, waardoor het cijfer ook niet lager zal zijn dan een 2,0*.

Leuk.

Ik hoor dit eigenlijk niet te zeggen, en ik ben waarschijnlijk in de 2%, maar ik vind de remake gewoon beter dan het origineel. Het is minder irritant, wat toegankelijker, en er lopen veel minder types in rond die strontvervelend zijn.

Alhoewel het origineel in bepaalde scenes zo goed is dat het hier niet kan worden overtroffen, komt deze film soms ook wel met een paar eigenaardige scenes. Het is wat simpeler een eenvoudiger en eenmaal het origineel gezien is de twist ook niet meer nieuw.

Toch nog wel een tof filmpje. Iedereen acteert goed, de film kijkt goed weg en dat was hem wel. In sommige opzichten haalt hij het inderdaad niet bij het origineel, maar ik vond dit deel leuker.

Bizar.

Koreaanse cinema vind ik stukken beter dan Japanse en Chinese cinema. Train to Busan behoort tot een van mijn favoriete films. Tijd voor nog een Koreaanse topper dan. Jammer dat Oldboy mijn redelijk hoge verwachtingen niet helemaal waar heeft gemaakt.

Ik verwachtte een erg harde wraakfilm. De film schuwt op sommige momenten ook geen hard geweld, en het camerawerk is subliem gedaan. Visueel helemaal top. Maar het verhaal pakte me gewoon niet. Ik vond het bizar en sommige types gingen me toch echt op mijn zenuwen werken na enige tijd. Zoals die Mido.

Toch wel een toffe film op visueel gebied, en krijgt daarom een voldoende. Maar het verhaal wist me niet echt te grijpen of mee te nemen waardoor ik snel het een en ander mistte.

Tegenvaller.

Ging hier bijna blind in (had wel de samenvatting gelezen) maar hij is achteraf toch wel een beetje tegengevallen. Vooral omdat het nergens echt spannend wil worden, daarnaast was de slechte CGI ook een groot minpunt.

Butler is dan wel een redelijke actieheld, echte uitstraling heeft ie nog niet laten zien. Freeman was wel goed maar komt vrij weinig in beeld. Yune had soms wat uitstraling maar was toch wel weer een cliche superschurk.

Actie was wel leuk in beeld gebracht met vaak bloed dat op de muren splat. Maar dit alles was niet genoeg voor een cijfer boven de 2,5* Het idee had veel spannender uitgewerkt kunnen worden. Zeker met de spanningen van afgelopen jaar. Wat dan wel een goede scene was, was dat de gevallen vlag langs het witte huis langs zweefde.

Het vierde deel die min of meer een beetje in de vergetelheid is geraakt en zeker niet zonder geldige reden. Regisseursduo Jorge Montesi en Dominique Othenin-Girard maken er vooral een popcornfilm van, met minder uitleg en meer horror. Alhoewel de film er voor mij persoonlijk vermakelijker mee wordt, is het natuurlijk wel zo dat het op inhoudelijk vlak een stuk slapper is dan de voorgaande delen. Het acteerwerk is daarnaast erg pover, waardoor geen van de personages echt uit de verf komen. Het nieuwe kind daarentegen doet het wel aardig en heeft vooral meer te doen. Het zorgt al bij al voor een totaal andere sfeerzetting die geregeld best rommelig uitpakt, maar niettemin aardig wegkijkt en tussendoor wat lekker lompe moordscenes kent. Van subtiele spanningsopbouw of geslaagde sfeer echter allesbehalve sprake.

Matig.

Een film waar ik relatief hoge verwachtingen van had, voornamelijk omdat ik dacht dat The Exorcist een gelijkwaardige aanpak had als deze. Nu weet ik al dat een Donner het waarschijnlijk niet bij een Friedkin haalt, maar de film een kans geven kan nooit kwaad en zo'n status schept natuurlijk verwachtingen.

Jammer dat The Omen die verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. De eerste 40 minuten vond ik wel aardig, maar vervolgens gaat Donner opzoek naar antwoorden en daar begint het als geheel in te kakken. Vooral omdat het opzoek gaan naar antwoorden bijna 80 minuten van de speelduur in beslag neemt en dat is wat mij betreft toch echt te lang.

Verder ziet het er visueel ook nogal kaal en ongeïnspireerd uit. Zowel de horrorscenes als normale scenes voelen nogal droog aan. Misschien dat het voor die tijd enger was, maar echt bang werd ik er nu niet van. Intrigerend is het evenmin, want waar The Exorcist bijvoorbeeld wel een intense sfeer kon neerzetten voelt dit nogal sloom aan.

Acteerwerk is ook niet bepaald geweldig. Peck vond ik net als het visuele aspect van de film nogal droog, al weet hij wel net genoeg charme mee te geven. Bijrollen vond ik vaak te theatraal of te gemaakt. Indrukwekkend is het nergens, maar van een film uit 1976 zal je dat ook niet snel meer verwachten. Waar het echter vooral irritant werd is als er angst wordt verwacht vanuit de cast, dat zijn de echte momenten waarop de film plat valt.

Het kabbelt maar wat voort en doet veel pogingen om er een intelligente look aan vast te plakken, maar het komt vooral over als ridicuul en saai. Misschien zal het goed uitgedacht zijn, maar ik vond er weinig aan en het duurde me allemaal veel te lang. Ik hoopte vooral dat dat kotertje gewoon weer een keer eng uit z'n ogen kon kijken, want dan gebeurt er op z'n minst iets dat interessant is.

Voor nu kwam ik er maar moeizaam doorheen en zag ik weinig punten die de film nou zogenaamd indrukwekkend moeten maken. Toch moet ik bekennen dat de eerste 40 minuten uitermate kijkbaar blijven omdat het mysterie er daar nog goed in wordt gehouden. Dat mysterieuze randje houdt de film vooral overeind, want zodra er pogingen gedaan worden om het uit de doeken te doen vond ik het aardig door de mand vallen.

Nee, deze klassieker is niet aan mij besteed. Misschien voor die tijd uitermate effectief, maar in deze tijd is er niet al te veel meer van over. Nog extra punten voor de eerste 40 minuten en de finale, die ik ook wel kon slikken. Al dat geouwehoer tussendoor heeft de film voor mij de nek omgedraaid.

Matig.

Remake van een origineel die door velen warm is onthaald en over een grote schaal als klassieker wordt gezien. Dat oude klassiekers tegenwoordig allemaal nog een keer worden verfilmd is geen nieuwe zet meer. Deze film probeert ook op het oude succes mee te liften, maar het feit dat er nog geen vervolgen op deze film zijn gekomen zegt meer dan genoeg.

Het is dan ook vooral een ietwat opgepoetste en wat modernere herhaling van het origineel. Waar de film uit 1976 nog met diverse theorieën aan kwam pappen om het wat interne kracht in te boeten, is deze remake eerder gericht om de kijker vermaakt te houden voor de volledige speelduur van 110 minuten. De verhaallijn lijkt redelijk overheen te komen met die van het origineel, maar met wat meer bombarie en poeha gebracht. Meer CGI ook.

Acteerwerk is niet best. Moore haalt er redelijk wat grote namen bij, maar ze maken zelden indruk. Dat kleine ventje straalt niks uit. Farrow is al helemaal belachelijk. Stiles en Schreiber vooral kleurloos in een omgeving die net zo kleurloos te noemen is. Buiten wat aardige shots qua stilering en redelijke effecten vond ik het een stoffig geheel waar je moeilijk doorheen komt.

Hier en daar kent de film wat spaarzame, spannende momenten, maar een echt goede sfeer ontbreekt. Het origineel vond ik voor ik me zover kan herinneren aardig lopen in de eerste helft maar niet in de tweede helft. Deze film blijft nagenoeg de hele film op hetzelfde niveau, maar dat is nergens heel interessant. Bijzonder ook van Moore, die ik redelijk stijlvol aan zijn carrière vond beginnen. Misschien werd hij in horrorterrein te veel van zijn eigen vrijheid beperkt.

Nee. Matige herbewerking van een originele klassieker die ik ook al niet heel boeiend vond. Toch stak die wat interessanter in elkaar en kwam vooral wat slimmer over. Deze remake kijkt iets lekkerder weg hier en daar, maar is compleet sfeerloos en zonder ziel geregisseerd. Maar ja, wat moet je dan ook aan met het hedendaagse publiek en een ouderwetse klassieker uit de jaren 70.

Ach.

Het is een wat vreemd gebeuren, maar uiteindelijk kan het best vlotjes en makkelijk werken. In dit geval volgen we weer een groepje mensen die in een horrorfilm terechtkomen. Leuk concept, niet geheel origineel maar voor een goedkope horrorkomedie heb je wel goud in je handen natuurlijk. Een beetje jammer dus van de nogal flauwe uitwerking.

Het is vooral het plezier dat niet echt door weet te breken waardoor veel van de humor platslaat. De horror is verder ook goedkoop in elkaar gezet en buiten wat lollige grapjes vraag je je toch wel af waar je in hemelsnaam naar hebt lopen kijken als je de film wegklikt. Toch wel zonde van de best grappige posters, maar het vlotte avontuur dat daarop wordt beloofd wordt niet waargemaakt.

Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Het is een leuk gebeuren als je weet wat je ermee moet doen, maar deze film lult vooral om het plezier heen naar mijn indruk. Hierdoor wordt het nooit het verfrissende, grappige geheel dat het wel had moeten zijn. Jammer van het leuke concept, gelukkig zijn er wel enkele scenes die nog wat leven in de brouwerij stompen.