Opinions

Oke.

Niet bepaald de beste film die er is, maar de uiterst aangename cast maakt het net wat leuker. Reynolds is altijd wel een leuk acteur om te zien, vooral bekend van zijn rol als Deadpool. Ook hier doet hij het niet verkeerd, Bridges is ook wel leuk.

Verhaal is weleens waar origineel bedacht en vrij leuk uitgevoerd. Jammer van de zeer matige effecten, die zo ongeloofwaardig overkwamen dat dit zelfs voor een fantasy bedenkelijk was. Vooral die monsters waren slecht in beeld gebracht, brr.

Verhaal is niet bepaald vlot, maar bied genoeg vermaak. Reynolds en Bridges zijn best een leuk duo, al had het allemaal iets komischer gemogen van mij.

Sympathieke, maar sfeerloze herbewerking van R.L. Stine's boekwerk. Regisseuse Jem Garrard doet een poging om het kinderlijke griezelmateriaal naar het grote doek te brengen en doet dat niet heel onverdienstelijk. Zo zijn de jonge castleden best overtuigend en is het verhaal niet bang om gebruik te maken van fantasierijke invloeden, maar de visuele kant van Pumpkinhead blijft toch echt achter. Zo breekt er nergens een lekkere flair door, zien de monsters er zeer goedkoop uit en loopt de finale over van slecht uitgedachte computereffecten. Het concept krijgt daarnaast zeker in het middenstuk niet genoeg ademruimte, maar de mengelmoes tussen jeugdigheid, Halloween en vreemde creaturen zorgt niettemin voor een vermakelijk niemendalletje. Als liefhebber hoopte ik echter op meer.

Bleh.

Film waar ik normaal gesproken met een enorme boog omheen was gelopen omdat ik al heel goed wist wat me te wachten stond, maar toen het me werd aangeraden in het kader van een filmspel werd die missie van me ontnomen. Toen ik de film afsloot kwam eigenlijk precies de indruk eruit die ik vooraf ook had verwacht.

Niet best dus. Matsumoto kiest voor een absurde en vreemde aanpak. In het begin raakte ik onder de indruk van de keuze voor filters evenals de vele weirde elementen. Na enkel een kwartier is dit echter uitgewerkt en raakt de film in een soort depressie. Wanhopig probeert Matsumoto zich daardoorheen te banjeren door jan-en-alle-man erbij te betrekken, maar ik bleef het vooral zien als niet-grappige, vervelende film.

R100 heeft last van het gebrek aan flow. Veel gekke dingen hier, maar ze worden nauwelijks naar behoren aan elkaar gemetseld. Voelde eerder aan als een soort stamppot met de verkeerde ingrediënten. Toen de wat seksueel getintere humor zich ook begon te mengen had ik het wel gezien. Mijn grootste klacht is echter de voortgang van het gebeuren, want R100 loopt voor geen meter.

Saaie, vervelende rit met enkel wat verrassende plotelementen en visuele trucages om het te redden van complete ondergang. Ik kan er weinig mee. Sowieso heb ik niets met dit continent binnen cinema, maar toch worden ze altijd aangeraden en kan ik er niet meer omheen. Ik doe dit uiteraard niet om anderen op de kast te jagen, ik kan er zelf alleen totaal niet doorheen komen. Vervelende film met vervelende personages in vervelende situaties. Cijfer is dus ook naar m'n indruk.

Regisseurs Victor D. Ponten en Jim Taihuttu leveren overtuigende kwaliteit af zonder daar al te geforceerd een poging voor te doen. Rabat beheerst het sentiment zeer strak, alhoewel ik alsnog vraagtekens zette bij de acties van met name Achmed Akkabi en Marwan Kenzari. Wat mij betreft hebben Ponten en Taihuttu hun geklooi op dat vlak te weinig veroordeeld, zeker de vechtpartij op straat met de bewaker vond ik een apart moment. Het levert een film op waarbij het waarschijnlijk de bedoeling is dat we als kijker naar alle personages toegroeien, maar in enkel Nasrdin Dchar zag ik een overtuigende ontwikkeling. Verder is het jammerlijk dat de achtergrondlocaties niet erg mooi of sfeervol in beeld worden gebracht en dat er weinig gebeurtenissen echt bijzonder zijn, maar in de basis staat een film als Rabat erg degelijk overeind. Niet veel regisseurs slagen er in Nederland meer in om de acteurs aan te laten voelen als bestaande mensen, maar zeker Taihuttu heeft nu al meerdere malen bewezen daar gewoon bekwaam in te zijn. Gedurende het laatste halfuur wordt er voornamelijk een andere taal gesproken, maar die werd niet ondertiteld. Ik was dus genoodzaakt het een en ander op te zoeken na afloop over de inhoud van de film.

Oké.

Het niveau van de Soska-zusters op het gebied van regisseren stijgt en daalt voortdurend, maar ze weten altijd wel een redelijke eigenzinnigheid mee te geven aan hun projecten. Ook Rabid is best afwijkend van gebruikelijke horrorfilms, ondanks dat het op een film gebaseerd is. Heb die verder ook niet gezien, en een Cronenberg-film heeft daarnaast zeker geen haast.

Rabid kan profiteren van een redelijk grauwe sfeer die invulling en sturing geeft aan de film zelf. Centraal in de film staat Vandervoort, die best een aardig personage neerzet. De Soska-zusters geven echter meer focus op de vreemde trekjes van haar personage en de apartheid in plaats van haar innerlijke karakter. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Zo'n goed personage als Mary Mason in American Mary wordt het bijvoorbeeld nergens, maar wel aparter dan die saaie overige karaktermeuk.

Visueel ziet de film er verzorgd uit, behalve op het gebied van de soundtrack. Hier lijken de zusters wel vaker moeite mee te hebben, want de liedjes en deuntjes zijn zelden ondersteunend aan de beelden. De meeste sfeer komt vanuit de stilering op het gebied van cinematografie, die best keurig wordt ingevuld. Degelijke versiering, strak camerawerk.

Op het gebied van gore ook lekker smerig hier en daar, de verminkingen worden gevoeld. Ondanks dat sommige praktische effecten wat te doorzichtig zijn (gewoon wat op een gezicht plakken) maken anderen wel behoorlijke indruk. Door er ook emotionele meerwaarde in te vermengen versterken de zusters het impact die het narratief meebrengt.

De film had een 3,5* kunnen hebben, maar de uiteindelijke keuze viel lager omdat de fantasierijke finale totaal misplaatst aanvoelt. Waar de rest van de film een grauwe sfeer had, valt de laatste sequentie uit de toon, en dat laat de kijker helaas met een ietwat teleurstellende indruk achter. Verder een behoorlijk competent resultaat die goed wegkijkt ondanks de lange speelduur.

Standaard gebeuren toch wel.

Maar dat maakt deze productie echter niet minder vermakelijk. Van tevoren keek ik deze film alleen voor het trio Johnson, Robb en Ludwig. Van de rest hoef ik eigenlijk niet zo veel te weten. Uiteindelijk viel de film dan zelf ook best mee.

Duidelijk wel een beetje uit de Disney productie gerold. Veel clichés worden gebruikt en de film blijft in het algemeen een hele kinderlijke sfeer behouden. Echter is het verhaal zelf wel tamelijk origineel om te volgen, al hebben we dit vast weleens eerder gezien.

Acteerwerk zelf is enthousiast. Johnson is wat op de automatische piloot maar speelt wel degelijk een andere rol dan waar we hem normaal in zien. Daarbij doen Ludwig en Robb het ook gewoon leuk, en weten toch wel veel uit hun rollen te halen.

Visueel af en toe leuk. Sommige actiescènes zijn pakkend, en in het algemeen blijft het best een vlotte film om even te bekijken. Al is het verhaal zelf al snel voorspelbaar na een leuke en onvoorspelbare eerste 15 minuten. Het wordt echter wel te snel duidelijk waar het allemaal heengaat.

Spannend voor kinderen, volwassenen zullen dit wel trekken maar zullen het uiteindelijk niet helemaal top vinden. Het is vooral het enthousiasme van de kinderen zelf die de film boven water haalt eigenlijk.

Vermakelijke actiethriller die het griezelgenre vooral in de achtergrond laat zien, maar regisseur Jack Starrett ervaart niettemin moeite om de boel op stoom te krijgen. Zo zijn de figuren die hier rond lopen geen moment intrigerend of sympathiek en duurt het zeker 45 minuten voordat de eerste (voelbare) dreiging om de hoek komt kijken. Op visueel vlak maakt de film ook een gedateerde indruk, dus wacht je als kijker vooral op de actiemomenten en die zijn gelukkig talrijk in het laatste halfuur. Opvallend knap in elkaar gestoken autoachtervolgingen en een boel snelheid zorgen gemakkelijk voor een voldoende, helaas is het verhaal dat daaromheen wordt gebouwd weinig steekhoudend.

Carry Slee.

Schrijfster van kinderboeken die gericht zijn op leeftijden als 12 tot en met 15 jaar denk ik zo. De onderwerpen die worden behandeld in haar adapties zijn nog altijd relevant, maar ik heb eigenlijk vooral het gevoel dat de makers niet helemaal begrijpen hoe de wereld er van tegenwoordige kinderen uitziet. Het boomer-gehalte is erg hoog.

Kan nog wel mijn lof uitspreken over het acteerwerk van de kinderen, die er allemaal tegenaan gaan en er wat van proberen te maken. De volwassen acteurs verschillen. Het ligt vooral aan de rol. De wat plattere rollen zijn matig (Soutendijk) maar de wat excentriekere figuurtjes (Hulst) zijn wat beter. Al bij al is het niet van het beste werk, maar met dit soort scripts en personages is dat ook moeilijk.

Voor mij is het vooral een raadsel hoe de kinderen in deze film dit soort levens leiden. Het voelt regelmatig aan alsof de kinderen stiekem 5 jaar ouder hadden moeten zijn. Ik kon zo'n alcoholprobleem of modellencarrière ondanks de absolute mogelijkheden gewoon niet serieus nemen. De film lijkt dit zelf overigens ook te weten, want het subplotje met de kwaadaardige docent die erdoorheen wordt gesmeten spreken de volwassenere stukken tegen. Het past totaal niet.

Het is een redelijk ridicuul gebeuren. Voor scholen zal het uiteraard materiaal zijn dat er makkelijk ingaat bij de kinderen, maar ondertussen zijn het vooral merkwaardige dingetjes geworden. Kan ook bijna niet geloven dat dit nog wordt geslikt. Omhoog gewerkt door wat enthousiast acteerwerk, maar verder werkelijk oersaai op een hoop fronten. Wel leuk om Kees Boot weer te zien, wanneer hij nou eens weer een hoofdrol speelt? Ik mag het hopen.

Hm.

Een film waar ik eigenlijk maar weinig vertrouwen in had, maar het verloop viel me behoorlijk mee. Ik keek de film in het kader van een filmevenement, dus eromheen lopen was geen optie. Het is wel vaker dat dergelijke films als deze me wat teleurstellen, maar dat was in het geval van Primal Rage niet het geval. Ik heb me best geamuseerd.

Het helpt ook als je een best leuk concept erbij trekt, dat alleen niet zo sterk wordt uitgewerkt. In principe is het gewoon een excuus om een klodder make-up tegen de acteurs en actrices aan te gooien en ze wat te laten rondrennen. Soms ziet dat er smerig uit, maar daar houdt het wel bij op. Het eerste uur kenmerkt zich in matigheid met een paar aardige sequenties, maar ook saaie opvulling tussendoor.

Het acteerwerk is niet zo sterk en de personages zijn stuk voor stuk erg irritant. Het feit dat ze allemaal worden onderverdeeld in sukkels, zielenpieten en macho's maakt het er ook niet veel beter op. Niet dat het veel uitmaakt in dit soort verhalen, maar ik vond het vooral irritante opvulling. Zorgt er ook voor dat het eerste halfuur niet echt opschiet, maar de finale maakt dat goed.

Vooral door wat lompe moorden en grappige bloedfonteinen. Soms gaat het er best grof aan toe, alhoewel de echt expliciete beelden erbuiten worden gehouden. Soms zitten er gewoon leuke manieren tussen waarop de personages aan hun einde komen, maar toch had ik liever gezien dat de horror nog net wat harder was. Misschien een iets beter effectenteam inhuren, want vooral dat vlak viel tegen.

Verder best entertainend en met een hoog tempo wordt er door de tweede helft heen gezoefd. Het helpt vooral dat ze op vermaak uit zijn en daardoor veel dramatiek achterwege laten. De eerste paar scenes lijken nog naar een grimmig geheel te wandelen, maar uiteindelijk overheerst de cheese en kon ik er meer van genieten. Niet bijzonder, maar wel grappig voor een keertje.

Entertainend.

Ik vind het moeilijk om voor mezelf te beantwoorden of dit vervolg op de klassieker uit 1976 beter is of minder goed is. Ik vind beide films niet veel soeps, maar allebei door verschillende redenen. Dit vervolgdeel houdt een compleet andere toonzetting aan, waardoor het zelfs moeilijk is om beide films in hetzelfde universum te plaatsen.

We volgen een aantal personages die zichzelf allemaal op hun eigen manier vervelend neerzetten. De een doet het door middel van schreeuwen, de ander door te slaan en de volgende eist de aandacht op door het hoofd kaal te scheren. Wederom wordt de formule dus gevolgd om van ieder personage die niet Bergl of London is een onuitstaanbare verschijning te maken. En dat weet aardig te lukken.

De film kijkt voor een best lange tijd goed weg, maar iets toevoegen aan het vorige deel doet het niet echt. Daarvoor is het allemaal te rommelig en makkelijk geschreven, waarschijnlijk met als doel om snel even de centjes bij te vullen. Het acteerwerk is ook niets om over naar huis te schrijven, maar die hoop had ik met deze film allang opgegeven.

Het is vooral de finale die best lekker doortrapt met lompe effecten, opvallend grafische moorden en een algemeen prettige toon van horror. De film werkt er dan wel lang naartoe, maar dat was in het voorgaande deel ook zo. Het verschil dit keer is dat het nu allemaal wat minder subtiel naar voren wordt gecommuniceerd, maar dat kan je verwachten van een 90s film.

Absoluut geen hoogvlieger, maar wel erg vermakelijke onzin. De reden waarom dit geen voldoende krijgt zit hem in de allerlaatste scene, die ik behoorlijk slecht vond aansluiten op de rest van de film. Het is slecht, maar wel vermakelijk slecht, en dat kunnen niet veel films van dit kaliber 't vervolg nadoen. Geschikt voor een simpele avond in een dronken bui.

Ok Scorsese.

Ik vind de beste regisseur, ondanks zijn megastatus, helaas nog niet zo veel indruk nalaten op mij. 1 van zijn werkjes (The Wolf of Wall Street ) liet wel een grote indruk op mij achter, maar voor de rest zijn er nog weinig van zijn films echt bijgebleven helaas. Ook deze film brengt daar geen verandering in.

De Niro in een jonge rol. Ik zou hem bijna niet herkennen omdat ik gewend ben van de oude versie van De Niro. Ook Pesci ziet er weer jong uit, en ook hem, wel iets beter, zal ik niet herkennen. Hij is wel het slachtoffer van typecasting, maar hij voert de rol desondanks prima uit.

Voor de rest een aantal bijrollen die niet al te veel indruk maken. Scorsese slaat met deze film een iets andere, rauwere toon op. Het is duidelijk dat hij zijn visuele talenten een beetje wilde showen, maar wat hij vooral bereikt is dat het er allemaal wat rauwer uitziet.

De film is uiteindelijk, ondanks zijn trage begin, wel entertainend. Het gaat echter pas mis als De Niro ouder en dikker wordt. Eenmaal dat gebeurd veranderd de film in een normalere film die niet zo heel leuk meer is helaas, ondanks de beste pogingen.

Scorsese verteld het verhaal vaak een beetje haastig. Ik kan me haast niet voorstellen dat het boek zowat alleen maar romantiek, bokspartijen en soms een interactie beschrijft. Het voelt een beetje gepropt aan. Wetende dat Scorsese behoorlijk de tijd durft te nemen voor zijn films, voelt het wat vreemd aan.

Soms iets te traag, en sommige scenes worden iets te lang gerekt helaas. Voor de rest is dit best een degelijke klassieker, alleen niet zo briljant als ik op voorhand dacht dat hij zal zijn. Maarja.

Niet verkeerd.

Toch wel een van de beste Spielbergs die er zijn. Ik was hiervoor eigenlijk nooit geïnteresseerd geweest in Indiana Jones, maar toen ik deze film had opgezet kwam er eigenlijk weer verandering in. De vervolgen waren niet slecht, maar dit blijft toch wel de beste.

De film is spannend, uiterst leuk om eten volgen en verveelt geen seconde. Leuke actie vermengt met veel avontuur dat ook weet te vermaken. Spielberg weet de actie net wat bloederiger neer te zetten waardoor de film soms ook een kille toon aanslaat.

Toch wel het grote voorbeeld van avonturenfilms. Fijn vermaak vermengt met boeiende actie en leuk acteerwerk.

Oké dan.

Ik blijf dit soort films altijd kijken, maar ik denk dat ik er nu wel even genoeg van heb gehad. Ik weet het altijd beter voordat ik een film als deze aanklik, maar de posters blijven zo aantrekkelijk dat ik ze blijf opzetten in de hoop zo'n moment te zien. Niet dus, zelfs geen enkele jetski te bekennen hier.

Bijzonder is dat er al een paar van dit soort haaienfilms zijn uitgekomen, maar dat ze zich ondanks de compleet verschillende ideeën altijd in dezelfde omgeving blijven afspelen. Het doet je toch afvragen of achter dit universum gewoon geen heel team bestaande uit vrienden zit die dit soort films achter elkaar blijven uitspugen. Veel moeite kost het hen duidelijk niet, en veel geld evenmin. De kwaliteit blijft echter voorspelbaar rammelen.

Dit keer zelfs geen enkel hoogtepunt, want ik kan de haai zelfs niet eens meer herinneren. Naar de titel zelf opleven doet de film ook niet. In principe zitten we gewoon weer naast een rivier waar mensen met een achterlijke rol altijd buiten beeld hun kaartje voor het leven mogen inleveren. Voorspelbaar onkundig en brak in elkaar gestoken. Ik heb er niets positiefs over te zeggen, dus ik ga het ook niet belonen met een hoger cijfer dan dit.

Prima.

Typisch zo'n film waarbij ik na afloop denk "Leuk om eens gezien te hebben". Deze film vond ik op geen enkel vlak uitblinken, en een top 250 notering vond ik daarom dus ook wat overdreven, want nergens vond ik dit bijzonder.

Hoffman zet een goede rol neer, al drijven ze soms de spot met autisme wel erg ver. Oom Cruise doet het prima, en levert een prima prestatie af. Golino was erg matig en leek er alleen maar te staan voor het uiterlijk. Nergens heel hard gelachen, af en toe wel een glimlach moment.

Niet een bijster sterk, maar wel een gezellig verhaal. Leuk om eens te kijken met het gezin, vrienden of zelfs de kids. Nergens blinkt dit uit, maar bereikt volgens mij zijn doel wel, en dat is vermaken en gezellig zijn.

Doorsnee.

Een tienerverhaaltje die je eigenlijk al vanaf minuut 5 helemaal uit kan stippelen. Clichés in overvloed en het verhaal is zeldzaam voorspelbaar. Maar ja, met dit soort dingen is het vrij moeilijk om er iets echt moois en nieuws van te maken.

Duff is wel lief en het enthousiasme spat wel degelijk van haar af. Hiermee draagt ze de film op 17-jarige leeftijd helemaal alleen, want de rest komt niet echt in de buurt qua charme. Het verhaal is pijnlijk voorspelbaar maar dat mag de pret niet drukken.

De stem van Duff is natuurlijk niet slecht, en het verhaal, ondanks de iets te lange speelduur, blijft niet echt vervelen en je komt er wel goed doorheen. De slotfase on stage is ook best sterk en weet wel degelijk wat emoties op te roepen.

Ik heb me wel vermaakt, de drama ligt er dik bovenop maar uiteindelijk is het resultaat zo slecht nog niet.

Meh.

Een Coen die weer heel anders is in vergelijking met het overige werk dat ze afleveren. Raising Arizona wijkt namelijk erg af van de soms serieuzere en drogere toon die Coen-films hanteren. Uiteraard weet ik goed dat elke film van hen praktisch gezien anders is, maar de betere films uit hun carrière lijken toch vooral die specifieke toon te hanteren.

Deze film is dan eigenlijk een lelijk eendje, want het kiest juist voor humor die wat lomper, luider en bombastischer oogt. Cage past dan ook goed in zijn rol, al vind ik hem op latere leeftijd een stuk grappiger dan dat ik hem hier vind. Regelmatig komt hij nogal onnozel (op de verkeerde manier) over en doet hij me denken aan een acteur die eigenlijk niet helemaal op de plek zit waar hij wil zitten.

Gelukkig wordt de film wel opgevuld met wat beelden die zich makkelijk weten te onderscheiden. Camerawerk valt positief op en de film krijgt er een mooi extra tintje mee. Alles binnen de film draagt bij aan de redelijk hysterische aanpak en inhoud, en die dedicatie valt goed op. Daar kan ik de film ook punten voor geven, verder is het alleen ook een behoorlijke opgave.

Ik kan de film op bepaalde aspecten absoluut waarderen, maar dit soort komedies gaan er doorgaans wat moeilijker bij me in. Het is me wat te druk en geforceerd, maar ook het verhaal kon me niet echt grijpen. Wel ken ik het punten toe voor wat briljant gefilmde sequenties die wel laten zien dat de Coens weten waar ze het over hebben, maar daar eindigt het weer voor mij.

Sportfilm met een voorspelbare invulling, waarbij een hoop drama-elementen geforceerd bij elkaar worden geraapt en uit worden gestort over een film van 93 minuten. Gelukkig kent regisseur Clay Glen ondersteuning van een enthousiaste en jonge cast, waartussen specifiek Kelli Berglund en Lili Karamalikis opvallen. Zij zorgen ervoor dat de uitgekauwde inhoud toch nog van wat kleur wordt voorzien, want verder biedt Raising the Bar maar weinig om vrolijk van te worden (buiten een aantal indrukwekkende turnstunts). Zonder risico geschreven en met weinig durf geschoten, een filmliefhebber zal zich hier waarschijnlijk stierlijk mee vervelen. Wellicht dat de jeugdige kijkers er een zekere mate van plezier uithalen, maar zelfs dat durf ik met deze goedkope vormgeving in twijfel te trekken.

Half.

The Rake is gebaseerd op een erg populaire legende die dezelfde naam draagt. Veel spookverhalen hebben dit verhaal al als inspiratie gebruikt, maar vanuit de kant van cinema was het nu klaarblijkelijk ook tijd voor een verfilming ervan. Het pakte beter uit dan ik vooraf had gedacht, maar het mist toch wat.

Zeker omdat de legende zelf niet echt goed wordt gebruikt. Pas richting de slotfase komt het überhaupt naar voren. Voor een film die niet langer dan 80 minuten duurt vind ik het een bijzondere keuze om een groot gedeelte van het verhaal als drama te laten plaatsvinden. Veel opbouw en ruzies, dat wel weet te boeien, maar tegenover het horroraspect te lang duurt.

Ook is het zo dat die opbouw wat verloren gaat, aangezien ieder personage een achtergrond krijgt om in de slotfase zonder pardon afgemaakt te worden. De opening is ook niet echt hoogstaand te noemen, maar vormt gelukkig niet het beeld dat de rest van de film heeft. De finale heeft veel sterkere gore die opvallend gedetailleerd in beeld wordt gebracht.

Ook de designs van The Rake zijn cool te noemen, en met het acteerwerk is ook weinig mis. Maar niet weinig mis mee is, dat is de inhoudelijke kwaliteit van de film. Niet dat ik bij horrorfilms tegenwoordig goede verhalen verwacht, maar als je je verhaal zolang opbouwt moet je er ook wat mee kunnen doen, in plaats van een nogal generieke finale eraan te breien.

Geen slechte film. Het draagt een leuk concept, kent sterke creature designs en heeft opvallend gruwelijke gore. Dat zijn allemaal grote pluspunten. Visueel zelf wat wisselvallend op cinematografisch vlak, maar nog steeds een genietbare en vooral korte film die helaas te veel kansen onbenut laat. Het werkt zich toe naar een confronterende dramahorror, maar kiest daarna een veel te onbevredigende richting.

Onnozel vervolg dat vrijwel alle magie en frisheid van het eerste deel mist, maar nog wel kan profiteren van de leuke concepten en karakters. Het personage van John C. Reilly wordt echter gedegradeerd tot domme kracht om het moreel van de inhoud voorwaarts te duwen en de slotfase is dan ook vanzelfsprekend vervelend. Disney heeft daarnaast voortdurend de neiging om haar eigen producten te blijven promoten tijdens het verloop. Soms zijn de verwijzingen best lollig in het kader van humor, maar tegen het einde aan wordt het vervelend en ongeïnspireerd. De prinsesjes die Ralph bijvoorbeeld komen redden, je moet maar dronken genoeg zijn om met zo'n idee aan te komen zetten. De animatie blijft van hoog niveau en het verhaal wordt met genoeg tempo gebracht om verveling tegen te gaan, maar het plezier dat ik met het vorige deel zo beleefde wordt hier behoorlijk gemist.

Vermakelijke film waarin Dermot Mulroney veruit één van zijn beste rollen speelt, zeker aangezien hij de vrijheid en het plezier krijgt om actief wat met zijn figuurtje aan te vangen. Aan regisseur Calvin Reeder vervolgens de taak om de situaties eromheen leuk in te richten, maar dat komt slechts gemengd succesvol van de grond. De eerste helft kent gelukkig een gezonde dosis humor die goed wordt vermengd met de western-omgeving, waarin heel af en toe een bruggetje wordt ontworpen naar horror. De tweede helft is beduidend anders van aard, waarin Reeder actief op zoek gaat naar een ware beleving en daarbij verwatert het narratief naar bijzaak. Ondanks wat leuke effecten komt dat echter niet helemaal van de grond. Het is allemaal absurd genoeg, maar visueel niet compact en strak genoeg om de kijker te voorzien van écht indrukwekkende invalshoeken. Hierdoor is een film als The Rambler niet geheel geslaagd, maar wel actief "iets anders" en daardoor best entertainend.

Ok.

Deel 1 ooit weleens gezien, maar deel 2 en 3 hield ik wel voor gezien. Met Sylvester Stallone aan het roer zit het allemaal qua actie wel goed. En dat is ook te merken, dat de beste man van het genre houd. Jammer dat hij wel wat cliches gebruikt.

Stallone is wat oud geworden, maar bewijst nog een prima Rambo neer te kunnen zetten. De rest van de cast was redelijk tot matig. Vooral Julie Benz was niet om aan te zien. De film was in zijn middenstuk en begin wat saai, maar het einde is erg leuk.

Keiharde actie aan het eind, precies zoals we een Rambo film willen zien. En daardoor krijgt de film nog een voldoende, had het deze scene niet gehad, was het cijfer ook lager geweest. Onbegrijpelijk dat er een cut bestaat voor deze scene, dit is toch precies wat je wil zien?

Heerlijk.

Niet deel 1 of 2, maar deel 3 is eigenlijk precies hoe ik Rambo voor me zie. Geen actieheld met een paar dramatische trekjes om het allemaal wat subtieler te maken, maar echt een volbloed actieheld. Deel 3 heeft daarom ook het minst te vertellen, maar is daardoor wel heel erg leuk.

Wat in vergelijking met bijvoorbeeld deel 2 opvalt, is dat deze op technisch gebied een stuk beter is. De actie is knapper, mooier en grootser. Het camerawerk is knapper, de actiescènes zijn erg vermakelijk en de sets zijn ook best gedetailleerd.

Stallone blijft nog steeds een wat aparte verschijning maar als Rambo blijft hij het verdienstelijk doen. Het is niet de beste qua acteren maar wel het beste qua schieten natuurlijk. In vergelijking met voorgaande twee delen bevat deze ook veel meer actie en is veel intrigerender.

Want waar voorgaande delen nog weleens saai waren is deze dat absoluut niet meer. Wel zijn de eerste 40 minuten een beetje slap en het duurt te lang voordat de kogels mogen rondvliegen. Wanneer dat dan eindelijk gebeurd is het wel genieten natuurlijk.

Lekker groots opgezette actie die goed vermaakt. Het verhaal is wel wat ongeïnspireerd en dit deel heeft uiteindelijk weinig te vertellen, maar dat hoeft een Rambo film ook niet perse. Leuk dat de romance en drama hier eigenlijk weg is. Ik kan het zo veel beter waarderen.

Tja.

Zo'n Rambo-film lijkt me nostalgisch als je hem als kind kan zien die zojuist zijn eerste kennis maakt met foute R-rated films. Helaas ben ik al die periode voorbij, en al je zo'n film als Rambo 2 pas voor het eerst ziet dan is er helaas niet veel meer van over.

Stallone is nog steeds wel een prima Rambo. Veel verdieping komt er natuurlijk niet in zijn karakter. Daar leek deel 1 nog wel z'n best voor te doen, maar deze negeert elke vorm van subtiliteit en stort zich veel meer op actie, schieten en explosies.

Op zichzelf is dat niet verkeerd natuurlijk. Maar vervolgens krijg ik eigenlijk een film die heel erg brak is. Ik kan hier mijn kritische blik ook totaal niet voor uitzetten. Daarvoor is alles nog net wat te ridicuul en de actie is helaas niet pakkend genoeg.

Visueel is dit namelijk echt slecht. Lelijke kleuren en lelijk cameragebruik. Het is altijd maar weer wachten tot Rambo begint met schieten want de rest boeit voor geen meter. Het verhaaltje stelt (natuurlijk) niks voor, maar als de actie niet optimaal weet te boeien is dat extra vervelend helaas.

Maar eerlijk is eerlijk, de actie is dan nog wel ok. Bij lange na niet de best actie. Het mag wat mij betreft niet eens in de voetsporen aan van zo'n lekker foute film als The Terminator. En daarnaast is alleen de explosieve en bombastische helikopteraanval op het dorpje nog echt de moeite waard.

Want uiteindelijk stelt deze Rambo 2 weinig voor. Stallone blijft nog wel geinig als de iconische veteraan, en de film kent enkele lekkere actiescènes. Voor de rest een lelijke film helaas. Duurt alleen gelukkig niet te lang. Daarvoor nog net aan 2,5*

Deeltje 5.

Ik moet deel 2 en 3 nog zien en deel 4 nodig herzien. Alhoewel ik hiermee misschien een risico nam aangezien ik mogelijk de film kon kijken zonder er iets van te begrijpen, maar dan vergeet je vervolgens dat het slechts Rambo-films zijn, die het begrip "plot" compleet vreemd zijn.

Stallone is weer terug en doet het eigenlijk nog best aardig qua acteerkracht. Het echte rambo-gevoel is er wel wat af, dit had net zo goed een andere titel kunnen hebben en geen hond die had gedacht dat Rambo ergens aan bod zou komen of zou herkennen.

Deze film begint wat braafjes. Het is vooral een drama met een redelijk traag tempo maar nog steeds vrijwel compleet plotloos. Stallone houd de boel nog wel een beetje hoog, heeft een goede, verdrietige uitstraling en doet het verrassend goed.

De film krijgt wat vaart erbij rondom de helft en dan begint er ook wat actie bij te komen, maar nooit echt adrenaline-achtige actie zoals de slotfase van deeltje 4. Het is wel tamelijk harde en kille actie, maar nooit echt goed in beeld gebrachte actie.

De film kijkt toch wel lekker weg. De toon ligt wat ruwer en rauwer, en de actie wordt compleet anders in beeld gebracht, wat ook wel logisch is aangezien er weer iemand anders in de regiestoel zit. Maar Grunberg krijgt de actie nooit echt lekker in beeld.

Wat er dan overblijft is een tamelijk sfeervolle film voor de rest, met een harde slotfase. Alhoewel het te onoverzichtelijk is en donker. Je verwacht echt een keihard spektakel als je deel 4 hebt gezien, maar dan kom je ergens wel een beetje met een koude kermis thuis.

De actie is niet perse tammer, maar de manier van de actie brengen is vooral het grootste pijnpunt. Voor de rest een boeiende film. Kent enkele sfeervolle locaties en momenten, en krijgt daarom nog wel een voldoende.

Sterke herziening van deze Boll. Als regisseur voortdurend onder de strontbak gezet en dat heeft hij ook zeker aan zichzelf te danken. Als we naar zijn bekendere projecten kijken zitten er ook niet bepaald indrukwekkende toevoegingen tussen, maar wie het wat obscuurder wil zoeken komt best aardige dingen tegen. Rampage mag dan toevallig wel bij zijn bekendere werk horen, maar wordt makkelijk over het hoofd gezien als we aan de carrière van Boll denken. Indrukwekkend grimmig en realistisch opgezet. Fletcher speelt een erg intrigerende hoofdrol en Boll laat het allemaal akelig dichtbij komen. De film gaat pas in de tweede helft echt los, maar tot die tijd weet Boll de film makkelijk interessant te houden. De agressie van het geheel slaat erg aan en eenmaal de wapens worden losgelaten houdt de film je nog sterker in z'n greep. Ik kan het alleen maar prijzen, fijn dat er nog regisseurs zijn (al is dit 2009) die zich niet echt inhouden als het om dit soort concepten gaat. De vervolgdelen maken van Fletcher een soort voorbeeld-for-society en dat is precies waarom die delen niet zo goed als deze werken. Hier voelt Fletcher nog echt als villain aan en dat past precies bij de ruwe toon.

Leuk!

Niet veel verwacht hiervan om heel eerlijk te zijn. Leek me meer een soort aftreksel van King Kong. Veel films die ik graag wou zien in Maart/April bleken allemaal tegenvallers te zijn. (Pacific Rim 2, The Hurricane Heist). Maar dit was wel lollig.

Ja, Johnson is een love it/ hate it acteur, zoals Donucius al eerder aangaf. Maar hier zit hij trouwens wel goed. Niet dat zijn acteerwerk nou overdonderend is maar ik stoor me er niet aan. De beesten zagen er best goed uit, toen de krokodil naar boven kwam zat ik stiekem wel met een glimlach op m'n gezicht.

Lekker popcorn vermaak, mocht deze in Dolby Cinema 3D bekijken, misschien heeft dat geholpen, misschien niet.

Minder dan 1.

Rampage (2009) is zeker de betere in de reeks. Waarschijnlijk ook beter dan deel 3, want die krijgt de minste recensies. Die film blonk voor mij ook uit vanwege zijn schokkende inhoud en rauwe manier van filmen. Boll bewees ermee dat hij wel degelijk redelijke films kan maken.

Deel 2 gaat verder met Bill Williamson. Nog steeds een vrij interessant karakter moet ik zeggen. Zijn harde kritiek op Amerika en andere landen zijn vaak wel interessant om te volgen. Hiermee is het allemaal wel boeiend gebracht, de chaotische en realistische manier van filmen is ook weer terug.

Alleen de inhoud is minder pakkend en meer actie gericht. Het begon wel hoopvol met de kantoor shoot out. Daarna verdwijnt de spanning en dreiging weer. Nog steeds prima geacteerd. Boll maakt zelf ook nog even een entree waarmee hij laat zien dat het ook allemaal zijn mening is.

Vrij bruut, maar eigenlijk niet bruut genoeg. Prima als Actie film, maar faalt onder de titel Rampage.

Boze Boll.

Ondertussen alweer een aardige tijd geleden dat ik de andere delen heb gezien, vond de eerste in ieder geval erg sterk. Daar bleef Boll ook wat meer naar de achtergrond met zijn mening en liet het personage van Fletcher het woord zelf doen. Met de vervolgdelen lijkt het echter alsof Boll zelf de hele tijd aan het woord is.

Dat is eigenlijk juist wat zijn vervolgdelen minder kwalitatief maken. Het eerste deel kon profiteren van de stijl die het gebruikte, die de beelden heel realistisch en naar deed laten overkomen. Ondertussen zijn we 7 jaar verder en is Rampage meer een reguliere actiefilm geworden met wat diepliggende boodschappen erbij inbegrepen, voornamelijk de frustraties die Fletcher richting de (Amerikaanse) maatschappij uit.

De oerdegelijke stijl blijft niettemin aanhouden. Boll weet wel hoe hij zijn scenes "echt" kan laten aanvoelen en zelfs als dat wat er wordt gepresenteerd volslagen achterlijk is voelt het toch akelig realistisch aan. Toch is het jammer dat het, zoals eerder benoemd, een echte actiefilm is geworden die de wat normalere formules aanhoudt, zoals het overdreven gebruik van slowmotion tijdens de finale.

Acteerwerk blijft sterk, Fletcher lijkt heel goed te weten wat hij aan moet met zijn personage. Film voelt verder met zijn inhoud wat aan als een stoute fantasie. Heel leuk om het lef te hebben om dat op beeld te presenteren, maar wrijf het dan ook niet in. Sympathie ga ik in de verste verte niet krijgen voor Fletcher in deze film, en toch blijft Boll dit proberen. Zorgt er wel voor dat de toon van de film hoogst ongemakkelijk is op een verkeerde manier.

Niettemin rauw, intrigerend en soms hard. Acteerwerk is aardig en het regelmatig parodiëren van het volk als dit op een normale manier gebeurd kon ik wel waarderen. We kunnen elkaar veel wijsmaken over Boll, maar wat we hem niet kunnen ontnemen is dat hij altijd de ballen heeft gehad om dit soort films te regisseren. Als ze werken zijn ze sterk, als ze niet werken wat minder uiteraard, maar hij durft het wel aan. Daarvoor natuurlijk petje af.

Ugh.

Vervelende, overdreven en perverse film die sterk opent naar naarmate de tijd verstrijkt steeds verder afzwakt naar absolute meligheid. Zonder enige kenmerken van komedie razen de regisseurs concepten af die te kinderachtig en/of stompzinnig voor woorden zijn. Zoals wel vaker zal ik alle stukjes individueel beoordelen.

Mars Canal (4,0*). Hier was ik wel over te spreken. Normaal ben ik niet zo'n fan van dit soort cinema, maar regisseur Takeuchi maakt er wel een intens klein ritje van. De opvoering van geluid evenals het tempo dat geleidelijk blijft versnellen doet wonderen. Inhoudelijk gaat dit stukje volkomen nergens over, maar Rampo zelf zal dat vast anders in gedachte hebben gehad.

Mirror Hell (1,5*). Een wat toegankelijker verhaal in vergelijking met Mars Canal, maar de verzwakking qua regie-intensiteit werpt gelijk z'n vruchten af. De rol van Asano krijgt nogal wat positieve reacties, maar ik vond aan zijn verschijning geen hol aan. Visueel is het interessant vanwege het overtollige gebruik van spiegels, maar als dat het enige unieke is wat een filmpje als deze te bieden heeft kom je snel op een dood spoor terecht.

Caterpillar (1,0*). Mirror Hell had ergens nog een onderliggend concept. Caterpillar is eerder 40 minuten gespendeerd aan bijzonder vervelende personages die elkaar vanwege onderliggende psychologische redeneringen maar besluiten te martelen. Ik vond het werkelijk stuitend hoe regisseur Satô dit stuk tot werkelijk zo'n duur wist te rekken. Met het overtollige gebruik van uitgesproken lelijke filters kon ik overigens niets mee. Ik vond het maar een goedkope indruk maken.

Crawling Bugs (1,5*). Mooie regie van het stadsleven en een aantal meer dan aardig gedecoreerde achtergronden, maar daar houdt het mee op voor mij. Een zweverige synopsis gesteund door houterige ontwikkelingen. Bovendien vond ik het acteerwerk tegen het achterlijke aanzitten. Overdreven gestoord doen omdat het kan, maar ik vond het allemaal maar een dwaze en soms pijnlijke vertoning.

De beeldtaal zal vast tot op zekere hoogte verschillen van Rampo's schrijfwerk, maar als dit de concepten zijn die zo'n geprezen schrijver op papier zet denk ik dat ik zijn leeswerk lekker links laat liggen. Ik vond Rampo Noir een bijzonder vermoeiende opdracht, maar goed. Het is achter de rug en ik kan de film volgende week weer lekker vergeten.

Randje.

Nu is het altijd dat ik moet oppassen met hoge verwachtingen qua Aziatische films. Het is sowieso een beetje een continent dat ik zoveel mogelijk probeer te ontwijken, maar omdat ik nog niets van Kurosawa gezien had was het wel een soort verplichting mocht je een filmliefhebber zijn.

Echter bleek het al snel dat dit niet helemaal in mijn rijtje ging vallen, maar het viel uiteindelijk nog best wel mee ook. Ik kan ergens wel zien waar zo'n man als Kurosawa zijn naam vandaan haalt. Hij heeft zeker een boel talent hier en daar.

Wat me helemaal niet aanstaat, is wat ik al had verwacht. Dat is namelijk het acteerwerk maar ook de personages. Zo'n hele oude man (in dit geval Nakadai) die rond rent en rondspringt als een kleuter ligt me niet. Maar ook die irritante emotie-uitbarstingen van Harada lagen me absoluut niet.

Het ziet er gewoon zo klunzig uit. Karakters die dingen doen waar ze nooit toe in staat zullen zijn of zich gedragen als complete malloten, wat ik nog nooit iemand heb zien doen. Overigens is dat laatste niet alleen richting Aziaten gericht, te theatraal acteerwerk is altijd wel een no in mijn boekje geweest.

Dan duurt dit ook nog eens vreselijk lang waarbij je tegen een trage film zit aan te kijken. Gelukkig waren het wel mooie trage beelden. Wat te statisch camerawerk misschien, maar knap kleurgebruik en soms wonderschone settings. De bestorming van het kasteel misschien wel 1 van de hoogtepunten van cinema.

Qua sfeer loopt de film soms over, enkele scenes zijn overweldigend, maar het kinderachtige toneelspel past gewoon niet in deze soort films. Het ziet er dommig en klunzig uit. Misschien hoort het erbij, maar het komt vervolgens gewoon niet over. Overigens wel in bepaalde lijnen duidelijk te herkennen dat dit een Shakespeare is.