Opinions

Hm.

Rush Hour 3 is een beetje het niveau van het vorige deel. In bepaalde opzichten een stukje uitdagender en grootser, maar in andere elementen weer een stapje terug. Het cijfer komt dus neer op hetzelfde als het voorgaande deel. Waarschijnlijk zal de vierde (als deze nog komt) niet meer geregisseerd worden door Ratner, waar ik niet bedroeft om ben.

Ratner had nog meer budget bij dit deel, wel 140 miljoen zo te zien. Dat schept wel verwachtingen voor de actiescènes, maar Ratner kennende zullen die niet waanzinnig gaan worden. De film kent dan ook weinig verheffende actiemomenten. De locaties zijn opvallender dan de actiemomenten zelf.

Tucker blijft een wat wisselvallige komiek. Het is niet mijn soort komedie en ik kijk er niet al te graag naar, maar ik kan Tucker waarderen voor wat hij doet. Chan is wat ouder geworden hier en dat zie je aan het verminderd in beeld brengen van zijn bewegingen. Qua acteren is het nog steeds hetzelfde als in deel 1 en 2.

Ratner heeft hier en daar eindelijk wat uitstapjes gedaan ipv op sets te filmen en er zit zowaar nog een autoachtervolging in. Eindelijk lijkt Ratner zich een beetje uit te dagen qua actie en probeert hier en daar wat uit. Het probleem is dat hij het nog steeds afstandelijk en adrenalineloos neerzet, ondanks een wat energiekere finale. Het zit hem toch in de timing uiteindelijk dat het niet wil werken.

Ook in Rush Hour 3 zijn de bijfiguren onnodig normaal en serieus. Sommige bijrollen acteren ook werkelijk vreselijk. Denk maar aan Lenoir en Zhang. Ook Von Sydow viel me tegen, maar hij krijgt een zeer ondankbare rol dus ik neem het hem niet zo kwalijk.

Qua creativiteit is het letterlijk een herhaling van de voorgaande delen, met zelfs een twist die al in deel 1 gedaan is. Ze hadden wel creatieve armoede tijdens het schrijven. Het gaat totaal ten koste van het eindresultaat. Ratner had genoeg budget om de reeks beter te maken maar blijft te veel hangen in slordigheid en luiheid.

Uiteindelijk kent de film wel een relatief energieke finale en een paar geslaagde grappen. Moest eindelijk eens glimlachen om een Rush Hour-film. Maar als geheel een herhaling van voorgaande delen en in weinig opzichten beter helaas.

Mwa.

Rushmore is wat mij betreft een iets minder typisch voorbeeld van de films van Wes Anderson. Ik heb vaker bij zijn films neergezet dat zijn latere delen, eigenlijk elke film na deze film, meer hebben ingezet op de presentatie die wordt bijgestaan met droge komedie. Rushmore is echter een wat klassiekere komedie, maar nog steeds kurkdroog.

Uiteraard is het allemaal best aardig neergezet en het feit dat Anderson nog relatief jong was toen hij dit had gemaakt verdient uiteraard complimenten. Waarschijnlijk is dat ook een reden waarom het jongere tienerleven op deze manier wordt neergezet. Best herkenbaar en daarom ook leuk. Jammer genoeg vond ik de humor zelf snel repetitief aanvoelen. Al die "leuke" grapjes met handjobs gingen na een tijdje wel vervelen.

Schwartzman vond ik in tegenstelling tot veel anderen eigenlijk niet zo heel goed acteren. Zijn rol is erg apart waardoor acteurs er veel leuke dingen mee kunnen doen. Bij Schwartzman voelt het eerder aan als altijd hetzelfde. Dezelfde uitdrukking, dezelfde soort dialogen. Zal er uiteraard bij horen, maar dat houdt voor mij geen komedie van meer dan 90 minuten overeind. Eerder geschikt voor een kortfilm.

Bijrollen zijn gelukkig wat beter. Verhaaltje is niet echt mijn ding, maar gezien de goede reacties vinden anderen het een stuk leuker. Het is vooral zo dat Anderson het allemaal gelukkig niet langer maakt dan dat het hoeft te zijn. De film wordt op het juiste moment afgesloten op de juiste manier. Anderson vermengt ook redelijk typerende thema's voor zijn doen in het verhaal, dus ergens is het best herkenbaar.

Het is alleen niet een soort komedie dat me erg aanspreekt, dus het is uiteraard een kwestie van smaak. Ik vond het allemaal te veel een herhaling. Types zoals die van Schwartzman vind ik persoonlijker geschikter als bijrol of voor kortfilms. In een film van 90 minuten gaan dergelijke figuren na enige tijd vervelen, en dan komt het menselijkere tintje te laat. Verder uiteraard redelijk.

Grappig.

Goed kan ik deze film uiteraard niet noemen, die ik via een stream heb meegepikt. Zelf had ik deze film dan ook waarschijnlijk nooit aangezet, dit was een film die ik gewoon op het juiste moment heb kunnen meepakken. Ik had er eigenlijk nog wel plezier mee, maar ja, als ik dit een hoger cijfer geef kan ik mezelf niet meer serieus nemen.

Het acteerwerk is binnen deze film zo slecht dat ik twijfel of het slechte acteerwerk eigenlijk niet geacteerd is. De dialogen rollen er werkelijk vreselijk uit, bijna onwerkelijk gewoon. De personages kunnen vaak slecht Engels of eten elke dag botox voor het ontbijt. Er zit nooit emotie in, of moeite. Ik kan het bijna niet geloven dat je als regisseur dan niet ingrijpt.

De actiescenes zijn hier en daar nog best groots opgezet. De film had genoeg centjes op een helikopter en volledige gebouwen af te huren, en de actiescenes zijn op een of andere wijze vermakelijk dankzij de slechtheid. Het is echt heel slecht, maar daardoor heeft het stiekem wel iets. Iets dat gewoon vermaakt.

Verder duurt deze film verder niet te lang en kan je er als kijker ongetwijfeld hopen aan plezier mee beleven. Dit soort films worden op de dag van vandaag absoluut niet meer gemaakt, dus geniet er van zolang ze er nog zijn. Ik verwacht namelijk dat deze film binnenkort spoorloos is, lijkt me ook geen film die goed verkoopt.

Eigenlijk in alles slecht, maar daardoor regelmatig dolkomisch. Voor een keertje is het wel leuk om een dergelijke film te kijken die als een tang op een varken slaat, en zeker in de juiste bui kan het goed uitpakken. Helaas moet ik er wel een laag cijfer aan uitdelen, een 2,0* is dan ook het hoogste dat ik hieraan wil geven.

Solide.

Rust Creek was een film die ik ineens tegenkwam op Netflix en sindsdien even in de gaten heb gehouden. Binnen de kortste keren bleek de film opeens een hit te zijn en bleef de daadwerkelijke kijkbeurt dan ook niet uit. Het viel me niet tegen, het viel me zelfs heel erg mee en was daarmee een van de leukere films van de week.

Wat opvalt aan Rust Creek is dat het na een minuutje of 30 eigenlijk geen thriller meer is, meer een dramafilm. Het bouwt zich snel op en het survivalaspect van de film begint al heel vroeg waardoor je snel denkt dat dit een 108-minuten durende adrenalinestoot gaat worden, maar dat wordt het dus niet. Na een halfuur keert de film namelijk om naar een rustiger tempo.

Dat kan niet iedereen liggen, ik denk eerlijk gezegd dat een meerderheid van de kijkers zich er ook even bedrogen over voelt. Ik vond het alles behalve erg, omdat de film als thriller niet veel te bieden heeft. Erg spannend is het allemaal en het bos wordt ook niet geweldig gebruikt. Het is dus vooral de chemie van de cast waar de film het van moet hebben.

En dat werkt, Paulson en Corfield hebben een sterke chemie samen voor de korte tijd waarin ze samen acteren. Doen ze erg knap, want het is niet elke acteur gegeven. Ook de andere rollen bewijzen zichzelf waardig en kunnen een prima staaltje acteren. Paulson speelt daarbuiten ook een erg intrigerend personage. De schurken weten verder ook moeiteloos de aandacht vast te houden.

Rust Creek is verder ook rauw genoeg en biedt genoeg om de aandacht in het algemeen vast te houden. Jammer van een gebrek aan spanning, want voor een thriller moet de film het wel verdacht veel hebben van de chemie en onderlinge psychologie. Wanneer het echt op overleven aankomt valt de film vies tegen, en dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling. Verder een best goede film.

Mwa.

Williams doet dit soort werk al lang en alhoewel ik zijn overlijden als een serieus groot verlies beschouw moet ik zeggen dat ik zijn hyperactieve en volop komische rollen wat moeilijker kan slikken. Ook RV weet helaas niet te ontsnappen aan zijn iets te gebruikelijke trekjes, maar trekt wel wat voordeel uit andere elementen.

Zoals het avontuur van het gebeuren. RV is nooit echt briljant op het vlak van dit genre, maar het fijne is dat de film nagenoeg altijd wel in beweging is. Veel verschillende scenario's en een redelijk tempo, alleen volgen ze elkaar iets te sloom op. Het voelt daarnaast ook nooit echt aan alsof de familie maar een enkel moment voor een serieuze uitdaging staat.

Het acteerwerk is half. Vanuit de kinderen is het acteerwerk absoluut goed maar Hines vond ik een stuk pijnlijker om te zien. Williams zoals ik al eerder zei kan dit soort personages makkelijk aan, maar echt mijn humor is het niet. Ik vind het allemaal net wat te gescript en gemaakt zonder dat het oprecht aanvoelt, en dat werkt nooit echt voor me. RV werkt daarom dus ook niet voor me.

Het moment dat ook in de poster zit vormt het hoogtepunt van de film, maar erg relevant is dit niet echt. Deze film moet het vooral van de kleinere momentjes hebben, maar daardoor vallen de grotere momenten dood. Het is een vlotte film, maar het blijft een gemis dat de film weinig echte momenten kent waarop je kan terugkijken. Makkelijk tussendoortje, maar nergens hoogstaand.

Matig.

Babaev is klaarblijkelijk onder het publiek dat actief naar dit soort films zoek best een populaire optie, maar in Nederland is deze regisseur (terecht) niet echt opgemerkt. Row 19 is een Russische horrorfilm waarvan ik niet wist dat deze Russisch was, maar toen de Engelse dub over het verhaal stortte wist ik wel dat er wat mis was.

Row 19 dendert redelijk vroeg door het verhaal heen, wat betekent dat het tempo er meteen op ligt. De opening mag er namelijk best zijn. Babaev kiest voor een kleine setting, dus verwacht een film die zichzelf vooral ontrafelt binnen een kleine locatie. Daardoor zijn er waarschijnlijk wat centen overgebleven om de speciale effecten op orde te krijgen, want daarvan zie je er genoeg. En het zijn ook serieus goede effecten.

Acteerwerk is alleen wel zwaar ruk en de personages worden allemaal erg hard in een typetje gedrukt. Ook de uiteindelijke uitkomst van het narratief is best flauw te noemen, maar dat zal je maar even voor lief moeten nemen. Mijn minpunten gaan dan ook vooral uit naar het feit dat de film ondanks de meerdere wendingen nooit vooruit kan bewegen. De spanning werkt niet mee, de bedreigingen zijn niet indrukwekkend en voor een film die zoveel tempo kent en zo kort duurt weet het toch nog saaie momenten te hebben.

Babaev heeft erg de nadruk gelegd op het niet vergeetbaar maken van de film, maar weet toch een film neer te zetten die de gemiddelde horrorfanaat waarschijnlijk snel is vergeten. Een iets minder filmische aanpak had waarschijnlijk wonderen kunnen doen, want regelmatig voelt de film eerder aan als een soort toneelstukje in plaats van volbloed horrorfilm. Toch zit er ergens wel talent in verscholen, maar het wordt alleen niet zo goed verspreidt.