Opinions

Mwa.

Scott begeeft zich dit keer weer op oorlogsterrein en heeft grote namen naar zijn productie toe weten te trekken. Zoals gewoonlijk dus eigenlijk. Wat de film deze keer te vertellen heeft? Een iets serieuzer gegeven dat op de dag van vandaag nog altijd relevant is, maar het maakt uiteraard niet meteen een goede film.

Het mag duidelijk zijn wat de film je duidelijk wil maken. Scott windt er ook niet bepaald doekjes om, de film communiceert zich redelijk direct op dat vlak. Zo direct dat het uiteindelijk wat opdringerig begint aan te voelen, aangezien in principe elke scene in het kader ervan staat. Vrouwen die worden gediscrimineerd en zwart worden gemaakt, maar Moore kan zich daar dan eventjes doorheen boksen.

Buiten de kern kijkt de film uiteindelijk nog wel aardig weg. Scott kiest hier voor een wat minder subtiele aanpak waardoor de film best lomp te noemen is. Veel geluid, veel kaboem en regelmatig wat vulgaire dialogen. Voor een film binnen dit kader had ik het minder gewelddadig verwacht, maar dat zijn dan weer dingetjes waar Scott maar al te graag overheen wil gaan. Heb er niks op tegen, maar het voelt wel onoprecht aan.

Wat ik vooral mislukt vind, was de finale die ik uitzonderlijk lelijk gefilmd vond. Ik heb het over de korte oorlogssequentie. Wat Scott daar van zijn cameraman vroeg ontgaat me volledig. Zoom-ins, vreemde bewegingen, maar nooit een goed samensmeltend geheel. Het zag er simpelweg niet uit. Verder is de film ook niet briljant gefilmd (Scott heeft ze technisch beter gemaakt), maar de grootschaligheid van de productie maakt dan wel weer indruk.

Het is aardig vermaak voor een keertje, maar wel vermaak dat iets meer duidelijk wil maken dan de gemiddelde actiefilm. Voor de fans van echte oorlog moet ik wel zeggen dat de film zich alleen voornamelijk bij het trainingsproces houdt. Scott zal nooit echt mijn ultieme regisseur worden, en dit soort films laten die perceptie ook niet bepaald verdwijnen.

Zelfde niveau als 1.

Een andere regisseur zorgt voor andere min en pluspunten. Sommers mocht dan qua visuele effecten niet de beste regisseur zijn, hij wist de bombarie wel in moordend tempo achter elkaar te zetten. Het wist te zorgen voor een uiterst vermakelijke maar lelijke film. Deze film draait dat een beetje om.

Visueel ziet het er nu beter uit. De effecten zien er veel realistischer uit, alhoewel het duidelijk nog steeds geanimeerd is. Het heeft nu echter wat meer detail en leven. Het jammere is dat Chu wat meer moeite heeft met het tempo en de bombarie. Deze film kent genoeg actie, maar weet het allemaal niet echt lekker te plaatsen, waardoor deze film toch een stuk minder interessant is dan de vorige.

Verder worden er weer een hoop bekende koppen bijgesleept zoals Willis en Johnson. Johnson begint nu wel de echt grote Amerikaanse actieheld te worden, maar in G.I. Joe moest hij nog zijn draai een beetje vinden. Willis krijgt weinig screentime, waarmee het wel heel erg aanvoelt alsof hij er enkel en alleen voor de paycheck staat. Naast beide heren krijgen we wat minder bekende crewleden die zich bij het team voegen, maar indrukwekkend acteren doen ze niet.

De eerste 80 minuten zijn niet altijd de makkelijkste zit. Hier en daar aardige actiescenes, maar het tempo wil niet echt vooruit branden. Tijdens The Rise of Cobra kon ik voor een langere tijd geboeid kijken, dat is hier niet het geval aangezien de film regelmatig een beetje doodvalt. Het verhaal boeit weinig en de wendingen evenmin. Het zijn vooral de effectjes tussendoor die weten te boeien.

Pas in het laatste halfuur krijgen we wat gave actie te zien die soms ook behoorlijk groots uitpakt. Daar wacht je echter best lang op, maar wanneer het er dan eindelijk wel op aankomt is het goed. Jammer dat de eerste helft toch aan de minder interessante kant zit, vooral omdat het verhaal en de personages niet echt weten te boeien. Chu mag nog wel wat meer tempo in de film stoppen, wat ondanks dat de film nog enkele grootse en bombastische scenes kent wil het als geheel niet zo goed vermaken in vergelijking met het vorige deel.

Bombast.

Dit is namelijk zeker 1 van de meest bombastische, actievolle en snelle films die ik ooit heb gezien. Veel actierijker dan hier zal je ze van Hollywood niet krijgen. Wel beter. Maar af en toe is zo'n film die zich eigenlijk alleen maar op actie stort weleens lekker.

Alleen jammer dat dan Sommers het klusje moet klaren in Hollywood. Heb al enkele dingen van hem gezien, maar elke keer was de CGI niet erg mooi. Maar dat waren destijds nog relatief oudere films waarin de middelen beperkter waren. in 2009 hoop je dat Sommers wel iets meer kan, maar helaas zit er weinig vooruitgang in.

Want wat is de CGI soms weer brak. Echt lelijke designs bij vlagen. Het doet me weer denken aan hoe lelijk Singer destijds dat ruimteschip in X2 had gemaakt. Sommers komt dan soms toch echt weer in de buurt van de effecten van Singer.

En zeker richting de slotfase, als de CGI ook echt de overhand begint te nemen, zie je soms echt bijna Sharknado achtige taferelen aan bod komen. Ook de verwoesting van de eiffeltoren was niets minder dan SyFy niveau. Geweldig lelijk cameragebruik daar ook. Lelijker kan je een scene in Hollywood niet maken denk ik zo.

Maar als het op de actie aankomt, en dan zonder CGI, is de film toch wel behoorlijk indrukwekkend. En dat heb ik het dan ook alleen over de echte actie zonder poespas. Heerlijk adrenalinevol in beeld gebracht, flashy beelden, pijlsnelle editing en heerlijk bombastische actie met veel vaart.

En dat de actie dan ook bijna niet stilvalt maakt het allemaal lekker kijkbaar. De verveling sloeg in ieder geval niet toe. Het is pas wanneer Sommers groots wil aanpakken dat de film door de mand gaat vallen. Want zijn camerawerk was op een paar scenes na, erg sterk. Vond de actie soms ook echt een genot.

Optimaal genieten kan alleen niet, want de CGI laat te veel steken vallen. Wel een erg vermakelijke film verder.

Kort en bondig (losstaand) vervolg op de Asylumfilm, die destijds ook alweer een aftreksel was van Paranormal Activity. Dit keer volgen we een stel paranormale onderzoekers die het huis van de beruchte John Wayne Gacy betreden, klaarblijkelijk zonder enige financiële en/of legale moeite. Regisseur Anthony Fankhauser moet in ieder geval weinig hebben van een zekere logica en concentreert zich meer op een hoop gebonk tussen meubels (en mensen) en krijgt daarbij geen ondersteuning van een nogal slap acterende cast. De finale trekt wat camp uit de kast en daarmee (waarschijnlijk onbedoelde) hilariteit, maar Gacy House brengt uiteindelijk vooral wat je ervan kunt verwachten.

Matig.

Remake van dezelfde regisseur. De eerste film was dan ook een short onder bijna dezelfde naam. Aangezien regisseur Krause meer minuten toevoegt aan zijn film moesten er blijkbaar ook letters worden toegevoegd aan de titel. "Gags" is nu "Gags the Clown" geworden. Maakt dat inhoudelijk enig verschil? Ik denk het niet.

In een tijd waarin clownfilms ondertussen uitgekauwd zijn proberen veel regisseurs er op hun eigen manier een draai aan te geven. De een voegt meer gore toe. De ander probeert geslaagde stileringen toe te passen. Krause draagt zijn steentje bij door de hele film in uit nieuwsmateriaal en camerabeelden te laten bestaan. Dat is in het begin een prettige verrassing, maar na een tijdje beginnen de addertjes in het gras te verschijnen.

Vooral omdat ze toch niet helemaal doordacht hebben hoe ze enkele scenes goed in beeld kunnen krijgen zonder de logica te verliezen. Na enige tijd vraag je je soms weer helemaal af hoe je in godsnaam nog steeds kan zien wat je te zien krijgt. Verder is ook wat je te zien krijgt niet zo bijzonder. De clown straalt weinig dreiging uit, en richting het einde wordt het zelfs een ridicule verschijning.

Acteerwerk is helaas niet erg sterk ondanks dat ik wel de diversiteit aan personages kon waarderen. De paden kruisen ook op een best leuke manier met elkaar uiteindelijk, maar toch stelt de finale teleur door een groot gebrek aan spanning en originaliteit. De fratsen van de clown zijn simpelweg niet echt gaaf genoeg, waardoor de film niet al te veel kan bieden op het vlak van horror.

Wel aardig vermakelijk en met een redelijk tempo geregisseerd. Iets meer zelfkennis had de film goed gedaan, maar ook een grote dosis spanning. Die mis ik hier namelijk, en als je een clownfilm baseert op een clown die niet eng is loop je al snel tegen de lamp aan. Het is moeilijk, daar ben ik me van bewust, maar niet onmogelijk. Deze film is niet geslaagd.

Oké.

Dit keer een horrorfilm van Zuid-Afrikaanse bodem die even op het podium mag staan als recente horrorfilm. Niet dat deze film zo geweldig veel publiek heeft getrokken, maar links of rechts hoor je er wel over en in het geval van Gaia is dat beslist niet onverdiend. Briljant is het ook niet, maar Bouwer maakt er een eigenaardig mengsel van.

Er worden meerdere ideeën bij elkaar gegooid. Zo heb je Rockman die bij twee figuren terechtkomt die zowat als wilden leven. Aan de andere kant heb je een ecologische dreiging vanuit het regenwoud dat af en toe om de hoek komt kijken. Erg goed samen gaat deze concepten niet, maar omdat Bouwer nooit opdringerig te werk gaat weet het toch te werken. Het is namelijk de rustige sfeer die de film op sleeptouw neemt.

Veel scenes kenmerken zich in hun eigen visuele flair en die weet best sfeervol uit te pakken hier en daar. Het camerawerk vond ik dan weer minder sterk, maar het grotendeels wegnemen van de muziek en soundtrack dragen gelukkig wel bij. Tegen de finale aan beginnen de eerste echte stijloefeningen te komen en die zien er ook redelijk uit, wel jammer dat ze zo laat in het verhaal komen.

Afleidend is dat er toch een soort onderhuidse romantiek in vermengt moet worden die de eigenaardigheid van de film onderuit haalt. Wellicht dat het iets met de thematisering te maken heeft, maar erg goed werkt het niet. Tevens vond ik de film op het vlak van creatures erg matigjes. Origineel gegeven met leuke ideeën, maar als het op de dreiging zelf aankomt valt het serieus tegen.

Gaia grijpt in z'n algemeenheid iets te makkelijk naar een vorm van horror die eerder ongemak in boezemt dan angst, maar dat had niet bepaald het effect op mij dat Bouwer zelf graag wilde hebben. Prima geacteerd, sterk sfeervol ingericht en een mengsel tussen concepten dat dankzij de redelijk rustige benadering best aardig weet te werken. Dat gezegd te hebben denk ik niet dat Gaia me langer dan een week gaat bijblijven.

Mindere Miyazaki.

Zijn Spirited Away vond ik een stuk, en dan ook echt een stuk beter dan dit. Dit vond ik vooral flauw, waarbij ik maar weinig sympathie kon krijgen voor een enkel personage en ze meer irritant vond dan echt lief of schattig.

Vooral die Ponyo is irritant op een ongelooflijk niveau soms. Sowieso vond ik haar maar een lelijk karakter waarbij ik hard zal wegrennen als ik haar zag, maar sommige zien daar dus iets anders in. De animatie blinkt nog steeds heel flink uit, en dat is ook het beste aan de film.

Vooral het stuk met de vloedgolven was wel genieten, voor de rest vond ik hier bitter weinig aan te beleven. Blijft een kinderfilm, met een irritant personage en een kind en moeder waar ik ook vrij weinig voor voelde. Absoluut mooie scenes hier en daar, maar dit blijft niks voor mij, dat dit een 2,5* krijgt zegt dus eigenlijk al positieve dingen.

Leuk als je ervan houdt, dan raad ik hem aan. Ikzelf kan hier maar weinig mee.

Niet briljant.

Thuis het boekje "101 sciencefiction movies you must see before you die" staan en daar staat deze in. Dus toen deze op comedy central voorbij kwam maar eens aan gewaagd. Was al op de hoogte dat het een parodiefilm betrof en in dit genre past het niet altijd in mijn straatje. Deze is daar geen uitzondering op.

Want de humor werkt niet bepaald. Wel is er een opvallend bekende cast bij gehaald, maar hoe ze allemaal overtuigd zijn is me een beetje een raadsel. Vooral Rickman is wel een aparte verschijning. Die verwacht ik niet meteen in dit soort ongein.

Acteerwerk is daarom wel ok. Niemand is echter bijzonder. Colantoni is waarschijnlijk de winnaar, en zijn rol was nog irritant ook. Hoe die aliens neergezet worden is ook gewoon iets te veel van het goede. En de slechte aliens zijn ook iets te gemaakt en te simpel.

Wel is dit voor een parodiefilm behoorlijk groots opgezet. Regelmatig wat spektakel wat ervoor zorgt dat het allemaal wel hapbaar blijft. Maar de grappen werken nooit en zijn wel wat te Amerikaans. Het is dan vooral het tweede deel, waar de sciencefiction zelf de overhand begint te nemen, die het meeste punten scoort.

Want eenmaal de komedie wat meer naar de achtergrond trekt, begint de film hapbaarder te worden. Er gebeurd in ieder geval erg veel, en daarom blijft het wel boeiend. Met nog een redelijk actievolle finale met enkele geslaagde momentjes nog wel prima in zijn straatje gelukkig.

Het wil wat meer zijn dan een normale parodie, en dat doet het hem ook. Maar qua komedie is het niet erg hapbaar, op het vlak van sciencefiction een stuk leuker en geslaagder.

Net niet.

The Gallows 2 is een best aardige horrorfilm maar inderdaad niet de beste binnen het genre. Ik vind het eigenlijk al bijzonder dat een film zoals The Gallows een vervolg krijgt gezien de matige kritieken. Het is echter al langer bekend dat geld meer een rol speelt dan kritieken, blijkbaar hier ook.

Het eerste deel van deze film is het beste deel, de spanning doet hier veel beter zijn werk. Ik stond met grote verbazing te kijken naar de score op IMDb want er zaten een aantal akelige momenten in. De spanning wordt een aantal keer uitstekend opgebouwd, en bovendien is er zelfs een poging gedaan om humane personages neer te zetten. Dat weet ook aardig te lukken.

Horvath doet het erg goed in een rol die best veel van haar vraagt. Vooral omdat de film een poging doet om iets humaner te zijn. Toch is haar personage te veel een TV-figuurtje, maar qua acteren is het heel aardig. De andere personages acteren stukken minder met als negatieve uitschieter Milligan.

Visueel ziet het er aardig uit, ze hebben dit keer wat budget gekregen om te spenderen. Ook fijn dat de film niet volledig verder gaat met het found footage gebeuren, want in het voorgaande deel voegde het niet al te veel toe. Dit keer dus echt een "normale" horrorfilm met de nodige schrikmomenten.

Die schrikmomenten zijn overigens een aantal keer best goedkoop en het aantal is uiteindelijk net wat te veel. Het tweede deel van de film is iets bombastischer maar veel minder eng of effectief. Uiteindelijk gaat het zelfs richting het belachelijke waarbij alle logica volledig overboord gaat. Dit gaat tevens erg ten koste van de spanning.

Duurt ook net iets te lang en die Charlie is nou niet zo'n hele enge dreiging. Je zou maar bezeten worden door een beul. Dankzij een aantal creepy momenten krijgt de film nog een 2,5*, want uiteindelijk is het gewoon niet meer heel bijzonder. Jammer, want de potentie was er wel om een hele enge horrorfilm neer te zetten.

Best grappig.

Als je de titel leest en de plotomschrijving leest zou je denken dat dit weer zo'n flauwe demonenfilm gaat worden die zijn lijnen te ver buiten treed. Niets is minder waar, dit was een aangename verrassing. Toch kan je er niet omheen dat Gallows Hill niet bepaald grootse cinema is binnen het genre.

De film begint redelijk standaard en houdt deze lijn ook aan voor de eerste 45 minuten. De film lijkt namelijk uit te lopen naar het slachtvee-komt-terecht-in-een-demonenhuis film. Eentje die best degelijk gedecoreerd is, maar verder niet zo boeiend of spannend wil zijn. Toch draait de film als we de helft hebben bereikt, en dat is de kracht.

Uiteindelijk begint de film een beetje te lijken op een minder kwalitatieve en iets goedkopere The Thing. Dat is een stuk leuker om naar te kijken dan het eerste deel, waarvan ik dat meisje al snel bui was. Altijd vervelend als kinderen de kracht moeten vormen in een demonenfilm. Het stoot daarnaast het tempo ook wat omhoog.

Visueel ziet het er redelijk uit, het is duidelijk dat er toch wat centjes zijn opgespaard voor deze film. Soms wat slippertjes met de CGI maar in het algemeen best sfeervol ingericht. Heel spannend wordt het echter nergens en dat is jammer, maar vermakelijk is het zeker. Ook goed dat deze film niet te makkelijk grijpt naar goedkope schrikmomenten.

Kwalitatief is het niet al te bijzonder omdat het nooit echt spannend wil worden, maar het is redelijk gedecoreerd. Toch mist de film wat subtiliteit en een echt interessante cast om goed te worden. Diegene die er nu staan doen het naar behoren, maar zijn wel iets te standaard. Verder komt het ook net wat te moeizaam op gang.

Toch heb ik me best vermaakt met deze horrorfilm, duurt niet te lang en visueel best verzorgd. Niet 1 van de meest sfeervolle of spannende horrorfilms, maar wel eentje die vermaakt en na minuut 45 zijn tempo op een goede manier weet te verhogen en toewerkt naar een degelijke finale. Niks mis mee op z'n tijd.

Iets wat zwakke found footage horrorfilm.

Ondanks een heel aantal lage recensies heb ik deze film toch opgezet. Ik ben zelf een enorme horrorfan, alhoewel ik er niet dramatisch veel tijd aan besteed

The Gallows begint goed naar mijn mening, lekker een sfeertje ontwikkelen over een arme jongen die in een ongeluk tijdens een theatershow terechtkomt. Met een realistische knipoog, waardoor ik mijn aandacht er wel bij kon houden.

We maken kennis met een paar hoofdpersonages waaronder een erg leuke knap die blijft filmen, stiekem toch wel moeten gniffelen om zijn fratsen. Maar het personage onder de naam "Reese" kan maar beter stoppen. Die jongen bakt er ook niet heel veel van zeg.

De theatergeest was op sommige momenten wel spannend, maar als het nou echt kwam was hij erg zwak. Sommige momenten door de film is hij spannend, maar met een overweldigend gedeelte is het toch een zwakke cast. Hier had veel meer uitgekunt.

Snipes.

Ooit een goede acteur met een best toelachende carrière, maar ondertussen een tweedehands acteur die alleen nog maar in dit soort B-films tevoorschijn komt. Ik weet dat hij te goed is voor dit soort films, maar ach. Als Snipes het zo leuk vind om in dit soort prulletjes op te komen dagen, dan is dat volledig aan hem, en niet aan mij.

In ieder geval rust deze Gallowwalkers op een interessant concept dat maar matig wordt uitgewerkt. De doden staan in dit geval op uit de dood en gaan gewapend ten strijd tegen Snipes, die ze allemaal zonder moeite weer naar hun eigen wereld knalt. Leuk voer voor een simpele actiefilm, maar in dit geval gewoon ondermaats uitgewerkt helaas.

De locatie is best mooi te noemen, maar de film zelf niet. Regisseur Goth probeert uit diverse elementen zijn vermaak te tappen, maar het is zelden geslaagd. Dat monster ziet er ongeïnspireerd uit, en de schurken zijn allemaal saaie verschijningen. De moorden en schietpartijen missen de grafische ondersteuning en luchtige sfeer, deze film voelt simpelweg zwaarder aan dan nodig is.

Acteerwerk is verder ook best slecht en de algemene regie is ondermaats. Via wat trucjes wordt geprobeerd leuke en unieke scenes te creëren, maar ik vind het niet geslaagd. Alles binnen deze film voelt herhaald aan, en als de actie dan ook nog tegenvalt heb je al snel een flinke tegenslag te pakken. Gallowwalkers weet gewoon niet uniek of cool genoeg te zijn.

Omdat het uiteindelijk nog best aardig uit te kijken is ken ik er nog een 1,5* aan toe, maar het is niet bepaald best geworden. Snipes is nog altijd best cool te noemen en kent de juiste uitstraling. Dat kan niet gezegd worden van de overige castleden, die allemaal redelijk waardeloos zijn. Middelmatige actie, saaie monstertjes en tegenstanders en tegenvallende kills. Gallowwalkers is simpelweg een teleurstelling.

Goed.

Maar toch wat onoprecht aan de andere kant. Laurent heeft blijkbaar erg goed gekeken naar de scripts die eerst werden weggegooid, want Galveston voelt onderscheidend aan, maar wel op een erg geforceerde manier. Ik bedoel dus eigenlijk te zeggen dat dit aanvoelt als een film zonder bemoeienis van een studio die allerlei punten in het eerste script censureert.

Onoprecht is het vooral in het kader van Laurent die zoveel mogelijk in de film betrekt om op die manier een reactie uit te lokken. Met man en alle macht wordt er geprobeerd om een sticker te plakken op Galveston die wanhopig duidelijk probeert te maken dat dit niet je alledaagse drama is, en ondanks dat deze kritiek misschien verwend en oneerlijk leest, weerhield het me er wel van om optimaal te genieten van de film.

De stilering is rauw en direct, maar niet helemaal af. De oogjes op het scherm houden doet het bijna moeiteloos, maar ik denk dat Laurent eerder haar cast dan zichzelf te danken heeft voor de dramatiek die echt aanslaat. Erg sterke prestaties. Vervelend is wel dat er voortdurend iets in wordt getrokken dat gewoon niet lijkt te passen. Dialogen die zo logisch zijn dat ze gewoon niet kloppen. Er zit gewoon iets vreemds in deze film, en zelfs dagen na het zien ervan kan ik mijn vinger maar moeilijk op de juiste plek leggen om dit te omschrijven.

Het is een goede film. Boeiend, rauw en soms hard. Richting de finale wordt het ook echt verrassend, verder leunt Laurent vooral op de personages van Foster en Fanning. Ik had toch iets meer visuele kracht gezien, maar al bij al kan ik er moeilijk omheen dat dit gewoon een goede film is met wat onderscheidende punten en zeer degelijk acteerwerk. Overigens vond ik de fout van de dokter in de conditie van Foster wel wat flauwtjes. Dat kan toch haast niet meer? Anderen zullen dit wel weer beter weten.

Toch niet.

Wahlberg kreeg volgens mij veel love voor deze rol, al moet ik zeggen dat Wahlberg dit met twee vingers in zijn neus kan doen. Voor dit soort rollen is hij nu wel echt uitgeknipt en past er goed in. Maar eerlijk is eerlijk, hij is dan ook wel goed op dreef.

Echter is het jammer dat hij de film niet kan redden met zijn scherpe karakter. De film kent echter een goede, spannende en intrigerende eerste 10 minuten maar valt dan plots terug in wat slap gelul in een school en wat andere oninteressante "ik zit in de schulden"-momenten.

Het hoge tempo in de eerste 10 minuten zorgen ervoor dat het relatief lage tempo in het middenstuk van de film moordend zijn om door te komen. De dialogen missen alle scherpte. De montage is mak. En het tempo is echt te langzaam om het nog wat scherp neer te kunnen zetten.

Ook zowat de eerste rol van Larson waar ze bijna onzichtbaar en vervangbaar is. Doorgaand vind ik haar een sterk actrice, maar hier kan ze niks mee. Korte rollen zoals die van Goodman zijn te veel op de achtergrond om ook maar een beetje indruk te maken. Maar eenmaal in het laatste half uur is de film weer volop interessant gelukkig. Dus een heel vermoeiende opgave was het ook weer niet.

Richting het einde gaat het tempo weer een beetje omhoog, maar dat duurt echter te lang. Het is pas wanneer de gebeurtenissen eindelijk wat interessanter worden dat de film wat beter is, maar het mist de scherpte die zo'n film als deze nodig heeft. Een frisse PTA had zo'n film als deze in 1999 echt tot heerlijk resultaat kunnen brengen. Maar dit mist alle frisheid, scherpte en strakheid.

Vervelend.

Game Night begint als een luchtige en avondvullende komediefilm waar ik even verbaasd over was. Ik zette deze film namelijk vooral op omdat het door een kennis van me werd aangeraden. Vooraf wilde ik er niet aan beginnen toen ik de trailers voorbij zag komen in de bioscopen, maar achteraf toch een kans gegeven.

Mijn voorgevoelens bleken juist, want Game Night bleek een film te zijn met een leuker concept dan de uitvoering zelf. De eerste minuten zijn, zoals eerder benoemd, wel fris. Door strakke montage en camerabewegingen wordt er kennis gemaakt met de hoofdpersonages, een prima Bateman maar een erg vervelende McAdams. Om eerlijk te zijn denk ik dat dit de minste rol is voor McAdams.

Het plezier van de eerste minuten verdwijnt ook al snel wanneer blijkt dat de film voor een uitermate simpele manier van humor gaat. Gekke types en luide dialogen moeten een lach uit de keelpijp van de kijker dwingen, maar waar dit misschien voor anderen wel heeft gewerkt had dit geen effect op mij. Ik vond het allemaal nogal overdreven en te luid voor mijn smaak.

Daarnaast blijkt de veelvuldige aandacht op komedie nadelig voor het mysterieaspect van de film. Het algemene probleem is dat het iets te veel focus houdt op de gekke bekken, waardoor de mysteries wat naar de achtergrond worden gedrukt. Omdat de film niet echt tips of hints geeft naar waar het heen gaat wil de uitkomst je niet verrassen, en voelen de pogingen om wat anders te doen meer geforceerd aan.

Ik vond het vooral een vervelende ervaring. Toch moet ik bekennen dat ik vermaakt heb gekeken en dat er genoeg tempo en actie in de film zit om het als geheel naar een hoger niveau te tillen. Genoeg decoraties en aandacht naar cinematografie, Game Night mag zeker over wat stijl beschikken. Daarom geef ik de film geen ultiem laag cijfer, maar toch overwonnen de irritaties de algemene bewondering.

Niet verkeerd.

Game of Death is een redelijk goedkope maar bloederige horrorvariant op Jumanji. Zo avontuurlijk of groots als Jumanji is deze film echter niet, maar centraal staat een "bordspel" die de hoofdpersonages dienen te spelen. Dit alleen al levert een intrigerend stukje horror op, maar de uitwerking mist toch het een en ander. In ieder geval wel een aardig begin van de regisseurs.

Deze film duurt opvallend kort. Je kan deze film namelijk al na 73 minuten weer afsluiten. Dit zorgt er aan de ene kant voor dat dit een ideaal tussendoortje vormt die je even in een lange pauze uit kan kijken. Anderzijds zorgt het er ook voor dat de film zich maar op 1 doel focust en weinig geïnteresseerd is in een redelijke uitwerking qua karakters en verhaal.

Dit zorgt er helaas voor dat veel personages, die best cool hadden kunnen zijn, nogal vlak blijven. Het meest genietbare aan deze film is waarschijnlijk de gore, die opvallend bloederig en hard opgezet is. Enkele beelden zijn opvallend grof en niet wat je zou denken. Ik ben niet snel onder de indruk over extreem bloedvergieten, maar deze film was toch wel opvallend hard op het gebied van gratuit geweld.

Het acteerwerk is niet best. Enkele personages krijgen best wel wat druk te verduren, maar kunnen diens lijnen en dialogen niet goed afleveren. De uitdrukkingen blijven levenloos en de trademarks zijn onzichtbaar. Hiermee worden karakters die best leuk hadden kunnen zijn nogal saai en vallen scenes die wat meer op dialoog steunen dood neer.

Qua horror is het een best vlotte film die even opgang moet komen. De eerste 10 minuten waarin we eigenlijk een stuk of 10 seksscènes zien vormen maar een beperkt beeld voor wat komen gaat. Wanneer de horror dan plots om de hoek komt kijken schiet de film in de versnelling en dit levert enkele bevredigende sequenties op, die wel het onderspit moeten delven tegen een matige uitwerking.

De gore werkt, en de horror in bepaalde opzichten ook wel, maar het concept had wat beter uitgewerkt mogen worden en ik mis voornamelijk echt coole en bijzondere personages. Nu heb je een stelletje saaie tieners die genoeg hebben om leuk te zijn, maar te nerveus zijn om hier echt op in te gaan en vooral niet genoeg ruimte krijgen van de regie. Ik vraag me ook af wat precies de bedoeling was van zo'n korte speelduur. Dit soort concepten hebben namelijk wat meer tijd nodig, anders krijg je zo'n half resultaat als deze Game of Death. Best leuk voor een keertje, maar beslist niet goed.

Redelijk.

Ik ben niet zo van de schreeuwerige en puberale Amerikaanse humor. Adam DeVine is dan weer een kleine uitzondering voor mij en om hem en hem alleen kon ik soms wel lachen. Hij had wel een paar grappige teksten.

Voor de rest gaat de film wat verder in geweld en bloederige gebeurtenissen. En dat vond ik allemaal meer dan prima, omdat de film dan weer lekker gaat wegkijken. Natuurlijk ging het soms erg over the top, maar dat hoorde er dan een beetje bij.

Lollige cameo's van supersterren, de humor was niet grappig genoeg maar er zit genoeg gekkigheid in om te blijven vermaken.

Erg geslaagd.

Uit een tijd waarin Johnson niet alleen maar hetzelfde personage speelde. Deze rol dwingt hem tot verdere uiteindes waarbij ook wat van zijn subtielere acteertalent wordt benut. Ik heb nooit beweerd dat Johnson niet kan acteren. Ik heb wel in het verleden beweerd dat hij altijd dezelfde rol speelt, maar die is hier toch net wat anders.

Ik had niet snel verwacht hem ooit in een kinderlijke rol te zien en ik zou dat niet snel nog een keer verwachten. Explosieve actiefilms met een monsterbudget (om hem te kunnen betalen) lijken nu de primaire focus te hebben. Daarom zijn films als The Game Plan voor mij extra leuk om te zien. Een film waarin iedereen goed op z'n plek lijkt te zitten en waarbij een piepjonge Pettis een behoorlijke indruk weet te maken.

Ondanks dat het moraal uitgekauwd is en de creativiteit best ver te zoeken is, weet deze film inhoudelijk toch net wat meer effect te hebben dan de gemiddelde film binnen dit kaliber. De dramatischere kant van het verhaal slaat aan, de maatschappijkritiek is nooit vervelend en de bloeiende situatie tussen vader en dochter vermaakt ten alle tijden. Richting het einde weet het zelfs nog een beetje te raken.

Wie ben ik dan eigenlijk om nog te klagen? Het is geen film die me lang zal bijblijven, maar wel een film die lekker gezellig wegkijkt. Een film die altijd de balans tussen zijn elementen wel weet te vinden, terwijl andere films daar beduidend meer moeite mee hebben. Ik ben positief verrast en kan de film zonder schaamte beoordelen met een ruime voldoende.

Ok.

Deze film gekeken vanwege Fincher, die me maar zelden teleurgesteld heeft, maar ook zelden overtuigend heeft. Slechts Se7en vond ik echt goed. The Game heeft ook een top 250 notering, maar wist me nou niet echt te overtuigen.

Het is soms wel leuk gedaan, soms weet je niet meer wie je moet vertrouwen en wel, en dat heeft Fincher goed gedaan. Spanning is vrijwel afwezig, en het verhaal boeide me nou niet echt. De twists zijn eigenlijk de enige dingen die de film overeind houden.

Prima acteerwerk van Douglas, die vooral in het eerste gedeelte van de film een overtuigende klootzak speelt. Penn doet het ook leuk. De eindtwist vind ik ook origineel gevonden. Maat de film boeide me uiteindelijk toch echt wat te weinig.

Herzien omdat ik dacht dat het me een aantal jaar later beter zou liggen, maar daar zat ik behoorlijk naast. Op het gebied van actie weet regisseursduo Mark Neveldine en Brian Taylor heel goed wat ze moeten doen, maar alles daaromheen maakt een kinderachtige en geforceerde indruk. De gehele vormgeving van het schurkenpersonage is daar een ideaal voorbeeld van, dat eigenhandig van de gehele finale een soort parodie maakt. Sowieso vind ik de finale door de verkleining van schaal (zeker nadat Neveldine & Taylor flink uitpakken met de actiescenes in de eerste helft) onbegrijpelijk, aangezien de film toch vooral lijkt te drijven op doordenderende adrenaline. Dat neemt niet weg dat het op visueel vlak overweldigend is en het concept behoorlijk interessant uitpakt, maar persoonlijk had ik het gebeuren wat minder geflipt en karikaturaal ingekleurd. De inmenging van Terry Crews, John Leguizamo en Ludacris zorgt overigens voor vraagtekens. Wat hebben ze eigenlijk aan de productie toegevoegd?

Tegenvaller.

Gandhi is toegegeven geen film waar ik op voorhand erg naar uitkeek. De persoon Gandhi heb ik uiteraard respect voor, maar niet voor een biografiefilm die 191 minuten duurt. Gezien veel biografiefilms die warm worden onthaalt en godsgruwelijk lang duren keer op keer tegenvallen had ik ook van Gandhi niet veel verwacht. Die verwachtingen bleken terecht.

Vond het allemaal een tegenvallend resultaat. Het gaat eigenlijk al direct mis bij de openingsscène (oh god..) waar ik even niet kon opmaken of het als komediefilm werd bedoeld of als serieuze film. Het bleek dus om een serieuze film te gaan, maar erg serieus kon ik het allemaal niet nemen. Attenborough doet namelijk een hoop dingen fout in de regie en dat gaat ten koste van het eindresultaat.

Dat het allemaal 191 minuten duurt is nog wel verdedigbaar. Een persoon als Gandhi kan ook niet echt worden uitgediept in een film van een anderhalf uur. Dat er de tijd moet worden genomen is begrijpelijk, maar toch slaagt Attenborough er op wonderbaarlijke wijze in slordige vertelfoutjes te maken in het eerste halfuur. De jeugd van Gandhi wordt zowat met 1 enkele scene belicht en de studentenjaren worden ook vooral geskipt. De film vliegt over het verhaal en ik kreeg steeds het gevoel alsof ze (te) belangrijke punten niet benoemden.

Verder is de vertelling droog en komen de meest interessante stukken tot stand vanuit scenes die discriminatie en racisme uitbeelden. Die komen namelijk best hard aan hier en daar en worden opvallend confronterend in beeld gebracht. Helaas blijkt Attenborough compleet waardeloos te zijn met de sound editing. Een hoop dwaze geluiden zijn hoorbaar, leek wel alsof ik naar de drie stooges aan het kijken was soms.

Ook het camerawerk en cinematografie lijken geen aandacht te hebben gekregen. De locaties zijn mooi en de opzet regelmatig groots, maar veel voordeel trekt de film er niet uit. De beste scenes zijn te danken aan de rol van Kingsley, die Gandhi goed neer weet te zetten. De benadering is verder ook zeker respectvol en heb ik weinig tegenin te brengen. Niet alles zal accuraat geweest zijn, maar dat wordt toch nooit gedaan in een Amerikaanse film, dus daar kan ik deze film moeilijk voor afrekenen.

Ik vond het in het algemeen een soms vermoeiende en vooral lange film met een hoop dwaze scenes. Niet dramatisch, maar bij lange na niet zo goed als de algemene score doet geloven. Goed acteerwerk, enkele sterke scenes en grootse beelden, maar daar houdt het op. Algemene acteerwerk was zwak, visueel matig afgewerkt en de sound editing is rampzalig. Een hoop sentimentele scenes weten hierdoor nauwelijks impact te hebben, en dit resulteert in een beperkte film met meer minpunten dan pluspunten.

Best leuk.

Dit is de Scorsese die ik graag zie. Lekker grenzeloos en hard, een Scorsese die zich niet perse op verhaal focust maar op het visuele schouwspel. Zag ongeveer een jaar geleden het eerste uur van de film voordat mijn DVD het begaf, maar toen deze recentelijk langskwam op Spike kon ik het nu lekker zonder onderbreking meepakken.

Toch zit de film niet zonder z'n minpunten, zoals dat de opening eigenlijk behoorlijk warrig wordt gemonteerd. Er wordt schijnbaar een poging gedaan om de onoverzichtelijkheid en chaos van een gewapende veldslag over te brengen, maar ik vond het vooral klungelwerk met een soundtrack die niet past. Harde beelden worden met een nogal jolig toontje ondersteund, maar het komt eerder ongemakkelijk over.

Verder is de productie vooral groots, Scorsese laat dit ook regelmatig zien door hele overzichtelijke beelden te tonen van de best grote settings. Daar heb ik geen problemen mee, kon het vooral waarderen. Wordt daarnaast ook met een aardige sfeerzetting ondersteunt. Aardige filters, lekker vlot verloop. Scorsese wilde zich wat moderner opstellen en ik vind dat hij daar best wel een eind mee komt.

Acteerwerk is half. DiCaprio en Day-Lewis doen het leuk maar het personage van Diaz had wat mij betreft gewoon geschrapt kunnen worden. Vooral irritante en afleidende love-interests die het verloop alleen maar in de weg zitten. Sowieso lijkt een andere regisseur (of Weinstein zelf) de film na enige tijd te hebben overgenomen, want dan krijgen we opeens een flinterdun pad voor de kiezen met gebruikelijke thema's zoals wraak, schuld en liefde. Te mainstream ten opzichte wat het eerste uur ons toonde.

Scorsese neemt de controle gelukkig tijdens de finale weer over met wat verfrissend gruwelijke beelden die ik niet in een dure productie als deze had verwacht. Confronterend gebracht, ondanks dat het historisch uiteraard niet accuraat is. Heb ik ondertussen geleerd te negeren. In het begin had ik mijn twijfels over de film, maar uiteindelijk staat er toch wel een vakkundige film met genoeg aandacht naar kleur en versiering terwijl het de focus op het geweld en de situatie nooit verliest. Kon het makkelijk verteren, speelduur nergens gevoeld. Had graag gewild dat Scorsese meer van dit soort films had gemaakt.

Prima.

Het is me ondertussen wel duidelijk dat regisseur Fleischer een simpele ziel is qua regie en daarom zijn films gewoon voor het publiek maakt zonder te veel poespas en verhaal. Er zijn vele regisseurs als Fleischer, maar met Gangster Squad weet Fleischer die regisseurs net een stap voor te zijn.

Het ziet er namelijk allemaal best gaaf uit. Ik had vooraf een wat tragere gangsterfilm verwacht met af en toe een brute scene, maar uiteindelijk kan ik het gewoon een actiefilm noemen. Genoeg actie en tempo te vinden hier in ieder geval. En het ziet er nog best goed uit ook.

Alleen blijven de echt brute momenten uit. De opening zet al de toon, maar de film leeft die toon niet na. Je krijgt uiteindelijk een mooi in elkaar gestoken, maar toch een ietwat brave actie/misdaadfilm. Wel jammer, want het kon net wat meer zijn.

Ook wel heel erg Hollywood moet ik zeggen. Elk personage is een beetje een type, en Penn als schurk is ook ridicuul te noemen. Dat accent ook. Hij maakt weinig indruk, maar hij werd gelukkig nooit irritant. Maar dat neemt niet weg dat hij sterk aangezet was.

De cast bestaat uit best grote namen maar niemand blinkt echt uit. Het acteerwerk was wel ok te noemen en iedereen staat zijn mannetje wel. De film bevat een hoop clichés waardoor de film weleens wat simpel wil overkomen, maar dankzij een gladde uitvoering van Fleischer is het allemaal best genietbaar.

Een lekker vlot filmpje. Verwacht niet veel intelligent verhaal of een Scorsese-achtige film, want dat is het gewoon niet. Wel een vlot filmpje dat niet verveeld en er knap uitziet.

Experimentele horrorfilm die erg goed begint, aangezien regisseur Bill Gunn een sterke passie laat doorschemeren voor zijn vak. Hij probeert geregeld originele invalshoeken te vinden op visueel en inhoudelijk vlak, wat een film als Ganja & Hess toch sterker maakt. De aanloop is prettig mysterieus en de film geeft zichzelf niet meteen prijs, dat weet de boel toch onvoorspelbaarder te houden. Gaandeweg begint het geheel een duidelijk pad te kiezen en dat is spijtig genoeg nogal vermoeiend. De opbloeiende romance maakt een ongeloofwaardige en oninteressante indruk, waardoor de volledige tweede helft aanzienlijk vermoeiender is dan de eerste helft. Het acteerwerk is bovendien niet geweldig en in een hoop opzichten is de boel verouderd, maar Gunn komt een eind met een goede soundtrack, gespeel met de camera en een dromerig narratief dat uiteindelijk op jammerlijke wijze wordt ingeruild voor een clichématiger gebeuren.

Half geslaagde Japanse actiefilm. Ik zag ooit de animatieremake uit 2016 en die vond ik geweldig. Daardoor dacht ik dat een film als deze me ook makkelijk zou kunnen liggen. Het tegendeel werd echter bewezen. Met de bombastische actie is overigens weinig mis. Bloederig waar het bloederig moet zijn en spectaculair genoeg om te blijven boeien. Wel moet ik zeggen dat de vijanden wat creativiteit missen, zeker die mutanten zijn niet speciaal genoeg voor een film als deze. De kolossale Boeddha richting de slotfase was dan wel weer geslaagd. Wat ik vooral mis is wat tempo, omdat de stukken tussen de actie in vooral lang duren en saai uitpakken. Niemand speelt echt een interessant personage, ondanks het enthousiaste acteerwerk. Totdat ze dus hun eigen problemen hadden verwerkt zat ik als kijker vooral te wachten totdat de boel weer zou gaan knallen. Omdat die stukken vooral lang duren viel de film al snel tegen. Uiteraard kan ik goed begrijpen dat ze er zijn, ze worden alleen allesbehalve interessant uitgewerkt. Altijd jammer met dit soort potentiefilms.

Halfje eraf na herziening. Niettemin blijft Gantz: O een doeltreffend creatieve animatiefilm die vooral veel voordeel tapt uit de ontwerpen van de tegenstanders. Regisseursduo Yasushi Kawamura en Kei'ichi Sato weten goed wat degelijk entertainment moet voorstellen en vertragen de snelheid na 20 minuten dan ook geen moment. Het levert een uitstekend geheel op met een weliswaar dunne inhoud, maar genoeg actie en bombast. Het jammerlijke is dat de finale iets te vroeg lijkt te komen en veel langer door had mogen gaan. De personages stellen daarnaast weinig voor, maar binnen dit soort werelden is dat natuurlijk geen moment een grote zorg. Ik zie dit graag met een hoop budget nog eens een keer op het grote doek.

Oké.

Garden State opent vooral erg lekker met een zeer vlotte regiestijl. Braff mag dan zelf ook de hoofdrol vertolken, maar diegene achter de productie tijdens zijn scenes weten ook waarover zij het hebben. Leuke presentatie vooral, gecombineerd met een vlotte toonzetting, die gaandeweg alleen steeds meer weg begint te ebben.

Zoals verwacht treedt uiteindelijk wat meer sentiment binnen, waardoor het eerste halfuur wat verloren begint te gaan. Het moment dat Portman in beeld komt vond ik het niveau aanzienlijk dalen. De motivatie achter haar personage is duidelijk (iedereen is ook uniek) maar de liefdesrelatie vond ik vooral remmend. Ik keek veel liever naar Braff en zijn wonderlijke wereld in een film die gedurende het begin volop komedie was.

Niet dat Braff trouwens een briljante hoofdrol neerzet. Hij acteert net wat te makkelijk door op een enkele expressie te leunen, maar het eerste halfuur is nog wel leuk opgezet. De subtiele trucjes verdwijnen gaandeweg wat meer, en ondanks dat Garden State nooit een opgave is wordt het nergens echt speciaal meer. Het onvoorspelbare begin begint ook af te vlakken naar een film die je helemaal uit kan tekenen.

Het bittere smaakje dat de film achterliet is bepalend voor mijn kleine voldoende, want ik kan het onmogelijk een slechte film noemen. Eenmaal de ontwikkeling van de personages echter naar de voorgrond wordt getrokken verdwijnt het unieke visuele tintje van de film, en dat was wel de factor die het eerste halfuur mooi draaiende kon houden. Garden State is prima uit te kijken, maar eenmaal de USP in de personages zelf komt te zitten presenteert de film zich naar mij toe juist wat minder uniek. Had liever gezien dat de film enkel en alleen doortrok rondom Braff.

Matig.

Eigenlijk een erg typerend voorbeeld van een film die je binnen no time weer helemaal bent vergeten. Gateway kan namelijk nergens echt in opvallen, buiten dat het redelijk is in wat het wel doet. Het verhaal lijkt een diepere betekenis te hebben, maar eigenlijk moet ik zeggen dat het langs me heen is gegaan vanwege een gebrek aan interesse.

De regie is kaal en daar is de film dus ook naar. Alles ziet er zowat uit alsof het ter plekke is gevonden. Toen ze het vonden hebben ze vervolgens er gewoon maar hun apparatuur in gedropt. Een begrijpelijke aanpak voor films die maar weinig middelen hebben, maar deze film voelt toch aan alsof de makers ervan wel degelijk ervaring hebben. Daarom is het ook zo jammer dat het nergens echt een horrorgevoel uitademt.

Het acteerwerk evenals de setting zijn charmant, en richting het einde lijken er toch wat leuke ideeën door te breken die de film net aan naar een wat hoger niveau trekken. Geweldig is het niet, maar eenmaal de boel langzaam los komt na vastgeroest te hebben gezeten loopt de film toch beter. Ik denk dat de Ierse achtergrond daar ook voor te danken is, want dat gebied heeft een lekker eigen charme.

De film duurt nooit te lang en de eindcredits rollen snel over je scherm. Dat neemt verder niet weg dat het grootste gebeuren van de film nogal makkelijk te vergeten is. Het verhaal doet soms wat interessante dingen, de regie laat de film vooral schieten. Een veel te makkelijk ingerichte film die ergens nog wel de potentie heeft, maar klaarblijkelijk dus niet de zin. Ben het zo weer vergeten helaas.

Bijzonder.

Het heeft een tijd geduurd voordat ik The Gateway Meat kon vinden. Deze film van enkel 70 minuten is namelijk best obscuur te noemen en dook pas op toen ik hem via een kennis van me kon krijgen. Ik wilde de film zien vanwege de status die het recentelijk kreeg, en na een blik op de poster te werpen leek de film er ook niet om te liegen.

The Gateway Meat is dan ook een gemene en agressieve film die eigenaardig begint. De opening is eigenlijk direct raak en zet meteen de toon, ook al is de gore nog niet heel extreem. Het beperkte budget is gelijk merkbaar, maar qua gore heeft regisseur DeCaro zijn huiswerk gedaan. Met beperkte middelen worden er gave dingen gedaan en houdt DeCaro zich ook niet echt in.

Een verhaal is er eigenlijk niet. In het begin bestaat er nog wel een zekere lijn, maar die vervaagt uiteindelijk en dan kijk je vooral tegen een afwisseling aan die bestaat uit gore en dromerige beelden. DeCaro gebruikt snelle editing waardoor de film nooit echt saai wordt. Dit weet qua tempo te werken, maar de overgangen gaan toch wat slordig en enkele beelden zijn zelfs raadselachtig. Dat kind had er bijvoorbeeld volledig uitgelaten mogen worden.

Het script dat erg rommelig wordt uitgewerkt zit de film tegen, maar ook het acteerwerk is niet echt geweldig. DeCaro zelf heeft zijn momenten, en dat mag ook wel als je jezelf de hoofdrol geeft, maar in het algemeen is elke rol van deze film te moeilijk voor diegene die hem speelt. Matige dialogen, vervelend gedrag, eigenlijk is er niemand die ik na afloop ga onthouden.

De mix tussen humor en horror valt regelmatig wat uit balans, en dat is jammer. Dit had namelijk wel kunnen werken, maar de rommeligheid die de film met zich mee brengt zit een goed resultaat in de weg. Als je de film op het gebied van gore bekijkt is het wel geslaagd. Er zitten veel gemene, vuile beelden in die zeker weten op te vallen en in het begin een apart sausje aan de film meegeven.

Absoluut een kandidaat voor de extremity-categorie, maar zoals wel vaker zijn deze films relatief matig. The Gateway Meat is redelijk trashy, en daar moet je een liefhebber van zijn. De eigenzinnigheid kent het project wel, maar de uitvoering niet echt. Rommelig, iets te vaag en wat slordig, maar ik erken dat dit zeker niet het slechtste van het slechtste is.

Prima vermaak.

Een soort excuus om een project waarbij de onderlinge ontwikkeling centraal staat te verpakken in een origineel jasje. Nu zijn (horror)films over levende bordspelen geen concept meer die echt alleen in de tegenwoordige tijd hebben plaatsgevonden, maar dat neemt niet weg dat het verder aardig zeldzaam is.

Zeker bij films die mogen genieten van een zekere kwaliteit. Gatlopp heeft in het voordeel dat het een team achter het stuur heeft staan die er ook daadwerkelijk zin in lijkt te hebben. Wel jammer is dat één van de centrale elementen, het bordspel zelf, eigenlijk maar halfjes wordt uitgewerkt. De regels zijn volkomen duidelijk, de uitwerking is alleen te weinig creatief.

Hier en daar wat aardige beelden al kan de film nooit echt het gevoel van energie of tempo meegeven waar het wel naar streeft. Uiteindelijk is het ook niet zozeer een horrorfilm, daarvoor zijn de geweldsbeelden te schaars en de toon te luchtig. Eigenlijk valt er maar weinig te griezelen met de film, maar het vermaak spuit voortdurend vanuit elke kant.

Het drama dat de film kent is nodig en logisch en weet dankzij het goede acteerwerk nog te werken ook, maar er worden na enige tijd te veel ideeën geïntroduceerd en de echt sterke ideeën worden vooral maar beperkt tot een enkele scene (terugkijken van je laatste woorden naar je moeder, had veel meer moeten hebben). Een concept dat eigenlijk zo simpel begon wordt daarmee vooral complex en in dit geval heeft dat vooral geresulteerd in wat rommeligheid. Verder prima vermaak voor een keertje, lekker kort ook.