Opinions

Flop?

Met het succes dat Grease destijds met zich mee bracht is het vanzelfsprekend dat een vervolg niet uit kan blijven. Dit vervolg kwam dan ook 4 jaar later in de vorm van Grease 2, maar deze werd compleet vernietigd met slechte recensies. Hierdoor ging ik er met lage verwachtingen in, maar zo slecht was het nou ook weer niet.

Wel is het compleet onzichtbaar in vergelijking met het eerste deel, die duidelijk een stuk beter is. Al vanaf de eerste minuut voel je als kijker de bui al hangen wanneer het nummer totaal geen flow kent. Geen enkel nummer overigens, ondanks de pogingen tot zonnige choreografie. Er zit waarschijnlijk iets meer budget in deze film, maar dat betekent dus niet gelijk een betere kwaliteit, en dat laat deze film zien.

Het acteerwerk is best aardig en Pfeiffer speelt wat mij betreft zelfs een van haar betere rollen. Wel is het een beperkte rol die heel erg in een hoekje wordt gedrukt, maar het plezier mag er zijn. Van iedereen overigens, want de types zijn lekker overdreven en daar lijkt de cast zichtbaar plezier mee te hebben. Kinderachtig is het zeker, maar ook vermakelijk en vlot.

Verder kent de film aardige regie en redelijke beelden tussendoor. Ik snapte tijdens het kijken oprecht niet wat deze film nou zo vreselijk moet maken. Buiten wat plotgaten en rare beslissingen is de film namelijk redelijk op niveau van andere musicals, en bovendien zijn er toch een hoop musicals die stukken vervelender en taaier zijn dan deze Grease 2, die best uitblinkt in luchtigheid.

Wat jammer is, dat is dat de nummers en liedjes compleet onzichtbaar blijven en het nonverhaaltje te lang doorgaat. Voorspelbaar is het ook en zo ontbreekt het de film aan creativiteit en originaliteit. Een kans tegen het eerste deel had het dan ook niet, maar de luchtigheid mag er zijn en dat is tevens de redding van de film geweest hier. Ik heb me prima geamuseerd met de film.

Eerste Chaplin ervaring.

Vond het om eerlijk te zijn niet helemaal mijn film, maar het is dan ook een stijl die maar een bepaald soort mensen aanspreekt. De zwart/wit stoorde me absoluut niet en vond ik soms zelfs passen in het plaatje, daarnaast zorgt Charles zelf ook wel voor de humor.

Een grappen en grollen geen gebrek, maar het thema schemert wel behoorlijk door soms. Dat maakt de film dus blijkbaar wat beter, want qua humor moet je vooral aan slapstick denken. Vond Goddard ook niet bepaald sterk acteren.

Leuke film die wel gezellig is ondanks het onderwerp. De slapstick is wel leuk, en zorgt ook wel voor wat komische momenten. Voor de rest vond ik dit niet bepaald beter dan de gemiddelde komedie, maar voor die tijd staat het nog steeds goed overeind.

Wel leuk.

Al lang tussen de opnames staan (stond er al weer voor 2 jaartjes tussen) maar ik twijfelde en twijfelde. Totdat ik een poster cadeau kreeg van "100 films die je gezien moet hebben voordat je sterft" waar deze bij stond. Dus toch maar aangezet.

Hij is me best goed bevallen, de film pakt je inderdaad gelijk vanaf het begin. Ondanks de lange speelduur lijkt de film korter te duren en dat is al een heel groot compliment. McQueen speelt erg leuk, en de rest is ook wel lollig om zo te zien.

Ik raakte soms de draad een beetje kwijt bij de karakters maar kreeg deze in de loop van de tijd weer te pakken, de ontsnapping in de tunnels zijn het hoogtepunt van de film waarbij hij zelfs nog wel spannend wil worden. Tweede deel is daarom ook veel leuker om te zien, maar zozeer spannend vond ik hem niet.

Kamp deed niet echt dreigend overkomen en de soldaten stonden er maar een beetje bij, en dat is jammer. Toch wel een voldoende.

Hollywood.

Het is geen verkeerde film, dat qua visueel stijltje mij regelmatig aan Michael Bay deed denken. Dat klinkt natuurlijk volslagen belachelijk, maar ook Bay maakt al zijn grote budget films zeer bombastisch en ziet het er visueel ook erg verzorgd uit. En zo dus ook deze.

Ik keek deze film dan ook vooral omdat het grote budget en het verhaal me enigzins aansprak. En ook DiCaprio die me altijd wel weet te overtuigen. Bijna altijd dan, want ik vond hem redelijk matig in The Departed . Hier weet hij me ook niet helemaal in mee te krijgen, maar doet het wel redelijk.

Maguire speelt een beetje de rol die ik wel van hem verwacht. Een beetje een keurige, wat sullige kerel. Dat kan hij met verve, maar overtuigen doet hij dan ook weer niet. Voor de rest ook nog andere bekende koppen, waarvan Edgerton verrassend veel indruk maakt. Speelt wat mij betreft Maguire & DiCaprio eruit.

Wat direct opvalt, is dat de film nogal een chaos is. Pas later in de film komt het tempo een beetje tot rust. Maar wat er daarvoor komt, vliegt in een behoorlijk tempo op de kijker af. Soms net wat te veel om nog een beetje bij na te kunnen denken over het verhaal, al is dat nogal dun.

Met een speelduur van 143 minuten verwacht je wel iets bijzonders in het verhaal, maar opvallend genoeg is hier geen sprake van. Gewoon een heel erg simpel, ouderwets liefdeverhaal verpakt in een bombastische omgeving met veel lawaai en geluid.

Visueel is het knap. De feesten zien er goed uit, en de felle kleurtjes van onder andere de auto's maken indruk. Voor de rest is de film opvallend groots opgezet, waarmee ik bedoel dat er regelmatig een overzicht van een CGI-stad wordt getoond. Het ziet er nergens houterig uit in ieder geval.

Maar de romance overtuigd totaal niet. Het is nogal ouderwets en wat te theatraal voor mijn doen. Wat ergens wel begrijpelijk is aangezien de film plaatsvindt in een ouder tijdperk, die wel kleurrijk is vormgegeven. Wat dan onbegrijpelijk is, is dat er hedendaagse muziek klinkt. Dat vloekt behoorlijk.

Maar de romance is me dus wat te theatraal en de eigenaardige regiekeuzes tijdens de feesten werken helaas niet. Wat wel werkt, is dat het er visueel erg knap uitziet en de film lekker groots is opgezet. Vervelen doet het in ieder geval niet, daarvoor is het tempo te hoog. En dat is ook nodig.

De gimmick om oud beeldmateriaal op te poetsen met gegenereerde beelden van aanvallende marsmannetjes is lollig en levert zeker in het eerste kwartier een aantal aparte momenten op, maar regisseur Mike Slee weet de aandacht niet vast te houden. The Great Martian War gaat namelijk veel te lang door met het presenteren van volstrekte onzin. In het kader van het bronmateriaal wordt alles natuurlijk serieus gebracht, maar dit kan niet verhullen dat het uiteindelijk overloopt van saaiheid. Wanneer Slee vervolgens dezelfde archiefbeelden steeds opnieuw toont, wordt het al helemaal duidelijk dat de makers niet helemaal wisten hoe ze zo'n speelduur moesten gaan opvullen. Mijn advies is dan ook om dat vooral niet te proberen en de duur met een geheel uur in te korten.

Tegenvaller.

De synopsis lag me wel en ik zag dat de film binnenkort van Netflix verdwijnt. Genoeg redenering om het toch maar even mee te pakken voordat het niet meer kan. Een goede oorlogsfilm kan ik op z'n tijd best waarderen, maar buiten de setting om is oorlog in The Great Raid vooral een subplot. De dramatiek van de personages wordt naar de voorgrond getrokken.

Zelden zo vaak op de klok moeten kijken totdat een film over oorlog voorbij zou zijn. De titel is in ieder geval misleidende promotie, want de "raid" neemt nauwelijks 20 minuten in beslag en laat 100 minuten op zich wachten. Tot die tijd zitten we met een compleet arsenaal aan volstrekt oninteressante personages opgescheept, waarvan specifiek Nielsen niet om aan te zien was. Sowieso had dat hele gedoe met het ondergrondse verzet geschrapt mogen worden. Doodsaaie opvulling die uiteindelijk geen hol toevoegt aan de film.

Verder wordt er veel ingezet op drama en psychologische worsteling. Dit wordt echter dusdanig banaal uitgewerkt dat het serieus moeilijk was om me met iemand in te leven. Ik snap ook nooit waarom elke oorlogsfilm zich op 30 verschillende personages moet focussen, want sympathie wordt op die manier onmogelijk gemaakt. Het acteerwerk is niet onaardig, alleen zijn de personages zelf zo onzichtbaar. Dat zeg ik met respect voor het bronmateriaal, al kan ik me niet indenken dat dit nu een hele waarheidsgetrouwe adaptie is. Amerikanen zijn heel goed in het afschilderen van de tegenstander als enkel bruut en meedogenloos en zelf alleen maar compassievol en heldhaftig. Dat ze het patriottisme niet een keertje beu worden heb ik nooit begrepen.

Daarna volgt toch wel een indrukwekkend stukje film. Knap gemonteerd en spectaculair ingericht. Visueel is de film in het algemeen wat kaal (hoe kan je nou weer het Australische landschap waar de film werd opgenomen laten aanvoelen als de Saharawoestijn), maar de finale biedt genoeg compensatie. Daar maakt de film eindelijk zijn titel waar, maar ik had de focus liever enkel en alleen op de operatie gezien en niet op allerlei oninteressante poeha eromheen. Tussendoor wat stevige beelden, maar dat zijn schaarse lichtpuntjes tussen een best saaie oorlogsfilm.

Eerste Zhang.

Ik vraag me alleen af in tot hoeverre hij Zhang mocht zijn, want zo te horen komt hij soms veel indrukwekkender uit de hoek. Ik vond het hier visueel al soms indrukwekkend, maar niet altijd helaas. Het helpt er dan ook niet bij dat dit soort films vaak gedoemd zijn te mislukken.

Damon had dan ook beter niet kunnen spelen in deze film. Hij begaat dezelfde fout als Reeves in 47 Ronin . Gelukkig kan iedereen hier wel acteren. Alhoewel ik de rol van Tian soms ook redelijk matig vond. Ze speelt dan ook eigenlijk zowat precies de rol die ik haat in dit soort films.

De loop van de film blijft altijd wel redelijk voorspelbaar, maar dat maakt de film wel goed door met voldoende creativiteit in designs te komen. Zo zijn alle gadgets in de grote muur, hoe ongeloofwaardig ook, wel indrukwekkend vormgegeven en altijd wel geinig gevonden.

Al vond ik sommige tactieken vooral iets weg hebben van zelfmoord. Vooral de kraanvogeltechniek was eigenlijk gewoon een wat dom idee. Die monstertjes zien er voor de rest ook iets te overdreven uit. Er is iets te veel CGI gebruikt, al past het ergens een beetje in de film. Maar vooral de felle kleurtjes dan.

Wel worden de beestjes iets te snel geïntroduceerd. De eerste komt pas aan bod in een zeer lelijk geschoten actiescene en vervolgens komen ze met miljoenen afstormen op de muur. Ze hadden iets meer opbouw nodig voor een mogelijk wat dreigender effect.

Sowieso zijn de eerste 15 minuten van de film erg zwak. Zeer lelijk geschoten actiescenes en niet al te best acteerwerk van iedereen. Het echte genot begint pas bij de eerste slag aan de grote muur. Zhang heeft soms wel indrukwekkende vondsten, maar voert ze vaak net niet maximaal uit.

De finale is ook wat afgeraffeld. Die magneten zijn vooral een luie oplossing. En het is net wat te abrupt en slordig afgemaakt. Terwijl alle veldslagen uiteindelijk redelijk uitgebreid waren, al hadden zelfs die nog wat langer en intenser op het scherm mogen verschijnen.

Wel is de film behoorlijk kleurrijk en visueel ziet het er toch wel prachtig uit. Enkele actiescenes zijn een genot om te zien en prachtig geschoten. Nergens heel spannend of intens, maar vooral vermakelijk tot de laatste minuut. En voor veel meer lijkt de film niet te gaan. Ik wil wel eens een filmpje van Zhang zien zonder Amerikaanse invloeden. Chinese films waardeer ik dan ook in het algemeen beter dan Japanse, dus dat moet wel kunnen.

Nee.

Wie denkt dat Great White eindelijk een verschil kan brengen in de tegenwoordige (slechte) haaienfilms, moet ik teleurstellen. Great White sluit zich namelijk perfect aan bij de andere zooi die tegenwoordig wordt gemaakt. Er waren kleine uitzonderingen naar mijn mening zoals 47 Meters Down, maar verder is er weinig goeds uitgekomen de laatste tijd.

Great White heeft zonder twijfel net wat meer budget in vergelijking met een hoop andere haaienfilms. Deze film lijkt ook echt gemaakt te zijn voor de bioscoop en komt hier en daar best spectaculair uit de hoek. Het jammere is echter dat deze film nergens in kan uitblinken buiten wat aardige actiescenes. Geen enkel opvallend moment en een redelijk standaard verhaal vullen de net wat te lange speelduur van 100 minuten op.

Het duurt niet al te lang voordat de film begint, maar zoals verwacht kent de film wel een korte introductie die niet al te interessant is, vooral omdat de personages dit ook niet echt zijn. Twee erg saaie rollen spelen de hoofdrol, samen met andere saaie bijpersonages. Op deze manier is het al snel moeilijk voor de film om je aandacht meteen te grijpen, en de 12+ kijkwijzer helpt de spanning ook niet vooruit.

Wie overigens wel hoopt op iets meer logica binnen deze film, moet ik wederom teleurstellen. Ook Great White kent een groot gebrek aan enig vorm van logica. Normaal kan ik hier wel een beetje omheen kijken, maar deze film maakt het zeker richting de slotfase net wat te bond. Echt genieten kan je niet op deze manier, want ze lijken nergens over te hebben nagedacht.

Wel kent de film redelijk wat spectaculaire actiescenes en de onderwaterscenes worden ook helder en overzichtelijk in beeld gebracht. Met de special effects is eigenlijk niet heel veel mis en richting de finale wordt de film ook aardig interessant, maar dit kan de film bij lange na niet redden van een stevige onvoldoende. Helaas is deze film wederom een matige haaienfilm geworden.

Tja.

Uiteindelijk meer puur Amerikaans musicalvoer dan een meeslepende biografie. Dat biografie als beschrijving staat is ook wel wonderlijk want deze film lijkt absoluut geen biografie te zijn. Ondanks dat de personen echt hebben bestaan.

Als musical is het helemaal niet zo vervelend, maar deze keuze zorgt er wel voor dat je het als biografie niet bepaald serieus kan nemen. Daarnaast wordt er op de freaks zelf weinig ingegaan, en worden er slechts enkele een beetje in de spotlight gezet.

Het voornaamste probleem is dan ook dat je buiten wat dans en zang weinig meekrijgt van het circusspektakel. Weinig stunts, en het meeste is een dansje en een liedje en daar moet je het dan ook maar weer meedoen. Had graag de freaks beter willen leren kennen.

Qua acteerwerk is het middenin. Jackman is best prima bijvoorbeeld. Maar van die geforceerde romantische rollen zoals Zendaya en Efron hadden absoluut niet van mij gehoeven. Bovendien doen beide het helemaal niet zo heel goed.

Voor de rest is dit filmpje eigenlijk keurig volgens de boekjes. Wat haastig verteld, maar uiteindelijk kijkt het best prima weg voor zo eventjes. Verwacht geen hoogstaande biografie, maar vooral een soort fantasymusical die wat te weinig laat zien.

Leuke film.

Maar Oscarwaardig? Nee, daar ben ik het niet mee eens. Green Book is namelijk gewoon een kleurrijke komedie die lekker wegkijkt en soms de komische snaar goed raakt, maar ook niet veel meer dan dat is. Misschien dat de rassenachtergrond van de film het extra goed in de prijzen doet.

Mortensen en Ali doen het allebei erg goed en weten beiden ook een eigen smoel te hanteren. Ik schrok behoorlijk van Mortensen, want heel goed vond ik hem eigenlijk nooit als acteur. Ali heeft wel vaker bewezen te kunnen acteren, maar deze rol is wel een treetje hoger qua prestatie dan dat hij normaal aflevert. Klasse daarvoor.

Green Book is een film die lang lijkt te duren, maar eigenlijk heel snel aan je voorbij raast. Farrelly slaagt erin een leuke film af te leveren die fris en vlot genoeg aanvoelt. Niet vaak wordt dit bereikt tijdens een komedie, maar Green Book is dan ook net wat beter dan een gemiddelde komedie. Niet dat het verder absoluut hilarisch is, maar het weet soms wel een glimlachje te winnen.

Visueel ziet het er goed uit, al is het allemaal wel wat klassiek. Camerawerk, editing en montage hadden allemaal wel iets indrukwekkender mogen zijn. Cinematografie ziet dan wel weer goed uit, en Farrelly heeft daarnaast ook zeker oog voor detail. Er heerst verder ook een goed sfeertje, al deed deze film me niet echt denken aan de tijd van toen.

Ik heb me zeker vermaakt. De serieuzere boodschap krijgt soms net iets te veel focus waardoor de komedie nooit optimaal tot zijn recht komt, maar drammerig voelt het nergens aan. Hierdoor blijft deze film altijd wel makkelijk uit te kijken en sloot ik de film af met een positief gevoel. Briljant vond ik het niet, maar wel een leuke film.

Weer een genre-Rogen.

Rogen lijkt ondanks dat zijn humor en vele films weer hetzelfde is, wel duidelijk nieuwe dingen te willen proberen. Ik heb hem tot nu toe alleen nog niet in een horrorfilm gezien / rampenfilm gezien. Voor de rest lijkt hij best wel wat uit te willen proberen, zolang hij iets van zijn humor mag meenemen.

Ook hier is het een soort mix van een superheldenfilm gemixt met wat lompe Rogen-humor. Het werkt niet heel goed echter. Het voelt te veel aan alsof 2 films te geforceerd zijn gemixt. Bovendien gaat de film niet al te veel in op het superheldengenre maar vooral op de Rogen-komedie. Iets wat ik ergens wel had verwacht.

Waltz is echt wel een goed acteur, maar hier voegt hij niet al te veel toe. Hij is altijd wel een prima schurk, maar krijgt hier simpelweg niet genoeg te doen. Chou heeft ook duidelijk wat moeite met Amerikaans acteren, maar weet zich best staande te houden. Ook Rogen doet het voor de rest prima. Er had wel iets meer diepgang in zijn karakter gemogen.

De actie ziet er toch nog wel redelijk uit. Voelde ergens een beetje aan als Bay. Veel neonlichten, een paar knappe explosies en best leuke, spetterende actie. Echter is de actie in de slotfase toch wel een tegenvaller. Ik had echt een spetterend slot willen zien, maar dat viel hier nog een beetje mee.

Voor de rest kom je hier niet al te moeilijk doorheen, maar voor de rest, zoals verwacht, voelt het niet aan als een superheldenfilm. Meer als een typische Rogen verpakt in een actiefilm dit keer, maar Rogen zorgt er toch wel weer voor dat hij het meest in de spotlight blijft staan.

Vermakelijk, maar de actie had zeker richting het einde beter gemoeten en de focus had meer op de actie zelf moeten liggen. En iets minder op de komedie van Rogen.

Typisch.

Zoals je het kan verwachtten, dit is door Roth gemaakt, en dat houdt dus gore en Izzo in. Meer kan je ook eigenlijk niet in de film vinden, want hoe interessant het verhaal ook klinkt, het blijft vooral een horror/thriller die het daar niet echt van moet hebben.

De kannibalen komen eigenlijk vrij onecht over en zien er soms zelfs uit als Amerikanen. Daarnaast speelt Izzo niet bepaald goed en haar karakter is ook niet bepaald goed uitgewerkt. Qua gore is er gelukkig genoeg viezigheid te beleven wat de film wat omhoog trekt.

Qua horror kan je het dan wel geslaagd noemen, met enkele lekker intense momenten, maar Roth weet hier niet bepaald een meesterwerk neer te zetten en doet eigenlijk ook alleen maar wat hij goed kan, en dat is viezigheid. Hoger dan een 2,5* ga ik dit niet geven.

Oké.

Toen de film uitkwam maakte het behoorlijk wat geluid los, maar de hype voor A24 komt steeds vanuit de doelgroep die ze bereiken. Ik behoor daar maar gedeeltelijk tot toe, want soms vind ik A24-films heerlijk en soms geen reet aan. The Green Knight zit er tussenin, maar het is wel een duurdere film voor hun doen (althans, die indruk krijg ik).

Lowery legt de nadruk op de combinatie tussen fantasierijke symboliek en een historisch avontuur. In de eerste helft heeft hij die combinatie erg goed onder de controle, want de sfeerzetting is sterk te noemen. Het kasteel wordt erg knap ingericht met naadloze cinematografie. Redelijke effecten, maar het zijn de geconcentreerde en goed getimede beelden die de juiste sfeer mogelijk maken.

Acteerwerk zit er tussenin. Patel doet het redelijk, maar is geen dragend figuur. Jammer dat de voornaamste kritiek die hij krijgt klaarblijkelijk zijn huidskleur/afkomst is, erg teleurstellend vanuit het desbetreffende publiek. Qua acteren zet hij een meer dan waardige rol neer, maar geen personage dat de film kan dragen. Lowery probeert niettemin op hem te leunen, maar dat overtuigd minder. Ineson en Harris zetten wat betere rollen neer, maar komen niet meer dan 10 minuten in beeld.

De film kan leunen op een aardig tempo gedurende het eerste uur. Genoeg avontuur doordrenkt met een goede visuele look. Jammer genoeg kan Lowery zijn soundtrack niet onder de controle houden, want het is bijna smekend aanwezig. Heel veel nadruk op de muziek, maar uiteindelijk wordt het zo vaak & luid onder de beelden gemonteerd dat het begint te irriteren. Zeker in de tweede helft is dit een fors minpunt en een teken dat Lowery de controle begon te verliezen naarmate de film vorderde.

Dat is begrijpelijk, want The Green Knight is een moeilijke film. Niettemin waren ze goed op weg voor het eerste uur, maar dat wordt een beetje weggegooid in het tweede uur na de introductie van Edgerton en Vikander #2. De strakheid floept eruit en de dialogen interesseren voor geen meter. Het tempo verslapt net als de prachtige focus op het visuele aspect van de film, waardoor het plots niet interessant meer is. Gelukkig herpakt het zich een beetje in de finale, maar de duur is te kort om het nog naar een 3,5* te geven.

Neemt verder niet weg dat het er soms serieus sterk uitziet (die gele gloed, geweldig). Professioneel is het zeker, en al helemaal wanneer je het budget in acht neemt. Knap dat ze dit voor elkaar hebben gekregen met enkel 15 miljoen, want het voelt in veel opzichten groter en duurder aan. Misschien dat de film het nadeel heeft dat symboliek me ontgaat / niet boeit, verder een competente productie met een te zwakke tweede helft om een blijvende indruk achter te laten.

Hm.

Inderdaad een matig geheel en een blunder die ook Reynolds zelf erkent. Bijzonder dat een relatief ervaren regisseur als Campbell zich hier toch zo kan verslikken. Green Lantern is vooral een wat dwaze superheldenfilm geworden die weinig toevoegt aan het universum.

Ik zal maar gelijk beginnen met het visuele niveau. Ik vind de ruimtewereld toch best redelijk tot leven gebracht. Het ziet er allemaal best sci-fi uit en dat mag ik wel. Jammer dat er verder niet zo op die omgeving ingegaan wordt, want van de effecten moet de film niks hebben.

De effecten zijn voor zo'n kolossaal budget inderdaad best bedenkelijk te noemen. Erg lelijke CGI die vooral in het tweede gedeelte van de film zegeviert. De finale die best cool opgezet was is daardoor best een teleurstelling te noemen. Bovendien is het ook snel weer over. Hoe snel de ultieme dreiging ook weer verslagen is is bizar te noemen, dan hadden de andere Lanterns dat prima zelf kunnen doen denk ik zo.

Acteerwerk is ook niks om over naar huis te schrijven. Reynolds probeert zich staande te houden maar is gewoon totaal ongeschikt voor deze rol. Ook Lively voegt maar weinig toe, waarschijnlijk enkel als de verplichte love interest. Verder lopen er nog een hoop andere verloren crewleden bij die allemaal erg onzichtbaar blijven.

De film kent een best slordig verhaal verder dat precies de bekende superheldenlijnen blijft volgen. Alles hebben we al eens eerder gezien maar hier wordt het nog iets eenvoudiger overgedaan. De actie is ook niet bepaald cool te noemen buiten dat de groene lantaarn enkele leuke krachten bezit.

Matige film dit ja, van een best ervaren regisseur. Een verspilling van een mooi budget, maar dat is iets waar DC wel vaker kaas van gegeten heeft. Als ze nou gewoon over een goed script beschikken zouden ze een behoorlijk eind kunnen komen. Met Green Lantern is daar echter nog geen hoop voor.

Geweldig.

The Green Mile staat nu al sinds ik de MM site gebruik om mijn nummer 1. Heb er nooit een recensie op geschreven dus waarom ook niet. Het acteerwerk is erg sterk, vooral van het karakter dat John Coffey. Hanks doet het ook erg goed en Rockwell zorgt ook wel voor het een en ander vermaak.

Ik bleef boeiend kijken ondanks een pittige speeltijd. En dat gebeurd zelden, dus meestal als ik films rondom zo'n speeltijd aanzet en ik mijn aandacht verlies dan krijgen ze al niet een al te hoge score. Maar deze liet me niet alleen maar kijken, en ik zal heel eerlijk zijn, liet ook een paar tranen rollen.

Aangezien dit zeldzaam is geef ik het inderdaad al meestal een hoge score, omdat de boodschap dan sterk overgebracht is. Is maar bij 2 films gebeurd dat er tranen rollen. (Andere was Hachi). Maar goed, een geweldige film die erg ontroerend is. Voor mij een verdiende plek in de top 250.

Matig.

Van Green Room, een van de laatste Yelchin films, had ik best wel hoge verwachtingen. Ik was op zoek naar een gore filmpje, niet al te goor maar wel redelijke gore. Green Room leek me wel een perfecte film voor vermaak en gore. Helaas is dit niet 100% waargemaakt.

De Neo Nazi's komen niet bijzonder geloofwaardig over. Ik zou ze grover en aggresiever hebben ingeschat. Zeker in vergelijking met andere films zijn zo ook niet erg effectief, op Stewart na. Zijn accentje was wel beheerst en hij kwam enigzins wel geloofwaardig over.

Het vermaakt wel, maar het voelt niet echt aan. De gore is er zeker, maar niet bijzonder. Ik had er meer van verwacht.

Typische Greengrass.

Greengrass doet het weer, hij maakt weer een film in zijn typische snelle stijl. Zo is ook deze film weer erg snel en erg nerveus gefilmd, maar dat maakt het toch uiteindelijk wel een stuk effectiever. Damon is ondertussen wel bekend geworden met Greengrass en dat is degelijk te merken.

Damon valt niet bepaald op, maar voert zijn rol meer dan keurig uit. Diegene die behoorlijk opvalt is Abdalla als Freddy, die nar mijn mening toch wel degelijk iedereen eruit speelt in deze film. Gleeson heeft te weinig om mee uit te blinken.

Het is allemaal wel spannend en intens gefilmd, en zo weet Greengrass zijn nerveuze bewegingen behoorlijk goed te mixen met de actie. Zo is er altijd een soort dreiging van het gebied, al is het allemaal niet hou-je-adem-in intens gefilmd. Maar met 12+ zal het ook niet heel heftig worden in een oorlogsfilm.

Het is allemaal boeiend en visueel mooi, maar over de geloofwaardigheid was ik wat minder te spreken. Vooral omdat Damon maar wat geruchten in het rond roept en iedereen ze eigenlijk wel gelooft. Het gaat allemaal nogal simpel hier en dat is toch het script dat het één en ander mist.

Maar uiteindelijk is het resultaat van deze Greengrass echt wel meer dan voldoende, en daarmee heb ik me ook prima vermaakt. Het had allemaal nog wel wat harder gemogen, maar dat is gewoon Greengrass waarschijnlijk.

Mwa.

Greenland moest dus de rampenfilm vormen van 2020. Deze films vormen al voor een langere tijd een populaire soort film, en Emmerich heeft de destructie toch wel echt nieuw leven ingeblazen. Regisseur Waugh gaf het genre nu een kans, toch niet verwacht dat deze regisseur dit soort films zou maken, maar goed is het helaas niet geworden.

Voor diegene die zich ergeren aan de onzin die vanuit de mensen moet komen binnen rampenfilms en afleiden van de destructie zelf: Greenland is niet voor jou. Waugh focust zich nu juist extra op de mensen en veel ramp zit er daardoor niet in. Je zou het genre actie dan ook makkelijk kunnen verplaatsen met drama, want deze film is vooral een dramafilm met af en toe wat spectaculaire scenes tussendoor.

Het acteerwerk kan er mee door maar er zitten weinig personages in die veel indruk maken. Merkwaardig eigenlijk gezien iedereen wel de ruimte krijgt om zich te bewijzen, maar hierin falen. De focus ligt nu juist meer op de mensen, maar Waugh slaagt er toch niet in om ze goede invulling te geven. Butler & zijn gezin vormen saaie figuren en wijken nergens af van de andere rampenfilms qua persoonlijkheid. Jammer is dat wel.

De actie tussendoor is best groots maar de effecten vallen tegen en Waugh grijpt makkelijk naar CGI. Geen onlogische keuze binnen dit soort films, maar het wordt wel zorgelijk als je geen enkele scene op een realistische wijze kan neerzetten. Zeker de vuurballen die soms naar beneden donderen zien er uitzonderlijk lelijk uit. Als je overigens hoopt op een grootse finale moet ik je ook teleurstellen, want die ga je niet krijgen.

Het eerste halfuur was toegegeven nog wel aardig omdat de spanning hier goed wordt opgebouwd. Daarna vervalt de film steeds meer in saai drama die me nergens wist te pakken vanwege de saaie uitwerking. Er zitten aardige ideeën in, maar de personages gecombineerd met voornamelijk standaard dramaelementen weten er nooit een goed geheel uit te krijgen. Zo vervalt deze rampenfilm uiteindelijk in scenes met saaie dialogen die nergens indruk maken en de kijker vooral laten wachten op spektakel dat nooit echt komt.

Ietwat ongecontroleerd, maar uitermate vermakelijk actievervolg waarin regisseur Ric Roman Waugh de gebeurtenissen flink opschroeft. In Migration is er eigenlijk elk kwartier wel wat groots aan de hand, van meteorietenregens naar oorlogen tot tsunami's. Er is veel meer gaande dan in de voorganger, wat niet zozeer voor een spannendere, maar wel vlottere kijkervaring zorgt. Veel tijd voor dramatiek is er dan ook niet; daarom is het erg jammer dat Waugh hierop door blijft hameren en daarmee een rommelige indruk achterlaat. Zeer overtuigend zijn de effecten daarnaast ook niet, maar gevoelsmatig is het geheel zo voorbij en dan pruim ik dit persoonlijk beter dan het eerste hoofdstuk.

Herzien. Ideaal nostalgiesentiment, maar ondertussen heeft het een aantal van z'n gouden veertjes verloren. Het matige acteerwerk is bijvoorbeeld links en rechts storend, evenals het terugtreden van regisseur Joe Dante op het vlak van duisterheid. Men heeft er destijds voor gekozen de film aanzienlijk terug te schalen qua geweldstaferelen en wat mij betreft maakt de film daardoor bij vlagen een iets te tamme indruk. Gelukkig blijft Gremlins verder nog prima overeind staan. Gizmo is cute, de escalatie blijft heerlijk en de 80s vibe staat als een huis. Vroeger vond ik deze film werkelijk doodeng, ondertussen is het vooral een leuke flashback naar mijn jeugdjaren.

Na het eerste deel ook deze maar meegepakt, ik had ze tenslotte allebei thuis liggen. Regisseur Joe Dante koos er bewust voor om de combinatie tussen horror en komedie terug te schalen naar zowat exclusief pure komedie. Het levert een boel taferelen op die afwisselend best lollig zijn, maar uiteindelijk teveel naar een bepaalde kant leunen. De maatschappijkritiek was in de eerste film vooral subtiel aanwezig, maar in dit tweede deel draven ze stevig door. Te stevig, wat mij betreft. Het oogt nu vooral op "makkelijk scoren met makkelijke onderwerpen". Het acteerwerk is iets beter ten opzichte van de eerste film, maar dit tweede deel kent geen profijt bij de veel te lange speelduur. Zoveel meligheid verspreidt over 105 minuten is namelijk vragen om problemen. Als ze destijds met deze film waren begonnen i.p.v. het huidige eerste deel betwijfel ik of een vervolg überhaupt van de grond gekomen zou zijn.

The Duff Show.

Een actrice die wel naam heeft weten te maken onder de desbetreffende doelgroep, maar wat mij betreft nooit echt ver is gekomen qua acteren zelf. Het is geen slechte actrice, alleen op z'n beurt ook geen heel goede. Deze film moest waarschijnlijk haar poging vormen om een wat breder publiek aan te spreken.

Wat deze film net wat anders doet is de toonzetting, die een beduidend stuk zwaarder ligt dan de gemiddelde film voor deze doelgroep. Het blijft nog altijd een film waar sommige mensen zich echt aan kunnen linken, alleen is het wel de meest brave en veilige film binnen zijn soort. Buiten wat sombere blikken op de maatschappij en wereld is deze film niet echt unieker en mist toch een wat brutale toon.

Verder is de rol van Duff ook iets te typerend voor haar en pakt de film te vaak wat te voorspelbaar maar ook vooral zoet uit. Een verloop dat echt te braafjes wordt uitgewerkt om een blijvende indruk achter te laten, maar dat neemt niet weg dat zowel de omgeving als enkele geanimeerde sequenties indruk maken. Dat zullen de scenes zijn die blijven hangen, maar daar houdt het ook weer op voor mij.

Prima.

3,5* was in overweging genomen, maar ik rond het toch naar beneden af als het begint te bezinken. Ik was al een tijdje lang best benieuwd naar het filmpje. Door verschillende mensen aangeraden, en als dat niet zo was had ik hem wel voor Moretz gekeken.

Huppert is weer goed bezig. Een prima actrice, waar ik tot mijn spijt nog weinig van heb gezien. Het is ook dat ik niet al te veel Franse arthouse heb gezien, maar ik haar veel in zie rondlopen. Maar dit is een Amerikaanse film, en dat doet ze eigenlijk ook gewoon goed.

Ook best wel kracht uit Moretz. Het is wel jammer dat ze een beetje het slachtoffer lijkt te worden van typecasting. Ook hier weer de meest onschuldige vrouw die je maar tegen kan komen. Monroe (ook niet slecht) is ook weer de "bitchy vriendin" die we ook al vaak hebben gezien.

Het begin is wat stroef, wat saai. Maar de inleiding duurt gelukkig niet te lang, en dat was ook niet nodig geweest. Eenmaal de obsessie aan komt draven begint de film uitstekend paranoia op te bouwen die de film best voor een deel vastgrijpen. Hier en daar op het randje van geloofwaardigheid, maar in het algemeen blijf je de dreiging van Huppert voelen.

Het is dan ook jammer dat Jordan de film niet op een goed einde kan brengen met het laatste half uur dat het sfeervolle eerste uur ten onder doet gaan. Het zijn vooral die schoonheidsfoutjes en iets te opvallende wegdenkertjes (Ze maakte eerder foto's van Monroe, hoe herkend ze haar niet met die pruik? Moretz rent rond met een deegroller in haar hand maar slaat geen ramen in?)

Wel jammer, want het was wel een interessant laatste uur. Voor de rest is het een prima, soms goed sfeervolle film met goed acteerwerk.

Indrukwekkende Perkins.

Ondertussen is Perkins een naam geworden die me helemaal aanspreekt qua regiestijl en visie. Hij moest alleen zijn tempo nog wat onder de controle krijgen, dat belemmerde zijn andere films een beetje. In Gretel & Hansel is dat nog steeds niet helemaal onder de controle, maar het loopt wel iets vlotter.

Waar zijn vorige films kaler waren en wat duisterder van toon waren is deze film juist wat kleurrijker. Elke scene binnen deze film voelt gepland, alsof ze een heel plan hebben gemaakt om elke scene er zo uniek en mooi mogelijk uit te laten zien. Het levert een aantal schitterende stijloefeningen op, met perfect oog voor detail, kleur en omgeving.

De kleurtjes zorgen er moeiteloos voor dat Gretel & Hansel een unieke, maar ook fantasierijke film weet te zijn. Door middel van abstracte architectuur en sterke aankleding voel je je als kijker ook belandt in de tijd van Hans en Grietje. Perkins wandelt een andere richting binnen zijn carrière uit door fantasy toe te voegen aan zijn curriculum vitae, maar weet het perfect uit te werken. Precies camerawerk, geduldige editing en onwaarschijnlijk veel aandacht voor het visuele aspect. Ik mag het erg graag.

Wat jammer is, is dat de film niet erg spannend is en voor een horrorfilm ook wat onbevredigend kan overkomen. Ik had er zelf genoeg afleiding voor, maar dat neemt niet weg dat Perkins wat had mogen bijschroeven om de film wat enger te maken. Ook het acteerwerk is niet ideaal. Lillis kan de film niet dragen, en de heksen missen wat dreigende uitstraling.

Ik heb zeker genoten van de film. Stijlen als deze worden tot op de dag van vandaag niet meer vaak gedaan. Daarom zijn dit soort films juist films die gekoesterd dienen te worden. Inhoudelijk is het niet te sterk, maar dat was ook niet de focus van deze film. Een nachtmerriesprookje, verpakt in een unieke, visuele saus. Een film die zowat voor mij gemaakt lijkt te zijn. Heerlijk.

Half.

Tim Blake Nelson blijft een wat apart figuurtje als het aankomt op de filmwereld. Je kan de gedachtegang van die man gewoon niet plaatsen. Soms zie je hem in uitermate vrolijke producties als het blije vogeltje, maar dan vindt je hem vervolgens ook in hele duistere films. Dit keer alleen achter het roer zelf van dat tweede.

The Grey Zone is vooral een oorlogsfilm die zo graag mogelijk depressief wil zijn. Er zit een zwaar onderwerp tussen, waarin een groep mannen verantwoordelijk is voor de opruiming van een gaskamer. Dit lugubere concept wordt ook uitgewerkt zoals je kan verwachten. Donker, rauw en grimmig. Qua cinematografie heeft de film dan ook wel wat te vertellen.

Er heerst echter wel een gebrek aan voortgang evenals een aantal echt interessante personages. Iedereen zit in een verdrietige omgeving, maar die omgeving slokt zowat alle ruimte op waardoor elke conversatie evenals gebeurtenis totaal niet aanslaan. Ook het feit dat Nelson vooral presenteert en weinig dirigeert slaat niet erg aan, waardoor de film al snel een wat slepende indruk maakt.

De wat schokkendere stukken maken redelijk indruk, maar het mag duidelijk zijn dat de film beslist niet met complimenten terugkijkt naar deze tijd. Het complete gebrek aan sympathie voor de personages, terwijl de focus er wel enorm opligt, zorgt er echter voor dat het ook een erg taaie film blijft. Het wil allemaal graag schokkend zijn, maar inhoudelijk is er nog veel werk te doen. Gedurfd maar half geslaagd. Extra punten voor de explosieve derde akte.

Goed.

Kreeg het hier erg koud van. Was ook op sommige momenten blij dat ik niet in de kou zat tussen wolven en lekker warm op de bank

Ik vond behalve de vliegtuigscene, ik ben bang om te vliegen de film nergens erg spannend. Maar ik snap zeker wel dat dit in het Thriller genre valt. De wolven zien er goed uit, beter dan het meeste dat ik in films heb gezien.

Het acteerwerk was soms wat houterig maar door de koude beelden en sneeuwstormen stoorde dit je niet heel erg. Ik kan deze film het beste 3 sterren geven. De wolven en sneeuwstormen zagen er goed uit maar zo bijzonder was het ook weer niet.

Niet best.

De boeken van Paul van Loon ken ik, volgens mij heb ik er zelfs een een keertje opengeslagen. Ik weet er eigenlijk nog vrij weinig van, maar het boek dat ik destijds las leek hier niet echt op. Deze film is ook niet al te best overigens.

De jonge Serge Price en Lisa Smit zijn niet verkeerd. Het ziet er allemaal alleen zo belachelijk goedkoop en suf uit. Zo onnodig kinderachtig, terwijl het verhaal nog best leuk was om te volgen allemaal. De slechte acteerprestaties van de volwassenen helpen hier ook niet bij.

Geen seconde voelde ik me in de Fantasy griezelbus sfeer, en dat is toch echt een groot minpunt. Jammer, want het verhaal was leuk bedacht. Ik had graag meer spooksfeer gezien.

Mwa.

Het concept van de film waarin twee personen elkaar proberen te verslaan door middel van enge verhaaltjes vertellen klinkt leuk, maar helaas valt het eindresultaat vies tegen. Wel was ik verrast door de cast, want de twee hoofdpersonages worden namelijk gespeeld door Jones en Dourif, geen onbekende namen.

De setting is interessant. Alles rondom het kampvuur is op de juiste wijze ingericht. Lekker in het donker met een sterrenhemel en een wazige achtergrond. Een ideale setting eigenlijk voor spookverhalen. Alles wat dus nog ontbreekt zijn de verhaaltjes zelf, en aangezien het een fantasierijke film is bij vlagen had ik ook zeker zin in die verhaaltjes.

Het eerste verhaaltje valt alleen wat tegen. Het betreft in principe gewoon een flinterdun verhaaltje over een cowboy die door vijandig land trekt. Geen heel eng verhaal lijkt me. Het tweede verhaaltje is al wat interessanter, maar ook fantasierijker. De sfeer mag er wezen, alleen blijft het acteerwerk achter waardoor de chemie die er wel had moeten zijn volledig doodslaat.

Het derde verhaaltje wordt door Dourif verteld, en is meteen het enige verhaaltje dat hij verteld. Het is een veel realistischer verhaal met een leuke opzet en een enkele, sterke scene. Verder leunt dat verhaaltje vooral op drama, waardoor het ook iets zuurder smaakt. Het laatste verhaal is het meest speelse, maar weet de middelmaat niet te laten stijgen. Zo zitten alle verhaaltjes tegen hetzelfde niveau aan; niet al te boeiend.

Het had een leuke film kunnen zijn en wordt charmant geregisseerd. In de verhaaltjes zit genoeg variatie en de uitgangspunten zijn leuk, ondersteund door goed acteerwerk van Dourif en Jones, maar daar houdt het op. Het kent net genoeg vooruitgang om niet saai te worden, maar niet genoeg om ook interessant te worden. Zeer middle-of-the-road dus.

Vlot horrorwerkje dat verfrissend genoeg nu de overbezorgde ouders als aanzet van het kwaad plaatst. Conceptueel is dat best origineel bedacht, maar schuwt niet de belachelijke elementen. Regisseur John Ross lijkt maar wat graag kennis te willen maken met de jongerencultuur, maar enkele geforceerde verwijzingen naar bijvoorbeeld ASMR voelen overbodig aan. Op het vlak van horror wordt er tevens weinig echt benut, maar wanneer grimcutty (hoe kom je toch op die naam) zelf in beeld komt leeft de film op. Het levert een zeer degelijk werkje af dat weinig effectief is, maar wel erg vermakelijk. Spijtig genoeg acteren Sara Wolfkind en Shannyn Sossamon bijzonder slecht, waardoor het moeilijk is om een band op te bouwen met de hoofdpersonages. Daartegenover staat dat de film nagenoeg meteen uit de startblokken schiet, waardoor Grimcutty meer dan aardig entertainment is. Overigens is het niet Slenderman maar Momo die verwezen wordt.

Wel leuk.

Maar zoals je eigenlijk al kan verwachtten. Dit is geen hoogstaande komedie en heeft ook nergens de potentie om dat wel te zijn. In het eerste deel veel kunnen lachen, maar in het tweede deel werd de humor mij te banaal eigenlijk.

Cohen zal altijd 1 van mijn favoriete komieken zijn. Als ik moest lachen, was dat ook voornamelijk om Cohen. Al heeft Strong ook best chemie als de serieuze agent waar vaak de spot mee gedreven wordt. De rest ben ik al vergeten of ze er überhaupt inzaten.

De mix is wel wat bizar. Het is namelijk super over-the-top humor terwijl de actie nog best braaf blijft eigenlijk. De contact-cam is het leukste aan de actiescènes. Maar voor de rest stelt de actie niet al te veel voor eigenlijk en is het wat braaf.

Cameragebruik is ok, opnieuw, vooral in de contact-cam valt het op. Voor de rest wil het vaak wat chaos maken maar daar zijn de scenes zelf iets te braaf voor eigenlijk. Al zijn sommige stunts behoorlijk over-the-top, maar die scenes willen vooral naar het komedie grijpen.

Eerste deel regelmatig moeten lachen, maar in het tweede deel werd de humor mij iets te banaal en ging hert haast alleen nog maar over seks-gerelateerde onderwerpen. Soms zijn ze zo over-the-top dat je wel een soort van moet lachen, maar het werd me wel te ongemakkelijk eigenlijk.

Geen hoogstandje, maar dit is een best vlotte en aangename komedie die met wat brave actie en behoorlijk banale humor nog wel te doen is eigenlijk. Het zijn vooral namen zoals Cohen die dit waar weten te maken.