Opinions

Death Proof 2,5*

Planet Terror 3,5*

Uiteindelijke stem 3,0*

Lollige trailers wel, best geslaagd, die krijgen een aparte beoordeling van mij.

Eisener: Origineel is minder geslaagd dan de uiteindelijke 2011 versie, maar je ziet duidelijk dat Eisener hier iets mee ging doen. 2,5*

Zombie: De minste naar mijn mening. Veel gekkigheid en originaliteit, maar ik blijf me maar storen aan die vervelende Sheri Moon. 2,0*

Wright: Leuke trailer, speelt met lekker veel cliches en het resultaat is leuk. 4,0*

Roth: Ook een leuke, neemt de oude horror trailers ook een beetje in de zeik. 3,5*

Teleurgesteld.

Aangezien de poster verwachtte ik een vlotte actiekomedie. Natuurlijk is het eigenlijk een Misdaadkomedie met Thriller en Actie stukjes. Maar ik vond het eigenlijk toch wel wat aan de saaie kant. Ondanks heel zelden wat humor heb ik niet meer kunnen uitbrengen dan een paar kleine glimlachjes.

Kan ook liggen omdat mensen bij mij in de bioscoopzaal bijna gingen vechten, in Pathe De Kuip. Leid ook weer af. Het is niet zozeer de acteurs die het slecht doen, alleen vond ik dat de rol van Copley iets beter uitgewerkt had moeten worden.

De film is saai, duurt echt een half uur te lang en of het nou zo grappig is? nee. Helemaal geen aanrader, een van de mindere films die ik in de bios zag.

Intrigerende film die vooral zichzelf in de weg zit door nadrukkelijk het pad te bewandelen van een romantische komedie, terwijl het hoofdconcept toch vooral erg duister is en meer een serieuze toonzetting vereist. John Cusack in de hoofdrol maakt ook een twijfelachtige eerste indruk en hij levert spijtig genoeg inderdaad een nogal sullige prestatie af. Dat laatste is natuurlijk doelbewust, maar doet afbreuk aan de actierijke momenten en vooral zijn eigen achtergrond. Grosse Pointe Blank voelt daardoor minder aan als misdaadkomedie en vaak gewoon als een ronduit parodie. Het eindresultaat is een film die zichzelf tot karikatuur degradeert, maar wel vlot gemonteerd is en met een vermakelijke finale komt.

Best lollig.

Murray vind ik een heerlijke acteur. Ik weet niet hoe hij dat doet, maar hij heeft een uitstraling waar ik eigenlijk automatisch erg melig van word. Daarom heb ik deze redelijk bekende film met hem maar eens bekeken, en hij is me redelijk bevallen.

Alhoewel ik meerdere van deze ideeën zag, kwam deze voor die tijd volgensmij wel origineel aan. En daarom begrijp ik dus ook soms wel de hoge scores, maar of ik dit nou zo'n topper vond, nee.

Soms wel moeten lachen, en het is bij vlagen ook lief en het acteerwerk is best sterk. Ben alleen niet dol op MacDowell, kon ik ook niet aanzien bij Four Weddings and a Funeral en dit bracht niet heel veel verandering.

Kort samengevat, lief verhaal, leuke wegkijker.

Laat kansen liggen.

Alhoewel een plot als dit op papier al niet een topper kan zijn, kan je het alsnog best leuk maken. Echter mist deze film een hoop kansen en maakt daarom minder indruk, maar ik ben er zeker van overtuigd dat het veel meer indruk kon maken.

Vooral Grunberg maakt indruk in zijn achtergrond-rol, maar ook Cooke en Annable voldoen. Maar vooral met de rol van Grunberg moest beter worden omgegaan. Hij had deze film veel meeslepender kunnen maken, maar de regie en het script werken niet mee.

Voor de rest is dit wel een vermakelijke, maar niet heel hilarische romcom. Laat je niet leiden door de opmerkelijke kijkwijzer, zowel op het gebied van seks als geweld (waarom staat dat symbooltje er dan ook) valt deze film reuze en reuzemee. Meer het niveau van een normale romcom.

Hier en daar wel een aardig momentje. De grappen voelen nooit geforceerd aan maar als de film meer kan knallen op het dramavlak valt het als een kaartenhuis uit elkaar. Op sommige momenten kan je het meeslepender maken, maar als de opbouw dan achter de rug is, zijn de karakters weer zo raar hysterisch die de best goed opgebouwde drama de grond inboren.

De film kruist ook soms harde onderwerpen maar die worden zowat lachend weggewuifd. Opmerkelijk dat ze überhaupt aan bod komen, want het valt best uit de toon. Voor de rest is het hele idee van de praatgroep leuk voor de entertainment, en daar ontstaan ook de meeste leuke momenten.

Het is jammer dat de regisseur te ongeduldig leek te worden bij een te lange drama-opbouw waarbij er vaak abrupt een hysterisch moment aankomt of verkeerd uithaalt. Daar ligt het grootste probleem eigenlijk wel, want voor de rest is dit wel een tandje beter dan de algemene Amerikaanse komedie.

Lui.

Film voelt aan als een soort excuus voor Sandler om lekker op vakantie te gaan en lekker lol hebben terwijl de camera af en toe wat meepikt. De film is een soort lachen om home video's, random scenes aan elkaar geplakt met af en toe een geforceerd dramamomentje om het wat omhoog te krikken.

Zo zitten er vooral in de tweede helft momenten bij waarvan ik denk dat ze het niet eens serieus bedoelen en de camera er maar een beetje bij staat. Al was het eerste stukje wel leuker en daar moest ik dan wel weer om lachen omdat de momenten zo droog uit de hoek kwamen.

Ruzies en dramamomenten duren meestal maar een minuut of 2, het lijkt of Sandler en zijn vrienden er geen zin in hadden en het maar snel achter de rug wilde hebben. Ik zie hier ook acteurs in rondlopen die zichzelf gewoon voor gek zetten, zoals richting het einde Buscemi.

Hayek kan nog steeds niet acteren, maar de Jackass achtige stunts plakken de wonden voor een gedeelte. Elke scene is weer iets compleet anders dat helemaal niets toevoegt aan het verhaal waarmee het vaak niet eens als film aanvoelt.

Het verhaal is ook lui, de grappen zijn soms te flauw voor woorden en dan zijn het gewoon de droge momentjes die uit het niets komen en een aantal stunts die nog een beetje leuk uit de hoek komen. Het is allemaal wel vlot, maar dat kan je eigenlijk niet meer serieus nemen. Dan voelt deel 2 meer aan als film / verhaal.

Sandler komedies.

Meer slapstick en minder gezeik, gelukkig is dat in deze film volop aan de orde. Dit zorgt wel voor enkele behoorlijk komische momenten die volkomen nergens op slaan en behoorlijk flauw zijn voor een komedie zoals dit, maar wel vermakelijk zijn.

Hayek was vrij vervelend, en stond er volgens mij alleen vanwege haar uiterlijk. Sandler & co, wat kan je erover zeggen, het blijven niet echt mijn nummer 1 acteurs en actrices. Wel enkele prima komische momenten die de film wat omhoog trekken.

Prima komedie, met hier en daar leuke momenten, maar het blijft toch wel behoorlijk flauw soms met vervelende momenten die iets te lang doorgaan hier en daar. Voor de rest prima vermaakt.

De originele Japanse reeks bleef qua uitvoering beperkt vanwege een gebrek aan fatsoenlijk budget, maar nu regisseur Takashi Shimizu die middelen wel ter beschikking heeft is zijn universum er niet veel beter op geworden. Dit vervolgdeel op de populaire remake voelt dan ook erg aan als een vluchtig in elkaar gedraaide sequel die een paar scenes uit de originele reeks nogal nonchalant overneemt. Zeer nadelig aan het volledige gebeuren is het matige acteerwerk, al komt dat ook omdat het scenario van Shimizu en medescenarist Stephen Susco de meest banale dialogen mogelijk neerpennen. Het is onmogelijk voor een enkel personage om zich te kunnen onderscheiden met het materiaal waarover ze beschikken, maar ook de opbouw naar de griezelmomenten maakt een bijzonder ongemotiveerde indruk en Kayako vooral een zeer uitgekauwde indruk. De cinematografie en algemene look van de film mogen er best wezen, maar horrorliefhebbers van een angstgevoel doen zich er beter aan geen vervolgdelen uit deze reeks meer op te zoeken.

De filmische muur tussen ondermaats in elkaar gedraaide horror en pure trash is met dit derde deel uit de Amerikaanse remakereeks dan eindelijk doorbroken. Dat regisseur Toby Wilkins degene is die de muur doorbreekt is jammer, aangezien zijn horrorfilmdebuut een behoorlijke potentie kende. The Grudge 3 is in alle opzichten een ongeïnteresseerd, uiterst sfeerloos gebeuren met schrikbarend matig acteerwerk en vooral een aanzienlijke downgrade wanneer het aankomt op de vormgeving van Kayako zelf, bovendien wordt de gebruikelijke structuur richting de slotfase redelijk omvergeblazen. Als stijlkeuze vind ik een proactieve poging om de vloek tegen te gaan met een ritueel als insteek voor de verandering prima, maar de manier waarop scenarist Brad Keene daar invulling aan geeft maakt een uiterst zoutloze indruk. Het overige restant van de film bestaat uit saaie horror, oninteressant gebrabbel tussen gezinsleden en een niet-charismatische sfeerinvulling. Het enige positieve is wellicht dat de geweldsdelicten net wat explicieter zijn, maar ook dat vlak valt op genoeg te bekritiseren.

Het Grudge-universum van regisseur Takashi Shimizu groeide en groeide, zodoende dat er in minder dan 10 jaar alweer een Amerikaanse bewerking op de stoep stond. Shimizu nam ook dit deel voor zijn rekening en koos ervoor de gehele legende nog eens over te doen, maar dan met Engelstalige acteurs. Sarah Michelle Gellar doet het goed, de overige rollen komen er echter maar bekaaid vanaf. Zeker Bill Pullman en Clea DuVall zijn zeer ondermaats, maar wanneer het op de horror zelf aankomt weet de film zich aardig staande te houden. Kayako oogt hier wat minder angstaanjagend in vergelijking met de Japanse films, maar het hogere budget leent zich voor een grotere schaal en die weet Shimizu aardig te benutten. Het verhaaltje wordt verder soms banaal aan elkaar genaaid en de speelduur rekt zichzelf merkbaar uit, maar uiteindelijk levert het geheel ook bij herziening nog redelijk vermaak op.

Leuk.

Misschien een overbodige remake, die ik echter juist als superieur beschouw tegenover de originele films. Dat is uiteraard een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik heb oprecht genoten van deze film waar ik vooraf niet bepaald hoge verwachtingen van had. Voornamelijk door de reviews en ook door de regisseur.

Maar waarbij veel mensen de regisseur vinden afvlakken, vind ik Pesce juist beter worden per film en bij deze film mogen de centjes die hij voor de film kreeg een goede boost geven. Het levert een veilige horrorfilm op die niet uitblinkt in originaliteit, maar wel genoeg ambitie kent om het op degelijke pootjes te laten landen. Qua horror kent de film namelijk wel genoeg sfeer.

De film wordt op visueel vlak mooi ingericht. De cinematografie is on-point en enkel de timing voor de scares is wat matig te noemen, maar niettemin kreeg de film me regelmatig te pakken. Pesce vermengt soms ook iets te veel dwaze ideeën in de film, die vervolgens worden gecompenseerd met een goed staaltje aan acteerwerk waarbij Shaye, Cho en Gilpin goed staan te spelen. Voor Riseborough is dit een stap terug, maar de rol zelf, die iets te veel theatrale dialogen kent, zit haar ook niet mee.

The Grudge is niet heel eng, maar kent toch wel een aardige hoeveelheid aan spannende scenes. De uitblinker is een bepaalde scene met een zaklamp en een donker gebouw. Verder kent de film ook een redelijke hoeveelheid aan niet-effectieve schrikmomenten. Het ontbreekt de film dan ook aan wat spanning, maar niet aan wat gore en sfeer, en ik vind deze film bij lange na niet slechter dan de algemene meuk die nu uitkomt. Beter zelfs.

Een iets beter verhaal en wat minder dwaze ideeën hadden wonderen kunnen doen, ik denk echter dat het voornaamste struikelpunt van de film is dat het zich niet echt bezighoudt met de iconische Onryō uit de originele delen. Ik geef dus eerder het publiek zelf de schuld van het falen van de film, en niet Pesce. Pesce doet het naar mijn mening gewoon goed. The Grudge is een degelijke horrorfilm geworden met genoeg te beleven. Goed.

Regisseur Aleksey Balabanov brengt een rauwe en harde misdaadthriller op het grote doek met een duidelijke snaar. De kritiek van de makers wordt echter nogal plat en eenvoudig vormgegeven, met weinig onderbouwing of aanleiding. Naar het einde toe één enkele tekst met "gebaseerd op ware gebeurtenissen", maar daar kom je ondertussen niet ver meer mee qua overtuiging. De leiding van Balabanov is verder nogal kaal en ontdaan van details, waardoor deze wereld niet altijd even boeiend in beeld wordt gebracht. De rode lijn brengt dan ook weinig verrassingen, maar toch word je als kijker regelmatig wakker geschud met een aantal weerzinwekkende beelden. Die laten een film als Cargo 200 wel degelijk opvallen en het einde is sterk, maar dat is niet genoeg voor een voldoende.

The Guardian is aan de ene kant vermakelijk en onderhoudend, maar aan de andere kant nodeloos sentimenteel en veel te lang. Dat heeft vooral te maken met het feit dat Kevin Costner en Ashton Kutcher het apart aardig doen, maar elkaar amper kunnen ondersteunen. Hierdoor valt het eerste gedeelte van de film (dat redelijk wat minuten in beslag neemt) in het water. Het kijkt lekker weg, maar weet nergens te overtuigen. Daartegenover staat dat de acteerprestaties degelijk zijn en de reddingsacties doeltreffend bombastisch worden neergezet, maar uiteindelijk brengt The Guardian niet genoeg om zo'n speelduur goed te rechtvaardigen.

Prima.

Weer een film van James Gunn, die eigenlijk meer bekend stond als de man die smerige filmpjes heeft gemaakt. Deze film was dus eigenlijk een beetje een verrassing. Overigens niet een verkeerde verrassing, want het was best vermakelijk.

Vooral Pratt steelt de show als de net wat te arrogante Peter Quill. Visueel ziet de film er redelijk uit, al was de schurk wel wat suf. Een beetje een standaard schurkje. Daarnaast kan Zoe Saldana nog steeds niet acteren en vliegen de irritaties er weer af.

Prima superheldenfilmpje dat weet te boeien en wel wat komischer is, maar nergens uitblinkt. Vond het niet veel bijzonderder dan de gemiddelde Marvel en volgt eigenlijk alles wel wat binnen de lijntjes. Ach ja, voor wat vermaak is het prima.

Je zou denken dat dit soort spin-off projecten onder handen worden genomen door een wat minder opvallende regisseur, maar hier is het James Gunn zelf die de leiding op zich neemt. Het resultaat is echter wat je kunt verwachten van een film die niet meteen voor veel ambitie gaat. Een aantal grapjes slaan aan en de personages zijn behoorlijk overtuigend qua acteren, maar uiteindelijk voelt het zelfs met enkel 42 minuten op de klok aan als een uitgerekt niemendalletje. Gunn zal dit vast enkel en alleen hebben gezien als een snelle payday, want zijn energieke en/of luchtige regie komt hier nergens aan bod.

Tegenvaller.

Nooit een grote GOTG fan geweest, maar Marvel weet me altijd wel vermaakt te houden. Helaas moet ik toch echt zeggen dat dit 1 van de mindere Marvels is die er tot nu toe zijn. James Gunn was ooit iemand die lekkere gore werkjes afleverde, maar nu is hij blijkbaar een andere kant opgeslagen. Al was hij wel ontslagen voor het derde deel.

De film voelt aan als een soort kermisattractie. Indrukwekkend cameragebruik richting het begin waardoor je begint te denken dat je in een karretje zit dat rondom de actie zweeft. Daarna begint het over-the-top bombastische spektakel wel een beetje te vervelen.

De CGI ziet er niet echt heel overtuigend uit ook, regelmatig zag ik tot mijn verbazing houterigheid tussen de effecten door en dan zijn het nog enkele designs die erbovenuit steken. Maar voor een budget van 200 miljoen had ik wel wat beters verwacht.

Jammer ook dat de komedie in het tweede deel de film een beetje in de steek laat, want het is maar voor de helft aanwezig daar. Pratt valt door de mand als hij op serieus gebied moet acteren, hij is beter als komiek. Waarom Saldana nog steeds rondloopt hier is een grote verbazing. Bautista is wel erg leuk, altijd leuk om de stem van Gillan te horen, al is ze als schurk niet zo dominant.

Het vermaakt, maar daar blijft het bij. Veel spektakel, maar nergens is er een kick die bij de actie hoort te horen. De film neemt zich vaak niet heel serieus waardoor je niet heel snel met de karakters mee kan leven in serieuzere momenten, en dat is jammer.

Duidelijk een mindere Marvel, maar hij blijft wel vermaken. Benieuwd hoe deel 3 zonder Gunn eruit gaat zien.

Regisseur James Gunn beschikt over een oneindige hoeveelheid creativiteit en zeker in de entertainmentindustrie levert dat geregeld een zeer vermakelijk filmwerkje op. Wat mij betreft is dat dan ook meteen precies de redenering waarom hij zijn samenwerking met Marvel maar beter kan beëindigen. Guardians of the Galaxy Vol. 3 wordt algemeen geprezen als één van de betere werkjes van dit massabedrijf, maar dat heb ik er persoonlijk niet in kunnen zien. Enkele onderwerpen zijn wat naargeestiger en het geweld iets serieuzer, maar het blijft nog altijd een film van de banaalste en makkelijkste snoeppot. Zelfs de originele insteekpunten zoals dierproeven worden voorzien van een mierzoete uitwerking, waardoor de film nergens buiten de lijntjes kleurt en in principe min of meer vlekkeloos aansluit bij de overige superheldenfilms. Dat neemt een hoop goede punten echter niet weg. De visuele effecten zien er geweldig uit, het tempo werkt aanstekelijk en het dynamische camerawerk van Gunn voorziet de film regelmatig van flair. Daartegenover staat echter wel een oninteressante verschijning van Chris Pratt, een belabberde rol van Zoe Saldana, meerdere actiescenes die door een niet-passende soundtrack van klassieke nummertjes (ongeacht of het bij het concept past of niet) om zeep worden geholpen en buitengewoon kinderachtige humor. Zeker dat laatste neemt een hoop impact van de zogenaamd "duistere" scenes weg. De 150 minuten voelen nergens aan als een zware zit, maar fris is de film allerminst. Wat mij betreft steekt deze film dan ook totaal niet boven het gemiddelde niveau van dit bedrijf uit. Stuur Gunn maar terug naar DC, waar hij duidelijk meer zichzelf kon zijn. Of beter: geen superhelden meer voor Gunn.

Oef.

Blanco ingegaan eigenlijk, de enige reden waarom ik dit keek was vanwege Lily James. Toch wel 1 van de leukere en betere actrices om tegenaan te kijken tegenwoordig. Ze is daarmee dan ook 1 van de weinige lichtpuntjes uit deze film.

Was ook even vergeten dat dit door Newell geregisseerd werd, zijn klassieker Four Weddings and a Funeral vond ik niet te harden. En toen ik deze humor dan soms weer zag, moest ik gelijk weer denken aan hoe slecht mijn ervaring aan die film was.

Sowieso ben ik niet dol op dit soort Britse humor. Ook dat eeuwig overdreven "OH WONDERFUL" op gunsten ben ik wel een beetje klaar mee. James weet daarmee de film niet te redden, en ook Huisman maakt niet genoeg indruk voor deze film.

De oorlog is niet goed genoeg in beeld gebracht, waardoor het zo goed als geen impact maakt. Daarnaast is de romantiek en vriendschap maar slordig opgebouwd, opmerkelijk voor een ervaren regisseur. Geen enkele vonk tussen James en Huisman, vriendschap tussen James en dat kind was na 1 keer al opeens heel sterk.

Daarnaast is het camerawerk saai en kleurengebruik ook niet al te bijzonder. De locaties zijn dan wel erg geslaagd en goed in beeld gebracht. De slotfase heeft op mij 0 impact. Vooral omdat het te veel van het goede was. Findlay die opgepakt wordt nadat ze een kind helpt, en ook sterft nadat ze een kind helpt is wel heel "goed".

Het helpt er dan ook niet bij dat Newell zijn film nergens maar een beetje menselijk of geloofwaardig maakt. Het enige menselijke is dan nog de relatie tussen James en Powell. Het is altijd zo duidelijk dat een karakter "goed" of "slecht" is.

Niet goed uiteindelijk dus, jammer, want James vind ik doorgaand een leuk actrice.

Na herziening een halfje erbij. Ik kende het verhaal en de uiteindelijke insteek dit keer natuurlijk al, maar dat heeft de pret niet hoeven bederven. Het acteerwerk van met name Dan Stevens is goed en de regiebenadering van Adam Wingard is erg vlot. Het kostte hoe dan ook geen enkele moeite om door de volledige speelduur van 100 minuten te komen en de tweede helft bevat genoeg bloederige beelden voor een nog vlottere ervaring. Jammerlijk is dat de boel op audiovisueel vlak wat krachtiger had gekund en zeker het camerawerk wat energieker had mogen zijn, maar dit is uiteraard zoeken naar een speld in een hooiberg.

Aardig geregisseerd, ietwat dromerig filmdebuut van Dito Montiel. A Guide to Recognizing Your Saints wordt gepromoot als "gebaseerd op het leven van de regisseur", maar met een kleine achtergrondcheck kom je erachter dat er behoorlijk wat echte feiten met fictie zijn vervangen. Zo is het incident met de trein helemaal nooit gebeurd en loopt de persoon waarop dit personage gebaseerd is nog levend rond en heeft ondertussen zelfs een familie gesticht. Als Montiel dit dus ziet als zijn persoonlijke verhaal, dan ben ik geneigd er niets van te geloven. Gelukkig is de film verder meer dan aardig en wordt voornamelijk versterkt door goed acteerwerk van LaBeouf, Tatum en Palminteri. De afwisseling van de kinderen naar diens volwassen versies had van mij niet gehoeven, maar de driftige scenes worden uitstekend geregisseerd en de situaties wisselen elkaar met een verdienstelijke flair af. Met name de tweede helft vond ik regelmatig sterk, vooral omdat de inhoud wat serieuzer wordt en iedere acteur eigenlijk wel capabel is om oprechte emotie te tonen. Het jeugdleven van deze film lijkt in geen enkel opzicht op die van mij, maar toch herkende ik weer bepaalde sfeerzettingen uit m'n eigen jeugd terug. Met 98 minuten duurt het tenslotte niet te kort of lang, dus wat mij betreft een meer dan aardig debuut van Montiel.

De nieuwste film van regisseur Guillermo del Toro, zijn eerste stopmotion, viel me toch wat tegen. Het is ondertussen weer even geleden dat ik een echt goede film van hem zag. Zijn fantasierijke vormgeving weet me altijd wel te overtuigen, maar de inhoud kan me daarentegen regelmatig niet bekoren. In principe is dat hetzelfde verhaal met Pinocchio, waarbij ik vooral de visuele invulling erg knap vond. Dit keer worden er wat oorlogsinvloeden door de film heen gegooid en dat zorgt voor enkele sterke momenten. De absolute hoogtepunten, wat mij betreft, zijn de ontmoeting met Monstro, het oorlogsjeugdkamp en het uiteindelijke einde. Ik heb me regelmatig gestoord aan de ontzettend opvliegende, irritante verschijning van het houten jongetje zelf. De constante ondeugd, slechte keuzes en vooral irritant vertolkte stem deden me helemaal niets. De focus op onbenullige personages zoals Count Volpe duurde me ook veel te lang. Echt naar de personages toegroeien deed ik nergens, dus alle avonturen die ze onderweg meemaakten konden me gestolen worden. Oorspronkelijk wilde ik de film een 2,5* geven, maar ik werd wel geraakt door de uiteindelijke afsluiting. Ik las dat Del Toro alweer bezig is met de volgende stopmotion, maar laat hem dan alsjeblieft een wat volwassener project aanpakken.

Komediefilm van regisseuse Anne Fletcher die pas laat in de tweede helft kracht begint te winnen. De eerste helft wordt vooral gespendeerd aan de excentrieke vormgeving van Barbra Streisand, die op de kijker een verstikkend effect heeft. Het is vooral vermoeiend om door deze vorm van komedie heen te komen, omdat het meeste wordt opgemaakt aan licht frustrerende handelingen en weinig menselijkheid. The Guilt Trip kantelt richting de tweede helft naar een wat herkenbaardere film en daar beginnen de personages beter op te leven. Rogen doet het erg goed, Streisand ook als je je bedenkt dat haar acteerprestatie doelbewust neergezet is. Op visueel vlak is het verder wat braafjes, maar ik verwacht op dat vlak niet veel van een regisseuse die zich vooral met de inhoud bezighoudt. Nipte voldoende voor nu, omdat het road-aspect enigszins wordt verwaarloosd.

Ongeremd, smerig en gemeen werkje met weinig budget gemaakt, maar evenzeer met een ongekende liefde richting praktische effecten. Regisseur Satoru Ogura profiteert ruimschoots van de vrijheid die hem is toegestaan en zoekt de horrorgrenzen nadrukkelijk op. Dat wordt bereikt door de inhoud zoveel mogelijk los te laten en meteen door te pakken met gruwelijke aaneenschakelingen van martelingen en vernederingen. De pogingen om wat serieuzere cinema neer te zetten falen echter, vooral omdat deze film er op visueel vlak niet uitziet. Een aantal effecten hebben bovendien de tijd niet erg sterk overleefd, maar het grootste euvel is dat het gebeuren na enige tijd simpelweg vermoeiend begint te worden.

Het includeren van Amber Heard en Jonathan Majors zal vast verantwoordelijk zijn voor de bijzonder lage beoordeling op het internet, maar dat laat vooral zien dat ook de grote sites steeds minder serieus te nemen zijn. Gully is geen perfecte film, maar sfeervol en overtuigend genoeg op voldoende vlakken om op z'n minst hoger te scoren dan een 2,6/10 gemiddeld. Over de grote lijn wordt er zeer degelijk geacteerd (met name Jacob Latimore is sterk), met de visuele afwerking zit het wel goed en er is genoeg aan de hand om te blijven boeien. Onhandig is echter de ongebalanceerde afwisseling tussen misdaad en drama, vooral dat eerste wordt nogal lomp ingevuld. De drie hoofdpersonages halen dermate idiote fratsen uit dat elke dramatische inslag ineffectief wordt en spijtig genoeg zet regisseur Nabil Elderkin daar behoorlijk op in. Het scenario kiest daarnaast om veel te veel perspectieven te belichten in een te kleinschalige speelduur, waardoor er geconcludeerd kan worden dat de film simpelweg te veel hooi op zijn vork neemt. Jammer natuurlijk, maar uiteindelijk entertainend genoeg voor een middelmaatcijfer.

De eerste Korine.

Toch moet ik zeggen dat de film verbazingwekkend genoeg veel meer centen had om uit te geven dan lijkt. Je zou denken dat dit binnen een week is opgenomen met een budget van €10.000 euro, maar tot m'n grote verbazing zat er wel meer dan een miljoen aan het project verbonden. Opmerkelijk gezien de look van de film.

Gummo wordt regelmatig geassocieerd met verontrustende cinema, maar dat ligt een beetje aan het effect dat de film op de kijker heeft. Er zitten best onheilspellende en nare momenten tussen, maar deze komen vooral tot uiting door middel van dialoog en sfeerzetting. Je zal nooit expliciet gruwelijkheden en/of barbaarse daden te zien krijgen, maar gewoon een dorp vol met vreemde mensen.

Enkele sterke momenten ten spijt, maar ik vond het allemaal nogal een onzinnig gebeuren. Gezien het feit dat de film zo vaak wisselt tussen personages is het voor de kijker moeilijk om je te verbinden met deze film. Daarnaast is het in 't algemeen gewoon erg moeilijk om maar een greintje sympathie te voelen met deze mensen. Het zijn allemaal vulgaire, onplezierige of ronduit oliedomme figuren.

Het draaft allemaal een beetje in cirkels zonder dat ik het gevoel kreeg dat er ergens maar een beetje progressie werd gemaakt. Wat andere mensen wel in de film kunnen zien, kan ik er absoluut niet in zien. Wel moet ik zeggen dat de film soms uitzonderlijk sterk is in het hanteren van een ongemakkelijke sfeer. Daar kan de film op scoren, maar ik zie Korine liever in zijn wat recentere werk.

Slecht.

Die Morel is er niet bepaald op vooruit gegaan met de jaren, alhoewel ik zijn films nooit zo bijzonder vond. Zijn allereerste heb ik nog niet gezien en op zijn toekomstige films zit ik niet bepaald met veel hype te wachten. The Gunman vind ik tot nu toe zijn slechtste.

Deze film is vooral saai terwijl een actie/thriller met deze titel juist vermakelijk zou moeten zijn. Morel faalt hierin door te veel met zijn film te willen. Het is altijd prima als een actiefilm meer wil zijn dan dat het is, maar er zijn grenzen. Dit is bijvoorbeeld ook weer zo'n film die een aantal actuele onderwerpen met het plot wil vermengen om ze 10 minuten later vervolgens weer te vergeten.

Penn doet het wel redelijk als actieheld maar een interessant personage is het absoluut niet, laat staan geschikt om 105 minuten mee te vullen. Het probleem is dat Morel gewoon geen interessante trekjes mee kan geven aan zijn karakters en een romantisch zijplot overigens ook niet.

Die romantiek is vooral een remmer en de chemie tussen Trinca en Penn blijft uit. Het is vooral irritant dat het erin wordt gestopt want het levert absoluut geen meerwaarde behalve dat de finale nu nog iets meer cliché is. Verder is het verhaal zelf ook niet interessant, dus ik denk dat het uiteindelijk ook niet zo veel had uitgemaakt, behalve dat ik dan sneller door kon naar de volgende film.

Verder biedt de film niet veel meer dan een aantal aardig vormgegeven actiescenes. Deze scenes zijn echter wel schaars aangezien The Gunman meer om het verhaal draait, maar wel een uiterst simpel en oninteressant verhaal. Wendingen interesseren verder niet en het tempo wil nergens opschieten, resulterend in een nogal vermoeiende film.

Nee, dit was vooral saai om uit te zitten. Kundig vormgegeven actiescenes en een Penn die prima op dreef is, maar verder een erg "normale" actiefilm. Soms ambitieus, maar bij lange na niet genoeg om bijzonder te zijn. Een film die je meteen vergeten bent nadat je hem hebt gezien.

Teleurstellend.

Een actiefilm met Karen Gillan en een John Wick-achtige aanpak. Wat kan er eigenlijk nog misgaan? Papushado, dat kan er misgaan, en zo blijkt in deze zeer onsubtiele actiefilm die op veel vlakken benzine mist. Het is sowieso grappig dat een film als deze zo duidelijk de kant van vrouwen kiest. Boeit me verder niet, maar opvallend is het zeker.

De film grossiert in pogingen tot stilisme. Heel veel binnen deze film hint naar een wereld die duidelijk niet de droevige boel is die planeet aarde heet. Dat maakt films als Gunpowder Milkshake in bepaalde opzichten wel leuker, want er worden duidelijk pogingen gedaan om cinematografisch een competente film neer te zetten. Mooie inrichtingen ook, geeft de film een leuk en speels extra tintje.

Acteerwerk viel me verder tegen, vooral van Gillan die toch niet helemaal in de film lijkt te passen. Ze lijkt verloren te zijn in de wereld die hier wordt geschept. Papushado kleedt haar aan met felle kleuren, maar als actieheldin lijkt ze toch niet de meest effectieve keuze te zijn geweest. Haar charme is er echter wel, het zijn vooral de actiescenes die haar geen eer aan doen. Verder zijn het vooral Giamatti, Ineson en Headey waar de kracht van komt, en dat zijn rollen die per definitie niet langer in beeld zijn dan 20 minuten max.

De actiescenes worden aardig versierd maar worden nooit cool. De film gaat niet ver genoeg en het camerawerk blijft te braaf om de scenes wat extra's mee te geven. Dat neemt niet weg dat ze (gelukkig) kleurrijk genoeg zijn. Daarnaast ligt het tempo hoog genoeg en volgen de scenes elkaar vlot op. Dat maakt van Gunpowder Milkshake een vermakelijke zit waar uiteindelijk de teleurstelling wel in overheerst omdat de scenes op diens beurt ook nooit gaaf of innovatief weten te zijn.

Het is erg half. Had de film graag het voordeel van de twijfel willen geven als ze dat kind integraal hadden geschrapt. Vanaf dat moment wordt deze Milkshake toch eerder een film die we te vaak hebben gezien, terwijl de geschepte wereld juist iets vernieuwends leek te willen hebben. Las overigens dat een tweede deel in de maak is. Hopelijk gaan ze dan wel buiten de comfortzone, want de potentie is er zeker.

Guns Akimbo blijft ook bij herziening een leuk filmpje. Radcliffe laat zich op zeer overtuigende wijze meevoeren in de kleurrijke, adrenalinevolle bende die regisseur Howden van het geheel maakt. Hoe overtuigend Radcliffe zijn rol ook neer mag zetten, Weaving komt er bovenuit. Mag ook wel, aangezien ze duidelijk een stuk excentrieker is, maar ach. Geweldig energiek camerawerk, constant trucjes met de montage en een snoeiend tempo zorgen ervoor dat Guns Akimbo eigenlijk altijd vermakelijk blijft. Een leuke weergave van wat entertainment kan zijn als je minder inzet op het inhoudelijke verhaal en meer doordendert met het concept zonder dit al te diep uit te werken en volop inzet op het plezier en de fun. Guns Akimbo mist wel een echte actiesequentie die er echt groots bovenuit steekt, maar voor het gegeven maakt dat weinig uit. Erg lollig.

Matig.

Grotesque heeft een status en die is zeker niet onverdiend. Buiten het verhaal dat enkel bestaat uit 1 zin scoort deze film vooral op het gebied van gore en gruwelijkheden. Dit is overigens ook mijn tweede Shiraishi, dat verrassend was toen gezien zijn eerste film die ik zag Noroi was, en dat was toch wel iets anders.

Deze film moet het enkel hebben van sterke effecten met de gore. Martelingen staan centraal in deze film, en dan mag je ook wel verwachten dat het echt kan uithalen. Dat gebeurt dan ook met verve, buiten de overdreven geluidseffecten. Gemene, zware en gruwelijke gore neemt een groot deel van de film in en ik heb er weinig problemen mee.

Wel, buiten de martelingen, is de film matig op andere vlakken. Acteerwerk naast Osako om is godsgruwelijk slecht en de montage, beelden en editing zijn allemaal beneden peil. De soundtrack schiet soms op een overdreven manier door, waardoor het vooral ongemakkelijk wordt. De film lijkt soms zo hard te proberen dat je het als extreme film minder serieus kan nemen.

Daarnaast is de inbreng van komedie, zeker richting de finale, niet echt voor mij. Ik vind het er op geen enkele manier inpassen. Zo kijk je uiteindelijk alleen maar tegen een film aan die gemene gore kent, maar verder niet veel meer. Dat is toch wel jammer, want de potentie was er zeker. Grotesque weet het alleen niet altijd in te vullen.

Omdat het kort duurt en nog wel aardig wegkeek geef ik het nog een 2,0*. Maar buiten de kelder is de film serieus brak en de regie is zwakjes. Een film is niet geweldig als het enkel op 1 vlak kan slagen, en dat bewijst Grotesque dan ook behoorlijk. Leuke gore maar de rest is matig. Je kan het proberen voor de status, anders kan je het zo goed als overslaan.

Heh.

Duidelijk geen hoogstaand onderdeel van cinema, maar het kan uiteraard nog best vermakelijk zijn. Nu valt Gutterballs denk ik binnen het trash-genre. Een genre waar ik van nature niet al te veel voeling mee heb, maar in de recentere titels willen er nog weleens verrassingen bijzitten. Helaas was Gutterballs dit niet.

Gutterballs was een titel die al heel lang op mijn kijklijst stond, ik meen dat de film in de tijd dat ik op MovieMeter zit al 2 jaar op mijn lijst staat . Voor sommigen is dit kort, voor mij is dit erg lang. Gutterballs stond er oorspronkelijk op voor de NC-17 rating, wat voor een slasher wat wil beloven. Die titel leeft de film soms ook behoorlijk op.

De film kenmerkt zich namelijk in agressieve horror met korte stukjes porno. Zo zitten er toch echt daadwerkelijke seksscènes in de film die hier en daar best expliciet in beeld worden gebracht. Laat ik dan net die preutse kijker zijn die hier niet perse dol op is. Ik krijg er niet bepaald een kick van.

De moorden zijn best origineel en behoorlijk over-the-top, maar ook best chaotisch in beeld gebracht. Dat geldt overigens ook voor de rest van de film. Alles is behoorlijk chaotisch en warrig gebracht, waardoor het aanvoelt alsof ze het binnen 3 weken in elkaar hebben gedraaid. (En wat blijkt). Hierdoor krijg je al snel een afgeraffelde vibe van de film.

Acteerwerk is ook niet best, maar dat ligt vooral aan de timing. Ik geloof ook niet dat heel veel geïmproviseerd is (wat wel wordt gezegd), want de timing tussen de dialogen was wel heel ernstig. Het lijkt alsof de hulpbordjes achter de schermen soms te laat omhoog worden getrokken. Dat warrige blijft de volledige 96 minuten aanhouden.

Wel is het allemaal best vermakelijk en behoorlijk grafisch. Maar dat maakt niet meteen een goede film, want de regie moet die elementen wel ondersteunen. Iets wat in deze film helaas niet gebeurd. Vandaar geen voldoende, maar voor de fun ook geen lage onvoldoende.

Matig.

Tweede Bong die ik nu zie, maar deze maakt beslist minder indruk. De concurrentie was ook misschien wat hoog als de andere Parasite betreft, maar toch kunnen monsterfilmpjes mij nog weleens verrassen. Helaas vind ik The Host toch echt 1 van de zwakkere in zijn soort.

De film heeft alleen wel het nadeel dat ik niet zo graag naar dit soort cinema kijk. Toch komt Zuid-Korea wat mij betreft met de beste films uit het Aziatische continent dus dat wil weleens verrassen, maar The Host is vooral irritant. De humor ligt me totaal niet en het monstertje zelf is matig tot leven gewekt in deze film.

CGI is slecht, maar met een paar lekkere monsterscenes valt er nog wel een beetje omheen te kijken. Na een sterke eerste 20 minuten is het alleen afgelopen met de goede monsterscenes. Het monster zelf is ook gewoon lelijk geanimeerd en veel scenes met dit monster willen niet echt leuk of cool zijn. Vooral de sequenties in het riool zijn erg saai.

Verder ligt het acteerwerk me niet en zitten er een aantal erg slecht gespeelde rollen bij. De huilerige humor vind ik sowieso erg slecht bij het genre passen, en de kritiek richting het westen (Zuid-Korea doet wat terug) is ook maar wat oppervlakkig. Leuk dat het gebeurd, maar doe het op z'n minst iets slimmer en niet op deze manier.

De film duurt verder ook ellendig lang, maar het liefst 119 minuten voor een film die niet eens zo heel veel te vertellen heeft. De spanning is nadat de 20ste minuut heeft geslagen ver te zoeken en de finale teleurstellend. Het gebruik van slow motion is overtollig en de film lijkt zichzelf een stuk indrukwekkender te vinden dan dat de kijker dat vind.

Nee, dit was hem niet. Erg moeizame en vooral lange zit. De eerste 20 minuten vond ik desondanks erg goed, en visueel ziet de film er buiten het monster zelf erg degelijk uit. Prima look en inrichting, dat valt nog wel te erkennen. Verder is dit gewoon niet echt mijn cinema en dat zal het ook nooit echt worden.