Opinions

Oei.

Hij begon zo goed, maar helaas weet deze Amerikaanse remake op de animatiefilm niet te overtuigen. Ik heb het origineel niet gezien, maar dat gaat denk ik nog wel een keertje gebeuren. Zelden zie ik ook een animatie verfilming echt goed worden.

Johansson is een prima actrice, maar hier past ze gewoon niet. Vooral als het blijkt dat ze eignelijk Motoko heet kan je het niet eens serieus nemen. De rest doet het prima, maar voelen ook niet bepaald echt aan in de wereld waar alles te Aziatisch is om voor Amerikanen mee te doen.

Het ziet er visueel allemaal prachtig uit, de wereld is mooi en daarmee scoort de film er op. Ik vond het verhaal echter niet mijn ding, geen onwaarschijnlijk goed acteerwerk, veel voorspelbare gebeurtenissen en dat een film zo'n saai middenstuk kan hebben met zo'n mooie omgeving is wel heel knap.

Jammer, maar hier kwam ik ontzettend moeilijk doorheen, en is daarmee niet bepaald geslaagd naar mijn mening. Met visueel niveau kom je er niet alleen maar, en dat bewijst deze film.

Eigenlijk nog wel ok.

Zeker niet de beste Marvel, not even close. Maar gezien de lage ratings hebben de lage verwachtingen misschien toch wel geholpen. Ik denk ook persoonlijk komt om de rol van Cage, die er wel degelijk belachelijk uitzag. Toch zijn enkele Cage-trekjes duidelijk herkenbaar.

Cage speelt zijn rol niet perse slecht. Het is gewoon de look die niet helemaal werkt, die pruik daarbij voorop. Er zijn voor de rest ook een hoop dwaze pogingen gedaan om Cage jonger eruit te laten zien maar het werkt gewoon niet echt. Hij blijft er oud uitzien.

Qua actie is er wel degelijk genoeg te zien, ondanks dat de actie er niet altijd even goed uitziet. Het volgt elkaar echter wel vlot op en verveelt ook niet snel. Zeker als Cage in zijn Ghost Rider-vorm transformeert leeft de film enkele keren op, ondanks dat er net wat te geforceerd pogingen gedaan worden om hem er nog stoerder te maken.

CGI is brak, maar het kleurengebruik opvallend goed. Het felle vlammetje van Cage in zijn Ghost Rider-vorm ziet er aantrekkelijk uit. Voor de rest een aantal opmerkelijk degelijk geschoten actiescènes en een aantal details die het verhaal toch net wat leuker maken.

Enkele stunts in de eerste helft van de film, zeker op de motor, zijn ook uitzonderlijk geslaagd. De 110 minuten zijn door een nog vlotte toon en redelijk tempo nog wel goed door te komen. Doe daar een leuke villain bij, die zeker richting het einde nog wel gaaf weet te zijn, bovenop en dan heb je nog degelijk resultaat.

Beetje jammer dat de film toch wel een kick mist en de goederikken maar suffe karakters zijn. Film eindigt ook wat te simpel met de slotfase, waarschijnlijk was het budget op na enige tijd.

Hm.

Het is een beetje een gemengd gevoel dat ik over Ghost Rider 2 heb. Het duo Neveldine/Taylor heeft namelijk duidelijk meer regiekracht dan Johnson. En qua actieregie is het daarom een betere film dan deel 1. Bovendien lijkt het er ook op dat er meer vrijheid was voor het duo.

Maar helaas is de ervaring er minder op. Het eerste half uur kent de beste stukjes en de beste loop. De energieke, enthousiaste en bij vlagen agressieve regie van Neveldine & Taylor zorgt wel voor leuke stukjes. Camerawerk is uitmuntend en adrenalinevol, en de film gebruikt ook mooi verschillende stijltjes en actiesoorten.

Maar na een tijdje maakt de film een draai en begint het langzaam in elkaar te storten. Het detail en de snelheid die Neveldine & Taylor in het eerste half uur stopte begint ook weg te slippen. Nog steeds energieke regie, maar het duo draaft soms net te veel door in hun eigen ding.

Film raakt op momenteel ook te scherpe kantjes en straalt bij vlagen een soort woede uit die onnodig was. De snerpende rockmuziek als soundtrack hier en daar is misplaatst en valse deuntjes bij andere scenes maken de ervaring er helaas ook niet beter op.

Maar uiteindelijk begint het verhaal gewoon dwaas te worden en daar had eigenlijk veel eerder op de rem getrapt moeten worden. Dat hele cultgebeuren had echt geschrapt moeten worden. Acteerwerk is ook helaas ondermaats, al heeft Cage wel zijn gekkie-momentjes die nog wel leuk zijn. Maar dat ventje was toch wel erg slecht.

Maar hier en daar toch wel weer leuk. De Ghost Rider ziet er nu ook stukken beter uit dan in deel 1 en enkele scenes springen er zeer positief bovenuit. Zoiets als de brandende hijskraan is toch wel genieten. Het vermaakt, maar soms draaft de film te veel door of wordt ook te dwaas. Het herpakt zich in de laatste actiescène wel, maar dat is net wat te laat helaas.

Zoals verwacht.

Misschien leuk om deze film aan alle harpoenjagers te laten zien, kunnen ze zien wat er gebeurt als ze die dingen nog een keer op het zeeleven afknallen. Laat het alleen mij niet nog een keer zien. Ghost Shark is absoluut geen film die nog een keer over mijn scherm hoeft te rollen. Een enkele keer is meer dan genoeg.

Deze film komt ook pas echt op stoom in de tweede helft wanneer er wat meer wordt geslacht. Eenmaal de bloedspetters over het scherm vliegen, wordt de film qua niveau snel beter. Een paar opvallend lollige kills waarbij ze daadwerkelijk ook van praktische methoden gebruik hebben gemaakt. Alleen eeuwig jammer dat ze voor de haai weer gewoon een poppetje hebben laten zweven.

De eerste helft in specifiek is echt niet te harden. Er wordt weer één of andere legende met de haren bijgesleept, maar het wordt allemaal zo serieus gebracht terwijl het concept om te janken is. Het blijft toch iets dat dit soort films steeds weer doen, zichzelf serieus nemen. Zodra dit soort films wat luchtiger zijn, worden ze toch duidelijk een heel stuk genietbaarder.

Misschien dat de film dronken nog wel te doen is voor enkele kijkers, verder heb ik er niet zoveel over te melden wat ikzelf en anderen nog niet gedaan hebben. Ghost Shark is absoluut geen vereiste om op je curriculum vitae te hebben als het om films draait. Ik keek het vooral omdat ik van haaien hou. Zo weinig redenatie heb ik nodig. Maar ik liet mezelf hier ook weer aardig voor de gek houden.

Prima.

Zo slecht als hij beoordeeld wordt vind ik hem dan ook weer niet. Uiteindelijk was het namelijk allemaal best onderhoudend en vermakelijk gebracht. Meer dan een normale popcornhorror hoef je hier dus ook niet bepaald te verwachtten.

Nergens is het heel spannend, maar de film verveelt niet en kent een aantal behoorlijk memorabele scenes. Vooral die opening was een van de heerlijkste openingen die ik heb gezien. De cast is best herkenbaar, en doen het allemaal ook stuk voor stuk best prima.

Leuk dat Urban ook een andere rol dan normaal speelt hier. Voor de rest zitten er een aantal leuke twistjes in en een verhaal dat gewoon niet blijft vervelen. De film mist alleen wel behoorlijk wat spanning en sfeer, dat was wel jammer.

Leuk dat de kleine Browning even langskwam, hier speelt ze ook verrassend overtuigend. Ik heb me prima vermaakt, maar een hoogschieter is het nergens.

Vermakelijke kinderhorrorfilm met een sfeerloze uitwerking. Regisseur Joel Souza had duidelijk geen onbeperkte toegang tot financiële middelen, waardoor dit gebeuren nergens echt goed kan uitpakken met atmosfeer of spanning. Het oude huis oogt bijzonder goedkoop, met het Halloween-thema wordt bitterweinig aangevangen en ook de speciale effecten zien er slecht uit. Gelukkig hebben de castleden best wel lol met diens gekibbel en duurt de film nergens te lang. Voor de jonge doelgroep zal er wel wat te halen zijn, ook al verbleekt Ghost Squad al snel tegenover de griezelprojecten van bijvoorbeeld Nickelodeon.

Ok.

Best een prima Brits horrortje dit eigenlijk. Alleen weet het niet echt top te zijn, maar desondanks verdient dit zeker een voldoende omdat het wel enkele sfeervolle en spannende momenten kent die de film doen opleven.

Het lijkt nogal standaard te beginnen, met enkele mensen die natuurlijk zichzelf voor gek zetten in hun aanraking met "het paranormale". En daar lijkt het het eerste uur ook naartoe te werken, en dat was allemaal prima, maar in het laatste stuk gaat het allemaal een beetje de mist in.

Het eerste verhaal was het beste, dat was overduidelijk het meest sfeervolle en spannende verhaal. De locatie was goed gekozen. Het tweede verhaal was al een stukje minder, omdat dat al snel stompzinnig werd. Het laatste verhaal (met Freeman!) was te kort om spannend te zijn.

Ondanks de sfeervolle momenten en soms originele wendingen weet dit filmpje me niet volledig te overtuigen. Dit komt vooral omdat het al snel wat stompzinnig wordt waardoor je het allemaal niet echt serieus meer neemt. En dat gaat dus ten koste van de score. Een leuke cast, met prima acteerwerk en sfeervolle momenten, maar dit had beter gekund.

Anthologie uit India.

Ooit een keer op mijn kijklijst gezet op Netflix, en die kwam gisteravond uit de loting, dus maar opgezet. Ik zal eerlijk zeggen dat ik weinig zin had in die 144 minuten, maar door anthologieën kom ik wel snel heen, dus hoopte op een degelijk resultaat.

Ik zal eerlijk zeggen dat had beter was dan ik had verwacht. Had vooral een amateuristisch geheel verwacht van deze film, die door 4 slechte regisseurs in elkaar was gezet. Op dat gebied ben ik verrast, maar dat neemt niet weg dat het nog steeds niet best is.

Verhaal 1 (2,0*). Redelijk simpel geheel. Komt eigenlijk voor een groot deel niet verder dan een vrouwtje dat mogelijk helderziend is. De horror weet nooit spannend te zijn, de pay-offs ontbreken en in het huis zit toch net een tikje te weinig sfeer. Slecht acteerwerk. Wel een erg sterke twist als redding.

Verhaal 2 (1,0*). Dit was wel echt vreselijk. Wat ging hier toch mis bij de regie. Ik heb zelden zo'n geforceerde manier om sfeer op te wekken gezien. En het vliegt totaal de bocht uit. Zwart-wit dat niks toevoegt. Erg slecht acteerwerk. Verhaal dat nergens op slaat. Kleine punten voor relatief geslaagde CGI.

Verhaal 3 (2,5*). Meerdere keren aangeschreven als het beste korte filmpje. Dat is ook zo. Kent het meeste sfeer en brute gore. Wel goedkoop en knullige villains, maar sfeer is er soms zeker en het kent ook een creatieve twist. Redelijk vermaak en best verteerbaar acteerwerk.

Verhaal 4 (2,0*). Wel de potentie om goed te zijn, maar is dit niet. Veel chaos door het verhaal heen. Random geswitch tussen Engels en Hindi taalgebruik. Weinig spanning en een beetje knullige horror. Wel erg charmant ingericht en een sterke laatste 3 minuten. Maar in het algemeen nogal een chaotisch geheel.

Uiteindelijk komt dit uit op een gemiddelde van 1,8, dus afgerond naar 2,0*. Duurt erg lang, maar valt mee als ik naar mijn verwachtingen kijk. Maar alsnog niet al te best helaas. Verhaal 3 is inderdaad nog wel te doen.

Nee.

Ik weet altijd dat ik ze niet heel geweldig zal vinden, maar meestal kan ik wel een beetje lachen bij deze onzin horrorkomedies. Maar dit is toch wel heel erg, ik heb maar een keer moeten glimlachen. Waarom zal je toch opstaan en denken dat dit leuk is?

Begon nog een beetje hoopvol met de intro, maar ging meteen na minuut 5 bergafwaarts. Geen geslaagde grappen, alleen maar puberale Amerikaans achtige humor. Gelukkig was het niet schreeuwerig. Romero is niet grappig, en evenmin de twee Spaanse grapjassen.

Enige scene die ik nog wel kon waarderen was de laatste scene op het strand waarmee veel realityshows op de hak worden genomen. Voor de rest niet geslaagd, overslaan dit.

Middelmatige combinatie.

Horror en western, het zijn genres die eigenlijk gewoon mijlenver van elkaar afstaan, en dan blijft het leuk als die combinatie gewoon een keertje wordt gemaakt. Zeker voor die tijd lijkt de combinatie nog niet al te vaak te zijn gedaan, en dan moet er wat leuks mee gedaan worden. Dat is in Ghost Town niet het geval.

Wel moet ik zeggen dat de film nog lekker vlot opent en voor een lange tijd op de juiste manier cheesy is. De locatie is om te beginnen prachtig gekozen en qua western ziet de film er netjes en verzorgd uit. Zolang je nog niet precies weet wat precies de dreigingen zijn zit je met Ghost Town op het goede adres. Eenmaal de aap uit de mouw komt kruipen gaat het mis.

Het is overigens niet de combinatie die hier faalt, het is de horrorkant van het verhaal. Voor een film die een unieke kans aangeboden krijgt om lekker creatief te zijn valt deze film toch aardig tegen. Hier zijn namelijk gewoon matig geschminkte mensen de tegenstanders van de hoofdpersonages. Bovendien is er eigenlijk maar een iemand geschminkt. De rest van de schurken of geesten zijn namelijk gewoon normale mensen.

Het tempo knalt er na een halfuurtje al zo'n beetje uit en de film verandert gewoon in een rommelig werkje. Het neemt zichzelf te serieus, en verwaarloosd de cheesy gedeeltes in het begin zoals die zandtornado. Vervolgens voegt het ook nog dramatische elementen toe aan het verhaal, en op dat moment weet je waarschijnlijk al dat het geen goede film meer gaat worden.

Het acteerwerk ronduit zwakjes te noemen, de schurk is saai en het hoofdpersonage bakt er gewoon niks van. Het ontbreekt de film gewoon compleet aan enig charme, en goede scenes. Wat nog fout ging, had goedgemaakt kunnen worden met een lekkere actiescene richting het einde. De uitnodigende poster is enkel een misleidend element, jammer. Ghost Town is een matige film met een aardig eerste kwartiertje.

Zeer matige horrorthriller met een korte speelduur en een van de pot gerukt concept. Ghost Webcam klinkt als titel spijtig genoeg interessanter dan de uiteindelijke inhoud zelf. Het acteerwerk is redelijk, maar de uiteindelijke spanning is zeer matig en de ontknoping wordt er met de haren bijgesleept. In de essentie probeert regisseur Sebastian Dove nog iets leuks op te bouwen, maar het vormt een niet al te effectieve manier om met weinig budget iets origineels neer te zetten.

Blijft lollig.

Ah, die ghostbusters blijven toch wel bij elke kijkbeurt leuk. Het heeft gewoon een bepaalde charme die nergens blijft vervelen en het verhaal, dat nu niet zo origineel meer is, is ook gewoon een leuk concept en blijft leuk om te volgen.

Murray is wel echt een leuke acteur, dat bewijst hij hier wederom opnieuw. Leuke droge uitstraling, maar ook de rest van het team is niet mis en zorgen met elkaar wel voor enkele komische momenten. Daarnaast is er aan slapstick ook duidelijk geen gebrek.

Weaver doet het ook prima, en alhoewel de film niet meer zo goed door de tijd is gegaan blijft het toch wel lekker lomp en vermakelijk. Vooral de reuzemarshmello is ook een scene waar ik van kan genieten. Leuke film dit.

Niet zo slecht.

Ja, het blijft een Amerikaanse film, ook nog eens een remake. Krijgt erg slechte recensies hier tot mijn grote verbazing, want zo slecht vond ik deze film nou ook weer niet. Maar natuurlijk haalt hij het niveau lang niet van de originele Ghostbusters.

Nogal een grote dosis geforceerde humor inderdaad. Ik stoorde me er maar zelden aan. Verassend dure cast voor zo'n film, maar het leukste vond ik toch echt wel de spoken en ander gespuis dat er natuurlijk wel weer beter uitziet dan het origineel.

Best wel genoten, vond het stiekem wel leuk. Maar inderdaad, het is lang niet zo goed, er zit iets te veel geforceerde humor in en soms probeert het iets te grappig te zijn. Maar goed, zo slecht als hij hier bestempeld is vond ik hem ook weer niet.

Minder vervolg.

Ze hadden dit eigenlijk niet moeten doen, want de ghostbusters is typisch zo'n ding dat maar een keertje echt leuk is. Alhoewel het visueel misschien wat beter en spannender mag zijn, is het eigenlijk weer een beetje hetzelfde.

De echte magie is er dus af, omdat de cast nu niet meer zo nieuw is en daarom dus ook weer iets minder grappig. De geesten komen weer met veel bombarie terug maar dat weet de film niet helemaal te redden, het had de vonk gewoon niet meer.

Jammer, dit had eigenlijk niet gemaakt moeten worden. Ghostbusters deel 1 was leuk, maar deel 2 was zeker wat minder. Toch wel jammer, want uiteindelijk is het geen belabberde reeks.

Regisseur Jason Reitman dirigeerde deze heropleving van de Ghostbusters-reeks, zeker benodigd na de algemeen negatieve beoordeling van de vorige reboot. Je kan de film uit 2016 natuurlijk veel verwijten, maar het was wel een nieuw verhaal. Afterlife is juist min of meer een complete kopie van de originele film, met dezelfde schurken, gadgets, ideeën en sfeerzettingen. Neem daar nog een veel te lange aanloop bij en je krijgt als kijker dringend behoefte aan een bepaalde verrassing op inhoudelijk en visueel vlak. Dat betekent overigens niet dat het meteen een ondermaatse film is, want het acteerwerk is zeker naar behoren, de speciale effecten ogen verzorgd en de finale mag er best wezen. Op veel vlakken is het een genietbaar geheel, maar dermate voorspelbaar dat ik de rechtvaardiging voor het bestaan ervan niet zozeer kon verklaren. Hopelijk is de volgende film dus gewoon iets eigenzinniger, de trailers geven er in ieder geval alle schijn van.

Regisseur Gil Kenan maakt er ten opzichte van Jason Reitman (die overigens wel meeschreef aan het scenario) vooral een popcornfilmpje van, met een terugschakeling van nostalgische inslagen. Natuurlijk wordt er nog altijd regelmatig gerefereerd naar de originele films, maar Frozen Empire is minder een herhaling en meer een eigen dingetje. Zo krijgen we bijvoorbeeld nu weer een nieuwe schurk in plaats van een letterlijke kopie. Gedurende het verloop pakt Kenan uit met genoeg spektakel om het tempo op de rit te houden, maar de opbouw blijft niettemin aan de lange kant. De kinderen acteren goed, maar zijn als personage niet bepaald boeiend. Insteken zoals de vriendschap tussen Phoebe en de geest voelen dan ook aan alsof je in de rij staat te wachten voordat je de achtbaan in mag. Het moment waarin Mckenna Grace dat extractie-apparaat gebruikt en ervoor zorgt dat de antagonist de vrije loop krijgt vond ik daarnaast volkomen onbegrijpelijk, echt bizar dat ze dat erin hebben gelaten als "onderbouwing". De kritiek neemt overigens niet weg dat er een aanstekelijk tempo hangt met genoeg avontuurlijke gebeurtenissen om niet te vervelen. De speciale effecten zien er bovendien degelijk uit, waardoor de bombastische finale lekker kan sprankelen.

Indrukwekkend filmpje.

Juist! Een film die eindelijk wel goed is in het genre Horror. Na Winchester, Jigsaw en Truth or Dare gezien te hebben in de bios dacht ik dat het echte goede horror voorlopig even weg zou blijven. Zat ik er weer even naast! Goede horror van meneer Laugier, die ook enorme indruk op mij had gemaakt met Martyrs.

Al vanaf het begin zit de dreiging er goed in. Je voelt je echt nergens in de film echt veilig. Je weet dat er gevaar op de loer ligt en dat dat dan ook elk moment toe zou kunnen slaan, al weet je wel wanneer de schrikmomenten komen.

Zoals de persoon boven mij al noemde, is de psychologische onderlaag goed aanwezig. Je leeft met de kinderen mee, zowel voor als na de twist. Die twist die trouwens ook erg indrukwekkend is. Ik wist dat hij ging komen maar ik zat op de compleet verkeerde twist. Ik dacht namelijk dat de moeder gewoon gek geworden was.

Alhoewel de jumpscares niet al te eng waren, zit je je toch erg ongemakkelijk te voelen de hele film lang. Scene dat de oudere Beth in de nacht wakker is en een pop in de deuropening ziet staan is erg effectief. Maar ook wanneer de grote reus voor de eerste keer zijn entree maakt

Betwijfel of ze beter zullen worden dit jaar, maar ik denk het niet. Misschien niet zo grof als Martyrs, maar nog steeds erg indrukwekkend.

Olivia: Isla, Dad's out there! The thing's gonna kill him!

Isla: Oh no, put dad on the phone now for me.

O: Listen to me! The thing from my dream is here!

I: What do you mean dad's out there?

Ik laat dit voorbeeld even staan om de geïnteresseerde lezer een indicatie te geven van de catastrofale filminhoud. De dialogen vullen elkaar amper aan en slaan volkomen nergens op. Dan ben ik in principe nog niet eens begonnen over de erbarmelijke visuele kwaliteit en het onvoorstelbaar slechte acteerwerk. Regisseur JT Kris zal vast niet over een groot budget hebben beschikt, maar doet dan ook helemaal niks met de middelen die hij wél heeft. Eigenlijk heb ik voor 75 minuten lang geen idee gehad waar ik eigenlijk naar heb gekeken. Het zorgt voor een bijzonder weinig amusante en ronduit ongemakkelijke kijkervaring waar niets anders dan plaatsvervangende schaamte bij komt kijken.

Beschamend slechte pulpfilm met enkel een aantal goede acteurs om Ghosts of Mars te redden van de laagst mogelijke score. Ongelooflijk om te bedenken dat dit afkomstig is vanuit een regisseur als John Carpenter, iemand die toch wel spannende en memorabele horrorklassiekers heeft afgeleverd. Wat hij hier aan het doen was zal wellicht voor altijd een filmisch raadsel blijven, maar de vormgeving bereikt absurd lelijke hoogtes. Saai kleurgebruik, lompe actiescenes en Natasha Henstridge als totaal ongeloofwaardige actieheldin zijn slechts het begin van de ellende. Carpenter brengt het spektakel geen moment noemenswaardig in beeld en zorgt vooral voor een vermoeiend en ondoorgrondelijk gebeuren. Nu is de achtergrond van deze film (toegegeven) een uitdaging om enerverend naar voren te brengen, maar Ghosts of Mars laat in ieder geval zien hoe het niet moet.

Matigjes.

Ghosts of the Ozarks is een ambitieus, maar flauw project dat er nooit helemaal goed uit weet te komen. Het kan profiteren van wat leuke, opvallende stukjes, maar de mindere elementen overheersen sterk. Hierdoor is Ghosts of the Ozarks eigenlijk eerder een tegenvallende en saaie film dan een opwindende genremix.

Het acteerwerk is aardig en ook wat pogingen om van de omgevingen een compleet geheel te maken weten te slagen. De film voelt ondanks de kleine setting wel degelijk aan als een geheel dat zich decennia terug afspeelt. Met de kostuums, designs en ontwerpen is weinig mis, alleen jammer dat de film ze soms ontbreekt met wat onoprechte stijloefeningen.

Normaal gesproken spreken kleurrijke omgevingen me erg aan, maar in het geval van deze film voelt het vooral aan als een gefaald experiment. De oudere setting kan nooit goed worden vermengt met de kleurrijke, hallucinante sequenties. Daarnaast komt het ook iets te simpel over. Veel licht en mist met een donker figuurtje in de verte, veel meer kan de film er niet mee aanvangen.

Enkele opvallend brute momenten zorgen soms voor wat leven in de brouwerij, verder slaagt het verhaal er nauwelijks in om de kijker bij het verhaal te betrekken. Het is eigenlijk maar saai en kent een groot gebrek aan tempo en verrassingen. Er zit eigenlijk niets in dat indrukwekkend is, en daardoor is Ghosts of the Ozarks al snel een kleine opgave.

Opbouwende film die de hele duur lang teert op de chemie tussen Michael Reagan en Tedra Miller, die samen op overtuigende wijze een stuklopende relatie neerzetten. Regisseur en scenarist Jason Miller weet in dat opzicht zowel begrip als afkeer voor de personages te creëren, alhoewel het verhaal uiteindelijk duidelijk in het voordeel van Tedra Miller kantelt. In dat opzicht bouwt Ghosts of the Void ook erg lang op en laat weinig ruimte over voor de thrillerelementen, die daardoor ietwat levenloos en onafgemaakt voor de dag komen. Als kijker voel je nooit echt een bepaalde mate van gevaar in de lucht hangen en de uiteindelijke insteek is niet sterk genoeg om zo'n lange aanloop te rechtvaardigen, maar toch komt Miller met een aantal verrassende wendingen en dirigeert met een keurige stilering.

Regisseur en scenarist Eric Bress slaagt erin om met enkele originele ideeën op de proppen te komen, maar vergeet deze passend te vermengen met zijn film. Ghosts of War profiteert niettemin voor lange tijd van de inhoudelijke mysterie, ondanks dat de hintjes na enige tijd erg lomp worden weggegeven. Het acteerwerk van de vijf soldaten is ook niet bepaald geweldig en Bress is duidelijk geen regisseur voor een oorlogsfilm, aangezien zeker de geanimeerde effecten erg lelijk uitpakken. Als horrorfilm profiteert het geheel van een sfeervolle locatie en lekker veel gespook, maar zodra de film enige angst moet oproepen is er uiteindelijk beduidend weinig te beleven. Verrassend is de insteek naar de finale toe die ik zeker kon waarderen, maar deze wordt erg chaotisch ingevuld en vooral te abrupt beëindigd. Het is fijn dat men probeert om toch nog een nieuw pad aan te leggen binnen een uitgekauwd genre, maar Bress had zich er beter aan gedaan wat meer de rust te nemen om alles gepast bij elkaar te krijgen. Extra punten omdat de film me wel uitnodigde om mee te blijven denken.

Herzien en het cijfer blijft staan. Recentelijk de dvd aangeschaft en deze atmosferische horrormockumentary was nog altijd genieten geblazen. Met de controverse toendertijd in het achterhoofd maakt het allemaal natuurlijk nog meer indruk, maar over het algemeen heeft regisseur Lesley Manning zijn film/uitzending meer dan aardig onder de controle. Ietwat traag opgebouwd, maar authentiek vormgegeven en door de slimme en korte verschijningen van "Pipes" heerst er daarnaast (ondanks dat het allemaal soms dik aangezet is) een aardige en onveilige sfeer. De paranormale escalatie in het laatste halfuur is echt genieten, maar ik snap de gegeven kritiek van een aantal gebruikers niettemin erg goed.

Mwa.

Gia kan vooral scoren op het gegeven van het verhaal, dat opvallend heftig in elkaar blijkt te steken. Jolie in dit soort rollen had ik ook zeker niet meteen verwacht, al komen de wat meer gewaagde scenes met haar pas richting de finale echt aan te pas. Tenzij je haar naaktscenes meetelt als gewaagd natuurlijk.

Jolie in de hoofdrol weet wat mij betreft het spel niet echt te dragen, vooral omdat ze moeite blijkt te hebben met loskoppeling van haar algemene persona. Dit mag dan wel een vroegere rol van haar zijn, maar dat neemt niet weg dat het moeilijk is om haar echt serieus te nemen. Het acteerwerk is dan ook niet echt briljant. In ieder geval niet sterk genoeg om empathie vanuit mijn kant te verkrijgen.

De toonzetting is sterk, zeker richting de tweede helft, maar dat neemt niet weg dat de regie zelf wat makjes is. Iets te makkelijk het verhaal laten leiden en daarmee een wat kale indruk achterlaten. Er hangt toch te weinig sfeer en de harde toon komt vooral tot stand dankzij wat harde en zware progressie van het plot. Ik heb veel respect voor het verhaal en de weging daarvan, maar ik vrees dat me verder weinig gaat bijblijven van de film.

Nee.

Raimi is sowieso niet echt een regisseur die ik heel hoog heb staan, maar na het zien van zijn meer serieuze thrillerfilms geef ik met alle plezier de voorkeur aan zijn recentere actiefilms. Het lawaai is een stuk plezieriger om naar te kijken dan deze dooie boel.

Deze film stond allang in het vizier, maar had geen haast om gekeken te worden. Na het zien van deze film is me ook meteen duidelijk waarom. Ik vond er geen klap aan en ik kreeg maar weinig mee van de sfeer. Ik vond het allemaal maar doods uitpakken in een verhaal die het ene na het andere oninteressante element introduceert.

Blachett vond ik totaal niet bijzonder. Aardig geacteerd enzovoort, maar geen personage die de 112 minuten veel interessanter weet te maken. Erg gemaakt ook, niet iets waar ik graag naar kijk. De overige personages zijn beter, maar ook niet altijd even boeiend. Eigenlijk waren Reeves en Ribisi de enige die me positief opvielen.

Verhaaltje is maar saai en de vormgeving mak. Ik proefde maar weinig van de sfeer, niks vond ik echt uitstraling hebben. Het bos is bijvoorbeeld een element die waanzinnig sfeervol kan zijn, maar dit in The Gift totaal niet is. Ook andere sequenties waar veel meer uit te halen valt zijn maar plat in elkaar gestoken.

Nu ben ik ook van nature niet zo'n fan van dit soort mysterythrillers, maar The Gift vind ik nog een stukje saaier dan een hoop andere films. Het wil nergens maar een beetje interessant of apart worden. Ik vond het een nogal saaie registratie van een apart en ouderwets dorpje. Weinig sfeervolle momenten, mak visueel laagje en een cast die niet heel bijzonder is.

Wel nog punten voor wat aparte acteerprestaties en een prima finale. Verder vond ik dit maar een lange zit. Ik ben niet perse een fan van de meer lawaaierige Raimi-films, maar na het zien van zijn rustigere films snak ik weer naar wat gebeurtenissen in zijn films. Dit was niks voor mij.

Leuk filmpje.

Acteurs die aan de regie beginnen, het is altijd een beetje een gok. Vooral als de acteur & regisseur 1 van de hoofdrollen speelt. Natuurlijk weet de regisseur in dat geval het beste hoe hij de rol ingevuld wil hebben, maar ik vind het ergens ook een beetje arrogant. Maar ach, dat hoort er nou eenmaal bij.

En gelukkig speelt Edgerton dan ook heel verdienstelijk. Ik zou bijna zeggen dat dit het meest memorabele is wat hij tot nu toe heeft gespeeld. Maar ik heb niet al te veel films gezien met Edgerton erin denk ik zo, dus dat dit dan als 1 van de lichtpunten naar voren komt is dan ook niet zo gek.

Maar de film is dan ook gewoon kundig en professioneel in elkaar gestoken. Zo te zien heeft Edgerton wel wat kunnen opsteken van de regisseurs waarmee hij heeft gewerkt, want dit is bij vlagen best een aardige en spannende thriller, waarbij enkele elementen goed naar voren weten te komen.

Maar ik vind het in het algemeen leuk als komedieacteurs zich aan een serieuzere rol gaan wagen. In dit geval Bateman, die ik voornamelijk als komedieacteur herken. Nu weet ik al van Bateman dat serieuzere rollen niet echt een probleem voor hem zijn, en dat laat hij in The Gift weer zien. Zeer verdienstelijke rol.

Maar het is toch vooral Edgerton die goed staat te spelen. Hij ontwijkt zeer kundig de geforceerde trekjes waar een hoop soortgelijke karakters mee ten onder gaan, en daarmee zet hij een heerlijk naturel en mysterieus personage neer. Daar scoort The Gift dan ook op, en daarmee is het allemaal net een stukje boeiender.

Maar vooral tijdens het middenstuk komt het gevoel van paranoia goed naar voren. De angst dat er iemand mogelijk in je huis zit komt bij vlagen goed naar voren. Ik denk dat meerderen onder ons dit gevoel weleens hebben gehad, ik wel in ieder geval, en datzelfde gevoel kwam hier ook weer naar voren.

Alleen laat de film wel bij vlagen wat punten liggen. Vooral die cadeautjes, die lijken me een beetje een centraal element door de film heen. Vooral omdat er ook een cadeau prominent op de filmposter staat, en de titel natuurlijk expliciet een cadeau vermeld. Maar dat punt wordt eigenlijk verwaarloosd, en dat had de film makkelijk beter kunnen benutten.

Ook de twist viel me een tikkie tegen, al eindigt de film wel gepast. Maar ik vind het soort "heb ik het wel of niet gedaan" twist toch een beetje uitgemolken. En deze film maakt er natuurlijk goed gebruik van. Gelukkig was het allemaal wel sfeervol en spannend genoeg gebracht.

Ook jammer dat de film bij vlagen op schrikmomenten leunt, al zijn deze maar op 1 hand te tellen. Maar het is eigenlijk gewoon onnodig, als de film het gewoon bij onderhuidse spanning had gehouden voelt het toch allemaal net wat minder goedkoop aan. Dat zijn allemaal kleine puntjes die de film ervan weerhouden beter te zijn.

Mwa.

Ginger Snaps is zo'n iets bekendere horrorfilm die ik nog eens moest zien. Gisteren kwam daar dan eindelijk een moment voor en toen heb ik de film maar aangegooid. Moet zeggen dat de film beter begon dan ik had verwacht, maar al snel begint weg te zakken.

Erg jammer want de film introduceert twee aardig aparte hoofdpersonages. Zelfmoordverwijzingen zullen in de huidige tijd nooit meer geaccepteerd worden, dus dat ik dat nu in een tienerfilm zie uit een tijd dat het de mensen nog wat minder boeide is wel bijzonder. Jammer dat het dus nu in 2020 ondenkbaar is.

Verder wordt er aardig in geacteerd, vooral Perkins neemt het voortouw. Aardig uniek personage die vooral in het eerste half uur erg boeiend weet te zijn. Uiteindelijk verliest ze haar magie wel een beetje als het duidelijk wordt welke richting het verhaal opgaat. Eenmaal die richting bekend is begint het allemaal steeds minder interessant te worden.

Visueel verder niet al te bijzonder. De eerste scenes zijn geweldig, daarna zwakt het af naar enkele lichtpuntjes. Het camerawerk is zeker on-point, maar de timing en montage wat traag. De sets missen ook wat sfeer en eenmaal de horror echt expliciet in beeld gaat komen begint het allemaal ook redelijk doorzichtig te worden.

De horror is tegen het eind aan zelfs een beetje saai te noemen ondanks enkele bloederige taferelen. Weerwolven zijn gewoon niet zo interessant in deze film. De finale heeft hieronder toch echt wel een beetje te lijden. Verder blijft het allemaal vooral bij enkele aparte momenten en unieke hoofdpersonages maar dat is het noemenswaardige dan ook weer. Duurt allemaal ook net iets te lang.

Regisseur Brett Sullivan werkt met een slappe basis om de reeks een vervolg te brengen en dat werkt op voorspelbare wijze in het nadeel. In principe is het leuk bedacht dat het personage van Emily Perkins wat verder wordt uitgewerkt, maar ze acteert dermate emotieloos dat er weinig te halen valt. Ook de bijpersonages doen het niet veel beter, waardoor alle pogingen tot een excentrieke bende voornamelijk mislukken. Daarbij komt vervolgens kijken dat de opmaak van de weerwolf erg houterig en goedkoop oogt, maar niettemin doet Sullivan zijn best om dit te verhullen tijdens de monsterbelegeringen. Hectisch camerawerk en snelle montages weten tot op zekere hoogte effect te hebben en de eigenwijze humor werkt aanstekelijk, maar de saaiheid overheerst. Het gaat ten koste van een toonzetting die wel degelijk werkt, maar niet tot behoren kan worden afgemaakt. Een prominentere aanwezigheid van Katharine Isabelle wordt zeer gemist.

Deze derde toevoeging aan de wolvenreeks werd meteen na het tweede deel opgenomen en plant zich in een ouder tijdperk, een ideaal excuus om Katharine Isabelle als volwaardig hoofdpersonage terug te brengen. Ze overklast de matige Emily Perkins met gemak en zorgt voor wat benodigde flair, maar regisseur Grant Harvey decoreert de boel erg lomp en slaagt er niet in om de spanningsopbouw op te krikken. Daarnaast wordt de relatief effectieve humor aanzienlijk teruggeschaald en ruimt het veld voor meer opbouw en dramatiek, maar dat kent (natuurlijk) weinig effect. Wel kent de film een grotere aanwezigheid van bloederige taferelen en een redelijk bombastische finale. Toch zal het zich er niettemin bij moeten neerleggen dat het beste erop zit en zal moeten onderdoen aan het eerste deel, dat echt geen heilige graal onder de horrorfilms vormde.

Lol part 2.

Wat leuk dat de makers nu zelf ook door hebben gekregen dat ze met kul bezig zijn, en deel 2 wordt er een stuk meer selfaware mee. Moet zeggen dat het stukken beter werkt dan de serieuze toon die deel 1 handhaafde, maar soms draven ze toch iets te ver door.

In ieder geval heeft dit deel nog steeds 0 verhaal en slecht acteerwerk. Er zullen vast een aantal bekende koppen rondlopen, maar ik heb ze niet kunnen herkennen. Veel grappen komen niet aan en de vervanger van Busey is beslist niet beter, maar het is nog steeds lekker kort en makkelijker uit te kijken in vergelijking met deel 1.

Vooral omdat het allemaal luchtiger is nu. Veel grapjes, veel one-liners en een hoop poeha. Het is toch best een vreemd deel geworden zo die zoveel mogelijk vreemde ideeën in 1 film gestopt heeft. En ik geef ze groot gelijk, want als er een reeks is die dit juist kan gebruiken is het wel The Gingerdead Man.

Soms proberen ze het iets te hard, en het acteerwerk is beslist niet goed, maar de grote hoeveelheid van selfawareness helpt de boel behoorlijk vooruit. Het maakt de film erg vlot en de kills zijn daarnaast ook een stuk bloederiger in vergelijking met deel 1. Origineler trouwens ook, ze hebben nu namelijk daadwerkelijk creatieve pogingen gedaan.

Veel beter is het zeker niet, maar vooral iets vlotter en vermakelijker. De finale is ook een soort kers op de taart, want die gaat zo ver over-the-top dat het gewoon hilarisch wordt. Verder nog steeds klungelig en extreem suf, maar dankzij de grote dosis humor die ze hebben toegevoegd toch een stukje geslaagder. Niet gedacht van een reeks zoals deze.