Opinions

Matig.

Niccol scoorde hoge ogen bij mij nadat ik Lord of War van hem zag. Ik wist al dat Niccol vooral sciencefictionfilms had gemaakt, maar Lord of War was toch een leuke eerste kennismaking. In Time was al minder, maar Gattaca vind ik tot nu toe zijn minste. Origineel zeker, maar ook oninteressant.

Ik schrik eigenlijk van het budget, dat maar het liefst 36 miljoen dollars betrof. Dat kan ik er namelijk niet vanaf zien. Gattaca voelt erg weinig aan als sciencefictionfilm ondanks dat de invloeden er zeker zijn. Het voelt aan alsof Niccol vooral iets anders wilde doen, wat het ook is, maar toch faalt het hier deels in.

Vooral de trage en saaie aanpak is niet aan mij besteed. De film begint erg interessant en de introductie van Vincent en het concept zelf vond ik boeiend. Eenmaal het verhaal dan zelf begint vond ik het steeds minder interessant worden door de clichématige aanpak en de statische manier van acteren.

Acteerwerk is niet heel briljant, maar Hawke weet er gelukkig nog wel wat uit te halen. Thurman vond ik weer vreselijk. Bijrollen waren ook niet al te briljant. De meeste komen te beperkt in beeld of zijn simpelweg onzichtbaar. De statische manier van acteren ontgaat me ook een beetje, maar het zal vast iets te maken hebben met het concept.

De uitwerking van het concept brengt enkele leuke ideeën met zich mee, maar de uitwerking zelf vond ik tegenvallen. De hele aparte mix van een ouderwetse stijl (de aankleding) en een hele nieuwe stijl werkt niet zo goed omdat het lijkt alsof er twee films gemixt zijn. Visueel ook enkele mooie beelden, ondersteund door saaie editing en een traag tempo.

Na 40 minuten was mijn interesse al verloren. Ondanks dat het concept best vernieuwend was is de uitwerking gewoon erg statisch en oninteressant. Toen moest ik er nog een uur tegenaan gaan en dat was niet makkelijk. Het wil niet spannend, bijzonder of heel uniek worden. Het verhaal is te doorzichtig voor zo'n concept als dit en de finale waarin Hawke en Dean gaan zwemmen was behoorlijk apart (en niet op een positieve manier).

Ik heb me erg verveeld tijdens het kijken naar Gattaca. Ik ga er dus zeker geen nipte voldoende of onvoldoende aan geven. Omdat de visuele stijl soms apart is, het begin leuk is en het concept origineel is wil ik er nog een 2,0* aan toekennen, maar dat is de maximale score vanuit mijn kant.

Regisseur Dario Argento zit zichzelf met dit vroege project enorm in de weg door insteken nodeloos uit te rekken en elementen toe te blijven voegen die helemaal niet zoveel inbreng hebben. Hierdoor raakt het strak opgebouwde mysterie (met een boeiend eerste halfuur) na enige tijd verwaterd, al heb ik misschien een vlotte sessie beleefd door de Engelse nasynchronisatie te vermijden. Il Gatto a Nove Code laat de vroege drang van Argento zien om expliciet, knap in beeld gebracht geweld op het scherm te toveren. Zeker de scène waarin een man voor de trein wordt gesmeten ziet er ongekend gedetailleerd uit voor die tijd, maar het slechte acteerwerk, de onbevredigende ontknoping en de oersaaie romantiek gooien roet in het eten. Het blijft toch bijzonder hoe men op creatieve wijze een strak lopend verhaal weet te vergallen, maar Argento heeft ze ook middelmatiger afgeleverd en kent voordeel in een boeiend hoofdpersonage, vertolkt door Karl Malden.

Onmogelijk.

Je hebt films die met een dom concept en een goedkoop project nog weleens iets vermakelijks kunnen neerzetten. Die films kunnen namelijk gebruik maken van een regisseur met passie. Dat ontbreekt alleen volledig tijdens deze film, die zichzelf wel verkoopt als iets leuks maar dit nooit kan waarmaken.

Al vanaf het begin voel je de bui eigenlijk al hangen. De ontzettend lelijke camerastandpunten en statische regie maken het allemaal al vroeg een ondraaglijk gebeuren. Dan heb je nog wel een aantal personages die erop los willen schmieren, maar het komt er nooit overtuigend uit. Veel van die personages zijn na ongeveer 20 minuten ook alweer helemaal uitgewerkt, dus dan kijk je vooral tegen een veel te lange en irritante film aan.

Misschien dat je als kijker nog mooi kan opkijken van het huis waarin het zich allemaal afspeelt. Het vreemde is alleen dat de knap gedecoreerde kamers maar enkele seconden in beeld zijn, en de kale interieur juist voor de hele film lang. Daarnaast loopt het allemaal maar traag voort. Veel gek gedoe enzovoort, maar het slaat nergens aan. Het voelt aan als dom gelul, van het soort waar je toch liever van wegloopt.

Nee, ik kon er niets mee. Het is allemaal maar een ellendig lomp gebeuren zonder hoogtepunten en ontzettend luie regie. Het zou me niet verbazen als de film enkel 2 weken heeft geduurd om te editen, filmen en op te zetten. Dit zijn van die films waar geen passie vanaf komt. Het is erg jammer dat deze films dan wel nog steeds een publiek bereiken (soort van, en waaronder ik), maar ik zal het snel proberen te vergeten.

Flauw ingekleurde familiehorrorfilm met een aantal opvallend lollige wezens. Zo bevat de opening een verschijning die luistert naar de naam "Bezetel" en die zet meteen de toon voor wat wellicht nog komen gaat. Helaas neemt regisseur Michael Van Ostade daarna redelijk gas terug om ruimte te geven aan de inleiding van de kinderen, die helaas nogal karikaturaal en theatraal voor de dag komen. Onderling zullen de jonge castleden vast wel lol hebben gehad, maar het vertaalt zich wat stroef richting het publiek. De inhoud is op die manier erg flauw en de ruimte tussen de creaturen is veel te breed om herhaaldelijk te blijven boeien. De erg luidruchtige vormgeving van de humor botst verder met het feit dat de regisseur wel degelijk mikt op een gezonde dosis spanning. Het is fijn dat dit soort projecten nog worden gerealiseerd, maar De Gebroeders Schimm is zacht uitgedrukt een rommeltje geworden met gelukkig een aantal memorabele momenten voor bonuspunten.

Het acteerwerk evenals de viezige regie van Fatih Akin zorgen voor een voldoende bij Gegen die Wand, die voornamelijk kan profiteren van een redelijk onvoorspelbare eerste helft. Niet omdat het romantiekaspect binnen deze film nu zo geweldig vernieuwend is, maar wel omdat het op conceptueel vlak opvallend maatschappijkritisch is. Het eindresultaat voelt door een grote hoeveelheid aan smerige details erg authentiek aan, maar daardoor was het voor mij persoonlijk wel moeilijk om een band met de personages op te bouwen. Ondanks het puike acteerwerk konden zowel de heer als de dame van mij een boom in. Dit resulteert in een wat taaiere en vooral vermoeiendere tweede helft, waarin Akin veel meer overschakelt op het melodramatische. De authentieke setting wordt ook achterwege gelaten, waardoor je opeens met een hele andere film opgezadeld zit. Gegen die Wand bevat genoeg scenes en beelden die op je netvlies gebrand blijven staan, maar laat niettemin een wat bittere nasmaak na. De uiteindelijke afsluiting deed me weinig tot niets.

Zwakker dan de andere films. Flauwe karakters maar opnieuw mooie animaties.

Wederom mooi geanimeerd, maar een verhaal dat overduidelijk naar kinderen gericht is.

Animatie mooi, prima voor kinderen. Niet meer toe te voegen aan poke films.

Lief verhaal, vrij fraaie animaties. Kinderen zullen dit slikken als koek, voor volwassenen wat minder.

Weer mooi geanimeerd. Aardig wat actie en fantasie om de kinderen zoet te houden.

Ang Lee doet kogels.

Toen ik de trailers zag van Gemini Man terug naar 2019 zag het eruit als een lekkere knaller met veel innovatie en actie. Ang Lee lijkt me ook wel een regisseur die over de nodige stijlervaring beschikt, alhoewel zijn films er vaak tussenin voor me zitten. Gemini Man is daarin niet anders, maar het vermaakt best lekker op een avond.

Kenmerkend aan de film is dat ze Will Smith gekloond hebben. In de computer dan. CGI-Smith ziet er uiteraard niet "echt" uit, maar ik vind het knap hoe ver ze zijn gekomen want het is een riskant klusje dat moeilijk te klaren is. Lee komt daarin een heel eind en ik vind het genoeg voor een voldoende. Dat kan over sommige actiemomenten niet gezegd worden waar praktische stunts iets te makkelijk worden vervangen voor CGI, zoals soms zelfs hele gevechten.

Het acteerwerk is prima maar het drama-aspect binnen deze film wordt niet al te best uitgewerkt. Prima dat ze de film een extra laagje willen geven, maar de balans tussen actie, drama en sciencefiction is niet heel sterk. Daarnaast is de sciencefiction maar halfjes uitgewerkt. De kloon is namelijk alles wat er sciencefiction aan is, maar daar houdt het dan ook meteen weer op.

De actiescenes lopen lekker door en vermaken van begin tot eind. Mooi ingericht, lekker geschoten. Misschien dat het soms wat energieker had mogen zijn, maar Lee weet zich op dit vlak best te redden. Ik snap dat iedereen hem liever ziet terugkeren naar dramafilms, maar ik zie hem liever in avontuurlijke en actierijke producties. Het is niet dat Gemini Man volledig onorigineel is. De intentie en de potentie is aanwezig.

Het is een vermakelijke actiefilm geworden met wat lekker stijlvolle actiescenes. Dat er soms iets te makkelijk naar geanimeerd geweld wordt gegrepen haalt je er een beetje uit, maar verder is het eerder de drama die tussendoor komt kijken dat je uit de film haalt. Verder redt Lee zich wel met deze film. Benieuwd naar wat hij voor zijn volgende film gaat doen. Iets over boksen geloof ik.

Eerste Keaton.

Ik weet niet waarom een hoop jaren 50 t/m 70 films het slecht bij me doen, maar jaren 20 films het juist goed doen. The General kwam ik tegen nadat ik me recentelijk had aangemeld voor Plex, die een gratis aanbod kent van vele films waarvan er enkelen zelfs klassiekers zijn. The General was daar eentje van, en dus gelijk maar meegepakt.

Het viel me zeker niet tegen, deze film is voor zijn tijd bijzonder indrukwekkend in elkaar gestoken en om Buster Keaton daar te zien staan is zeker een ervaring. Ik wist, ondanks dat ik meer dan 3000 films heb gezien, niet veel af van deze regisseur en acteur, maar die stoïcijnse blik zal me nog wel even bijblijven. Aparte verschijning die opvallend veel talent voor komedie heeft, ook al zou je anders denken.

De beste gedeeltes van de film zijn waarschijnlijk de stunts, want voor die tijd zijn deze erg indrukwekkend. Eigenlijk gewoon ongelooflijk wat Keaton wel niet voor elkaar krijgt met die trein. Ik hou er wel van, kleine opzetten met een grootse manier van uitpakken. Zo zit je niet klem met wat simpele slapstick, maar ook met scenes die daadwerkelijk sterk zijn.

Jammer genoeg maakt het verhaal zelf weinig voortgang en konden personages buiten die van Keaton om weinig doen om me verder naar het scherm te trekken. Nadat Keaton richting de helft van de film van de trein stapt kakt de film ook wat in, en komt pas weer terug tijdens een spectaculaire oorlogsfinale. Buster Keaton had duidelijk zeker wat centjes in zijn zak tijdens het maken van deze film.

Soms indrukwekkende film die wat kracht verliest zodra de film wat anders doet dan zijn stunts laten zien. Ondanks zijn korte speelduur ben ik daarom ook van mening dat de film wat aan de lange kant is, want het verhaal rechtvaardigt een te lange speelduur op geen enkele manier. Leuke ontdekking, geeft me wel de motivatie om nog eens wat meer van Keaton te zien.

Hm.

Een film die ondanks de serieuze boodschap en toon, toch simpelweg knotsgek is. Het wil zo veel zijn, en dat begint al erg snel behoorlijk met elkaar te vloeken. Het lijkt gewoon vaak alsof je naar verschillende films in 1 film zit te kijken dan.

De film opent in ieder geval tamelijk lomp, maar ook al best warrig. Het zijn al snel 2 verhalen die elkaar niet echt mixen. Een undercover-verhaal met een spectaculaire schietpartij en een soort liefdesverhaal die al snel om zeep wordt geholpen waardoor je nergens de chemie echt voelt.

Maar die verhalen veranderen dan al plots in hele nieuwe verhalen die de lompe toon dan al compleet om zeep helpen. Het oogt allemaal wat warrig. Daarbuiten worden enkele karakters buitengewoon slordig geïntroduceerd. Stowe bijvoorbeeld. Die is er opeens en is dan al opeens het beste maatje van Travolta.

Travolta is opzicht niet slecht, maar loopt er wat lomp bij voor een voorzichtige undercoveragent. Hij zit er meer uit als een soldaat zelf. De rest van de cast is er eigenlijk ook plots en verlaten het doel al snel of duiken pas diep in de finale pas weer op.

Nergens heel spannend, de chemie tussen Stowe en Travolta ontbreekt en de verhalen of situaties van de karakters zijn vaak zo verschillend dat je als kijker vaak niet helemaal weet wat je ermee aan moet. Maar ondanks dat al een hoop gezeur is, zijn er ook goede punten.

Het verhaal loopt erg vlot, en het blijft dan toch wel onvoorspelbaar over hoe het gaat lopen. Enkele bizar sterke scenes tussendoor Eerste shootout, ondanks de timing, was tof. Maar ook de verkrachtingsscène was erg heftig gebracht eigenlijk en ondanks de sfeer ook behoorlijk lomp en rauw.

Het is alleen niet genoeg voor een voldoende, maar laag gaat hij ook niet worden.

Ok.

Ritchie keert weer terug naar zijn oude roots. Van zijn pure misdaadfilms moet ik er nog wat meer zien, maar het is altijd leuk om een regisseur / regisseuse weer terug te zien keren naar het genre wat hem of haar zo bekend heeft gemaakt. Jammer dat het alleen niet een heel bijzonder resultaat is geworden.

Het valt niet te ontkennen dat The Gentlemen een degelijk uitgevoerde en gelikte productie is geworden. Van zo'n regisseur als Ritchie mag je dat ook wel verwachten, maar alsnog. Mooie filtertjes, prima uitgewerkt verhaal en een humoristische toon. Het zorgt voor een prima door te komen resultaat.

Jammer dat deze film eigenlijk veel luchtigheid mist. Ik mis wat uitstraling. Het ziet er nu vooral mooi uit en is degelijk geregisseerd, maar echt luchtig of fris wil het nooit aanvoelen. De montage blijft daarvoor wat te klassiek en de film zelf niet snel genoeg. Ritchie leek hier wel op te mikken, maar het komt er niet helemaal uit.

Verhaaltje is niet heel moeilijk of ingewikkeld verder maar Ritchie werkt het wel zo uit. Het bevat de typische wendingen en zijplotjes, maar heel veel stellen ze nou ook niet voor. Gelukkig zijn ze wel vermakelijk om tegenaan te kijken aangezien het tempo wel hoog genoeg blijft. Niet elk personage is even boeiend, maar in het algemeen voldoet het.

Acteerwerk is uiteraard erg sterk, iedereen gaat helemaal op in diens rollen. Ritchie lijkt ze ook een comfortabel gevoel te geven die ze ook echt uitstralen. Grant, Hunnam en McConaughey komen er wel als winnaars uit. Daarmee valt alsnog niet te ontkennen dat iedereen het goed doet.

Leuke film, veel meer hoef ik er niet over kwijt. Niet zo briljant als de score aangeeft, maar een aangename kijkervaring die niet te lang duurt en degelijke regie kent. Echt briljante films moet ik van Ritchie nog ontdekken, maar op het visuele aspect stelt hij nooit teleur.

Herzien.

Vooral omdat toen de film in bioscopen uitkwam en ik deze bezocht ik problemen had met mijn bril. Wat bleek: Ik had de 3D-bril meegenomen en de film draaide in IMAX. Omdat ik de zaal koste wat het kost niet uit wilde lopen heb ik de film als een soort stroboscoopfilm gezien. Toen maakte dat dus geen indruk, daarom maar op televisie herzien.

Wat opvalt aan de film is dat er zeker een poging is gedaan om het rampengenre op een enigszins vernieuwende manier te presenteren. Devlin voegt daar namelijk een hoop sciencefictionelementen aan toe die er wel een unieke film van maken binnen zijn soort. Wel jammer is dat de aanpak daarvan in principe gewoon volgens dezelfde formule verloopt als de standaard rampenfilm.

Acteerwerk is best matig. Enkel Cornish vond ik te doen. Wat opvalt aan de film is dat de acteurs ook rollen krijgen die we zowat altijd zien. Ook hier krijgen we weer poppetjes te zien die in direct verband staan met de president. Dat zie je ook weer altijd voorbijkomen. Zijn ook alles behalve interessante personages die tot overmaat van ramp ook simpelweg saai worden neergezet.

Gelukkig gaat het allemaal lekker los in de finale waar Devlin een overkill aan effecten inzet om zijn film mee te versieren. Best spectaculair allemaal en alhoewel onrealistisch ogen de effecten doordacht en lekker episch. Hierdoor kijkt Geostorm wanneer het moet erg lekker weg. Daar dragen wat bizarre spektakelscenes ook mooi aan bij. Moet ook wel met dit concept.

Het is jammer dat het inhoudelijk allemaal zo ruk is. Emmerich bracht binnen dit soort films altijd een uitkomst die zover over de top ging dat het weinig verschil meer maakte, maar Geostorm lijkt juist wat sterker te willen zijn op inhoudelijk niveau. Dat is dan precies het element dat misgaat, en dat is jammer. Verder is Geostorm meer dan voldoende popcornvermaak.

WBijna goed.

Jammer dat Flanagan zijn film weer eens vreselijk langdradig maakt. Daar gaat de film voornamelijk de fout in, want op sommige scenes was deze film bijzonder smerig en moeilijk om te zien. Eindelijk eens iets waar Flanagan in uit kan blinken.

De film is redelijk boeiend maar af en toe ook gewoon heel erg saai. Zo saai dat ik snel de neiging had het verhaal niet meer te volgen. Gelukkig is er niet veel te begrijpen aan dit verhaal, want op een paar flashbacks na bestaat de film vooral uit waanbeelden.

Leuk dat onze eigen Struycken ook weer even op komt dagen, al past zijn verhaal niet altijd even goed in de film. Het einde ontspoort daarom ook eigenlijk gewoon. Daarnaast is Cugino ook niet bepaald goed bezig, dan is Greenwood een stukje beter in zijn charme.

De film blinkt uit door zijn soms pijnlijke scenes. Ongemakkelijke momenten, die er zeker uit sprongen en ook erg goed uitgewerkt waren. Lekker smerig, zeker momenten die onder horror vallen, al is de film meer een soort drama/thriller.

Duurt gewoon te lang uiteindelijk, dit had korter gemoeten en krachtiger gekund. Benieuwd of Flanagan me (eindelijk) eens kan overtuigen met zijn spookhuis serie.

Gemiste kans.

Dit soort films zijn natuurlijk voor kinderen, maar ik kijk deze films dan meestal voor de creativiteit. Vooraf had ik dus ook verwacht dat het een hele jacht zou zijn op diverse spoken, maar het is eigenlijk vooral tegen 1 groot gevaarlijk spook.

De film is op dat gebied een gemiste kans. Want waar dit soort films makkelijk op kunnen scoren zijn originaliteit in designs. Versier die spoken toch, laat ze een beetje spelen, en vang ze dan. Een beetje Ghostbusters, maar dan voor kinderen.

Je kan natuurlijk wel denken dat het dan plagiaat is, maar het is eigenlijk al plagiaat, aangezien Hugo het spook behoorlijk op de slijmbal lijkt van Ghostbusters, maar dan iets kinderlijker gemaakt. Niks mis mee, maar het ontbreekt de film echt aan een creatieve insteek.

Voor de rest vooral een voorspelbaar verhaal met personages die we in elke film terugzien. Dat jongetje doet het wel aardig, maar is wel duidelijk onervaren. Engelke kan wel acteren, maar speelt iets te geforceerd. Het is simpelweg gewoon niet echt een norse dame.

Waar het dan ook nog vooral punten laat liggen, is de finale. Ik had het eerder al over een creatief gebrek door de film heen, maar hoe de finale wordt afgerond, is echt een lachertje. Zo'n monster door vriendschap laten verslaan is echt een afknapper en een grote misser.

Maar het vermaakt uiteindelijk wel. Een beetje invloed gebruikt uit andere films, waaronder Men in Black en Ghostbusters . Maar dan met minder creativiteit en een meer doorsnee verhaal. Maar Hugo ziet er voor de rest wel leuk uit, en dat monster van ijs is eigenlijk ook wel leuk. Maar in het algemeen een zwakke bedoening.

Ach.

Ik vond het allemaal maar een wat flauw gebeuren. Wel een stuk charmanter en eigenzinniger dan de gemiddelde wraakfilm, maar allemaal wel uiterst oninteressant naar voren gecommuniceerd. Get Carter is de volgende film die met een vooral rauwe en authentieke indruk publiek trekt, maar mij trekt het dus wat minder.

Niettemin is het leuk om Caine in deze rol te zien. Zeker in vergelijking met personages die hij tegenwoordig speelt. Het is allemaal uiterst verschillend. Hij had ook een cool personage kunnen zijn, alleen trekt Hodges de romantiek rondom zijn personage nogal ver door. Hierdoor is het wat moeilijk om echt iets voor hem te voelen, want uiteindelijk beginnen die scenes sterk te vervelen.

Verder is de wraak niet altijd even bevredigend, maar richting het einde zitten er toch wat verrassende sequenties tussen die het niveau net een tikje verder trekken. Was het ook niet voor de allerlaatste scenes geweest dan had deze film een 2,0* gekregen, het is de verrassing van het gebeuren dat toch eigenzinnig en buiten het kader genoeg is.

Ach, het is vooral niet echt mijn ding. Een film die qua kern erg interessant te noemen is, maar vervolgens nogal wat bijzaken naar voren trekt om de kijker van de betere kanten af te leiden. Het duurt ook erg lang voordat de eerste echt memorabele scenes naar voren komen op het vlak van wraak, want ik zal toch maar weinig van de film herinneren. Best jammer.

Taaie misdaadfilm met een onovertuigende Sylvester Stallone in de hoofdrol, die te statisch acteert voor de complexe rol die hem wordt toebedeeld. Regisseur Stephen Kay maakt indruk wanneer Get Carter een autoachtervolging moet tonen, maar daarbuiten maakt hij een losse impressie binnen deze rauwe wereld. De plotwendingen zijn amper interessant en het tempo oogt onevenwichtig, waardoor deze film geregeld een vermoeiende zit vormt om doorheen te komen. Een aantal duistere onthullingen maken gelukkig wél indruk en de cinematografie oogt doordacht, maar uiteindelijk maakt dit geheel vooral een rommelige en voorspelbare indruk.

Het mag duidelijk zijn dat regisseur Etan Cohen zich uitzonderlijk prettig voelt binnen komediefilms, aangezien zijn filmdebuut Get Hard zich nergens anders mee bezig houdt. Cohen wordt versterkt door Will Ferrell en Kevin Hart, die ook niet bepaald de meest onbekende namen binnen het vak zijn. Het levert aardig voorspelbare taferelen op die bij vlagen komisch uitpakken, maar vooral neerkomen op de gewoonlijke toilethumorvormen. De nogal makkelijke finale en het gebrek aan opbouwend moraal zorgen ervoor dat Get Hard weinig ambitieus is tussen zijn soortgenoten in, maar al bij al vliegen de 100 minuten gemakkelijk om en heb ik persoonlijk weinig irritatie ervaren tijdens het kijken.

Stollers vervolg.

Je zou het niet snel denken, maar deze film speelt zich klaarblijkelijk af in hetzelfde universum als Forgetting Sarah Marshall. Dat is overigens meer een promotionele stunt dan echt slim schrijfwerk, want het zijn enkel de personages die elkaar soms herkennen. Verder is dit een redelijk eigen product.

Neemt overigens niet weg dat de film zelf nog wel oké is. Normaal zijn dit soort Amerikaanse komedies niet snel mijn ding, en ook deze heeft wat bedenkelijke momenten, maar toch loopt het best lekker. Dat heeft er vooral mee te maken dat Brand erg goed in de film past. Misschien dat hij het te moeilijk vind om ook dramatiek naar behoren te spelen want het blijft vooral grappenmakertje spelen, maar hij doet het wel uiterst charmant.

Visueel aardig en er hangt een lekker tempo. Hill is in de hoofdrol wisselvallig verder. Niet omdat hij slecht acteert, wel omdat hij niet altijd alle grappen kan afleveren. Daar is hij overigens zelf niet altijd schuldig voor, want het is vooral het script dat zijn personage de makkelijkste grappen blijft aanreiken. Die worden dus zoals verwacht ook niet te best afgeleverd.

Omdat er toch wat weinig progressie te vinden valt, had ik de film origineel een halfje lager gegeven, maar Stoller herpakt zichzelf goed in de slotfase door er toch een menselijk naambordje aan te hangen. Get Him to the Greek is daardoor wat dieper en herkenbaarder dan de gemiddelde komedie, maar het is verder ook gewoon degelijk vermaak. Alleen is het niet bijzonder grappig, maar dat neem ik voor lief.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Jordan Peele toont ambitie en kwaliteit wanneer het op de opzet aankomt, waarin maatschappijkritiek slim en duidelijk wordt verweven met het griezelgenre, maar gelukkig nergens teveel overheerst. Daniel Kaluuya is uiterst overtuigend in de hoofdrol en het mysterieuze karakter wordt goed gewaarborgd door de schrijvers, waardoor Get Out de hele speelduur lang intrigerend blijft. Peele dirigeert verder op visueel vlak netjes, maar net wat te braaf. Zo wordt de spanning geregeld effectief opgebouwd, maar nooit lang genoeg vastgehouden voor een bredere impact. De slotfase moet bovendien de indruk wekken dat het allemaal echt losgaat, maar ook op dat vlak wordt er door de makers niet hard genoeg uitgehaald. Het blijft een goed geacteerd en boeiend schouwspel waar genoeg inhoud en boodschap inzit, maar over de grote lijn net te weinig brengt om zich bij de grotere spelers te kunnen voegen.

Wat begint als een mysterieuze, grimmige misdaadthriller, mondt uit in een halfbakken drama met korte romantische invloeden. Toch jammerlijk als een ervaren regisseur zoals Jim Sheridan achter het roer staat en 50 Cent de hoofdrol vertolkt in een op papier voor hem eenvoudige verschijning. Get Rich or Die Tryin' ziet er zonder twijfel ook professioneel uit, maar aan de andere kant redelijk van de werkelijkheid verwijderd en erg gespeeld. Buiten de doeltreffende vormgeving voelt de film namelijk nergens aan als een verhaal dat waargebeurd kan zijn. Naar het einde toe zijn zelfs alle misdaadelementen volledig geparkeerd, buiten een bizarre finale die haast per ongeluk in het script verwerkt moet zijn. Alles bij elkaar levert een middelmatig project op dat eerst stabiel oogt, maar aan een hoop kanten blijkt te rammelen.

Het is onduidelijk of regisseur Eric England met een verrassend verhaal uit de hoek wilde komen of niet, maar een aantal potentiële plotwendingen worden binnen de samenvatting al weggegeven. In ieder geval komt Get the Girl met een ambitieus plot voor de boeg, maar de inhoud is weinig origineel. De kracht wordt dan ook voornamelijk verkregen via het goede acteerwerk van Elizabeth Whitson en Noah Segan. Geen van de personages wordt bijster vernieuwend naar voren geschreven, maar wel overtuigend genoeg geacteerd om dat negatieve element niet opvallend te maken. Het absurdistische, maar humoristische plotverloop doet verder zijn vermakelijke werk naar behoren, waardoor de film nergens langdradig aanvoelt. Bepaalde insteken raken echter snel repetitief en de onthullingen snijden geen hout, maar gelukkig zorgt England al bij al voor genoeg tempo en entertainment.

De controversiële acteur Mel Gibson zal vast de hoofdrol van regisseur Adrian Grunberg hebben aangenomen omdat die tweede heeft meegeholpen aan Apocalypto. Het is een wat beperkte, maar soms komische rol die voor genoeg tempo binnen de film zorgt. Het mag duidelijk zijn dat Grunberg maar wat graag wilde bewijzen een groter project aan te kunnen, want Get the Gringo loopt over van ideeën. Een kleine gevangenisfilm is het nergens, maar wanneer de focus nog op een kleiner oppervlak wordt gehouden (binnen en nog niet buiten de gevangenis) is de film op z'n best. Na de intrede van Dolores Heredia begint het jammerlijk genoeg langzaam af te brokkelen. Voorspelbaar is de film absoluut niet, maar wel erg onzinnig en lomp eenmaal we richting de finale denderen. De filters en algemene productie van het geheel kunnen ermee door, maar de luchtigheid verdwijnt na ongeveer 30 minuten en vanaf dat moment is het regelmatig ploeteren om nog door de film te komen. Ik kon niets met de nieuwe figuren die constant geïntroduceerd werden evenals de opeenstapeling van vergezochte ideeën, maar er wordt wel genoeg potentie benut om niet volledig door de mand te vallen.

Brak.

Bijzondere film met een groot aantal fouten en slordigheidjes, die al in de eerste 10 minuten bekend worden aangezien er nogal rommelig te werk wordt gegaan. Al vroeg kan je eigenlijk al grote aantallen onlogische scenes eruit halen. Dat maakt de film wel onbedoeld komisch, maar als de film niet zo bedoelt is kan ik er moeilijk punten voor geven.

Verder ook een behoorlijk goedkope en ronduit bedenkelijke film waar je moeilijk je lachen niet bij kan inhouden vanwege de grote aantallen bizarre filmfouten. De schrijvers hadden er duidelijk geen zin in, want ik denk dat iedereen weet dat je een weekendje weg voor een project met tientallen mensen niet binnen 10 minuten kan plannen. GetAWAY denkt dat blijkbaar wel, maar dat hoort dus niet.

Als je door de rommelige introductie trekt kom je aan bij de setting, die goed gekozen is, maar nauwelijks wordt gebruikt. Afwezige cinematografie, matig camerawerk en mislukte komedie vliegen in hoog tempo om je oren. Zo krijgt de film nooit de kans om sfeervol, spannend of goed te zijn. Het voelt vooral aan als een gehaast, dom en mislukt resultaat.

Acteerwerk is verder ook niet zo bijzonder. Hier en daar lijken de acteurs en actrices nog wel gepassioneerd te zijn over hun carrière, maar dan was deze film (uiteraard) niet de beste keus voor ze, want regisseur Weaver geeft ze zelden een kans om zichzelf echt te bewijzen. Zo verandert ieder personage in een vlak figuur waarbij ik van 95% niet eens wist wat diens namen waren.

Als je dan denkt dat de film wel qua horror kan uithalen: je zit ernaast. Want buiten de meerdere filmfouten (niemand is hiervoor meer veilig) bestaat het vooral uit snelle shots van kelen die duidelijk nep worden doorgesneden, mislukte make-up effecten, off-screen gehak en wat simpele steekwonden. Zo heb je al een brak en mislukt resultaat, maar dan kan ook nog eens de fun niet doorbreken.

Nu zal ik wel bekennen dat het nergens vermoeiend was, omdat ik het wel leuk vond om er meerdere filmfouten uit te halen en erom te lachen. Enkel en alleen daarvoor krijgt de film nog een 1,0*, want verder is dit een nogal bedenkelijk en zeer rommelig resultaat waar duidelijk weinig passie, liefde of vaardigheden in zijn gegaan.

Meh.

Had nog nooit van de film gehoord totdat een kennis de titel onder mijn aandacht bracht. Ik ben niet zo'n fan van de Aziatische cinema maar het feit dat ze een aantal erg gave projecten tot stand hebben gebracht geeft wel motivatie om er af en toe nog eentje te kijken. Rigor Mortis was op dat gebied niet anders, maar helaas ook een teleurstelling.

Toch valt het de film niet te ontnemen dat er een aantal mensen met veel motivatie aan meewerken, want het pakt veelvuldig uit met speciale effecten en horrorideeën. De drukte is al snel voelbaar waardoor het tempo vooruit knalt. Hierdoor is Rigor Mortis voor enige tijd geen opgave, maar langzaam maar zeker begint de chaotische aard van de film het geheel over te nemen.

Eenmaal dat gebeurt is er geen doorkomen meer aan, buiten het feit dat er een aantal indrukwekkende effecten de revue passeren. Het acteerwerk is van bedroevend niveau, van iedereen. Toch besluit regisseur Mak het ene na 't andere ridicule figuur aan het verhaal toe te voegen. De pogingen om onderscheidend te zijn knallen door de voorruit, maar effectief is het nergens.

Veel horror, maar ik heb geen idee waar ik eigenlijk naar heb gekeken aangezien de vaart waarmee al deze scenes op je af worden gevuurd. Van enige rust is geen sprake en van structuur evenmin. Ze wilden alles gewoon een keer gedaan hebben, maar zuigen hierdoor alle mogelijke emotionele impact uit de film. Daarom lijkt het alsof je naar een best gave film hebt gekeken waarbij talent kwam kijken, maar de presentatie ervan slaat niet aan. Ik kon er niets mee, maar zal het punten toekennen voor de energieke aanpak.

Redelijk.

Toch wel een ander project van Jerry Zucker. Regisseur van Airplane!. Alleen door deze reputatie verwachtte ik vrijwel alleen maar vrij lompe en soms kinderachtige humor, maar deze film pakte volledig anders uit. Iets dat niet meteen slecht was.

Het duurt allemaal soms wel wat te lang. Whoopi Goldberg is best leuk net als Patrick Swayze Demi Moore vond ik een wat saai personage, maar ja. Het is allemaal leuk in beeld gebracht maar nergens had ik het gevoel dat het me nou pakte.

Redelijke film, dat zeker een voldoende verdient, maar me bij lange na niet heeft overtuigd. Hij is ondanks een wat te lange speelduur best uit te kijken met matige tot redelijke effecten. Vooral naar het einde toe beginnen deze effecten wat door de mand te vallen, maar ja.

Film met hoogte en dieptepunten.

Om te beginnen, ik had vooraf niet verwacht ook daadwerkelijk in Afrika zou plaatsvinden. Ik had weer zo'n Amerikaanse film verwacht met een typische studio en neppe set. Maar blijkbaar is dit dus daadwerkelijk Afrika en dat draagt dan behoorlijk bij.

De film is zelf erg voorspelbaar. Enkele dingetjes die je niet verwacht maar dat zijn dan ook meestal stukken die er ook niet perse in hadden gehoeven. 2 Leeuwen bijvoorbeeld. Maar voor de rest maakt het weinig uit, want de film kijkt wel lekker weg ondanks dat allemaal.

Qua acteerwerk is het mwa. Kani is absoluut de beste hier voor mij. Douglas speelt weer een beetje een doorsnee, Amerikaanse rol met een hele gemene uitstraling terwijl hij best meevalt uiteindelijk. Kilmer is prima qua uitstraling, maar lijkt nooit in zijn rol te komen.

Spannend is het nergens zozeer. De nachtelijke aanvallen van de leeuw zijn opzicht wel prima uit te kijken, en wanneer de leeuwen of 1 daarvan door dat struikgewas lopen is de film toch wel weer ergens sfeervol. Onvoorspelbaar is hij daar zeker, maar uiteindelijk is er niet optimaal veel uitgehaald.

Voor de rest vond ik het nergens heel saai, maar helaas nergens ook optimaal spannend. Het is jammer dat de sfeer niet optimaal neergezet wordt. De film wil vaak een soort nagelbijter zijn maar komt hij echt bij lange na niet in de buurt. En dat is dan waar de film vooral op faalt.

Maar de 110 minuten zijn best vlot en de film is goed uit te kijken. Wel raar dat hier als genre drama wordt aangegeven, het thriller gehalte is dan toch wel veel meer aanwezig.

Zeer goedkope horrorfilm die een beetje doet denken aan Bad Ben, maar dat is aan het adres van regisseur Jason Day-Boisvert beslist geen compliment. Het betekent vooral dat het er allemaal niet uitziet en veel te veel tijd besteedt aan de merkwaardige handelingen van de hoofdpersonages. Zeker de helft van The Ghost Footage wordt opgemaakt aan nutteloos en oninteressant commentaar over situaties die je zelf ook gewoon volop in beeld kan zien. Wanneer het dan moet spoken blijven de effecten veilig buiten beeld en hoor je vooral wat spulletjes op de achtergrond vallen of verschuiven. Naar het einde toe werkt Day-Boisvert zich naar een iets betere finale, maar eenmaal deze aanbreekt duurt het enkel 30 seconden. Alle lof naar de makers om met de minste middelen een horrorfilm op te bouwen, maar veel beginnende regisseurs zijn toch beduidend creatiever en talentvoller dan deze rommel.