Opinions

Oei.

Ik keek de film vooral omdat de naam H.P. Lovecraft prominent op de poster vermeldt staat. Een naam die tegenwoordig onder de passievolle regisseurs veel leuke films heeft opgeleverd. Ik heb ooit een verhaaltje van hem gelezen maar dat sloeg totaal niet aan. Des te leuker dat zijn adapties volmondig kunnen aanslaan.

Witch House is klaarblijkelijk ook door hem geïnspireerd maar weet in tegenstelling tot de andere films totaal niet aan te slaan. Ik ben geen kenner op het vlak van Lovecraft maar dit lijkt vooral het bronmateriaal totaal niet te begrijpen. Er wat kleurtjes tegenaan gooien en klaar is kees! Een fantasierijke invloed is geboren. Niet dus, de compleet ridicule aard van de film weet namelijk nooit aan te slaan.

Het acteerwerk evenals de kwaliteit van de audio zijn erg laag. Regelmatig leek het alsof het geluid was opgenomen in een keuken met kussens op de muren in plaats van een studio. Wat echter vooral tegenvalt zijn de nogal teleurstellende nachtmerriescenario's die vooral erg fel zijn maar in de inhoud nogal leeg. De creativiteit evenals de visuele steun ontbreken volledig.

Uiteindelijk heb ik me vooral lopen ergeren aan het gebrek van logica, effecten, flow en kwaliteit. Deze film loopt te koop met het bordje van Lovecraft maar gaat vervolgens volledig ten onder aan het gebrek van passie. Er zijn wel meerdere projecten geweest geïnspireerd door Lovecraft die weinig middelen hadden, maar die waren stukken gemotiveerder dan de ellende die hier staat.

Verrassende vondst.

Vooral omdat ik de film aanklikte op een site waar ik tegenwoordig alleen maar bagger vandaan kon halen. H8RZ is daarin een zeer aangename verrassing omdat het voor de verandering eens nadenkt over zijn verloop. Perfect is het niet, maar tussen het gratis aanbod dat de service Plex aanbiedt werkelijk een grandioze verademing.

Verhaal boeit ook nagenoeg direct en heeft in zijn voordeel dat het op een degelijk verloop kan leunen met aardig acteerwerk. Er loopt een best competente en bekende cast in deze film rond, en voor zo'n onbekende film is dat een prestatie. Wellicht dat de namen voor die tijd nog niet bekend waren, maar het valt mij in ieder geval op. Leuk gespeeld met onderscheidende types. Om meer kan ik eigenlijk ook niet vragen.

Het mysterieuze verloop van de film en een sterke prestatie van het personage Alex Thomas zorgen ervoor dat het zich van de andere, soortgelijke highschoolmysteries kan onderscheiden. Je kan als kijker wel denken dat je het verhaal hebt gevonden, maar ik werd hier meerdere keren op het verkeerde been gezet. Handig is het overigens als je de film tijdens het kijken niet opzoekt, want de uiteindelijke vork in de steel valt dan makkelijk en vooral ongelukkig te vinden.

Het mist wel de audiovisuele kracht om tot een topper uit te stijgen, maar voor wat er staat is het best solide. Degelijk verteld, aardig geacteerd en een mysterieus opgezet verhaal. Regisseur Borte heeft vooral het gebrek aan centjes in zijn nadeel om er een wat strakker geheel van te maken, maar verder kent deze film een erg aardige opzet die van begin tot eind weet te vermaken. Een aardige film binnen zijn soort, dat is zeker.

Mwa.

The Uninvited Guest behoort tot het soort film waar je zelf wat betekenis aan moet geven. Als je weigert zelf wat punten te combineren zal deze film voor je als een tang op een varken slaan. Dat was voor mij niet het probleem, ik had het gewoon niet zo met de regie van deze film. Het verhaal biedt namelijk een hoop elementen die vernieuwend zijn.

Deze film kent meerdere punten qua plot die ik nog nooit eerder heb gezien in film, maar die zal ik nu niet gaan verklappen want dat zal af gaan doen aan de ervaring van de kijker. Deze film werkt het best als je er gewoon zonder enige voorkennis instapt. Als je ook denkt dat je de film tijdens het eerste halfuur doorhebt, dan zit je er (mogelijk) naast. Deze film kent op inhoudelijk niveau best wel wat bijzondere dingen.

Jammer dat de regie daar niet naar weet op te leven. Regisseur Morales zet eigenlijk de focus steeds op de verkeerde dingen. De donkerheid van het huis wordt matig in beeld gebracht en de camera focust zich steeds op attributen in het huis die niet erg spannend zijn zoals een deur of een raam, en ontwijkt daarbij de attributen die dat wel zijn. Het camerawerk is wel aardig energiek, maar weet op deze manier nooit spanning uit de film te persen.

De filters, die er wat blauwig uitzien, vond ik ook weinig passend. In het algemeen kent deze film weinig spannende beelden en beperkt echt sfeervolle scenes tot 1 of 2 momenten. Het meest intrigerende aan de film is bedenken wat de motieven zijn en waarom, want qua thriller kom je bedrogen uit. De film gaat er verder absoluut wel voor, dus dan is het jammer dat het faalt.

Acteerwerk is verder ook wat matig en enkele scenes voegen weinig toe aan het verhaal. Toch duurt het als geheel niet te lang en wijkt inhoudelijk genoeg af van de clichés. Je zal je aardig verbazen over het pad dat de film uiteindelijk bewandelt. Jammer dus dat de regie er niet naar weet op te leven, anders had dit plots een zeer sterke film kunnen vormen.

Boeiende, goed geacteerde dramafilm die uiteindelijk toch wat impact mist. De bekende regisseur Pedro Almodóvar is natuurlijk bekend met dit soort uitgangspunten en zit al enige tijd in het vak, waardoor Hable con Ella voortdurend professioneel en verzorgd oogt. Echt buitengewoon goed ziet de film er op visueel vlak niet uit, maar het oogt niettemin doordacht genoeg. De hoofdrollen van Javier Cámara en Darío Grandinetti zijn verder goed en het verhaal bevat genoeg om niet te vervelen, maar toch mis je als kijker na afloop een soort mokerslag, aangezien de emoties die nu worden getoond eigenlijk niet genoeg zijn om zo'n hoge status te rechtvaardigen.

Erg fraai.

Hallstrom levert hier zijn allerbeste film af, dat is overduidelijk voor mij. Hij is hier zo ver ik weet niet echt meer overeen gegaan. Richard Gere speelt niet zijn beste rol, maar zoals je kan raden, is het de hond die de show steelt.

Het verhaal is erg simpel, maar alles is erg leuk. De locatie, de cast, je wordt er gelijk blij van. Die hond is een snoepige toevoeging en een genot om tegenaan te kijken. De chemie tussen dat beest en Gere is zeker aanwezig en dat maakt sommige scenes zo speciaal.

Het laatste deel van de film is enorm ontroerend en een van de beste stukken die ik heb gezien. Dat je met zo'n simpel gegeven nog zo'n emotioneel iets kan neerzetten is bijzonder. De film wist me enorm te raken. Klasse naar de regisseur en dit project. Blijft een favoriet van me.

Vreemd.

Gepromoot als een slasher, maar diegene die dit ook daadwerkelijk verwachten moet ik helaas teleurstellen. Hack-O-Lantern probeert meer te zijn dan een slasher, maar dit werkt alleen niet, resulterend in een hoop vage weirdness die de film niet ten goede komt.

Het begin vond ik nog wel aardig, dankzij een dromerige look met passende cinematografie. De introductie is ook al gelijk goed, met een aparte benadering. Wel is het al snel duidelijk dat rituelen een groot deel van het plot zullen innemen, en dat is niet mijn favoriete combinatie met slashers.

Zo ook niet hier, deze film is een nogal vreemde maar mislukte poging geworden. De kant waar de film naartoe gaat is vooral afstotend op een verkeerde manier. In het begin lijkt het allemaal een slasher te worden, maar is uiteindelijk een combinatie tussen twee horrorwerelden.

Niet dat de slasher bijzonder is. Alle kills zijn in principe off-screen en vooral saai steekwerk. Wat mesjes die een lichaam ingaan, veel meer is er niet te beleven. Voor creativiteit op het gebied van moorden en bloedvergieten hoef je deze film dan ook niet op te zetten. Zodra de film richting de finale trekt zou je zelfs kunnen zeggen dat het allemaal ontspoort.

De sfeer wordt verder aardig neergezet maar het amateuristische camerawerk en te kort schietende cinematografie kunnen dit nooit optimaal boosten. Wel is het duidelijk dat Halloween een grote rol speelt, maar het had allemaal beter kunnen zijn. Toch is het vooral de vreemde en redelijk absurde inslag die de film uiteindelijk krijgt (satanische rituelen) die me met een bittere smaak achterlaten. Ik vond dit niet bepaald een leuke film om te kijken, en dus is het cijfer er ook naar.

Cijfer blijft overeind na herziening. De regie van Mel Gibson is weliswaar melig en bij vlagen mierzoet, maar hij weet als geen ander hoe brute vormgeving eruit moet zien. De tweede helft op het oorlogsslagveld wordt indrukwekkend in beeld gebracht en bijgestaan door het goede acteerwerk van hoofdrolspeler Andrew Garfield. De bijrollen van Vince Vaughn en Sam Worthington doen in het begin wat apart aan, maar mengen zich na enige tijd goed in het verhaal. De enige rol die ik persoonlijk uitermate oninteressant vond was die van Teresa Palmer, de romantische inslagen rekken het verhaal sowieso nodeloos uit. Uiteraard maakt dat deel uit van het bronmateriaal, maar dat betekent niet dat Gibson dit op een hoop vlakken interessanter vorm had kunnen geven. Eenmaal de oorlog dichterbij komt is het wat slome eerste halfuur gelukkig snel vergeten en vanaf dat moment wint Gibson een heleboel punten.

Gedetailleerde en sfeervolle thrillerfilm met een boeiend eerste halfuur, waarin we vooral de kinderjaren volgen van het hoofdpersonage. Daarin toont regisseur Lukas Feigelfeld veel passie, talent en kwaliteit richting de visuele opmaak van de film. Het ziet en klinkt allemaal uitstekend, ook al wordt de spanning zelden opgevoerd. Waarna de hoofdfiguur opgroeit kantelt Hagazussa naar het negatieve toe, met een boel oninteressante personages en diens even oninteressante romantiek. Het sneeuwachtige landschap wordt vervangen door kale bosomgevingen en alle bevreemdende beelden bouwen op naar een weinig opwindende finale. Hierin laat ook het acteerwerk het afweten, maar Feigelfeld toont in ieder geval potentie voor mooie toekomstprojecten.

Zeer goed.

Het duurde lang voordat ik deze film eindelijk zag. Dit was tevens ook 1 van de titels uit de top 250, dus die ging gelijk op de watchlist. Tevens ook de titel uit de top 250 die ik het liefst wilde zien. Deze middag heb ik eindelijk de kans gekregen om hem daadwerkelijk te zien en het is zeker niet tegengevallen.

De film is vooral erg snel en vlot, en met een speelduur van enkel 98 minuten ook geen lange zit. Het is ook precies de goede speelduur, omdat zo'n plot als deze niet perse tot 2 uur uitgerekt hoeft te worden. Kassovitz weet die 98 minuten ook behoorlijk te benutten.

Acteerwerk is sterk, vooral van Cassel, die speelt alsof zijn leven ervanaf hangt. Taghmaoui en Koundé doen ook zeker niet ten onder als overige bendeleden / vrienden. Ze acteren geloofwaardig en met veel overgave, waardoor de film er gelijk een stukje geloofwaardiger mee weet te worden.

De film ademt voor de rest geweld uit. Het zit constant in de lucht, en daardoor heeft de film enkele intense en spannende momenten. De opvliegende karakters van het trio (en voornamelijk Cassel), de gewelddadige periode en de boosheid van de film maken het een behoorlijk intrigerende zit hier en daar.

Alleen jammer dat de film niet ten volle tijden het tempo erin kan houden. Vooral omdat er af en toe een freak voorbijkomt die er niet perse in had gehoeven. Het tempo knalt er ook volledig mee uit, en dan duurt het eventjes voordat de film je weer te pakken krijgt. Maar dat lukt uiteindelijk wel en dan neemt de film je weer goed mee.

Ik vond het camerawerk net niet sterk genoeg en het slaagt er niet altijd in om de intensiteit volop in beeld te brengen. Ik wilde de film oorspronkelijk dan ook 3,5* geven, maar het einde laat toch wel een klap achter waardoor ik toch maar heb verhoogd.

Intense rit, maar wel erg goed. Hier en daar behoorlijk boos en druk, maar heeft zeker wel een plekje in de top 250 verdient.

Chaotische film waarin regisseur John Waters in hoog tempo allerlei vlakken hoopt aan te tikken en daar tussendoor ook zijn eigen stijl in probeert te hanteren. Het bewijst zich een wisselwerking die nergens helemaal van de grond komt, want het verloop is eerder rommelig en bezaaid met ideeën die nooit samengaan. Waters zorgt wel voor een kleurrijke, boeiende wereld waarin de sterk aangezette personages voor genoeg flair zorgen. Goed acteerwerk is hier niet aan de orde, maar de absurde ideeën die Waters zijn film meegeeft, compenseren dat voldoende. Toch is al dat hyperactieve gedoe redelijk vermoeiend, waardoor de aandacht na ongeveer een halfuur alweer verslapt.

Half.

Het bronmateriaal waar het blijkbaar een remake van is heb ik nooit gezien. Heeft na het zien van deze film ook niet bijzonder veel haast, en daarnaast kan ik me moeilijk voorstellen dat deze film op die film uit de jaren 80 lijkt. Maar goed, verder is dit een film die een erg beperkt en specifiek publiek aanspreekt. En dat ben ik niet.

Al vanaf het begin laat de film zich in de kaarten kijken wanneer de hoofdrolspeelster op het toneel verschijnt. Deze wat mij betreft veel te overenthousiaste vertoning maakt wel duidelijk dat deze film het vooral van de vrolijkheid moet gaan hebben en minder van realisme of moraal. Wel opmerkelijk opgemerkt van mezelf alleen, want moraal zit uiteindelijk wel volop in de film.

Het ziet er allemaal kleurrijk, zonnig en tralala uit in het land van Amerika. Jammer genoeg kan de cinematografie het nooit erg goed versterken. Wat kleurrijke achtergronden zijn er wel, maar filters, flares of actief camerawerk wordt er buitengehouden. Het is daarom qua regie niet perse een bijzondere film, maar wel een film die naar behoren wordt ingericht. Ik had alleen wel wat meer beweging willen zien om de film "bij te houden".

Verder duurt het allemaal maar lang. Twee hele uren voor een film als deze. De film mag dan richting de finale wel een hedendaags thema aanslaan, maar deze wordt niettemin erg naar de achtergrond bewogen en slaat haaks op de toon van de rest van de film. Het is zeker een onderdeel, maar het is toch de onschuldige toon die het constant overschreeuwt. Had het dan liever niet gedaan, dat had me ook zeker een kwartier van mijn leven gespaard.

Ik klink wellicht negatief, maar het is wel een vlotte film waarin de cast springt, zingt en danst alsof hun leven er vanaf hangt. Tevens is het best aardig om af en toe wat onder te worden gedompeld in het simplisme van dit soort films. Ter vermaak kijkt het erg aardig weg en de film kent te pakkende nummers om een lager cijfer te krijgen, maar hoger dan dit gaat het ook echt niet komen.

Erg matig.

Het is best moeilijk om van zo'n interessant onderdeel in de historie zo'n saai werkje te kunnen leveren. Ik wist al dat er wat romantiek in de film zou zitten, maar niet dat het de film samen met wat matte drama zou gaan overheersen.

Van de burgeroorlog zelf is opvallend weinig te merken. Het hangt er vaak wel in de lucht, maar de film lijkt de focus er totaal niet op te leggen. In plaats daarvan krijgen we vooral een sterk aangezet drama met veel afstandelijke romantiek.

Vooral de eerste 40 minuten bevatten veel romantiek en drama. Ik snap dat het uit een boek komt (dat ik niet heb gelezen) maar als regisseur kan je soms wel iets meer je best doen om het wat interessanter te houden. Ondanks dat het camerawerk soms opvallend fris is, krijg je er maar weinig van te zien.

De drama en romantiek overklassen de interessante periode helaas wel. Zeker als je je bedenk dat beide genres absoluut niet werken, zit je als regisseur fout. De drama is saai en van de romantiek spat geen enkel moment een vonk af.

Acteerwerk is ok. Ejiofor was nog wel te doen, maar Newton was veel minder. Vaak vooral rondom irritant. Soms reageert ze overdreven hysterisch en daardoor voelt het niet bepaald echt aan. Bovendien vond ik haar buitengewoon onsympathiek, en ik heb geen idee of dit wel, of niet de bedoeling was.

Als er dan opeens beelden bij komen kijken van de burgeroorlog is de film een stuk sterker. Zo heb je een scene waarbij een executie plaatsvind op een vliegveld, gevolgd door een slachting in een dorpje. Het zijn dit soort scenes die de film omhoog moeten houden, maar daarna krijg je voornamelijk een aantal bombardementen en dat was het wel.

Het boek schijnt behoorlijk wat impact te hebben, maar waar is dan de impact van de film? Toen hij voorbij was voelde ik totaal niets. Ik had geen sympathie met 1 karakter, en dan hoop je vooral nog iets te zien van de burgeroorlog, dat wel interessant is, maar daar krijg je niet veel meer van te zien.

Gemiste kans, impactloos verhaal en zwak acteerwerk van Newton die veels te veel focus krijgt. Een hoop sterke onderwerpen komen aan bod, maar worden slordig uitgewerkt en eigenlijk maar in een hoekje gegooid. De regie is soms knap, maar in het algemeen is het niet bijzonder. Enkele sterke scenes en soms knap cameragebruik. Dan heb je het meeste wel genoemd. Een zwakke uitwerking van een erg interessant onderwerp.

Goed geacteerd romantisch drama met sympathieke personages, die helaas een aantal onbegrijpelijke acties verrichten. The Half of It leunt wat te veel op deze momenten, waardoor de kijker enige frustratie wordt aangejaagd dankzij het langzame tempo. Regisseuse Alice Wu dirigeert bovendien te rommelig en slaat zowat de volledige introductie over. Je belandt min of meer direct in een verhaal dat al voor de helft bezig lijkt te zijn, waarop het open einde in de negatieve zin ondersteuning biedt. De afloop is niet geheel bevredigend en er worden een hoop clichés uit de kast getrokken, maar de personages voelen op z'n minst menselijk aan en daar bouwt de film uitstekend op.

De Farrelly's.

Als komediemakers heb ik ze nooit briljant gevonden, maar blijkbaar hadden ze wel genoeg voer en benzine om achter elkaar komedies af te vuren die onder het publiek een zekere waardering kunnen opbrengen. Pas in 2019 leek er een wat andere richting te ontstaan binnen hun werk, maar daarvoor kwam Hall Pass uit in 2011.

Hall Pass gaat in op het concept van vertrouwen en tot in hoeverre je je partner kan vertrouwen. Wie echter denkt dat hier een slim spel uit gaat komen heeft duidelijk de gebroeders Farrelly niet ontmoet, want deze film is vooral lomp vermaak en gaat niet veel verder dan dat. Uiteraard wel aangedikt met wat romantische toetsen, maar nauwelijks genoeg om het als resultaat echt uniek te maken.

Het jammere blijft uiteindelijk vooral dat zowel Wilson als Sudeikis nooit leuke figuren weten te vormen. Ik zie ze beiden ook liever in wat serieuzer werk moet ik zeggen, maar uiteindelijk hebben ze vooral een carrière in de komedie-industrie. Beide heren maken een wat saaie indruk, in deze film terwijl de omgeving eromheen nog wel leuk te noemen is. Het is niet dat ze slecht acteren, het is gewoon zo dat ze als personages niet erg komisch zijn.

Tempo is aardig hoog en er worden genoeg situaties aangemaakt om de film zelf niet saai te maken. Daar houden de complimenten voor nu ook weer zo'n beetje op. Het blijft niveau waar je weinig mee kan, maar vooral leuk wordt als je er ook mee kan lachen. Dat is met Hall Pass niet het geval. Het is vooral leuk vertier op een saaie dag, maar niet meer dan dat.

Toch wat saai.

Leek vooral een gave horrorfilm te worden van een regisseur die de elementen wel een beetje kent en weet te bezitten. Maar The Hallow is net wat te traag en de leuke horror laat toch te lang op zich wachtten wat zeker het eerste gedeelte van de film een wat moeizame zit maken.

Vermakelijk is het dan ook niet echt. Het leek even de goede kant op te gaan met een aantal fantasierijke sets die indruk maken, maar uiteindelijk gebeurd er toch te weinig mee, op wat kortere horrormomentjes na. Er gebeurt veel, maar het maakt te weinig indruk waardoor het weinig interesse opwekt.

Acteerwerk is op niveau en is niks op aan te merken. Wel het tempo en lamme soundtrack. Daardoor mist de film vooral wat sfeer waardoor het nooit echt spannend wil worden. Richting het einde gaat de film iets meer los qua horror maar nog steeds kent het geen spanning.

Geen slechte film uiteindelijk, maar het mist gewoon wat fantasy in de omgeving die de doorslag geven. De omgevingen zijn fantasierijk en de mistmachines worden overtollig gebruikt, maar toch mist het wat. Ook is het net wat te traag en braaf.

De kinderachtige woordgrap van de titel geeft in ieder geval alvast het niveau weer van deze film, dat helaas zeker op het vlak van humor flink tekortschiet. Toch is regisseur LazRael Lison erin geslaagd om een aantal noemenswaardige namen op te trommelen, al zullen Simon Rex en Danny Trejo zeker rondom die periode niet de beste keuzes gemaakt hebben. Halloweed is op-en-top stonerkomedie met een aantal slachtpartijen tussendoor, die helaas niet veel verder komen dan off-screen gehak en een moordenaar in een apart kostuum. Het acteerwerk is overtuigend en de castleden hebben er duidelijk plezier in, maar het scenario is volstrekt ongeïnspireerd en de humor met betrekking tot wiet zit de inhoud aanzienlijk in de weg. Halloweed vormt een lege film die de kijker met een leeg gevoel achterlaat.

Herzien, alhoewel iets te laat voor de desbetreffende feestdag. Het cijfer blijft in ieder geval ongewijzigd. Regisseur John Carpenter levert hier één van zijn beste filmprojecten mee af, aangezien Halloween profiteert van een geweldig intimiderende dreiging en uitstekende spanningsopbouw. Ietwat jammerlijk dat de redelijk iconische muziek soms te overheersend door de beelden wordt gemonteerd en het acteerwerk is verder ook niet geweldig, maar het mag duidelijk zijn waarom een film als deze aan zijn klassiekerstatus is gekomen.

Zoals verwacht.

Zombie is nu eenmaal een regisseur die me nog geen enkele keer wist te overtuigen, maar zijn hoogst beoordeelde film moet ik dan ook nog zien. Deze film valt echter voor mij precies in het rijtje van wat ik tot nu toe van hem zag, alleen net wat beter.

Het is wel duidelijk dat Zombie een grote liefde voor horror heeft, maar hij heeft het echter nog nooit volop kunnen bewijzen tegenover mij. Al zijn films blijven keer op keer hetzelfde ingrediënt missen, een sympathiek, redelijk geschreven karakters.

Zo zijn zowat alle karakters heel erg standaard, inclusief Michael Myers. Er wordt veel aandacht gegeven aan zijn verhaal, en dan is het alsnog redelijk leeg. Alles wat een beetje in de beurt van originaliteit kwam waren zijn maskertjes.

Maar voor de rest blijft Myers een nogal saai, standaard karaktertje waar Zombie weinig raad mee weet. Zeker grappig om te zien dat het totaal niet lijkt op zijn jongere eigen versie, en waar dat jochie ergens nog wel onvoorspelbaar was, is deze Myers vooral weer de ouderwetse, wat saaie moordenaartje.

De kills zijn ook wat slap naar mijn mening. Zombie staat erom bekend een redelijk horrorfilmpje te kunnen doen, maar zowat alle kills hier zijn iets te braaf. Wel redelijk meedogenloos, dat geef ik hem mee. Maar voor de rest komt het niet bepaald verder dan wat off-screen gesteek en gebons.

Bovendien is de toevoeging van lang haar echt een missertje. De film is echter wel altijd interessant, ondanks het zeer slappe verhaaltje. Vooral als we uiteindelijk naar het heden stappen, is het zeer voorspelbaar en zelfs wat slordig, wat opmerkelijk is voor een film van 121 minuten.

Wat de film wel goed doet, is de locatie en sfeer. Er hangt toch wel een kil sfeertje door de film heen en de meedogenloze toon heerst zeker. Alles heeft wel een zekere detail in richting de finale krijgen we nog wat spanning daarbovenop. Het is toch wel knap dat een horrorfilm van 121 minuten uiteindelijk dan toch wel weer een beetje weet te boeien. Daarom nog een nipte 2,5*.

Herzien.

Hoe ideaal is het eigenlijk om op Halloween-avond de nieuwe versie van Halloween te bekijken? Alleen was het achteraf idealer om gewoon het origineel te bekijken. Maarja, deze was nu op TV en dat maakt het wat makkelijker om op dat moment gewoon deze te herzien. Die andere zal ook nog wel herzien worden.

Ik zag deze film destijds in de bioscoop, en ik kan me niet herinneren dat het nou zo'n indruk had achtergelaten. Maar wellicht doet een herzieningsbeurt wonderen, helaas was dat met Halloween niet het geval. Het cijfer dat oorspronkelijk 3,0* was blijft lekker staan.

Ik kan me niet meer heel duidelijk het origineel voor de geest halen, reden genoeg om hem te herzien, maar ik weet wel nog dat de sfeer in het origineel erg anders was dan hier. Ondanks dat hier Carpenter achter de schermen aanwezig was is dit vooral een normale slasher geworden met iets meer diepgang en vooral veel brutere kills.

Van spanning is eigenlijk geen sprake. Er zijn een paar pogingen gedaan om het op te bouwen maar in het algemeen rust de film vooral op de moorden zelf. Een sfeertje van de feestdag zelf heerst wel, maar een spannende of intrigerende sfeer helaas niet. Gelukkig schiet het aan vermaak niet te kort.

Het acteerwerk is prima. Curtis is totaal veranderd van haar persoonlijkheid in de eerste twee delen, en dat komt haar personage ten goede. Toen acteerde ze namelijk slecht, en nu dus goed. Andere rollen doen het ook best aardig. Castle trekt zijn iconische masker weer aan, en ziet er nu een stuk dreigender uit in vergelijking met het origineel. Hij is eigenlijk te oud, maar de regie van Green weet dat knap te verhullen.

Er was duidelijk genoeg budget aanwezig, visueel ziet het er top uit. Mooie settings, fijne kleurtjes en brute kills. Veel en veel harder dan in voorgaande delen, waarvan ik enkel deel 7 & 8 nog moet zien. Maar dat heeft weinig haast. Toch laat de regie zelf nog wel bepaalde punten liggen.

Waaronder een bekend argument is dat er geen spannend sfeertje heerst. Weinig opbouw naar een moord toe en matig camerawerk. Inhoudelijk is er voor opvallend veel drama gekozen dat soms wel werkt, maar ook een remmer is. Het plot rondom de tieners is tevens ook gewoon om de extra moorden toe te voegen en levert niet perse een bijdrage aan het verhaal zelf.

Toch is het het gebrek aan spanning dat me het meest stoorde. De fundamenten waren er zeker, maar er komt gewoon geen spannend geheel uit. Het is gewoon moord na moord eigenlijk hier. Zo treed deze Halloween meer in de sporen van een normale slasher dan in de sporen van Halloween zelf. Ik verkies deel 1 & 2 boven deze, maar ik verkies deze dan weer boven de andere delen. Vermakelijk vooral, en bruut, maar daar blijft het dan ook weer bij.

Ok.

Halloween 4 vind ik beter dan deel 3, en nee dat is niet omdat Myers zelf weer terug is maar omdat het filmisch gewoon een vooruitgang is. Ik vind het niet zo erg dat een reeks een keertje besloten heeft de standaard killer eruit te halen, de uitwerking is waar het me om gaat.

De uitwerking is wat mij betreft in dit deel dan ook wat geslaagder. Het is wel een matige keuze om een kind aansprakelijk te stellen als hoofdrol maar Harris was vanaf kinds af aan opvallend goed in acteren. Ze stijgt ver boven haar leeftijdsgenoten uit in ieder geval, ik was echt serieus onder de indruk.

De sfeer hangt weer een beetje richting het origineel, maar deel 2 vond ik wat meer lijken op de klassieker uit 1978. Dit deel maakt van Myers vooral een soort demon. Hij is sterker, langer, breder en dreigender terwijl zijn gestalte in de eerste twee delen iets subtieler was. Het hoort de film spannender te maken, maar doet dit eigenlijk niet.

De opbouw duurt ook wel heel lang voor een slasher. Nu was Halloween ook wel een reeks die van lange en trage opbouwen hield, maar in dit deel neemt het zeker 65 van de 88 minuten in voordat de spanning echt loskomt. Wanneer dat gebeurt is de pay-off niet bijzonder genoeg.

Visueel ziet het er nog steeds best leuk uit. Het sfeertje heerst wat minder, wat wel jammer is, maar het is genoeg om de reeks zelf eer aan te doen. Tussendoor hebben we iets minder echt goede spanningsopbouw, maar wel genoeg om je op z'n minst braaf in je stoel te houden.

Pleasence speelt iets dwazer, alhoewel hij zijn charme zeker niet verliest. De kills zijn best braaf. Braaf steekgeweld, maar dat is in een Halloween-reeks wel vaker zo. Het is zeker niet slecht allemaal, maar op z'n beurt ook niet echt memorabel. Gelukkig duurt het niet te lang waardoor het wel een waardig deel blijft binnen de reeks.

Deeltje 5.

Ik zag deze film gisteren, maar het kost me nu alweer moeite om het me weer goed voor de geest te halen. De delen worden er niet bepaald memorabeler op. Ik moet deze review dus echt nu schrijven, want anders ben ik de film weer helemaal vergeten en kan ik opnieuw beginnen.

Deel 5 volgt iets braver de slasherformule. Waar voorgaande delen met Myers vooral iets meer op subtiele en trage opbouw drukken, is dit deel wat meer rechttoe aan. Myers steekt zijn slachtoffers dus niet meer voornamelijk in de slotfase neer, maar nu ook door de film heen wat het tempo wat opschroeft.

De kills zijn nu ook iets harder, maar Myers is hier echt een standaard verschijning geworden. Hoe verder de reeks vorderde, hoe minder speciaal zijn gestalte werd. Ook hier is het niet veel meer geworden dan een sterke en lompe killer. Het subtiele is er zo goed als vanaf en dat maakt hem helaas in een hoop opzichten minder eng.

Harris doet het nog steeds erg leuk, maar het schrijfwerk is er in het algemeen niet op vooruitgegaan. De delen gaan nu echt richting het bovennatuurlijke door er concepten zoals een telepathische link bij te gooien. Alhoewel het geen hele centrale rol opeist maakt het de film wel ridiculer waardoor je het als licht realistische slasher totaal niet serieus meer kan nemen.

De film is wat voller, maar de spanning is er zo goed als volledig vanaf en ook de Halloween-sfeer is niet meer heel erg aanwezig. Een rasechte slasher dus. Erg jammer, want alles wat speciaal aan de reeks was is nu een beetje verwaterd. Vermakelijk is het ergens nog wel, en het tempo ligt wat hoger, maar in het algmeen toch een stapje minder. Toch verkies ik het boven deel 3. En de kinders spelen toch veel van de oudere crewleden eruit.

Matig.

Kwam over de film te weten nadat ik er een DVD van zag liggen bij de MediaMarkt. Verkopen vooral de grotere films, maar tussendoor hebben ze wat vuilnis erbij staan en daar was dit er dus eentje van. Moet alleen wel zeggen dat ik het allemaal nog een stuk ellendiger had verwacht, uiteindelijk viel het nog wel mee.

Vooral de poster geeft een leuke sfeerimpressie, al maakt de film er zelf niet al te veel van waar. Wat wel helpt is dat deze film zich tijdens de griezelige feestdagen afspeelt, dat op zichzelf al makkelijk een sfeertje eraan geeft. Vervolgens heb je een film die inhoudelijk niet veel meer om het lijf heeft dan wat tieners die zich verzetten tegen een demonische dreiging en de film trapt al af.

Het verloop is best entertainend en de moorden zijn ondanks een gebrek aan expliciete beelden wel lekker gemeen opgezet. Die Ethel neemt haar tijd behoorlijk. De film trapt redelijk vroeg af met de horror en de tieners zijn dommig en irritant genoeg om de film niet in elkaar te laten vallen. Goed acteren doen ze alleen niet en zeker de decoraties schieten verder ernstig tekort.

Het probleem is vooral de bedreiging zelf, die een nogal idiote toevoeging vormt aan het gebeuren. Ik weet echt niet wie hier precies bang van kan worden, want Mazzaferro doet maar weinig om haar ook echt wat enger te maken. Het is eerder belachelijk. Ook nogal donker opgenomen, zowat de hele film is verduisterd. Het is redelijk vermaak maar het blijft altijd goedkoop prul waar niet echt hoogtepunten inzitten. Toch wel wat makkelijker te doen dan de gemiddelde goedkope horrorfilm.

Het niveau zinkt wat verder.

Je vraagt je toch wel af hoe de geplande trilogie van The Exorcist gaat aflopen met Green achter het roer. Ik vind Halloween Ends namelijk nogal een aparte afsluiter van deze trilogie, die overigens al vanaf het begin niet van bijzonder hoog niveau was. Green doet met dit laatste deel een verwoede poging om een compleet ander concept aan te haken.

Laat ik daar maar meteen aan toevoegen dat ik er niks op tegen heb als een regisseur graag wat nieuws wil doen binnen een bekend concept, maar bij een film die direct gelinkt staat en zelfs een doorlopend verhaal kent met de vorige twee delen wordt het grotendeels negeren van de kern wel hinderlijk. Al helemaal als je je bedenkt dat het gewoon precies hetzelfde concept is maar dan als nieuwe kern naast de oude kern opgebouwd. Een nieuwe killer dus die de taak van Myers doet, maar dan iemand met een net wat menselijker gezicht en een sulliger uiterlijk. Daar hebben ze vast niet zo lang over na hoeven denken.

Halloween Ends kent wat minder spanning en snoept minder van de originele reeks. Dat deden de vorige twee namelijk in volle toeren. Waar de meeste finalefilms van een dure trilogie de registers willen opengooien, neemt Green eerder de tijd om iedereen (nog) wat meer op te bouwen. De meeste figuren kennen we echter al, dus krijgen we vooral Campbell te zien. Een degelijk geacteerde, maar helaas volstrekt overbodige toevoeging aan de reeks. Nadat we nogal wat minuten aan hem hebben besteed steekt hij zichzelf vervolgens neer, dus dan kan je je meteen afvragen of het nou nodig was om al die moeite in de eerste instantie te doen.

Myers is verder maar weinig aanwezig. Het is pas richting het laatste halfuur dat Green er opeens wat peper bijgooit. Dan wordt de film ook daadwerkelijk goed en vooral vermakelijk entertainment. Lekker bruut, bevredigend einde ook wat mij betreft. Verder meer dan degelijk geacteerd door Matichak en Campbell. Curtis ook niet verkeerd, maar die leunt toch iets te veel aan de bad-and-wise-bitch trekjes. Daar kan Curtis weinig aan doen, ik hou daar eerder de schrijvers voor verantwoordelijk.

Ik vond het samenvattend vooral jammer dat een film die deel uitmaakt van een pure horrorreeks begint aan te voelen als een soort misplaatste romantiekfilm. Voor een groot deel lijkt de film totaal niet te doen waar de meeste liefhebbers wel voor kijken. Dat je een derde deel binnen een uitgekauwd concept wat frisse wind in de zeilen wil blazen kan ik alleen maar begrijpen, maar Green voegt er eigenlijk alleen maar herhaalde elementen aan toe. En dat allemaal in een film die toch maar eindigt met een gevecht tussen Curtis en Myers.

Niet dat de film oerslecht is overigens. Degelijk op visueel vlak, een aantal meer dan leuke horrorscenes, maar achteraf was het toch een goede keuze om de boel maar af te sluiten. Halloween Ends lijkt een beetje de film te zijn die wanhopig opzoek is naar nieuwe ideeën, en daarom maar haastig wat pikt bij andere films. Toch moet ik bekennen dat ik het ergens jammer vind. Elk jaar oktober naar een film gaan die zich echt bezighoudt met de griezelige feestdag waren leuke uitjes.

Matig.

Het is voor een marketingbedrijf altijd een goede zet als je voor een reeks als Halloween een icoon (Laurie) terug laat keren naar de reeks. Jamie Lee Curtis is tenslotte ook bekend geworden met de film, maar terugkeren voor deze film, naar deze reeks, bleek achteraf een fout te zijn. Voor haar is het een serieus ondermaatse rol namelijk.

Je merkt ook gelijk dat het acteerwerk van Curtis een stuk verder boven de tieners uitrijkt, al zijn het wel beginnende sterrenacteurs en zitten er weinig prestaties tussen die echt slecht zijn. Het voornaamste probleem waar deze film mee kampt is de regie van regisseur Miner. Zijn slasherachtergrond valt hier namelijk nergens echt vanaf te lezen.

De moorden voor een slasherfilm als deze zijn erg ondermaats. Je zou denken dat dit soort reeksen met de formule "bigger is better" werken maar dit deel is eigenlijk nog een stukje minder goed en vooral veiliger dan een hoop andere delen in de reeks. Misschien is het zelfs het slechtste deel van de reeks, al vond ik deeltje 3 ook al nergens over gaan.

Verder is het allemaal nogal kleurloze regie zonder enige vorm van spanning of visuele flair. Het is allemaal erg naar de standaarden van Hollywood geregisseerd, blijkbaar uit een tijd waarop originaliteit een vreemd concept was. Deze film is namelijk gewoon een iets modernere herhaling van wat al eerder gedaan is. Myers zelf blijft nog altijd een icoon om te zien, maar als geheel valt de film tegen.

Toch moet ik toegeven dat het film een aardig tempo kent en wat aardige momenten tussendoor. De scenes tussen Curtis en Hartnett voelden nog best naturel aan, waarvoor ik beide acteurs kan complimenteren. Verhaaltje neemt nooit een te domme wending, verder is dit een serieus matige slasher die veel te veilig en braaf is om een goed plekje in de reeks te rechtvaardigen. Helaas.

Het is bij vlagen echt ongelooflijk hoe incompetent deze film wel niet is, tot op het hilarische af. Regisseuse Ashley Hays Wright brengt een familieproject met een zware ondertoon en een christelijke inslag, maar wat uiteindelijk vooral opvalt is dat er nog heel veel te leren was qua techniek. Een aantal inslagen binnen Halloween Hero zijn al niet te verklaren, maar toen de oma van Cadence Wright werd nagesynchroniseerd door een volwassen man moest ik toch echt even peilen of ik niet in slaap sukkelde en het vervolg aan het dromen was. Dochtertje Wright en David Owen Wright doen hun best om het meeste uit hun rol te halen en verdienen voor hun inzet een halfje extra, maar dit leeghoofdige, amateuristische gebeuren is bedenkelijk op vrijwel alle bijbehorende fronten.

Voorspelbaar slecht.

Regisseur Jeff Kirkendall is de collega van Mark Polonia en dus hoef je weinig van deze film te verwachten, maar een anthologiefilm met het thema Halloween wilde ik nog wel een kans geven. Achteraf had Polonia zelf deze film ook wel onder handen kunnen nemen, want de twee namen lijken qua stilering enorm op elkaar.

Die Laughing (1,0*). Er wordt geprobeerd een leuke wending op te zetten en de clown is best vermakelijk, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een goedkoop segment met slecht doordachte cinematografie en een spanningsloos verhaal. De moorden blijven altijd buiten beeld en zelfs de korte duur wil niet meezitten om hier meer uit te halen.

Horror Hostess (1,0*). Hier moet ongeveer het slechtst mogelijke acteerwerk inzitten, ik ga er in ieder geval vanuit dat Kirkendall niet meer dan één enkele take heeft opgenomen voor alle scenes. Leuk is het fragment waarin de film van de geïnterviewde Rebecca Blaze wordt getoond, helaas is dat een fictief stukje in wat verder de werkelijkheid moet vormen en daar is geen doorkomen aan.

The Bad Flower (1,0*). Een uniek concept wil nog op wat punten rekenen, maar de uitwerking laat zich uiteraard raden. Wat bloemetjes tegen deuren, mensen en grasvelden aangooien is dan ook alles wat Kirkendall in zijn arsenaal heeft. Soms worden zelfs precies dezelfde beelden gebruikt om een bepaalde scene op te bouwen. Lui en goedkoop.

The Hunt (0,5*). Halloween Horror Tales kent met The Hunt in ieder geval nog een grote verliezer, vooral omdat het gewoon nergens over gaat. Slecht geacteerd (wie zal ooit geloven dat het hoofdpersonage voor een agent moet doorgaan), lelijk in elkaar gezet en vooral matig doordacht qua inhoud. Het zou me verbazen als iemand daadwerkelijk iets kan halen uit dit segment.

Bij elkaar komt dat neer op een welverdiende 0,88* gemiddeld, afgerond naar boven. Ik heb deze film speciaal laten toevoegen zodat ik er eindelijk een cijfer aan zou kunnen toekennen, achteraf bleek dat ik natuurlijk niets had gemist. Een makkelijke afrader dus. Van het thema Halloween is trouwens alleen in de titel sprake.

Samen met het eerste deel herzien gisteravond. Dit waren de twee delen die de spanning van de reeks echt toonaangevend vast wisten te houden. Het verschil tussen deze film en de vorige is vooral dat deze wat grootser wordt opgezet en het daardoor meer zoekt bij de brutale moorden dan de beklemmende spanning. Deze iets onevenwichtigere combinatie zorgt ervoor dat dit vervolg van regisseur Rick Rosenthal het niet kan halen bij de originele klassieker, maar wel redelijk in z'n sporen blijft staan. Bijzonder matig is het nieuwe, opgeblazen masker van Michael Myers en het soms krankzinnige gedrag van Donald Pleasence. Dat moment waarop hij z'n snuit bijna volledig in het gezicht van Jamie Lee Curtis drukt in de gang van het ziekenhuis om te vragen of het goed gaat zorgt voor misplaatst ongemak, maar als acteur draagt hij nog altijd zijn steentje bij. De bewerking van de soundtrack is logisch, alhoewel iets minder geslaagd in vergelijking met de originele muziek. Al bij al blijft het een genietbaar vervolg met genoeg griezelwerk en tempo om niet weg te zakken. De delen die hierna in de (originele) reeks werden uitgebracht lagen me allemaal aanzienlijk minder.

Zombie.

Voor hem is dit weer een ander soort film voor zijn doen. Alhoewel hij zich vaak binnen de horrorgrenzen bevindt doet hij steeds wel iets anders. Zijn hand is nog steeds te herkennen, maar het feit dat hij het origineel uit 1978 / 1981 voor een groot deel negeert en lekker zijn eigen ding doet, daar heb ik weinig problemen mee.

Visueel is dit voor Zombie zijn doen in ieder geval opvallend goed. Sterke gore, overweldigend in beeld gebracht. Ik weet niet of dit beter tot z'n recht is gekomen in de versie die ik heb gezien (Director's cut) maar het gaat er zeker in het eerste halfuur bruut aan toe. Geweldige make-up, bloederige close-ups van de gore. Ik mag het wel, regisseurs die hierin geen grenzen kennen.

In andere opzichten is de hand van Zombie wat meer te herkennen. De perverse dialogen en vuile sfeer blijven duidelijk afkomstig van hem. Daarnaast is het ook duidelijk dat Zombie deze heeft geregisseerd omdat geen enkel personage leuk is. Iedereen is vervelend, met Taylor-Compton als absolute uitschieter. Het lijkt alsof ze bij haar dialogen het geluidsniveau op hebben geschroefd, want al haar dialogen zijn geschreeuw.

Daarnaast zijn alle bijpersonages eikels en vervelend. Niemand is echt sympathiek, zelfs de personages die uit de versie van 2007 nog wel sympathiek waren zoals McDowell. Zo kan je moeilijk echt meeleven met iemand, maar het maakt de moorden iets bevredigender. Jammer dat de brute moorden na het eerste halfuur een beetje ophouden, en de echt harde beelden uitblijven tijdens de overige 90 minuten.

Dat zal er vooral mee te maken hebben dat de film de Halloween-sfeer van het eerste halfuur omvergooit en vervolgens zijn eigen ding doet. Dat levert enkele visueel competente beelden op. Sterke belichting en cinematografie. Camerawerk is helaas iets te wild, maar de sfeer breekt goed door. Toch zijn de scenes met Sheri Moon Zombie wat minder op dit vlak, waarom zij toch weer moest terugkeren snap ik niet. Zelfs zonder dialoog is ze niet overtuigend.

Hier en daar wat scenes die er niet mochten zijn (een pratende Myers) maar verder ook niet heel dramatisch. Het visuele aspect van de film redt een hoop, want de personages zijn irritant, het verloop te lang en de finale brak. Ik vind het anders dan het eerste deel, maar qua niveau niettemin hetzelfde. Zombie bewijst hiermee geen brak regisseur te zijn, maar er zitten steeds trademarks in die hij echt moet zien te verbeteren.

Wtf?

Het is niet perse dat Myers niet terugkeert in dit deel wat ik minder vind, maar gewoon wat ze in plaats van Michael hebben neergezet. Ik juich een frisse of andere take op slasher reeksen met alle glorie toe, maar als het op dit soort ideeën uitkomt dan is mijn toejuichen ook snel weer gedempt.

Robots dus, en een echte schurk. Het is een behoorlijke draai aan het verhaal en erg saai uitgevoerd, al begint het nog wel leuk. De eerste 10 minuten hebben wel wat sfeer en sluipen lekker door. Daarna begint het onderzoek en begint de film te vervallen in een erg onnozel en saai gebeuren, die veel te lang aanhoudt.

Atkins is geen onbekende acteur in het genre, maar ik schrok behoorlijk van zijn slechte acteerprestatie. Hij probeert het wel, maar is werkelijk zo ongeschikt voor deze rol dat je niet weet of je van hem moet houden of juist om hem moet lachen. Ik vond het erg suf in ieder geval. Jammer, want ik weet dat hij erg leuk kan zijn.

Nelkin en O'Herlihy vond ik ook drie keer niks. De schurk is erg suf en vooral kinderachtig. Een verschijning die in Spongebob thuishoort. De onthulling zelf trouwens ook, het leek eigenlijk heel erg op een kinderfilm met enkele toevoegingen van bloed en gore.

Opzicht heeft de film wel zijn momenten. De maskertjes zijn wel leuk bedacht als je de robots erachter wegdenkt en het "smeltende signaal" heeft ook een erg leuke scene met die koter. Daarnaast zit er ook wel wat budget achter de film gescholen, maar het wil niet echt opgang komen. Waar de vorige delen uitstekende spanningsopbouw hadden heeft deze eigenlijk niets, behalve enkele momenten van hardere gore.

Het handjevol momenten van gore en de maskertjes leveren kleine punten op. Ik vond het voor de rest een doodsaaie film die vooral bleef duren en duren, terwijl het helemaal niet zo lang duurt volgens MM. Iconisch of niet, een andere inslag dan Myers vind ik helemaal prima, maar als dit soort verhalen het alternatief zijn dan mag Myers lekker door blijven snijden.

Levenloze, amateuristische drek met een soort-van verhaal en een hoop idiote personages. Regisseur en hoofdrolspeler Nelson J. Davis doet niet veel anders dan een slecht aangekleed huis in beeld brengen waarin diverse maffe personages hun eigen ding doen. Een plot is er niet echt, enkel een half idee en een hoop grappen die de plank compleet misslaan. Als er dan ook geen greintje sfeer of eigenzinnigheid in zit, verzandt Halloween Kickback zich al snel in vermoeiende taferelen die tergend langzaam overgaan. De film eindigt verder ook niet echt, al past dat goed bij dit leeghoofdige project met beduidend weinig passie en richting. Ellendig om uit te zitten.