Opinions

Tja.

Niet echt mijn film die ervan had verwacht. Ik keek regelmatig op de klok en dat is geen goed teken. De oude serie heb ik wel wat van meegekregen, en die vond ik opzicht wel lollig. Maar het plezier daarvan zie ik hier niet echt in terug.

De karakters zijn leuk en de introductie daarvan is ook erg geinig. Hierdoor zijn er hier en daar ook best behoorlijk komische scenes maar de actie viel vooral erg tegen. Ik verwachtte veel geinige actie, maar de blijf eigenlijk uit.

Redelijk acteerwerk, maar ik vond het allemaal maar wat saai. Geen interessant verhaal, leuke introductie en leuke karakters. Maar dan heb je het ook weer zo'n beetje gehad eigenlijk. Voor de rest is het niet helemaal mijn cup of tea.

Inhoudsloos.

A-X-L is een film die inspeelt op de hype waarin mensen bevriend raken met een dier, en gaat daarin nog een stapje verder door van het dier in kwestie een robothond te maken. Jammer genoeg faalt deze film in exact hetzelfde element waar soortgelijke films van dit kaliber ook al mee te maken hebben, en dat is originaliteit.

De uitwerking van A-X-L is dan ook zo standaard en binnen de lijntjes dat je je afvraagt met welke reden dit is gemaakt. Het antwoord is in dat geval overduidelijk voor het geld, maar ik betwijfel of het massapubliek nog naar dit soort veilige niemendalletjes trekt. Zowel het verhaal als de regie zelf zijn eigenlijk vanaf de eerste minuut al uit te tekenen, en dan heb je snel het gevoel dat je deze film al tientallen keren eerder hebt gezien. Altijd jammer.

Als een film geen originaliteit kent, dan moet het de uitwerking zijn die het als geheel een beetje over het randje helpt. Daarvan is ook in deze film geen sprake van. Zowel de effecten als de cinematografie zelf zien er maar herhaald uit. De hond ziet er ook niet geweldig uit. Het mist gewoon de detaillering, aan bijna alle kanten. Je kan je verder ook niet echt inleven met de personages en daar behoort de hond ook tot toe.

Ondanks dat het er verder nog wel professioneel uitziet mist het wat flair. De actie richting het einde is aardig, en de band tussen de jongen en de hond is leuk om te volgen voor een tijdje, maar een vonk vliegt er niet bepaald vanaf. Ik denk dat de regisseur te veel geld kreeg voor zijn debuut in de regiestoel, want dit ziet er nu wel professioneel uit, maar de inhoud ervan is amateuristisch.

Het blijft een nogal afstandelijke film die kinderen en jongeren wilt raken, maar ik betwijfel of dit ook echt gaat gebeuren. Het kijkt wel met een aardig tempo lekker weg en het acteerwerk is aardig, maar verder is het cinema van niks. Dit soort films zullen binnen 5 jaar compleet in de vergetelheid raken, of het nou wel of niet een superster in de cast betrekt.

Redelijk.

Weinig bekend project dat met een kern werkt die in een enkele zin te beschrijven valt. Daar is uiteraard niks mis mee, want aan dat concept kan erg veel worden toegevoegd. Veel van dit soort films falen daarin, deze film besluit het daarom voor een groot deel te negeren. Ik heb het in dit geval vooral over de dramatiek afkomstig van families, die afwachten totdat ze van de heren op de open zee horen.

Toch worden er nog enkele beelden ingelaten hiervan, waardoor de film een rommelige indruk maakt. Je kan je of op avontuur focussen met daaromheen een grote stoot aan dramatiek, of vooral avontuurlijk zijn. Deze film lijkt voor de tweede optie te kiezen, maar blijft vervolgens toch te vaak een beetje haken op dramatiek. Hierdoor voelt het resultaat eigenlijk maar afgeraffeld aan, alsof ze op de helft van het script maar gewoon uit pure verveling zijn gaan draaien.

Zodra we onszelf echter op de boot bevinden, is de film direct een stuk interessanter. Wel weinig echt uitdagende situaties en een hele maand tikt zowat binnen 20 minuten weg. Structureel dus rommelig, maar visueel best geslaagd. Vooral als ze de camera's kort onderwater meenemen ziet de film er goed uit, maar ook de onderlinge verhouding tussen de heren boeit gewoon. Bovengemiddeld geacteerd ook, niet meteen van Purcell verwacht.

Het is een klein project met een groot concept, en daar zal vast de financiering niet voor zijn geweest. Hopelijk kan Laing zich dan ook realiseren dat hij gewoon binnen de capaciteiten moet regisseren, anders krijg je een rommeltje. Een rommeltje dat overigens verder wel lekker kort duurt en uitermate prettig wegkijkt, vandaar nog een gunstig cijfer.

Pover.

Een soort spookhuisthriller die eigenlijk niet zoveel met spoken te maken heeft, maar niettemin is het scenario er wel compleet naar. Een koppeltje met een kind dat een nieuw huis aanschaft. Een huis dat bijzonder groot lijkt voor de omzet die ze maken. Het is een voorspelbaar gedichtje geworden.

Het is me een raadsel waarom namen als Julia Roberts op komen dagen in films als deze. Lijkt me als actrice namelijk nog altijd te succesvol om zichzelf te wenden tot projecten als deze. Gallagher Jr. past er dan wel wat beter in. Heeft wel in wat grotere films meegelopen maar blonk nooit uit. Dit zijn een beetje de films waar hij wel in thuishoort.

Abandoned houdt zich uiteindelijk weinig bezig met geesten maar meer met de psychologische druk op Julia Roberts. Het problematische daaraan is dat het niets nieuws weet te bieden maar daarnaast ook regelmatig wat saai uit de hoek komt. De wat ongebalanceerde en veilige regie van Squire communiceert de stress van ouderschap maar matig waardoor er nooit wat overkomt van de film.

Ik denk dat ik de film snel weer vergeten ben, maar veel verschil moet dat niet echt maken. Abandoned kent weinig succes in de regie, ook al ziet het er cinematografisch aardig uit en is het acteerwerk nog wel oké. Ik kan de setting genoeg waarderen waardoor het cijfer niet lager uitmondt, maar erg waarderen kan ik het op z'n beurt ook niet.

Het talent voor een goede visuele vormgeving kan de controversiële regisseur Nacho Cerdà niet worden ontzegd, maar een goede inhoudelijke invulling wel. The Abandoned doet namelijk veelvuldig de poging om origineel en verrassend uit de hoek te komen, maar werkt zichzelf vooral halfbakken en oninteressant uit. De bedreiging krijgen veel te weinig ruimte en een nogal saaie aankleding om enige vorm van angst aan te jagen, wat ten koste gaat van een geconcentreerde achtergrond. De kleuren komen mooi van de grond en elke scene kijkt weg als een eigenzinnig kunstwerk, maar het verhaal wil voor geen meter boeien. Het helpt daarnaast niet dat de hoofdpersonages acteren als een natte krant, waardoor het voor de kijker niet veel uitnodigender is om de situatie te blijven volgen.

Tegenvallende fantasiehorrorfilm van regisseur Darren Lynn Bousman, die de hele film lang met zijn voet op het rempedaal lijkt te dirigeren. Het eerste uur bestaat daarmee exclusief uit een traag ontluikend mysterie met weinig imponerend acteerwerk, waardoor Abattoir last heeft van bijzonder niet-boeiende scenes. Een aantal personages met Dayton Callie als negatieve uitschieter zijn daarnaast te karikaturaal vormgegeven om de uiterst serieuze inhoud te ondersteunen. Naar het einde toe kantelt de film in een fantasierijk en energiek gebeuren waarin Bousman plots zijn kwaliteiten laat zien, waardoor je als kijker duidelijk kan opmaken waar zijn sterktes en zwaktes liggen. Wellicht dat de geanimeerde effecten niet altijd even sterk voor de dag komen in de finale, maar het feit dat er toen eindelijk wat gebeurde deed me genoeg deugd.

Al wat beter.

Maar nog steeds een grote rommelzooi van allerlei filmpjes bij elkaar, het punt is dat er hier minder ongelooflijke zooi bij zit. Al heb je hier en daar weer de nogal over erotische bende en dommige horror dat zichzelf graag een komedie wilt noemen.

Hier en daar zijn nog leuke dingen met het idee gedaan, W for WTF bijvoorbeeld was een leuke parodie op het idee. Voor de rest zitten er ook en aantal grove dingen bij. Utopia vond ik ook wel vrij sterk. Helaas heb je ook de mindere erbij zitten.

Dommige filmpjes die soms teveel puberale zooi erin stoppen, waarmee ze toch echt de toon zetten voor de andere filmpjes. Anthology's zijn grappig, maar zelden zie ik er eentje bij zitten die me echt weet te overtuigen. Zo ook deze niet.

Wat een ongelooflijke puinhoop.

Wat is dit? Probeert deze film iets nieuws te doen? Want daarin slaagt het met verve, maar de film is zo matig in de meeste filmpjes dat het maar pijnlijk is om het te blijven kijken. Sommige zijn zelfs zo verschrikkelijk dat ze de toon al zetten voor de volgende filmpjes.

Het begon met A en B wat beter, omdat die lekker grof waren. Met C gaat het al mis, maar wordt toch nog even boven water gehouden door D. Wat daarna volgt is vooral flauw, niet horror genoeg en al helemaal niet komedie genoeg. F is echt het dieptepunt van alle cinema bij elkaar.

Gens heeft met X het beste filmpje, en de animatie van Leecastle kan er ook nog mee door. Voor de rest is het de ene verschrikking na de andere. En dat hier nog best grote namen tussen lopen is al helemaal erg, want sommige zijn te dom voor woorden.

Tragisch.

Het is officieel, Red Corner is na een anderhalf jaar van de troon gestoten als mijn persoonlijke stem voor slechtste film aller tijden. The ABCs of Superheroes is ook gelijk de eerste 0,5* die ik in een anderhalf jaar geef, dus dan moet je het als film toch wel goed voor elkaar hebben gekregen.

Ik kan in ieder geval bevestigen dat deze film een beetje hetzelfde concept volgt als The ABCs of Death. Waar ik die film al relatief vreselijk vond, was het daar vooral de kracht dat elk filmpje door verschillende regisseurs in elkaar is gestoken. Maar hier is het duidelijk dat het steeds dezelfde regisseurs waren.

Maar waar kan ik beginnen? Ik heb 86 minuten gekeken naar teringzooi die in sneltreinen vol stront tegen elkaar aan worden geramd. Ik heb tranen gelaten van het huilen. Huilen om de stortvloed aan mislukte, perverse en puberale grappen die over de kijker heen wordt gesmeten. Ik vond het werkelijk niet om aan te zien.

Leuk dat je 1 of 2x een lekker amateuristische en "grappige" manier hebt bedacht om het superheldengenre in de zeik te nemen, maar deze regisseurs doen het letterlijk 26x. Het is 26x kijken naar een trucje dat in elk verhaal wordt herhaald, met een grote dosis borsten, bloed en wallmart-kostuums.

En ik lieg niet. De regisseurs doen ELKE 26 keer hetzelfde dingetje. Een chaotische parodie waarbij ze 1 of ander puberaal en/of ridicuul figuurtje uit het toilet trekken. En elke keer is het weer niet grappig. En elke keer komt er een naakte vrouw in terug. En elke keer komt er de zogenaamd "leuke" en "grappige" manier van amateurisme in terug.

Maar buiten het concept waarbij de regisseurs (waarschijnlijk & hopelijk) expres überslechte effecten toepassen en ridicule superheldenkostuums en concepten terug laten keren, ziet dit er op geen enkel gebied uit. Visueel is het echt een ramp. Iets waar Stephen Sommers nog van gaat huilen.

De editing is echt fataal. Zelden zulke onkunde gezien. De cinematografie is afwezig, maar echt compleet afwezig. Het acteerwerk is op een paar cameo's na (van waaronder de slechtste actrice ooit: Ling!), voornamelijk gedaan door acteurs die waarschijnlijk uit 1 of ander hol zijn gehaald. Het lijkt bijna alsof ze er onder dwang staan. Het lijkt er voor de rest ook op dat de regisseurs er zelf niet zo veel zin meer in hadden en daarom het resultaat zo afgeraffeld mogelijk in elkaar hebben gestoken.

Voor de rest is die tragische focus op nudity en het zo veel mogelijk voor lul zetten van het superheldengenre vooral een grap. De enige die de regisseurs hier belachelijk maken zijn hun eigen talenten en carrière. Seltzer & Friedberg zullen vast in een deuk liggen om deze ellende. Het was ook nog eigenlijk wachten of er nog een (haha grappig) penis-grap ging komen, die er natuurlijk vervolgens ook nog komt.

Het is best een leuk concept, maar de regisseurs herhalen hun trucje 26 keer lang op dezelfde ongrappige manier. Ik heb echt geen enkel goed punt kunnen ontdekken. Alles faalt volledig. Bijzonder dat er nog enkele relatief bekende namen hebben getekend om als cameo langs te komen. Ik las in een review van het festival waar dit heeft gedraaid dat dit de toekomst is voor indie-films? Ik mag het toch niet hopen? Dan heb ik als filmfan de komende jaren nog wat te doorstaan. Dit was namelijk echt vreselijk op elk element dat je je maar kan bedenken.

Met afstand de allerslechtste film die ik ooit heb gezien. Ik heb met veel bloed, zweet en tranen mezelf door deze ellende heen weten te slepen. Misschien is het enige leukere puntje nog dat ik mezelf lekker veel kon verbazen over het feit wat deze regisseurs in het volgende filmpje gingen presenteren met wat ze dit keer niet kunnen doen.

Valt mee.

Natuurlijk steekt dit nergens echt bovenuit, maar echt heel slecht vond ik hem dan ook weer niet. Nog nooit iets van Lautner gezien, vooral omdat de Twilight reeks mij niet echt interesseert. Ik zal hem ooit nog wel eens meepakken op TV denk ik dan.

De film neemt een redelijk aanloopje, waarbij er in de eerste 20 minuten nog niet zo heel veel gebeurd, maar daarna trapt de film in het gaspedaal en gaat de actie en thriller toch wel in een redelijk tempo door. Hierbij is de film geholpen door het lieve koppie van Collins, het redelijke acteerwerk van Lautner en een leuke badguy en tevens Millennium-held Nyqvist.

De actie is snel en ziet er prima uit. Het zorgt er in ieder geval voor dat de film de gehele 106 minuten nergens heel saai aan het worden is. Vooral de schietpartij op het café was een best fijn gezicht. Al had het hier en daar wel wat spectaculairder gemogen. Sommige scenes zoals de dood van de "ouders" van Lautner mochten wel een tikkeltje harder maar dat kan dan weer aan mij liggen.

Waar de film vooral een beetje in faalt is dat Lautner in het tweede deel van de film iets te stoer en arrogant doet. De dialogen verslappen wat en veranderen in wat standaard regeltjes en de actieclichés komen wat te veel naar voren, terwijl het begin nog wel ergens origineel was.

Een paar schoonheidsfoutjes, hoe komt die vent voorbij de scanner van de trein met een wapen? Waarom reageert er geen hond als Lautner van een glazen plaat bij het station glijdt? Maar het uiteindelijk resultaat is een best vermakelijk tussendoortje die nergens verveelt en met een knappe Collins erbij. Het resultaat is allemaal voldoende voor mij.

Vermakelijk niemendalletje dat ver moet zoeken naar geslaagde plotinsteken, maar deze dan ook weet te verhullen tot het einde. Spijtig is de hoofdrol van Ava Cantrell, die niet geheel overtuigend in de huid kruipt van een manipulatieve tiener en ook niet echt leiding lijkt te ontvangen van regisseuse Melissa Vitello. Aan de ene kant moet ze overstag gaan als verleidelijke jonge vrouw; in de volgende scène is het weer overduidelijk een kind. Het verhaal zelf is gelukkig best boeiend en de ontluikende chemie tussen de twee jonge castleden is degelijk, maar heel extravagant is Abigail verder niet. Spanning, slimme psychologie of ruw geweld zit er niet tussen, waardoor dit project gedoemd is om in de onbekendheid te blijven hangen.

Regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett staken gezamenlijk hun medewerking met de Scream-reeks en krikken hun niveau weer omhoog met diens nieuwste horrorfilm. Abigail bevat een typerend geheel waarbij de boel om de zoveel tijd kantelt, zodat de onvoorspelbaarheid boven water blijft hangen. Jammerlijk is inderdaad dat de marketing van de film het inhoudelijke concept de das om doet, maar het zit de fun verder gelukkig niet in de weg. Bettinelli-Olpin en Gillett profiteren van een aantal uitstekende acteerprestaties, waartussen Melissa Barrera, Dan Stevens en Kevin Durand specifiek opvallen. Alisha Weir doet het ook bovengemiddeld, maar kijkt iets te vaak alsof ze (vergeef me de wat grove woordkeuze) stoned is. Angus Cloud is daarnaast tevens zeker op dreef, maar verlaat het toneel te vroeg om zich te kunnen meten met de overige namen. De horror komt opvallend bloederig uit de hoek, maar de spanningsopbouw daarentegen werkt wat minder. Nergens weet het gebeuren zich te ontpoppen tot een ware nagelbijter en sommige moorden zijn veel te onopvallend, maar uiteindelijk bleek Abigail een zeer onderhoudend popcornfilmpje te zijn. Absoluut geen spijt van mijn vroege bioscoopbezoek en de niet-veeleisende liefhebber zal hier hoogstwaarschijnlijk van smullen.

Tweede Price.

Jammer, maar dit vond ik toch wel behoorlijk tegenvallen uiteindelijk. Ik had eigenlijk redelijke verwachtingen vanwege Price zelf, maar ook het verhaal over de Bijbelse plagen sprak me best wel aan, alleen is hier niet maximaal mee gewerkt.

Het verhaal levert genoeg leuke en lollige scenes op, sowieso spreekt dat me wel aan. Hiermee krijg je dus best originele moorden rondom de film, waarmee je aandacht dus wel redelijk gefocused is op de film zelf. Helaas was het dan wel weer een geval van wachten op de volgende.

De schurken konden me wat mij betreft gestolen worden, Price weet eigenlijk niet heel erg te overtuigen omdat hij er simpelweg zo simpel uitziet. Zijn stem blijft legendarisch, maar zijn mooie stem blijft vrij beperkt. Zijn handlanger kon me al helemaal gestolen worden, wat had ze op haar hoofd, een poedel?

Verhaal is interessant, het detective duo zorgt hier en daar voor wel leuke scenes. Helaas is de film zelf gewoon te simpel uitgewerkt en blinkt soms zelfs uit in zijn slordigheid. de touwtjes kan je zien hangen aan de vleermuizen. Pluspunten voor de stem van Price, het verhaal en het dan wel weer krachtige einde.

De herziening rechtvaardigt de zeer ruime voldoende die eerder werd gegeven. About Time is een intelligent, effectief uitgebalanceerd verhaal dat zeer uiteenlopende genres en ideeën wonderschoon bij elkaar brengt. Domhnall Gleeson en Rachel McAdams zijn perfect gecast en delen samen een fijne chemie, het verhaal zit vol met onvoorspelbare en creatief bedachte wendingen en regisseur Richard Curtis houdt de subtiele toonzetting erg goed vast. Zonder twijfel één van de betere romantische dramedy's die de recentere jaren hebben voortgebracht.

Mwa.

Noyce is een regisseur die nooit helemaal in mijn straatje heeft gelegen. Zijn klassiekere films hebben me nooit echt gepakt, maar ook zijn recentere misdaadthriller Above Suspicion laat me redelijk koud. Ik weet niet precies waarom zijn stijl me niet ligt, ik kan ook geen herkenpunten ontdekken, maar tot nu toe bleef het allemaal redelijk koud.

Opvallend aan deze film is dat er behoorlijk wat moeite wordt gedaan om het in de toon te krijgen waarin het zich afspeelt. Grauw, grijs en somber. Alle personages hebben een vervelende persoonlijkheid, accenten worden regelmatig overdreven en als het op het visuele vlak aankomt, zijn er maar weinig zonnige beelden te bekennen. De toonzetting wordt in ieder geval naar meer dan behoren gecommuniceerd.

Jammer genoeg was ik als kijker redelijk snel verkeken op de wereld die hier wordt neergezet. Eenmaal de film steeds duidelijker sprongen maakt om naar de kern van het verhaal toe te gaan begint het allemaal namelijk doorzichtig te worden. Dat veel dingen die serieus bedoelt zijn dan vervolgens wat worden overdreven kan de zaak niet helpen. Tegen de tijd dat de tweede helft aankomt, heeft de film dan ook niet echt iets meer toe te voegen.

Daartegenover staan wel wat aardige toonzettingen, een redelijk competente look en acteerwerk dat nog wel door de mangel kan. Ik kan niet zeggen dat de personages niet opgaan in hun personages, maar eigenlijk vond ik het allemaal wel onoprecht overkomen. Accenten die bijvoorbeeld niet helemaal lukken. Ik krijg de indruk dat veel namen niet echt in hun personages passen.

Ondanks dat mijn kritiek groter lijkt, is het vooral zo dat de film me tijdens de tweede helft niet echt meer mee kon nemen. Het eerste halfuur vond ik best boeiend en dat was geen enkel probleem om doorheen te komen. Eenmaal de film dan wel de kaarten naar voren trekt, wordt het snel minder interessant, en dat is jammer. Film die ik zonder twijfel binnen een halve dag weer kwijt ben.

Vlot.

Dat is de beste omschrijving voor deze productie van Russisch regisseur Bekmambetov. De man heeft toch wel talent als het om visueel gebied gaat. Ook hier weet hij weer een hoop stijlvolle scenes op het scherm te toveren in deze bizarre film.

Nogal een bijzonder verhaal, dat met de titel niet bepaald een echt hoogstandje beloofd. Gelukkig gaat Bekmambetov daar ook niet voor en kiest meer voor de actie. Deze is soms ook mooi vormgegeven en zitten er uitermate spectaculaire scenes in.

Jammer dat het verhaal eigenlijk onzin is en het acteerwerk ook niet altijd even best is. Sommige scenes hadden ook niet echt perse in slowmotion gehoeven de hele tijd, dat begon wel op te vallen. Voor de rest een vlotte Actie/Fantasy. Zitten wel een paar horror elementen in, maar vooral in de vorm van vampiers.

Bijzonder oninteressant vampierenverhaal dat de zaken vanuit een ander perspectief belicht en de snelheid vooral een behoorlijk stuk vertraagd. Abraham's Boys geniet van goed acteerwerk en een sfeervolle omgeving, maar kan met het inhoudelijke vlak op weinig bonuspunten rekenen. Spannend is het geenszins, wel bijzonder lang uitgerekt. Het duurt echt eindeloos voordat er iets noemenswaardigs aan de hand is hier, wat het kijken ervan geen fijne ervaring maakt.

Doelbewust verwarrende en mysterieus in beeld gebrachte film door de Chileens-Spaanse regisseur Alejandro Amenábar, die hiermee duidelijk zijn voorliefde voor plotwendingen voorwaarts zet. De desbetreffende insteek is binnen Abre los Ojos echter dermate vergezocht dat het vooral een geforceerde en ietwat zwakke indruk maakt. De aanloop is niettemin degelijk, ondanks het matige acteerwerk van Eduardo Noriega. Veel zware emoties voelen onoprecht aan en zijn karakterontwikkeling met Penélope Cruz kent weinig hoogtepunten. Bij vlagen gelukkig sfeervol en onvoorspelbaar met een fijn gevoel voor rauwe sfeerzettingen, maar uiteindelijk toch wat teleurstellend.

Best aardig.

Inhoudsloze film puur gericht op het brengen van vermaak. Terry Jones heeft een ruime achtergrond in de entertainmentindustrie, waardoor films als Absolutely Anything vooral op een cash-in lijken. Dat lijkt hij goed te beseffen, want de namen die hierin meespelen zijn niet bepaald onbekend en de productie oogt best duur.

Jammer genoeg is er van die Monty Python-creativiteit niet veel meer over, misschien dat die maffe ideeën dan toch van Terry Gilliam zijn afgekomen. Het concept geeft ruimte voor veel lollige concepten, alleen schiet de film nooit in die hoge versnelling. Visueel ook net wat te makkelijk. Neem bijvoorbeeld het design van de aliens. Toch wat flauwtjes, al past het wel in de toonzetting.

Het is wat flauwe kritiek op een film die verder wel lekker wegkijkt en waar ik weleens om kon lachen. Pegg past goed in dit project. Beckinsale is wat kaler, maar voldoet ook gemakkelijk en Riggle vormt een komische bijrol. Gelukkig dat hij er niet te veel is, anders had zijn excentrieke gedrag de film compleet overgenomen. Hoogstaand of intelligent is Absolutely Anything nergens, wel best degelijk vermaak dat niet te lang doorratelt.

Nieuwe Spaanse horror.

Plaza is ondertussen geen onbekende naam onder de gemiddelde horrorliefhebber. Het is opvallend om te zien hoe hij toch met zijn talenten vooral in Spanje werkzaam is gebleven. The Grandmother is de nieuwe film dit keer. Ik had vooraf gedacht dat het een soort remake was van Lynch's korte film, maar ik denk dat het toch eerder z'n eigen ding is.

Ondanks een aantal sfeervolle momenten weet La Abuela toch niet helemaal waar te maken wat het wel hoopt waar te maken. Ondertussen zijn concepten als deze al een beetje herkauwd. Plaza probeert uit alle macht wat nieuws toe te voegen hieraan, maar zorgt er uiteindelijk vooral voor dat het concept niet meer serieus te nemen is naarmate de finale voorbij komt denderen.

Het acteerwerk is redelijk maar niet noemenswaardig. De film trekt vooral wat sterkere stukjes uit de sfeervollere beelden. Mooi gespeel met licht, ook de timing mag er zeker zijn. Deze scenes zijn schaars, maar de sfeer blijft toch wel aardig hangen. Ik denk eerder dat Plaza zichzelf gewoon in een iets te oud concept heeft gestort want de onderliggende betekenis schreeuwt om iets veel complexers.

Als dramafilm weet er nauwelijks wat gevoel uit te komen. Als horrorfilm zelf komt het gelukkig wel wat verder, maar het duurt even voordat Plaza dit ook echt interessant kan maken. Eenmaal dat gebeurt loopt de film goed, maar de voldoende wordt niettemin keurig voorkomen door een nogal stompzinnig einde waar ik niets mee kan. Origineel, prima, maar dit was gewoon flauw te noemen.

Leuk.

Zo, de laatste fictiefilm van Cameron die ik nog moest zien is nu gezien. Buiten zijn begin heeft Cameron me als regisseur nog nooit teleurgesteld en ook The Abyss valt netjes in het rijtje van films die ik leuk vind. Zijn beste film is dit niet, maar de omstandigheden waarin het gemaakt is mogen zeker iets zijn waar je respect voor moet hebben.

Buiten dat is de film gewoon een sterk geregisseerde en sfeervolle film die voor die tijd uitzonderlijk knap gemaakt is en zijn tijd dan ook ver vooruit is. Ondertussen zijn enkele effecten wat verouderd, maar dat kan je de film zelf moeilijk kwalijk nemen, want de sfeer houdt tot op de dag van vandaag nog steeds stand. Uitstekende regie ook die regelmatig beklemmend uitpakt.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar Harris, Biehn en Mastrantonio doen het ook niet vreselijk. Ik laat het echter met een voldoende achter vanwege de omstandigheden waarin ze het hebben gemaakt. Daarvoor niets anders dan respect. De sets zijn ook heerlijk ingericht en na afloop voelt het aan alsof je zelf onderwater hebt gezeten met de personages.

De film is echter niet altijd interessant en raakt ook onderwerpen aan die het als resultaat wel wat afremmen. De liefde tussen Mastrantonio en Harris bijvoorbeeld en het soms net iets te makkelijk grijpen naar sentiment. De film blijft redelijk veilig en ondanks dat het zeker spannend is soms (die diepe afdaling, brrr..) blijft het te vriendelijk allemaal naar mijn mening. Misschien hoort het erbij, maar ik ben toch wat minder fan.

The Abyss is terecht en verdiend een onderwaterklassieker die je na afloop wel even bijblijft. Er zitten enkele geweldige scenes tussen en Cameron toont zich opnieuw een sterk regisseur. Jammer dat het rondom deze man al een tijd stil is, maar misschien geeft Avatar 2 ons dan eindelijk hetgeen waar we zo lang op hebben moeten wachten.

Leuk.

Niet meteen verwacht, maar wel 1 van de vlottere Amerikaanse komedies. Vaak nogal Amerikaans, maar hier lijkt het stukken beter te werken dan de gemiddelde vulgaire Rogen-komedie. Zo'n film als deze kan ik veel beter waarderen van Rogen-films.

Vooral het acteerwerk is stukken beter en de acteurs lijken in hun rollen iets meer ruimte te krijgen om goed te presteren. Vooral Long maakt daar toch wel dankbaar gebruik van. Niet meteen verwacht, want doorgaans als komiek vind ik hem maar zo-zo, maar hier doet hij het echt leuk.

Ook Hill speelt hier als komedieacteur 1 van zijn betere rollen. Hij is oprecht grappig hier. Als acteur weet ik al van hem dat hij goed is, maar hij kiest toch wel voornamelijk de verkeerde soort komedie. Hier doet hij het stukken leuker. Ook Lively was leuk, een beetje een on-and-off actrice voor mij, maat hier is het een on.

Verhaal is voor de rest best leuk bedacht, ultiem ongeloofwaardig en ridicuul uitgevoerd met nog een slotfase die bijna het toppunt van onrealistische cinema bereikt. Verhaal is dan ook niet al te knap doordacht, maar wel vermakelijk ten top. High-school films gaan er standaard wel goed in, en deze werkt toch wel iets beter.

Oprecht weleens kunnen lachen hier. Wat transparante kritiek op studies, maar deze is niet al te serieus gebracht en kan je ook moeilijk serieus nemen. Het is vooral een vlotte high-school film die weet te vermaken en te boeien. Duurt ook precies zo lang als het zou moeten. Geen minuut langer. Leuk Netflix-tussendoortje.

Oké.

Johnson is zo'n typische regisseur die gedurende zijn carrière vooral middelmaatwerk heeft afgeleverd, maar als hij in zijn eigen sfeer wordt neergeplant krijg je een vermakelijke en charmante film voor de kiezen. In het geval van Johnson lijken dat Britse sfeerzettingen te zijn. Maakte van Avengement een jaar later ook al een leuke film.

Accident Man is ten opzichte van Avengement wat moeilijker en complexer opgezet. Via Adkins wordt er wel degelijk geprobeerd om iets op te bouwen waardoor de film een beetje stuitert tussen karakterontwikkeling en knokactie. Jammer genoeg wordt de ontwikkeling niet helemaal perfect afgerond. Uitgebreide introducties, maar uiteindelijk personages die gewoon van het scherm lijken te verdwijnen (Greene).

Adkins zelf lijkt zich weer helemaal op z'n plek te voelen. Lekker charmant figuur dat een aantal harde trappen uitdeelt. Krijg eindelijk ook weer een film van hem te zien waarin de regisseur eindelijk eens niet nutteloos is. Aardig gemonteerde gevechtjes ondanks dat sommige acteurs ondertussen flink traag zijn geworden. Denk maar aan een White, zijn leeftijd zal die nu vast wel voelen.

Actie is misschien niet helemaal gevarieerd genoeg maar het wordt aardig in beeld gebracht. Het vult de film voor een groot deel aardig op, maar uiteindelijk krijg je toch een voortdurende herhaling van zetten te zien. Veel narratief vanuit Adkins dat bij een vechtpartij uitkomt, maar veel meer dan dat is het uiteindelijk niet. Eerste kwartier laat een film met potentie zien, daarna keert Johnson toch weer terug naar wat simpeler materiaal en als je dat doet had het eerste kwartier niet perse gehoeven.

Kortom, Accident Man doet wat je ervan verwacht. Het tikt bijna moeiteloos een speelduur van 105 minuten weg, maar het schrijfwerk doet ten onder aan het kwalitatieve begin. Aardig acteerwerk, genoeg gekke typetjes, maar uiteindelijk een film die te simpel blijft om al die ideeën eer aan te doen. Voor Adkins is dit gelukkig een film die eens niet compleet brak is en onderaan de stapel ligt. Benieuwd waar zijn carrière heengaat. Kan nog altijd een stevige klap uitdelen.

Onderhoudend en luchtig vervolg waarin Scott Adkins precies op de juiste plek wordt gezet. Regisseursduo George en Harry Kirby vullen Accident Man 2 in met een geslaagde combinatie tussen humor en actie, al neemt dat niet weg dat de boel even op gang moet komen. Het eerste halfuur vormt dan ook vooral een inleiding voor wat komen gaat en die komt minder voor de dag, aangezien de makers moeite lijken te hebben met de opzet van de inhoud. Eenmaal het laatste uur aanbreekt zit je als kijker gelukkig garant voor een doordenderende hoeveelheid knokpartijen, waarin elk gevecht iets nieuws weet te brengen. Accident Man 2 vormt daarmee een geslaagde adrenalinestoot die vooral bevestigt dat Adkins allang klaar is voor het grote werk.

Regisseur Gavin O'Connor heeft duidelijk voeling met de rauwere, grimmigere toonzetting(en) binnen zijn films. Ook The Accountant is erg serieus opgezet. Problematisch is dat niet, maar kent in het geval van deze film niet bijzonder veel meerwaarde. Het interessantste aspect is waarschijnlijk de achtergrond van Ben Affleck oftewel Chris Wolff, die zijn kaarten op overtuigende wijze op tafel plaatst. De bijrollen vertolkt door Anna Kendrick, J.K. Simmons en Joe Bernthal worden evenzeer op goede wijze vertolkt, maar O'Connor geeft ieder lid net te weinig unieke eigenschappen mee om volledig boven water te komen. De actiescenes missen bovendien een degelijke opbouw en strakke afwerking, waardoor ze de middelmaat van het actiegenre nauwelijks ontstijgen. Het verhaaltje zelf zit gelukkig wat beter in elkaar en levert een degelijke plotwending op, maar al bij al mist het complete gebeuren iets te veel uitdieping. Aangezien er een moedige poging wordt gedaan om een aanzienlijke hoeveelheid achtergrond in The Accountant te stoppen is dat kritiekpunt naar mijn inzien niet onterecht. Jammer overigens dat de ultieme schurk zo clichématig wordt neergezet ten opzichte van de protagonisten.

The Accursed is niet veel meer dan een basishorrorfilm over demonische krachten. Een oprechte teleurstelling van Kevin Lewis. Niet dat hij als regisseur veel sterke projecten heeft neergezet, maar een film als Willy's Wonderland kende wel een goede dosis vermaak. Het is duidelijk dat dit voorbeeld Lewis als regisseur op de kaart heeft gezet, want met The Accursed beschikt hij over een aantal toch niet onbekende namen. Jammerlijk genoeg is de film zelf ondermaats te noemen, het voelt erg aan als een regisseur die na een klein succesje meteen dacht dat de volgende film met een wat complexere aard meteen een voltreffer zou zijn. Dit was hier niet het geval. Vooral een erg trage, onzinnige film die net als veel andere soortgelijke horrorfilms vervalt in het feit dat het erg serieus genomen moet worden terwijl het gegeven toch wat sullig is. Suvari speelt daarnaast maar matigjes, maar ook ooit best behoorlijke namen zoals Knapp en Foster maken absoluut geen indruk. Er is absoluut een verhaal dat gehoord wil worden, de presentatie zelf laat alleen te wensen over. De cinematografie mag er soms wezen, spanning wordt er alleen niet mee opgebouwd en zo voelt een film die eigenlijk sfeer hoort te ademen totaal sfeerloos aan. Jammer, maar hopelijk herpakt Lewis zich weer.

Mwa.

Het is niet dat Carrey het nou zo slecht doet, maar de film is gewoon nogal wat flauw. Carrey humor is natuurlijk flauw, maar flauw in en bepaalde manier. De andere grappen en karakters zijn vrij saai, plat en niet grappig.

Carrey tilt zelf de film naar hoger niveau, maar bijvoorbeeld Sean Young speeld ver ondemaats. Veel te geforceerd, vervelend, verkeerd gecast en niet grappig. Zelfs aan het eind niet, terwijl ze daar iets beter was. De grapjes zijn ook soms maar matig.

Maar aan de positieve kant, is het idee best grappig. Carrey doet het wel lollig met zijn elastische gezichtsbewegingen. Visueel niet zo mooi, maar de haaienscene was wel leuk gedaan. Kan het niet hoger maken

De passie en motivatie kan Frans-Marokkaanse Regisseur Talal Selhami niet ontzegd worden, want Achoura neemt behoorlijk wat hooi op z'n vork. Voor iemand die pas aan zijn derde film begint met een gat van 8 jaar sinds het vorige project is dat best bewonderenswaardig te noemen, maar het eindresultaat zit zo vol met allerlei concepten en ideeën dat het vooral aanvoelt als een erg rommelig gebeuren. Zo wordt er vaak gewisseld met tijdlijnen en beperkt Selhami zich niet tot een enkel horrorconcept. Dat wat wordt uitgevoerd ziet er enthousiast en degelijk uit, maar het hoge tempo weerhoudt Achoura ervan spannend uit de hoek te komen. Bovendien slaagt er geen enkel personage in om zich onderscheidend van de ander op te stellen en moet Selhami zich tot extreme achtergrondverhalen wenden om ze enigszins van kleur te voorzien. De ietwat statische regie laat het verhaal en concept voornamelijk het woord doen waardoor het niet bepaald een sterke regiestempel kan weergeven, maar taai is de film allerminst. Een wat overzichtelijker en minder bomvol script kan voor een eventueel volgende project grote wonderen verrichten.

Prima.

Prima NL over een toch wel zorgelijk onderwerp in onze maatschappij. Alleen dit keer door een kind wat de toon soms wel zet. Jammer dat het echte emotioneel lijden van de hoofdpersonages niet echt overkomt, en dat is het vervelende weer.

Obbeek is enthousiast bezig en speelt letterlijk iedereen eruit. Jammer dat ze dit niet meer ergens kon herhalen. Verkooijen doet het eigenlijk ook niet verkeerd. De film heeft ene heftig onderwerp maar is minder heftig gebracht.

Richting het einde is het wel wat emotioneler, jammer dat de emoties in het middenstuk niet echt overkomen. Voor de rest is het een lieve film die voor kinderen wel leuk zal zijn. Kan niet zeggen dat dit het beste van het beste is, maar ja.

Als regisseur is Tyler Perry niet bepaald het meest innemende figuur binnen de business, maar als scenarist toont hij zijn kwaliteiten echter wel. Acrimony is (hopelijk) het resultaat als je Perry even wegneemt van zijn Madea-films. Een genuanceerde blik op het leven van een man en vrouw, ieder met zijn of haar eigen problemen. Het knappe van de film is dat een discussie daadwerkelijk mogelijk wordt gemaakt omdat er in het midden wordt gelaten wie het echte slachtoffer is. Als je het me persoonlijk vraagt is het de verkeerde instelling om in Acrimony een kant te kiezen, aangezien ze allebei bijzonder grote fouten maken. De opvoering van druk en de vordering van het verhaal maken de 120 minuten amper tot een lange zit. Het gaat echter mis in de finale, waar Perry wat te nadrukkelijk naar sensatie opzoek gaat. Verder een degelijke en vooral boeiende dramathriller die de kijker genoeg aanzet tot denken. Lyriq Bent acteert overigens uitstekend.