Opinions

Hm.

Beetje de voorganger van Mamma Mia maar dan voller, serieuzer en vooral slordiger. Mamma Mia heeft ook een totaal andere omgeving, wat mij betreft de juiste voor dit soort films. Een serieus, soms politiek drama verbinden met een overdaad aan liedjes. Wat mij betreft 1 van de meest dubieuze combinaties.

Taymor maakt er ook regelmatig een behoorlijk potje van. Ze wil zo veel mogelijk nummers van The Beatles in de film stoppen, waardoor de film vol en rommelig aanvoelt. Sommige nummers hadden niet gehoeven, en verschijnen op compleet willekeurige momenten. De film krijgt hierdoor een geforceerd gevoel.

Er worden pogingen gedaan om de karakters uit te diepen, door ze meerdere interesses te geven. Maar Taymor slaagt er niet in om van de karakters iets memorabels te maken. Platte personages, een exacte herhaling van andere personages en koppels eigenlijk. Ik zie niets unieks in de hoofdpersonages.

Visueel wordt er na 50 minuten op los geëxperimenteerd, waardoor de film naar een hoger niveau springt. Sommige experimenten pakken extreem slecht uit, sommige zijn dan weer heel mooi. Op een gegeven moment geeft Taymor de film over aan de artistieke beelden en vanaf dat moment gaat de film een eigen smoel krijgen.

Zodra de protesten ook beginnen in te breken begint de film beter te worden, maar in zijn algemeenheid heeft de film te veel personages. Dat kan Taymor niet aan, want er worden er heel veel verwaarloosd. Sommige krijgen zelfs enkel een liedje, een intro en een plek waar ze mogen staan en dan mogen ze weer thuis aan het bier zitten.

De liedjes zelf zijn ook niet zo indrukwekkend. De timing is bijna waardeloos, de teksten zijn al eerder geschreven want ja, The Beatles, en ze zijn vaak hetzelfde qua uitvoering. Subtiele, rustige nummers. Niks luchtigs of vrolijks eigenlijk. Het gaat op den duur wat vervelen. Ik tel maar 2 nummers die iets anders waren dan de rest. Revolution en It Won't be Long

Met dank aan goede acteurs en soms geslaagde experimenten werkt de film zichzelf naar een hoger niveau, maar ontkomt niet aan de rommel waar de film zichzelf vanaf het begin in liet vallen. Hierdoor is het als geheel matig. Ik verwachtte trouwens vooraf een tijdreisverhaal, geen idee waarom.

Een schokkende en uiterst bizarre registratie van regisseur en regisseuse Joshua Oppenheimer en Christine Cynn, met een inhoud zo absurd dat het ongelooflijk is om je te bedenken dat dit echt is gebeurd. Gedurende 1965 en 1966 vonden er massamoorden plaats in Indonesië om de communistische partij genaamd PKI (evenals een hoop andere groeperingen) voor goed uit de weg te ruimen, waar in deze documentaire specifiek de daders vol trots op terugkijken. Zij zijn dan ook de groep waar Oppenheimer en Cynn zich op focussen, ook al was dit oorspronkelijk niet de bedoeling. Het was namelijk wel de bedoeling om juist de slachtoffers een platform te geven, maar voortdurende arrestaties gooiden roet in het eten voor het regieduo. Hierop kreeg de inhoud een omkeer en dat zorgde voor een haast surrealistisch eindresultaat. Met trots in de ogen en een lach op het gezicht worden toentertijdse moorden gereconstrueerd door de daders, waar zelfs demonstraties tussen zitten van kinderen en baby's die gewelddadig om het leven worden gebracht. Een regelmatig indringend en verontrustend beeld wordt met groots gemak neergezet, maar een totale speelduur van 167 minuten is aan de veel te lange kant, zeker aangezien er een gebrek aan duidelijke structuur en opdeling is. Niettemin een erg belangrijke en unieke documentairefilm.

Jackass Park.

Wel een aardige film die in de categorie Jackass valt met de wat oudere maar nog wel acceptabele Knoxville in de hoofdrol. Ook Pontius is weer van de partij, (je weet wel, party boy van de andere 3 Jackass films). Al is hij ook weer een dagje ouder geworden.

De film is zoals verwacht weer lekker vlot en er zit hier en daar een goede stunt bij voor een paar lachjes. Ze weten er soms weer een behoorlijke bende van te maken, maar het idee wordt ook eigenlijk niet echt maximaal gebruikt. Wat meer stunts waren namelijk ook meer dan welkom geweest, hier is ook daadwerkelijk meer verhaal in gestopt dat niet echt bij het imago van Knoxville past.

De Jonge Worthington-Cox doet haar best en komt redelijk overtuigend over. Maar als ze probeert te lachen valt ze heel erg door de mand. Het karakter van Pontius is vaak wel iets aan de (te) flauwe kant. Hier en daar valt er voor mij wel wat te lachen. Blijft wel mijn ding, die Jackass.

Visueel ziet het er vuil uit, dat ook de bedoeling is. Er hadden wel wat meer kleuren in gemogen, maar ja, misschien was de film dan heel anders geworden. Wel mee vermaakt en de film is vlot genoeg om te blijven boeien.

Redelijk.

Ad Astra is zonder twijfel een erg knappe film op het visuele vlak. Dit visuele spektakel heeft namelijk duidelijk tijd gespendeerd om het resultaat er zo echt mogelijk uit te laten zien, ook al is dat wat er wordt getoond best vergezocht. Michael Bay mag dan niet de meest subtiele regisseur zijn, z'n effecten zijn waanzinnig knap, en Gray zit hier op hetzelfde niveau.

Wat opvalt aan de film is dat ze ook echt hebben geprobeerd om het meeste uit zijn lead te halen. Pitt speelt hier weer een van zijn betere rollen sinds tijden, waarbij hij zowat alleen maar luie, ongemotiveerde rollen aannam. Gray dwingt Pitt hier om zijn emoties op oprechte manier uit te oefenen, en dat blijkt een geslaagde poging te zijn. Pitt is echter daarmee meteen ook de enige die daarin slaagt.

Jones bijvoorbeeld haalt bij lange na niet het niveau dat hij vroeger speelde, maar ook Tyler, Negga en Ortiz stellen teleur in rollen die deze namen ook niet echt uit kunnen dagen. Gray focust zich namelijk zowat uitsluitend op het personage van Pitt, maar vergeet daarbij ook om de bijpersonages uit te diepen, en die zijn net als het personage van Pitt van essentieel belang bij het vertellen van een goed verhaal.

Ondanks dat de film er visueel perfect uitziet kan het zijn actiescenes niet echt goed inzetten. Gray creëert wel een streling voor het oog, maar kan het niet bij de kijker qua voeling overbrengen, waardoor je vooral met een gevoel zit dat wat je ziet wel mooi is, maar je tegelijkertijd ook koud laat. Het camerawerk en de geluidstechniek weten Ad Astra onvoldoende te ondersteunen waardoor je toch wat afstandelijk ervaart wat er allemaal langs roetsjt.

Het is geen slechte film, maar ook geen film die een briljant verhaal vertelt of weet te verrassen. De film werkt zich naar een richting toe die uiteindelijk alleen maar kort wordt aangeraakt, waardoor het hele avonturengevoel best nutteloos voelt. Daarnaast vond ik de vele erg intieme scenes met Pitt gecombineerd met redelijk gedetailleerde en bizarre actiescenes niet altijd een lekker gevoel achterlaten op het menselijke smaakvermogen. Ad Astra is daarmee een half geslaagde film, die er te goed uitziet voor een onvoldoende, maar niet genoeg kan includeren om deze 3,0* naar een ruime voldoende te trekken.

Regisseur Stefano Sollima keert weer terug naar zijn eigen authentieke omgeving met een nieuwe misdaadfilm, maar had dat wellicht beter niet moeten doen. En als hij zich toch genoodzaakt voelde om weer een Italiaans verhaal te vertellen, dan had hij Adagio beter links kunnen laten liggen. Er gebeurt binnen deze wereld amper iets, als kijker moet je van geluk spreken dat er drie kogels uit verschillende handwapens komen elke 60 minuten, want dan gebeurt er tenminste nog wat. Pierfrancesco Favino en Toni Servillo acteren uitstekend en de visuele vormgeving oogt zeer professioneel, maar Adagio is vooral een uiterst traag, saai en uitgerekt eindresultaat. Zonder twijfel Sollima's minste film.

Ultra bizar.

Het zijn niet meteen mijn soort films dit. Alhoewel het splattergenre me behoorlijk aanspreekt, ben ik wat minder van dit soort warrige films. Maar gelukkig zorgen enkele zaken ervoor dat dit net ietsje beter uit te zitten is dan de algemene film.

Alleen deze film doet iets wat ik keer op keer niet snap waarom dit soort films dit blijven doen. En dat is dat het verhaal zichzelf echt een stuk te serieus neemt. Pas geleden had ik hetzelfde gevoel met Tokyo Gore Police. Een leuke splatter, maar neemt zichzelf te serieus. Alhoewel ik bij TGP ook gewoon de loop suf vond.

Deze film heeft daarom ook saaie stukken. Zowat elk stuk zonder bizar geweld is niet erg interessant. De dialogen zijn inderdaad wat slap en niet interessant. Het is elke keer gewoon wachten tot "Adam Chaplin" gewoon weer helemaal losgaat met zijn stompen, schoppen en slaan.

Want op het gebied van splatter schiet deze film echt volledig raak. Enkele ronduit geweldige kills die zo ver over-the-top gaan dat het gewoon hilarisch is. Vooral de heerlijke finale is gewoon puur genieten. Echt hilarisch gewoon, heb echt kunnen lachen.

Acteerwerk is niks memorabels. De meeste personen kan je niet eens zien en spreken met een filtertje in hun stem. Op acteerwerk kan ik weinig beoordelen. Visueel is het wel leuk. Super rauw en kleurrijk. Het rondvliegende bloed is lekker rood en vlot.

Make-up en designs ook best grappig. Het camerawerk tijdens de kills is ook grappig. Het is allemaal een beetje stripachtig en zo dus ook de loop. Het lijkt in het algemeen op een stripboek. Soms gave kleurtjes, interessante sets en een rauwe, prima look. Wel breekt het door dat er niet heel veel budget inzit.

Maar de finale doet het hem wel echt. Een hilarisch bloedbad en daarmee is de film met een knaller compleet. Het is soms gewoonweg hilarisch. De kills zijn over-the-top en de bijebehorende effectjes tijdens de splatter zien er wel geinig uit.

Ik heb best genoten. Niet altijd even interessant maar het bied genoeg vermaak voor fans van gore.

Netflix.

The Adam Project wil graag een film zijn die zowel de kinderen als de volwassenen aanspreekt. Die balans wil alleen niet zo lukken omdat de film in beide kanten weleens wil doordraven. Soms zitten er stukjes in die alleen volwassenen waarschijnlijk door zullen hebben, anderzijds zitten er ook uitermate kinderachtige momenten tussen.

Shawn Levy is ondertussen een veilige regisseur geworden. Ondertussen vind ik hem beter als hij een concept mag verfilmen dat hem de ruimte geeft om lekker uit te pakken. Nadat Free Guy uitkwam en redelijk succes wist te bieden was het enkel een kwestie van tijd voordat Levy de volgende grotere actiefilm mocht maken. Echter was het wel voor Netflix, dus dat neemt al wat gas en verwachtingen terug. Achteraf blijkt het ook niet zo heel goed te zijn en zijn de verwachtingen keurig netjes vervuld. Dat is natuurlijk geen compliment.

Reynolds doet waarvoor hij gemaakt is, alleen dit keer met iets meer sentiment. Dat weet opvallend goed te werken. Hij en Garner doen het best sterk in rollen die hen niet eens zo heel veel ruimte bieden. In de eerste helft weet Levy het sentiment erg sterk te vermengen met de film. Naarmate de tweede helft echter volgt, verdwijnen het vermaak en sterke balans wat uit beeld.

De effecten zijn knap, maar de actiescenes flowen niet zo lekker. Centraal staat een redelijk complex onderwerp, maar deze wordt nauwelijks uitgewerkt. Soms wordt er genoemd wat de gevolgen kunnen zijn, verder gaan ze er allemaal maar onverantwoord mee om. Daarnaast weet de film nooit echt een nostalgisch gevoel te creëren van de kindertijd en is er maar weinig echt plezier om te beleven tijdens de film. Het komt nergens lekker los omdat de humor uiteindelijk gewoon niet meer aanslaat gedurende het wat bombastischere tweede stuk.

Het is eigenlijk een nogal typerend werkje voor Netflix. Ik probeer het goede van deze dienst in te zien ten alle tijden, maar zodra ze constant dit soort middelmaatwerk afleveren houdt het wel zo'n beetje op. Ik had liever gezien dat deze film het verhaal zelf wat beter had uitgewerkt, want uiteindelijk kan het niet meer op actie en humor leunen, en dat is een groot gemis.

Jonze.

Uit een tijd waarin hij serieus goede concepten wist neer te zetten, alleen in tegenstelling tot Being John Malkovich een stuk minder te bekoren. Waarschijnlijk omdat Adaptation wat minder gebruik maakt van sciencefiction-elementen en eigenlijk een intelligent maar wat regulierder verhaal naar voren brengt.

Cage mag de hoofdrol vertolken in een film die waarschijnlijk door velen wordt beschouwd als één van zijn beste films. Ik vind alleen dat de meeste concurrentie die hij kent vanuit zichzelf vooral binnen de tijd van nu zit. Vroeger was hij wat minder zorgvuldig met zijn rollen, maar daardoor komt deze film er wel positief uit. Zijn acteerwerk is redelijk, al blijft het allemaal nog wat onzekertjes.

De overige personages interesseren wat minder maar staan er wel, waar ik zelf vooral tegenaan liep is de beperkte kwaliteit op audiovisueel niveau. Soms wat interessante montage, verder een film die vooral een remmend effect kent. Het past aan de ene kant wel bij het concept, maar wetende dat Jonze behoorlijk wat creativiteit kent op regievlak komt deze film vooral teleurstellend over.

Verhaal is sterk maar het is toch het presentatiegebrek dat het niet helemaal lekker uit de verf laat komen. Degelijk acteerwerk, meerdere verrassingen en een goed lopende lijn, maar geen film die een echt absorberend effect kent. Er wordt geen moment echt uitgenodigd tot empathie of andere emotie, en dat is wat mij betreft een cruciaal element dat ontbreekt.

Minder geslaagd vervolg op een best vermakelijke voorganger. Ik denk vooral dat de sfeerzetting niet zo ideaal wordt doorgezet met de introductie van dat zomerkamp. Het personage van Juliá wordt wat meer naar de achtergrond getrokken terwijl Ricci meer op de voorgrond wordt gezet. Het is daarom, ondanks dat beide films hetzelfde concept kennen, een film die een heel ander perspectief in kaart brengt. Dat pakt best entertainend uit, maar na enige tijd is de lol ervanaf. Bijzonder grappig is de film namelijk niet, al die karikaturen werken niet voor een speelduur van 94 minuten. Daarnaast worden de veelbelovende concepten zoals het landhuis een aanzienlijk stuk minder in beeld gebracht en komt het jolige zomerkamp niet overeen met de stijlelementen van het concept. Sonnenfeld weet best aardig wat vermaak is, maar na enige tijd houdt het wel op. De kinderachtige finale brengt het schouwspel daarnaast niet tot een sterk einde.

Sonnenfield.

Toch wel een naam die zich duidelijk meer op plezierige kijkervaringen heeft gericht dan op serieuze films. Met een flink budget en een grote stoot aan bronmateriaal blijft hij zijn films vaak met dezelfde stijl maken. En dat is een beetje vreemd, eigenaardig maar vooral vermakelijk. Deze film is daar niet echt anders in.

Als kind vond ik het geweldig om enge decoraties enzovoort te zien, maar dit soort films zijn verder wel langs me heen gegaan. Vaak, als ik die dan op de dag van vandaag nog een keer kijk, herleef ik een deel van mijn kindertijd weer. Met deze film was dat ook van toepassing, al vond ik het allemaal hier net wat irritanter en excentrieker, dat bovendien de sfeerzetting alleen maar platdrukt.

Voor mij is het probleem vooral dat je een hele dosis aan interessante figuurtjes hebt, maar er vervolgens geen enkele echt kan laten uitblinken. Uiteraard hebben ze allemaal hun eigen gaven, maar zelden worden deze echt leuk ingezet. Het is het verhaal zelf, dat een beduidend stuk dunner (maar wel erg leuk) is, die het gebeuren een beetje uittekent.

Daarbij horen vele lollige effecten, erg leuke make-up en vooral knappe decoratie bij. Ze doen wel hun best om er een echt eigen wereld van te maken en daar slaan ze lekker ver in door. De gezonde dosis aan lekker lompe en kinderachtige humor weet daar ook aan bij te dragen. Ik heb me in ieder geval voor de hele speelduur geen seconde lang verveeld. Had alleen wel graag meer ruimte willen zien voor de griezelige sfeer zelf.

Verbijsterende film over (een matig acterende) Sharon Leal die zichzelf steeds dieper in de problemen werkt en daar altijd andere mensen de schuld van geeft. Regisseur Bille Woodruff doet desondanks (tevergeefs) vaak een poging om van haar een enigszins empathisch figuur te maken, maar komt niet verder dan allerlei onzin en een slappe insteek om haar vervelende en impulsieve gedrag te verklaren. In ieder geval blijft het opvallend hoe dwaas dit soort erotische dramafilms voor de dag kunnen komen. De personages gedragen zich als verwende krengen of engerds die het vervolgens toch voor elkaar krijgen om elkaar in bed te krijgen, ik zat er als kijker geregeld met afgrijzen naar te kijken. Daarbij komt nog het ondermaatse acteerwerk (enkel Boris Kodjoe lijkt over enig talent te beschikken), de overdreven geschoten romantiek en de zweverige regie die geen enkele grip op het geheel krijgt. Addicted is een film over verdorven mensen die als volwassen individuen een compleet onvermogen hebben om na te denken en normale keuzes te maken. Dat deze nonsens naar 105 minuten gerekt moest worden is bizar te noemen.

Regisseur Abel Ferrara mag Lili Taylor op zijn blote knieën bedanken voor het deels redden van zijn film. Ze vormt namelijk een bijzonder volwassen en charmante verschijning die de film eenvoudig op sleeptouw kan nemen. Ferrara zelf voegt daar een symbolische link tussen vampirisme en drugsverslaving aan toe, maar erg intelligent wordt dat nergens uitgestippeld. In principe werkt het vooral als een grappige puzzel in het achterhoofd binnen een verhaal dat redelijk braafjes de vampierenclichés afwandelt. De finale pakt wat beter uit, maar verveling slaat vroeg toe eenmaal het wel duidelijk is dat het allemaal niet bijzonder onvoorspelbaar wordt uitgewerkt. De zwartwit-fotografie levert links en rechts scherpe en mooie beelden op, maar voegt uiteindelijk niet veel toe aan de rauwe toonzetting. Tegen de slotscene aan was de film me min of meer kwijt, maar uiteindelijk vormt het redelijk stof tot nadenken, al is het maar uit mijn eigen initiatief.

Nederlandse standaard.

Bijzonder om te zien dat de regisseur een deelnemer was van Foute Vrienden, dus je zou denken dat hij wellicht wat van zijn inspiratie daarvandaan haalt als hij een film regisseert. Dit is echter een dramafilm van het puurste soort, dat wil zeggen dat het met de gebruikelijke formule komt die wat hoop en verdorvenheid plaatst (en niks van Foute Vrienden).

In ieder geval is het acteerwerk weer ondermaats. De namen zijn niet onbekend en hebben aardige rollen gespeeld, maar het blijven toch de dialogen die ze op een niet-realistische manier overbrengen. Soms vraag ik me af of dit aan mij ligt of aan de film, maar ik krijg totaal niet het idee dat mensen zich zoals deze jongens gedragen. Breekt ook direct af aan de ervaring.

Dat geforceerde sausje dat boven de film hangt betekent meteen ook zijn ondergang, want de film voelt nooit "echt" aan. Heel veel Nederlandse films delen hetzelfde probleem, hopelijk gaan ze er ook daadwerkelijk een keer van leren. Amerikaanse (sentimentele) dialogen overnemen pakt namelijk hopeloos uit. Daarmee genoeg over dit punt.

Verder kijkt de film namelijk best aardig weg en vermaakt van begin tot eind. Van Rees weet heel goed op de luchtige toon te spelen waardoor de film nooit vermoeiend wordt. Genoeg grappen en grollen te bekennen en een film die nooit onnodig irritant is met platte, seksuele humor. Toch een element dat te vaak in Nederlandse films voorkomt wat mij betreft zonder daadwerkelijk wat toe te voegen.

Het is niet bepaald beter of slechter dan de gemiddelde Hollandse filmstandaard. Nee, Adios Amigos plant zich keurig in het midden. Ze kunnen uiteraard beter en hopelijk de volgende keer ook wat minder gespeeld, maar vergeleken met wat andere baggerfilms die uitkomen van eigen bodem is dit nog wel te doen. Gelukkig.

Unieke dramafilm met twee bijzonder overtuigende hoofdrollen. Regisseur Fabrice du Welz levert met Adoration wederom een bijzondere film af die het moet hebben van de algemene atmosfeer. Er wordt met relatief beperkte middelen namelijk een fijne impressie ontwikkelt die de hele film lang aanhoudt. Het compenseert in redelijke mate het gebrek aan spanning en audiovisuele afwerking, want Du Welz had links en rechts veel meer mogen aanvangen met de geluidsopmaak. De avonturen die de kinderen meemaken wisselen daarnaast in kwaliteit, maar dat neemt niet weg dat het voortdurend onvoorspelbaar blijft en de speelduur geen moment te lang aanvoelt. Du Welz is toch een regisseur die een bepaalde mate van creativiteit vereist om zijn projecten te laten lopen, maar als hij de ruimte krijgt komt er altijd wel een zekere mate van kwaliteit uit.

Vergezochte, maar creatieve horrorfilm waarin regisseur Casper Kelly in hoog tempo allerlei fijne ideeën op de kijker afvuurt. De bijna constante drang naar originaliteit levert voortdurend een inslag op die interessant en lollig voor de dag komt, ook al zijn sommige momenten er wel erg geforceerd tussengewerkt. Uiteraard allemaal met een wat lange aanloop en weinig beklijvende personages, maar toch vormt Adult Swim Yule Log een fijne balans tussen humor, horror en sciencefiction. Naar de finale toe wordt het allemaal wat rommeliger, maar ook dat wordt met genoeg charme en eigenzinnigheid gebracht om niet te vervelen.

Ietwat teleurstellend vervolg op een redelijk verfrissend eerste deel, waarin regisseur Casper Kelly optimaal geniet van zijn creatieve vrijheid. Het levert niet altijd de mooiste visuele effecten op en ook dit tweede deel kampt met een aantal te nadrukkelijk geforceerde pogingen tot originaliteit, maar het vermaakt zeker tijdens de finale erg goed. Toch neemt het begin evenals het middenstuk meer de vorm aan van een soort parodiefilm, in dit geval de Hallmark-films. Helaas neemt daarbinnen het romancegebeuren een boel tijd in beslag en duurt het veel te lang voordat het allemaal loskomt. Erg grappig of boeiend zijn de personages namelijk niet, maar de uiteindelijke afloop biedt een boel grove moorden, lollige ideeën en veel rondvliegende boomstronken.

Oké.

Mottola hoort overduidelijk binnen dit genre thuis. Heb al meerdere komedies van hem gezien en je kan duidelijk zien dat hij zijn hart op dat gebied heeft liggen. Soms gebruikt hij daarbij een vulgaire, luide vorm van komedie. Deze film is daarin juist anders. Tot mijn grote verbazing was het namelijk veel rustiger en trager te noemen.

Eisenberg was een goede keuze om de hoofdrol te vertolken. Past met zijn postuur echt precies in dit koppie. Stewart is daar tegenover ook zeker niet slecht, al miste ik van haar vooral wat expressie. Het zal ook niet de eerste keer zijn dat een medegebruiker dat stelt, maar regelmatig kreeg ik het gevoel dat ze gewoon totaal geen zin had om de productie te volbrengen.

De setting is leuk en meerdere grappen slaan aan door de redelijk droge manier van het afleveren ervan. Ook voelt de film weleens herkenbaar aan waardoor je om de ongemakkelijkheid van de situatie moet lachen. Wel jammer dat de film veel steunt op typetjes. Eigenlijk speelt iedereen buiten het koppeltje om een echt type, en als de film dan probeert om die wat meer vorm te geven faalt het omdat je je er maar moeilijk mee kan inleven.

Ik vond het al bij al een beetje jammer dat de regie niet echt een frisse toon kan aanleveren bij het geheel, want het doet best fris en nieuw aan. Alsof je naar een film kijkt die echt wat te vertellen heeft, maar het probleem is dan vooral dat het allemaal erg naturel in beeld wordt gebracht. Misschien is dat intentioneel, maar het kwam toch vooral wat te gemakkelijk op me over.

Vermakelijk en vlot. Wat mij betreft makkelijk één van de betere komedies die Amerika te bieden heeft. Het jammere is dat de regie visueel wat achterblijft en dat de film iets te zoet is hier en daar, maar het kijkt goed weg waardoor de relatief lange speelduur van 109 minuten nooit wordt gevoeld. Lang voor dit soort verhalen dan, uiteraard had het ook een Apatow-speelduur kunnen hebben natuurlijk.

Typische Columbus.

Een echte crowdpleaser is hij als regisseur. Kiest voortdurend projecten uit die best makkelijk uit te voeren zijn, en Adventures in Babysitting is daar niet echt anders in. Met een beetje meer sentiment en een langere speelduur was het zelfs zo een film geweest die door Spielberg zelf gemaakt had kunnen zijn. Die had het overigens waarschijnlijk wel beter gedaan.

Deze film is avontuurlijk van karakter met wat ongemakkelijke humor tussendoor. De acteurs zijn niet vaak in staat om hun lijnen echt overtuigend af te leveren. Ik kreeg nooit veel sympathie voor de personages, eerder voor Levels die een kleine bijrol speelt. Dat personage kon ik daadwerkelijk aannemen als iemand die niet uit een stripboek is weggelopen. Toch moet ik wel zeggen dat ze er allemaal in slagen om de film vermakelijk te houden.

Genoeg gebeurtenissen en een gezond tempo maken deze film ideaal voer om eens een oudere filmtijd te herleven of gezellig met de familie op de bank te zitten. Toen ik nog klein was had het me niet zoveel uitgemaakt of een film oud was of niet, dus ik denk dat films als deze die genoeg te bieden hebben om niet saai te worden er makkelijk ingaan voor zo'n avond. Meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen. Vermakelijk, prima te kijken, maar nergens hoogstaand.

Discovery Channel.

Het zet toch wel redelijk de toon van de gemiddelde kwaliteit dat dit kanaal te bieden heeft. Ik weet in ieder gevak dat ze een hoop series hebben waar ze dezelfde sterren voor gebruiken. Uiteindelijk worden die sterren te oud en gaan in hun eigen films spelen, maar Adventures in Babysitting laat vooral zien wat ze nu in de aanbieding hebben.

Briljant is het nieuwe volk alleen niet. Zolang ze kunnen zingen en dansen zit het wel goed, moeten ze gedacht hebben, want ik verbaasde me behoorlijk over het complete gebrek aan charme vanuit de cast. Vroeger hadden dit soort mensen wel een zeker iets, maar dat wordt met Adventures in Babysitting vooral doodgemept. Totaal geen nostalgie of hoogtepunten te bekennen maar ook gewoon saaie persoonlijkheden.

Daartegenover zit een film die een duidelijk doel en eindpunt kent en de humor prima met avontuurlijker gedoe weet af te wisselen. In principe heeft de film steun en een balans, maar vervolgens ontbreekt het aan plezier. Het origineel kan ik me voor de geest halen als een plezierige kijkervaring, daarvan is in deze film vrijwel niets te merken. En het heeft alles te maken met het uitermate simpele en veilige script.

De balans mag er dan wel zijn, het complete gebrek aan verrassing gecombineerd met weinig gemotiveerde regie doen de film de das om. Schultz moet wel gedacht hebben dat films als deze hem makkelijk geld in het laatje brengen, want ik krijg nooit het idee alsof hier maar enige vorm van moeite in is gegaan. Jammer, want in de jaren '80 begon het bij iets leuks.

Goed.

Terry Gilliam in zijn duidelijk beste periode. Ook deze film is daar een leuk bewijsje van. Ik zie hem dan ook liever echt volop fantasierijke films maken dan wat reëlere films. Dat zorgt toch wel voor de leukste resultaten, en de losbandigheid en lekker gestoorde sfeer van deze film zorgen ervoor dat het moeilijk te vergeten is.

Om met de mindere punten te beginnen, wat een vreselijk idiote karakters staan hier. Wellicht dat het beter was dat het echte mensen zijn gebleven want fantasierijke wezens waren al helemaal niet te harden geweest, maar ze maken van ieder personage zowat een achterlijke verschijning. Vooral Neville heeft regelmatig behoorlijk vervelende momenten, maar in het algemeen is iedereen eigenlijk onopvallend of irritant.

Daarmee al het negatieve, want de film heeft een zekere charme over zich heen die herhaaldelijk weet te werken. Meerdere werkelijk geniale scenes te vinden in deze film, zoals de ontsnapping met de luchtballon. Een paar absolute hoogtepunten vinden plaats door de sterke visuele visie van Gilliam. Hij weet zowat elke scene wel tot iets moois te brengen. Camera en effecten helpen daarbij erg aan mee.

De film voelt avontuurlijk en vol aan, eigenlijk verloopt het allemaal stukken beter dan 80% van de fantasierijkere avonturenfilms. Flows zoals in deze film zie je eigenlijk niet vaak meer. Een film vol met bombast, spektakel en geluid, maar het weet nooit vervelend te zijn. Veel bijzondere dingetjes dus en een twee uur die zeer vlot voorbijgaan. Eenmaal de film me meevoerde, was ik ook helemaal om. Fijne ontdekking.

Leuke Disney uit mijn eigen kindertijd.

Dit moet eigenlijk wel zowat de allereerste (soort van) aanraking zijn die ik met het horrorgenre had. Ik weet dat we een exemplaar van deze film hadden toen ik nog klein was, en dat dit exemplaar de keuze gaf in het menu welk van de twee verhalen je wilde kijken. Uiteraard koos ik altijd voor het Sleepy Hollow verhaal, want dat vond ik toen geweldig.

Het exemplaar is over de tijd verloren gegaan, maar toen ik deze film recentelijk weer aantrof op mijn streamingsplatform kon ik het echt niet laten om mijn kindertijd te herbeleven. Ik was ook helemaal vergeten dat deze film een anthologie was, waardoor ik de stukjes weer apart een cijfer geef en daar het gemiddelde uithaal. Het fijne is dat ze allebei op hun eigen manier leuk zijn, maar de voorkeur gaat uiteraard uit naar Ichabod Crane.

Mr. Toad (3,0*). Een erg klassiek in kaart gebrachte Disney waarin menig fan veel elementen kan zien die tekenend zijn voor de magie van Disney. Als kind vond ik die stukjes altijd prachtig. Nu vind ik het in dit geval net wat te simpel en 't bevat te weinig dat het kan doen onderscheiden. Het is hier en daar best lollig. De animatie ietwat kaal maar leuk. De stemmencast verzorgt ook het nodige charisma, maar het jammere is dat dit stukje niets heeft dat me bij gaat blijven en waarschijnlijk te kort is om een goed verhaal te hebben.

Ichabod Crane (4,0*). Het filmpje van mijn kindertijd. Het moet allemaal even op stoom komen voordat de eerste echt enge en donkerdere elementen naar voren komen, maar dit was geen probleem want het stukje vermaakt erg goed. Wat opvalt is dat de finale een erg sterke sfeer kent, zelfs voor een animatie. Beter uitgewerkt dan bijna driekwart van de hedendaagse horrorfilms. Het neemt de tijd, maar werkt zichzelf aardig uit en is zowaar nog een beetje spannend ook. Een erg leuke en nostalgische ervaring waar ik bijna niet negatief over kan zijn. Behalve dat het niet langer was!

Al bij al heb ik me erg vermaakt met dit stukje. Ik vond het als kind al leuk, en als volwassenen is dat nog steeds zo. Dit waren de Disneys die naar mijn optiek nog echt een beetje magisch waren. Tegenwoordig is het wel heel duidelijk commercieel geworden. Deze film is uiteraard ook gericht op het geld, maar het voelt tevens eerlijk en oprecht aan zonder dat het zijn eigen sfeer een seconde uit het oog verliest. Gemiddelde cijfer is 3,5*.

Vermakelijk.

Nou, flop niveau vond ik dit ook weer niet. Ik heb me stiekem nog best vermaakt met deze film, al kent het inderdaad enkele vervelende personages en puberale grappen. Het doet je denken aan een kinderfilm, maar de grappen zijn daar nog te puberaal en te grof voor.

Gelukkig vond het er allemaal nog best leuk uit zien. Er is veel detail gegaan om de maan zo goed mogelijk te versieren, lekker bombastisch spektakel hier en daar en de film verveelde me absoluut niet. Murphy speelt een keer niet zo'n schreeuwerige sukkel, Dawson speelt redelijk.

Quaid als de bodyguard was wel vervelender, en die valt dan wel op. De film is nergens heel grappig en ik heb zelden echt moeten lachen, maar ik heb me absoluut wel vermaakt. De lekker felle neon achtige gebouwen af en toe zijn ook mooi.

Hier en daar is het visueel wat tegenvallend, maar in het algemeen ziet de film er wel prima uit. Er is genoeg creativiteit en fantasie in het project gegaan, ik heb me vermaakt.

Een film die vooral wordt gered door de leuke en excentrieke hoofdpersonages, want de visuele regie van regisseur Stephan Elliott had gerust wat scherper mogen zijn. Het gebeuren maakt veelvuldig gebruik van gave locaties, maar uiteindelijk wordt er toch beduidend weinig mee aangevangen. Nu komt dat natuurlijk omdat Elliott inhoudelijk ook wat te melden had, maar niettemin is het jammer om zo'n mooie achtergrond een beetje verwaarloosd te zien worden. De veelzijdigheid aan kleurgebruik komt op die manier niet zo mooi uit de hoek, maar gelukkig wordt dat enigszins gecompenseerd met grappige dialogen en absurde situaties. Aangezien de meligheid uiteindelijk de wat serieuzere kant van het verhaal overheerst is een speelduur van 104 minuten net te lang, maar ik heb me niettemin geen moment lopen vervelen. Terence Stamp levert hier wellicht één van zijn beste rollen af.

Het feit dat de inhoud komt vanuit het brein van een 7-jarige is niet geheel verbazingwekkend, maar het feit dat regisseur Robert Rodriguez 50 miljoen tegen dit project heeft aangesmeten is dat wel. Hij zal er vast zelf wel een aantal miljoentjes van mee naar huis hebben genomen, want de zeer ondermaatse computereffecten zijn onverklaarbaar met zoveel geld. Buitengewoon lelijk ontworpen en veel te overweldigend, waardoor een boel van de actiescenes amper aan weten te slaan. Het acteerwerk van de kinderen daarentegen is best oké en de avontuurlijke beelden volgen elkaar degelijk op, maar ik betwijfel of Rodriguez tijdens de productie kritisch naar zichzelf heeft gekeken. Voor een film met 'wetenschap' als centraal thema (buiten al dat opgedrongen moraal om dan) slaan een aantal beelden overigens nergens op. Tornado's jagen muren uit de gebouwen, maar kinderen blijven gewoon ongedeerd in het noodweer staan zonder dat er een briesje door hun haar waait. Luie regie en een abominabele uitwerking op visueel vlak dus, al vermoed ik dat de kleintjes zich hier prima mee kunnen vermaken.

Blijft leuk.

Ik heb de strips weleens open geslagen. Ik vond er vrij weinig aan, maar ik wist wel een beetje waar het over ging en wat er gebeurde. Deze film is gebaseerd op de strips en Spielberg doet dat prima. Een stripverfilming kan riskant zijn om te produceren, maar is prima gemaakt.

Tintin is leuk om te volgen, soms uiterst spannend en prachtig geanimeerd. Veel humor zit er niet in, maar er is een hoop te beleven op het scherm. Niet altijd even boeiend om te volgen, maar daar is vrij weinig van te merken.

Voice acting is ook voldoende gedaan. Een 3,5* lijkt mij wel op zijn plaats.

Ok.

Weer eens een filmpje dat een typisch Carry Slee verhaal heeft en daarmee ook alles opnieuw met zich meeneemt. Het is zeldzaam dat een van deze filmpjes ook daadwerkelijk slaagt in zijn opzet. Deze is daar helaas geen uitzondering op.

Slecht acteerwerk van acteurs die later groot werden. Jammer, want er zitten er wel een paar tussen die echt wel wat kunnen (Klaver en Van de Sande Bakhuyzen). De boodschap mag er dan wel aanwezig zijn, geloofwaardig is het ook echt nergens. De karakters doen te domme dingen, gedragen zich abnormaal en geen moment is het geloofwaardig.

Voor de rest kijkt het dan wel weer vrij lekker weg en zitten er gelukkig onderwerpen in die niet te veel geschuwd worden. Ondanks de kinderen dit beter zullen slikken, kunnen volwassenen dit soort dingen beter overslaan.

Sfeervolle zombiefilm waarbinnen regisseur Robin Aubert optimaal profiteert van de bosrijke omgeving. De stilte voordat het gevaar om de hoek komt kijken is namelijk effectief en zorgt voor de benodigde spanning, alhoewel het toch de aparte benadering is die Les Affamés uiteindelijk over de streep trekt. Buiten die benadering biedt Aubert inhoudelijk namelijk niet zo heel veel en had vooral moeten profiteren van een hoger tempo. Specifiek de inleiding sleept behoorlijk aan en de personages kunnen zichzelf niet onderscheiden, waardoor deze genremix zeker niet ontdaan is van minpunten. Niettemin is het excentriek en onderscheidend genoeg om niet meteen van je netvlies te verdwijnen.

Erg lekker.

Afflicted is een frisse wind in een soort horror die al voor bijna een eeuw uitgekauwd is. Dit kan je uiteraard verwachten als je twee enthousiaste regisseurs net aan genoeg budget geeft om lekker hun eigen ding te doen. Dat hebben Lee en Prowse hier dan ook gedaan, en hoe.

Qua verhaal mag deze film misschien niet tot het origineelste werk behoren, qua uitvoering zeker wel. Alles is gefilmd alsof het een soort dagboek is van Lee. Een erg goed excuus om te filmen hebben de heren niet, maar ik ben blij dat ze het doen want ze filmen behoorlijk gave dingen samen. Daarnaast helpt het ook dat beide heren best kunnen acteren.

De film kent ten alle tijden een hoog tempo waardoor het als geheel een erg vlotte film is geworden. Het kijkt ontzettend lekker weg en de film garandeert iets bijzonders elke 5 minuten. Het houdt zichzelf nooit echt in en dat is fijn, want zelfs met een beperkt budget kunnen de regisseurs van deze film namelijk grootste dingen bereiken door middel van sterke effecten en heerlijk gebruik van de camera.

De horror ziet er goed uit en is ook lekker smerig, toch is het de finale zelf die net dat duwtje geeft wanneer we Lee door de straten zien rennen. Pas in de laatste minuten bewandelt de film een ietwat jammerlijk pad wanneer de vrouwelijke vampier even verschijnt maar verder vind ik het waanzinnig knap wat het team achter deze film voor elkaar heeft gekregen.

Vermakelijk, indrukwekkend op visueel vlak en goed geacteerd. Afflicted behoort tot het betere werk in het kader van found footage. Enthousiaster, sneller en indrukwekkender dan een hoop soortgelijke films. Dan is het toch jammer dat de regisseurs hierna nooit meer aan de bak zijn gegaan, want ik gun het ze echt van harte.

Vermakelijke en behoorlijk simplistische thrillerfilm die enigszins aanvoelt alsof de studio's er tot op zekere hoogte in hebben lopen knippen. Regisseur Chris Weitz wekt dan ook vooral de indruk dat hij een vertaler is geweest van een bestaand script, waar weinig aan toe is gevoegd om zich te kunnen onderscheiden van soortgelijke Blumhouse-projecten. Het acteerwerk is gelukkig netjes en enkele schrikmomenten worden goed opgebouwd, maar het is allemaal binnen de kortste keren voorbij en de finale zit tegen het belachelijke aan. AfrAId lijkt vooral gehaast in elkaar te zijn gedraaid om op kort termijn veel geld op te brengen, maar dat zal er voor zorgen dat dit project al snel in de vergetelheid raakt. Aangezien het allemaal wel vlotjes wegkijkt ken ik er wat extra punten aan toe, maar het past goed in het rijtje van recente hap-slik-wegprojecten van deze studio.

Viel nog mee.

Maar qua romantiek vond ik het weinig bijzonder. Deed me een beetje denken aan een combinatie van Fifty Shades of Grey en Twilight. Die overigens allebei een 4 bij mij scoorde. Deze steekt wel boven dan niveau uit, maar dan vooral qua verhaal. Qua romantiek bungelt het gewoon op hetzelfde niveau wat mij betreft.

Langford doet het overigens wel solide. Ze krijgt niet bepaald de makkelijkste rol in haar voeten geschoven. Standaard karakter tot in de puntjes. Maagd, blond & braaf. Deze film / boek doet er echt totaal niet mee. Tegenspeler Tiffin is ook niet veel minder standaard. Buiten dat ook Tiffin solide acteert.

Maar ik blijf dit soort films altijd mogen. Waarschijnlijk omdat het tegen high-school aanketst. Deze film had ik daarbuiten al langer op het oog. Alleen de 106 minuten waren wel een no-go. Normaal duren dit soort films niet langer dan 90 minuten en dat is ook een prima speelduur. 106 minuten te lang.

Verhaaltje vermaakt wel en kent enkele opvallend degelijke beelden qua visueel. Vooral die bar was erg sfeervol ingericht. Bovendien weet Langford boeiend genoeg te spelen en hangt er wel degelijk chemie tussen Langford en Tiffin. Dat is waar de film ook op steunt, dus dat combineert dan ook mooi.

Maar de romantiek blijft te genant om serieus te nemen. Iets te onwerkelijk. Vandaar dat ik eerder al de link legde tussen de andere 2 films die in mijn review staan hier. De romantiek kent regelmatig ondermaatse dialogen en ongemakkelijke momenten daartussen. Niet mijn ding. Tienermeiden zullen er wel waarschijnlijk van smullen.

Maar wel een vermakelijk geheel uiteindelijk. Moet eerlijk zeggen dat ik After 2 ook nog wel wil zien.