Opinions

Meevaller.

Uiteindelijk verwachte ik een flop en weer een film van Shyamalan die niet al te best uit is gepakt. Alhoewel het met de beste man nu weer een beetje de goede kant op lijkt te gaan, heeft hij volgens kritieken een lange periode gehad met niet al te beste films, maar daarin vond ik deze nog best meevallen.

Het is altijd wel opvallend wanneer vader en zoon in een film spelen, maar heel veel chemie is er echter niet tussen de twee Smiths. Jaden Smith was als kind beter in acteren, hier is hij wat stroever en houteriger. Will Smith weet wel te overtuigen, maar krijgt uiteindelijk niet de rol die de poster doet beloven.

Shyamalan is niet echt een goede actieregisseur. De beste man moet het vooral bij eigenaardige verhaaltjes laten en de CGI-spektakelfilms aan andere namen overlaten. De CGI (vooral op de dieren) valt hier behoorlijk door de mand, met een budget dat erg hoog is. Het is soms serieus niveau SyFy, en dat is wel knap.

Alhoewel de designs en locaties er gelukkig wel een stukje beter uitzien, is het wel opmerkelijk dat de monstertjes en dieren dan nog zo slecht uit de hoek komen. Gelukkig is de film zelf buiten de CGI, wel wat knapper in elkaar gezet. De crash,de designs en de locaties zijn wel mooi gebracht.

Bovendien weet de film hier en daar nog wat spanning te behouden, en de film verveelt nergens. Het verhaal is interessant genoeg om te blijven boeien en de film duurt niet al te lang. Er had wat drama weggelaten mogen worden (vooral rondom Kravitz) maar het tempo blijft gelukkig redelijk hoog.

Niet best, maar ik kwam hier best makkelijk doorheen. Er zijn mindere momenten, maar soms komt de film best aardig uit de hoek en krijgt dan van mij ook een voldoende. Jaden Smith is duidelijk niet heel handig in deze rollen, maar zijn enthousiasme red zijn personage nog maar net.

Vermakelijke thrillerkomedie van regisseur Martin Scorsese, die zich hier vooral op het entertainment stort en minder op pure ambitie. Mede daardoor (en een beperkt budget) oogt After Hours voor zijn doen relatief kleinschalig, maar dat is in dit geval zelden problematisch. De voornaamste kritiek is het ondermaatse acteerwerk, specifiek Griffin Dunne is erg onnozel en schiet tekort wanneer het aankomt op komische kwaliteiten. De bijpersonages zijn ook niet bepaald imponerend waardoor een hoop typetjes niet zo best voor de dag komen, maar Scorsese compenseert meer dan genoeg met de absurde situaties. De frustratie, druk en spanning worden bovendien prima opgevoerd en de speelduur is nergens te lang. Samen met een zeer degelijk tempo en doordachte cameravoering zorgt dat voor een prima filmavondje.

Leuk.

Opvallend goed ook na bijna alleen maar slechte geluiden te hebben gehoord over het internet. Ik vond After Midnight een erg degelijke productie, maar misschien wel een film die zichzelf op een verkeerde manier te koop zet. De poster doet bijvoorbeeld een nogal artistieke monsterfilm verwachten, maar dat is deze film totaal niet.

After Midnight is een romantische dramafilm met enkele korte horror/thrillermomenten. Deze genres worden echter dusdanig naar de achtergrond gedrukt dat je je als kijker mogelijk wat bedrogen kan voelen, en dat snap ik wel. Zo wacht je dus best lang op de daadwerkelijke actie, maar ik moet zeggen dat ik het romantische aspect goed uitgewerkt vond.

De soundtrack ondersteunt de film sterk en het voelt allemaal vlot aan. De romantiek is misschien niet het knapst uitgewerkt in vergelijking met andere films, maar de chemie is voelbaar en het acteerwerk op niveau. Het tempo ligt daarnaast hoog genoeg en samen met bovengemiddelde cinematografie voelt deze film nooit echt langdradig aan.

De tweede helft heeft echter de beste momenten, met scenes die erg lang doorgaan in 1 take en pakken. De finale is sterk, alhoewel de echt allerlaatste sequentie wat uit de toon valt. De opbouw is echter altijd wel goed, en tussendoor wordt je als kijker nog even getrakteerd op (zeer) korte horrorsequenties. Diegene die echt volbloed horror verwacht zullen dan ook bedrogen uitkomen, maar ik kon het niettemin waarderen.

Wie overigens denkt de twist door te hebben zit ernaast. Deze film is uiteindelijk relatief simpel, maar de uitvoering is toch wel effectief genoeg om niet ten onder te gaan. De scenes blijven herhaaldelijk sterk en het acteerwerk houdt je aandacht erbij. Ik vond de regie echt wel wat toevoegen. Dromerig, pakkend sfeertje. Gecombineerd met een speelduur van onder de 90 minuten is het geen lastige zit.

Er zitten wat taaiere stukken bij, en de allerlaatste sequentie als het daadwerkelijke monster komt opdagen vond ik niks, maar verder niet al te veel op aan te merken. Frisse film die zichzelf wat ongelukkig heeft gepromoot, maar nergens echt saai is en altijd wel iets leuks te bieden heeft. Weinig humor, veel serieuze scenes, maar alles behalve storend. Leuk.

Op een of andere wijze lijkt regisseur Roger Kumble zich wel comfortabel te voelen binnen dit soort sterk aangezette tieneromgevingen. After We Collided is op het gebied van romantiek dan ook niet bepaald subtiel of overtuigend, met twee personages die geen moment aanvoelen als echte mensen. Niettemin is het acteerwerk redelijk en ziet het er als geheel netjes uit op visueel vlak, maar erg serieus kan je dit scenario als kijker waarschijnlijk niet nemen. Bijrollen die worden ingekleurd door popsterren dragen daar vervolgens verder aan bij, maar toch blijft het allemaal op een vreemde manier best entertainend en dat levert natuurlijk bonuspunten op.

Goedkope realisatie van een post-apocalyptische wereld, waar sommige bronnen een budget van 60 miljoen voor aangeven. Een bijna ongelooflijk aantal als je het eindresultaat aanschouwt, met een weinig gedetailleerde en uiterst brave afbeelding van zo'n wereld. Dave Baustista en Olga Kurylenko doen het samen goed en de actie is talrijk en bloederig, maar Afterburn kampt vooral met een gebrek aan logica en vernieuwing. De rechtvaardiging van de inhoud is uiterst dwaas en het einde veel te bekend voor zo'n gebeuren. Een te lange speelduur levert de laatste redenering voor een lage onvoldoende.

Comeback van Justice?

Niet echt als je het mij vraagt. Kindersterren worden ook groot, en Victoria Justice is dat pad waarschijnlijk momenteel aan het bewandelen door in deze film mee te spelen. Herinner me deze actrice nog een beetje van mijn jongere jaren, daar vond ik haar prima. Hier speelt ze in principe hetzelfde personage, alleen is de film om haar heen anders.

Die film is overigens niet zo best, want voor zo'n fantasierijk concept vond ik de regie maar terughoudend. De stilering wordt voor een lange tijd in de kast gehouden en eenmaal ze naar buiten komen lijkt het eerder een effectje uit de gratis versie van een Photoshop-programma te zijn. Toch wel jammer dat de film zich op dit gebied zo inhoudt, want op deze manier krijgt het niet de sfeer mee die het wel moet hebben.

Acteerwerk is aardig maar de personages zelf zijn behoorlijk ruk. Toch wel bijzonder hoe ze binnen een relatief creatief bedachte film zo weinig nieuwe dingen hebben toegevoegd. Personages lijken wel met ctrl + c uit een andere film te zijn gekopieerd en met ctrl + v te zijn geplakt. Erg saai vooral, waar degelijk acteerwerk weinig aan kan doen.

Het vermaakt gelukkig wel en de lange speelduur die het heeft voelt nergens te lang aan. In dat opzicht vermaakt de film zeker, maar het is inhoudelijk en kwalitatief gewoon niet zo onderhoudend. Het is toch niet grappig of scherp genoeg, waarmee het zich perfect in het rijtje van onzichtbare Netflix-films voegt. Een film die vermaakt, maar niets kan toevoegen qua stilering of verhaal.

Ergens wel verrast.

Ik had de film qua regie best hoog ingeschat, en qua acteerkracht laag, maar het is dan vervolgens wel best toevallig dat de twee filmelementen vervolgens worden omgedraaid. Ik was compleet verrast door het acteerwerk en minder overtuigt dan de regiekracht.

Schwarzenegger, een naam die voor hersenloze actie moet zorgen, maar als acteur zullen er maar weinig van onder de indruk zijn. Toch wordt in deze film het tegendeel bewezen. De uitdrukkingen van Schwarzenegger zijn erg sterk, zijn houding en hulpeloze uitstraling zijn nagenoeg perfect.

Alhoewel Schwarzenegger niet echt de hoofdrol is, weet de film rondom hem altijd wel een beetje te boeien. Jammer dat de film zichzelf soms dreigt te verliezen in zijn trage tempo en qua thriller ook niet al te veel te bieden heeft uiteindelijk.

Alhoewel de botsing vanuit de toren best spannend is, is de film nooit spannend genoeg op de andere momenten dat het spannend moet zijn. Lester doet vaak zijn best om de sfeer op te krikken, maar faalt hier eigenlijk in. Daarvoor is de pay-off nooit goed genoeg eigenlijk.

Enkele harde beelden worden ook tamelijk tam gebracht soms. Op harde zaken, zeker richting het einde, wordt onvoldoende op in gegaan en alles lijkt onvoldoende verzorgd voorbij te gaan. Dat vrouwtje waarvan Schwarzenegger het adres kreeg kwam maar in 1 vorige scene opdagen. Het is te snel en iets te slordig.

Ergens kan je wel potentie in deze film ruiken, eentje die verrassend genoeg Schwarzenegger echt op zijn schouders neemt. Soms iets te traag, en niet al te spannend, maar boeiend genoeg om uit te zien.

Matig.

Toen ik op een dag de binnenkort-sectie van Netflix bekeek zag ik Aftermath verschijnen, met Greene en Ashmore die de hoofdrollen vertolken. Vanaf dat moment dacht ik eigenlijk al dat dit geen al te beste film zou worden. Ik wachtte even de reacties af, en al snel bleek het dat ik inderdaad gelijk had. Aftermath is erg matig.

Deze film stelt de zoveelste variant voor op het spookhuisgenre. Een genre die ik doorgaans juist erg goed apprecieer, maar het is moeilijk om binnen dit kader een echt goede en spannende film te regisseren. Ook Aftermath belandt op de stapel van films die er maar niet in slagen om goed of eng te zijn. Het was allemaal maar een gevoelloos gebeuren hier.

Visueel ziet het er al snel best kaal uit. De filters blijven bijna volledig uit en de verlichting is ondermaats te noemen. Het huis krijgt nooit de enge uitstraling die het graag wel wil hebben. Hierdoor gaan al heel veel scenes die de spanning (op een niet al te subtiele manier) moeten opbouwen verloren. De schrikmomenten zijn flauw en de sfeer blijft voor een groot deel uit.

Het verhaaltje zelf is simpel, maar gaat uiteindelijk nog wel een aardige richting uit. Het opent eigenlijk met een zelfmoord, waardoor het niet al te veel tijd nodig heeft om de aandacht te grijpen. Verder is dat wat er wel gebeurd soms vermakelijk en een beetje creepy, maar in zijn geheel stort de film tijdens de finale wel in, omdat het gewoon te ridicuul wordt om nog serieus te nemen.

Het acteerwerk vond ik nog wel aardig. Ashmore en Greene zijn dan misschien geen acteurs meer die bovenaan de ladder staan, ze spelen twee aardige hoofdpersonages waarbij het argumenteren tussen beiden een aantal van de interessantste scenes vormen door de film heen. Jammer dat het voor het horrorgenre een erg kale toevoeging is die ook gewoon te lang duurt. Als het beperkte drama-aspect interessanter is dan het gespook weet je dat je film niet al te best is geworden.

Simpele actiethriller die een gooi doet naar het grootste gebrek aan logica binnen een gijzelingsfilm aller tijden. Regisseur Patrick Lussier bevestigt hiermee vooral dat hij tegenwoordig is teruggezakt naar B-films en onderneemt weinig pogingen om van Aftermath meer te maken dan dat het is. Dylan Sprouse en Mason Gooding doen niettemin wat ze kunnen binnen de beperkte acteerruimte die ze wordt toebedeeld en zorgen samen voor een redelijk aantal vermakelijke actiemomenten, maar de zeer ondermaatse computereffecten en de flinterdunne inhoud helpen ze beslist niet mee. De schaal van de film is al niet heel groot, maar het veelvuldige gebruik van greenscreens, CGI en andere digitale effecten verkleint het geheel een stuk verder. Entertainend is het allemaal gelukkig wel, onderhoudend allesbehalve.

Tegenvaller.

Wel duidelijk afkomstig uit de pen van Roth. Regelmatig herken je zijn invloeden terug, en dit keer mag hij ook nog eens 1 van de hoofdrollen spelen. Ook nog met zijn ex-vrouw Izzo, dus dat zal op de set vast erg gezellig zijn geweest. Helaas boost dat de film zelf niet bepaald vooruit.

Op voorhand lijkt het wel een erg interessant project. Een horrorrampenfilm afkomstig vanuit Roth, dus met de nodige gore. Dit was ook de reden waarom Aftershock op de kijklijst ging, maar uiteindelijk bleef die daar voor 2 jaar opdrogen. Onlangs toch nog weer eens herontdekt en opgezet.

Dat het geschreven is door Roth zou waarschijnlijk betekenen dat het een lange inleiding kent, wat uiteindelijk ook nog eens het geval blijkt te zijn. De redelijk nietszeggende inleiding duurt maar het liefst 36 minuten. Opzicht niet zo ernstig als er een goede intro wordt gedaan van de personages, maar dat is in dit geval dus niet zo.

Zo is het begin niet al te interessant, het tempo schiet pas omhoog eenmaal de eerste bevingen plaatsvinden. Helaas wil ook dat niet zo heel erg overtuigen. De ramp komt nauwelijks in beeld en de budgettaire beperkingen verraden dat dit dus zo is omdat er geen budget voor beschikbaar was.

De rampensets zien er wel leuk uit en de film kent een aantal spannende momenten tussendoor, maar de ramp zelf valt tegen en tevens ook de gore. Soms is het redelijk abrupt en hard, maar in het algemeen wil het gewoon niet overtuigen. Wel is het zo dat de personages sympathieker beginnen te worden en de film regelmatig weleens tegen de regels in wil gaan. Karakters sterven dus gewoon willekeurig.

Tempo ligt uiteindelijk best hoog en de film wel soms best onvoorspelbaar zijn, maar dan is het eigenlijk al net te laat. De onderdelen die vooral moeten overtuigen willen niet echt overtuigen. Het einde vond ik dan wel weer echt een giller. In het algemeen is Aftershock een tegenvaller, maar niet de eerste keer dat Roth me niet kan overtuigen. Z'n hart zit binnen het genre op de juiste plek, maar de afwerking en het schrijfwerk willen maar niet meewerken.

Mega slecht.

Eerste Seagal ervaring. Ik snap nu waar de term C-acteur vandaan kwam. God wat kan die gast slecht acteren zeg. Loopt de hele film rond met een zuur gezicht. Het lijkt alsof een zwaard optillen de grootste moeite is voor hem en zie je hem zelfs vaker naast zo'n vampier slaan dan er tegenaan.

Acteerwerk is diep bedroevend. Sommige acteurs lijken wel van straat geplukt. Karakters gedragen zich onmenselijk en vreemd. De vampieren zombie combi werkt niet en creëert een soort domme vampieren die verre van dreigend overkomen.

Nergens goed, maar wat wel leuk gedaan was was de gore en locatie. Dat zijn de enige pluspuntjes. Dit was erg moeilijk om uit te kijken, vooral omdat de film zichzelf enorm serieus lijkt te nemen.

Regisseur Brian Cavallaro doet een slimme zet door het gros van Against the Night op te nemen in de Holmesburg Prison. Dat is een Amerikaanse gevangenislocatie waar vroeger experimenteren werden uitgevoerd op mensen, dus de hedendaagse spookstatus is dan ook niet vreemd. Met de legende houdt Cavallaro zich echter niet bezig en zoekt de bedreiging dan ook vanuit een heel andere kant. Een groepje domme tieners met een overschot aan hormonen trekken met camera en al de verlaten gevangenis in en vanaf daar escaleert de boel uiteraard, maar het voordeel is dat het acteerwerk niet heel onverdienstelijk is en de locatiekeuze een eigen sfeertje met zich meebrengt. Vanaf daar onderneemt Cavallaro alleen niet veel meer om enige vorm van angst op te roepen en leek al helemaal wanhopig te worden richting de finale, waardoor de film al heel snel verzandt in een niemendalletje. Links en rechts aardige sfeerbeelden en de aanloop vond ik best entertainend, maar hoogstaand horrorvoer is het allemaal niet. Wel een kleine opfrisser in de Amityville-reeks na alle voorgaande meuk.

Mwa.

Ondanks dat de film een best interessant idee heeft, is de uitwerking ervan eigenlijk schrikwekkend standaard en dat is heel jammer, want met een goed script en een interessant onderwerp had dit makkelijk kunnen werken eigenlijk.

Lively doet een stap naar echt serieus acteren en neemt daarvoor dus een echt serieuze rol aan. Echter is het dan ook jammer dat de karakters het grootste minpunt van de film zelf zijn. Vooral Lively zelf is helaas zo "goed" en meelevend dat het allemaal te ongeloofwaardig wordt.

De humor is zo "voorzichtig" dat je haast moet uitkijken, want het lijkt alsof je op heel duur glas aan het lopen bent. De film moet het dan ook meer hebben van de romantiek zelf, maar deze is ook wel heel erg binnen de lijntjes. Deze film is daar dus een typisch voorbeeld van regie die niets te bieden heeft.

Maar de omgeving ziet er dan wel weer netjes uit. Visueel is de film best verzorgd en in het begin had ik al het gevoel dat ik naar een film ging kijken met veel detail erin. Uiteindelijk ziet het er allemaal dan ook best keurig uit en soms breekt er wel een zoet momentje bij de kijker door.

Echter blijft de regie zelf te onopvallend en de karakters te "goed" en dat neemt de echte ervaring dan wel weer weg. Acteerwerk is in orde, dat wel, en Lively doet haar best om een goede poging te doen in haar carrière, maar de regie en het script zelf zijn helaas te zwak of onzichtbaar om deze film in de goede stijgers te leggen. Jammer.

Pff.

De voldoende zal inderdaad door Scorsese zijn gekomen, want voor zijn doen is dit een erg saaie, oninteressante en vooral lange film. Niet dat ik al stond de poppelen om een kostuumdrama vanuit zijn kant te kijken, maar een kans geven kan uiteraard nog wel.

Die kans bleek tevergeefs te zijn. Ik kwam er werkelijk niet doorheen, heb de film serieus in etappes moeten kijken wat normaal niet erg vaak gebeurd. Maar het was allemaal zo oninteressant, traag en theatraal dat het gewoon een vermoeienis was om doorheen te komen, ondanks echt serieuze pogingen.

De rollen vond ik best slecht, zowel de personages als het acteerwerk. Iets waar ik ook behoorlijk van schrok, want Day-Lewis is echt geen matige acteur. In deze rol kon hij blijkbaar de druk niet aan, want dit was voor zijn doen zeer ondermaats. Ook Pfeiffer en Ryder waren serieus ondermaats. Ryder lijkt vooral verdwaald en Pfeiffer is een miscast.

Het trage tempo van de film en zeer oninteressante en afstandelijke romantiek doen het een moeizame zit worden. Het verhaaltje vond ik tevens erg slap, maar Scorsese vond het blijkbaar erg mooi. Het gaat namelijk 139 minuten door. 2 uur en 19 minuten voor dit soort onzin dat niet wil raken en/of vermaken.

De regie is op sommige punten nog wel geslaagd, eerlijk is eerlijk. Scorsese weet soms net een betere visuele duw aan zijn scenes te geven met best goed camerawerk en leuk gespeel met kleurtjes en cinematografie. De inhoud zit dat wel extreem in de weg door alles wat maar visueel een beetje interessant was compleet van de mat te vegen.

Ik heb het geprobeerd, maar het was echt slaapverwekkend om hier doorheen te komen. Het lukte me gewoon meermaals niet, en ik heb het echt geprobeerd. Misschien moet ik gewoon van de kostuumdrama's afblijven, want dit was niet de eerste keer dat een film van deze soort mij in slaap zong.

Mak thrillertje.

Concept is nog wel leuk bedacht overigens, al vraag ik me af of deze fobie eigenlijk wel naar behoren is gebruikt. Het internet verteld me dat Agorafobie een angst is voor situaties waarin je je veilige omgeving moet verlaten, maar dit voelde eerder aan als een angst voor buitenlucht of koude temperatuur. Zo vat ik het dan weer op, maar de zuurstof buiten leek hier eerder de aanleiding voor haar angst te zijn.

Verder in ieder geval een thriller van de simpelste soort, en ook passend aan die zin ingericht. Veel wordt er hier niet ondernomen om die extra sfeer of spanning uit de film te halen. Nee, de spanning wordt amper opgebouwd en de pay-offs worden opgelost met beelden die ongetwijfeld eng moeten zijn maar totaal niet aanslaan, met als kers op de taart schrikmomenten die compleet nutteloos zijn. Ze kunnen goedkoop zijn, maar Agoraphobia laat zien dat ze ook gewoon ronduit brak kunnen zijn.

Personage van Scerbo is aardig geacteerd, ook simpelweg te goed voor dit soort films, al moest ik voor een lange tijd aan haar opwarmen als actrice. Todd speelt zonder twijfel de beste rol, die wel in de poster mag staan, maar als verschijning amper 3 tellen in beeld komt. Die stem en houding is echter al genoeg om hem te herkennen en te onthouden. Jammer dat hij tegenwoordig dit soort films uitkiest.

Het is een erg simpel verhaal verder die dankzij wat aardige uitgangspunten niet verzandt in complete saaiheid of traagheid, want laten we eerlijk zijn, eigenlijk gebeurt er helemaal niks in deze film. De vraag die de kijker stelt aan de film waar het eigenlijk heen wil gaan weet de oogjes nog geboeid te houden, verder includeert deze film erg weinig om kwalitatief door de mangel te kunnen.

Nee, dit was hem niet. In zijn soort waarschijnlijk een van de minder effectieve thrillers, maar niettemin leunt het op een leuk concept en wat aardige rollen. Daar houdt het ook weer op. De spanning wordt nauwelijks gedirigeerd en de film sluit zichzelf onbevredigend af met een erg flauwe wending. Krijg ook niet het idee dat deze film met zoveel passie is geregisseerd, maar ach.

Overhyped.

Misschien niet hier op MovieMeter, maar alle filmliefhebbers op de internationale filmplatformen houden elkaars handje vast terwijl ze luid roepen hoe geweldig deze film wel niet is. Ik kan het er helaas niet mee eens zijn, al is mijn mening meer iets persoonlijks. Ik kwam er tijdens het kijken ook pas achter dat deze film invloeden van Fingersmith gebruikt.

Positief is de visuele regie. Schitterend, precies camerawerk en prachtige architectuur. Bijna elk shot ademt een eigen sfeer uit waardoor bijna alle settingen tot leven komen. Ik heb in het verleden meerdere films van Park gezien, maar dit was voor zijn doen een aanzienlijk niveau hoger. Deden maar meer films aan zo'n knappe uitstraling, al zal dat wel aan het budget van Park hebben gelegen. In ieder geval maakt hij 100% gebruik van zijn middelen.

Eerste kritiekpunt zijn de belachelijk vervelende personages. De enige die ik kon pruimen was Jung-woo, vooral dankzij z’n charme. Tae-ri was erg wisselvallend. Haar personage past wel in de film, alleen past ze er zelf niet zo in. Een vreemde uitstraling die ik maar zelden kon plaatsen, maar gelukkig was ze een stuk beter dan Min-hee. Haar theatrale uitdrukkingen en teksten, onderdeel van de film of niet, werkte al na 30 minuten enorm op mijn zenuwen.

De film was ondanks dat aan een voldoende gekomen, maar helaas raakte Park blijkbaar niet opgewonden genoeg, wat me brengt bij het tweede kritiekpunt. Ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld tijdens erotische scenes. Apart vormgegeven, belachelijk geacteerd en vooral bizar lang uitgesponnen. Ik kan bijna niet geloven dat dit uit het bronmateriaal komt, want het was amper te doorstaan. Het liet ook een dusdanig slechte nasmaak achter dat ik serieus heb lopen twijfelen de film niet wat lager te geven.

Het is wel een film met klasse en kwaliteit. Best boeiend voor enige tijd en met een meer dan degelijke finale. De slotscene daarbij uitgezonderd. Ik heb de versie van 144 minuten gezien, waar ik na enige tijd echt wel klaar mee was ondanks het interessante verloop. Ik kan me niet voorstellen dat ik de versie van 167 minuten had kunnen uitzitten. The Handmaiden kent een sterke fundering en een prachtige visuele uitstraling. Ik denk alleen dat 'ongemak' niet iets is waar Park zo op heeft gejaagd, maar dat is het voornaamste begrip dat ik met deze film associeer.

Heel, heel ernstig.

Ik weet dat deze stem behoorlijk tegen de richting ingaat en ik snap dat mensen dit misschien verkeerd kunnen opvatten, maar ik heb oprecht zelden zoveel moeite gehad om een film uit te zitten. Ook niet gek als je het na een uur al niks vind, maar uit eigenwijsheid toch de overige 3 wil uitzitten. Je zou kunnen zeggen dat het zo mijn fout is, maar ach, anders zal er nooit tegengas zijn voor de positieve reacties.

Love Exposure is weliswaar 1 van de meest vreemde en bijzondere films die ik heb gezien, iets dat je kan opvatten als iets goeds of iets slechts. In dit geval is het echter iets slechts, iets heel slechts. Ik heb me zelden zo geërgerd aan een film. Voor een film die zichzelf verkoopt als een dramedy vond ik namelijk helemaal niets grappigs of meeslepend. Sono legt alles er vreselijk dik bovenop waardoor er niks serieus te nemen valt binnen deze film, een opmerking die vooral relevant is naar de finale toe.

Het eerste uur bestaat bijna exclusief uit komedie van een soort waar je echt van moet houden. Ik heb echter mijn wenkbrauwen zowat van mijn hoofd gefronst, want ik vond de humor maar bijzonder. Dat Sono vervolgens voor een uur lang hetzelfde grapje herhaald, waarin jongens met een kungfubeweging foto's maken van het geheime plekje van de dames, komt de film wat mij betreft nooit ten goede. Ik vond de humor luid, vervelend en pijnlijk. Ik zou er eerder verdrietig van worden.

Verder zit er wel een aardig verhaal in, maar op zo'n idiote manier verteld. Moet ieder personage worden neergezet als een achterlijk iemand? Maakt dit de film leuker? Ik vind van niet. Vreselijk vervelende film waar ik na 2 uur barstende koppijn van kreeg. Werkelijk niemand is leuk, de komedie faalt op ieder niveau en de vaart wil er voor mij op deze manier absoluut niet inkomen. De humor wordt op zo'n overdreven manier neergezet dat het enkel voor ongemak zorgt in plaats van een luide lach.

Visueel ziet het er overigens ook niet uit. Wel is het duidelijk professioneel, dat zeker, maar het goedkope gevoel komt de film nooit ten goede. Ik zie maar weinig waar ik "wow" tegen kan zeggen. Matig cameragebruik, brakke kleurtjes en sets die ze gewoon ter plekke zijn tegengekomen. Knap hoe je hiermee een film van 4 uur oninteressant mee weet te maken, maar de creatiefste regisseur op aarde genaamd Sono weet daar uiteraard raad mee.

Na 60 minuten aan geschreeuw, getier en overacting had ik de film wel gezien, maar helaas kwamen er toen nog 3 uur achteraan. Zeker 150 minuten hiervan waren hels om doorheen te zitten, pas in het laatste halfuur vond ik dat er wat gevoel bijkwam, en tevens de film kan redden van de laagste score mogelijk. Ik zie hier gewoon niet in wat andere mensen er wel inzien. Ik zie hier enkel en alleen een luidruchtige, spuuglelijke en pijnlijk ongrappige film in die mij alleen duidelijk maakt dat de standaarden nog wat verder de grond in zijn gestampt. Een marteling werkelijk. Sorry.

Onbegrijpelijke thrillerfilm waarin dermate losjes met de feiten wordt omgesprongen dat je je afvraagt wat regisseur Daniel Farrands eigenlijk met deze film te melden had. In ieder geval zijn de documentaires uit zijn verleden beduidend interessanter en leerzamer dan dit soort prul, waarin Peyton List en Tobin Bell gelukkig wel verdienstelijke rollen spelen. Een aantal totaal onlogische insteken passeren hier de revue, zoals het zwaar aanzetten van een Texaans accent in Aileens latere jaren (terwijl flashbacks hier geen schijn van laten zien) en het zeer gering tonen van haar daadwerkelijke leven. In principe belicht Farrands niet veel meer dan zes weken uit haar levensloop en verdraait zelfs daarbinnen allerlei elementen. Als het gebeuren zelf dan ook nog eens volkomen sfeerloos en ontdaan is van enige spanning, heb je er als kijker niet heel veel aan.

Stiekem wel lief.

Typische dierenfilm voor kinderen. De Air-Buddy films zijn niet zo geslaagd als deze film. Ik kan kinderfilms of normale films met honden in de hoofdrol sowieso wel waarderen, dus daar zal het wel aan liggen. Vooral als die malle beesten nog gaan sporten vind ik het al helemaal hilarisch.

Acteerwerk is zoals te verwachten niet bepaald hoogstaand en er zit maar weinig humor in de hoofdkarakters. De hond echter steelt te show, de basketball scenes zijn uiterst aangenaam om naar te kijken.

Nog best ontroerende scenes tot mijn grote verbazing. Een gekke en bizarre film die vooral naar kinderen is gericht. Leuk idee, had op momenten wat beter uitgewerkt kunnen worden. Voor de rest stiekem nog best vermaakt.

Tja.

De film wordt door een groot deel van het internet de grond ingestampt, ik kan er zelf nog wel wat entertainment uithalen. Maar dat maakt de film er natuurlijk niet meteen beter mee. En Airplane Mode is inhoudelijk dan ook niet bepaald een meesterwerk.

We zien een vliegtuig vol met vloggers en youtubers. Dat trekt natuurlijk jeugdige kijkers, maar ik vraag me af wat de makers zelf in gedachte hadden. De film lijkt namelijk zelf geen enkele richting te kennen en weet tevens ook niet echt wat het precies wil zijn. Het is een combinatie van een seksueel gefrustreerde komedie en een kinderachtig schreeuwfestijn.

Daartussen komen ook nog een aantal bloederige stukjes kijken (waardoor de doelgroep alleen maar waziger wordt), maar kijk de film daar zeker niet voor. De bloederige stukjes krijgen weinig focus en worden nauwelijks in beeld gebracht. Vaak is het gewoon een aftermath van een hele gedetailleerde wond eigenlijk.

Acteerwerk is moeilijk te beoordelen. Het lijken allemaal acteurs en actrices die heel goed weten wat ze doen en geven hier de volle 105% voor, maar grappig zijn ze niet. Ongemakkelijk zijn ze soms zelfs. Vooral omdat er zoveel grappen de revue passeren en geen enkele effectief weet te zijn.

CGI is ook behoorlijk slap, de film denkt dat het grootser is dan het uiteindelijk is. Tevens passeren er ook een hoop verwijzingen naar bekende internet-gekkies achtige grappen die waarschijnlijk alleen jeugdige kijkers snel onderscheppen, en een hoop seksueel getinte humor die behoorlijk overdreven wordt gebracht.

De hysterische types en manier van acteren maken de film niet sympathieker. De finale, met een korte focus op de bange mensen die daarmee zo uit de toon valt, is het meest komische stuk. Jammer dat de finale in een vingerknip plots was beëindigd. Blijkbaar hadden de vloggers er op een gegeven moment zelf gewoon geen zin meer in. Zal mij niks verbazen.

Het kijkt allemaal wel opvallend aardig weg, en het tempo ligt werkelijk zo hoog hier en daar dat het moeilijk kan vervelen. Je moet er alleen wel een bepaalde leeftijd voor zijn denk ik. Net zoals volwassenen waarschijnlijk minder zullen genieten van Barbie-films.

Wel leuk.

Typische film die perfect in het thema The Naked Gun past. Vooral slapstick achtige humor waar je wel een beetje van moet houden. Als Leslie Nielsen erbij zit weet je ook wel een beetje wat je kan verwachten. Hij zag er overigens niet lelijk uit toen.

Sommige scenes springen er inderdaad wat uit, maar de film pakte me dan weer niet echt. Soms had ik serieus moeite met verder kijken omdat ik hem soms wel heel kinderachtig vond maar vaak gebeurd er wel iets dat een glimlachje op je gezicht tovert.

Kort samengevat, humor waar je van moet houden, als je niet van slapstick of andere rare fratsen houd dan kan je deze productie gerust overslaan. Leuke scene trouwens in het begin, mooie referentie naar Jaws.

Zwakjes.

Wraakfilm met een passende ondertoon. Vanuit Zuid-Korea zie ik dit soort films vaker verschijnen. Het fijne aan dit land is dat ze geweld tonen dat harder is dan de Amerikanen durven, maar vaak de irritante humor uit China en Japan achterwege laten. Dat maakt veel van hun films wat kijkbaarder, maar niet zozeer in dit geval.

Een groot probleem dat ik ervaarde tijdens het kijken naar deze film was dat er maar weinig te zien was. De eerste helft doet z'n uiterste best om alles zo donker mogelijk te tonen, letterlijk dan. Vaak staan er hele figuren in een donker hoekje en speken meerdere sequenties zich erin af. Misschien dat het de toonzetting wel vooruit helpt, maar het helpt voor mij niet om me dan naar behoren met de personages te bonden.

Verder kent het wel wat aardige scenes van wraak tussendoor. Deze film is in principe qua bloedvergieten wat minder heftig dan soortgelijke films, maar toch komt het geweld iets harder binnen dan de gemiddelde film. Wat deze film echter uniek maakt, is dat niet zozeer het geweld naar de voorgrond wordt getrokken, maar de emotionele band tussen een mysterieus figuur en een klein meisje.

Een band die wel kon werken, maar aangezien ik me niet echt kon inleven met een specifiek personage liet de band tijdens de tweede helft me eerder koud dan dat het me naar het scherm trok. Soms verzuipt de film in het sentiment, maar gelukkig wordt dat wel gedeeltelijk gecompenseerd met wat stilistische settingen en aardig acteerwerk van de hoofdpersonages.

Voor mij ging de film vooral te lang door. Fijn om te lezen dat de bonding tussen de personages wel voor anderen heeft gewerkt, maar ik had dusdanig veel moeite met de eerste helft dat de iets betere en sterkere tweede helft niet de impact op me kon nalaten die Jeong-beom wel wilde achterlaten. Het is niet dat deze film echt iets anders laat zien dan dat andere, soortgelijke films al een aantal keer hebben laten zien.

Redelijk.

Film met een uiterst interessante opzet aangezien het een poging doet om compleet verschillende werelden met elkaar te vermengen, waar de titel ook een verwijzing naar is. Een seriemoordenaar, een maffiabaas en een politieagent vormen hier de centrale personages, en de werelden worden aardig verbonden.

Vooral omdat de werelden zelf niet heel erg worden uitgediept, waardoor ze alle ruimte krijgen om gewoon de personages met elkaar te verbinden. Verhaal is daarin niet ontzettend intelligent, maar regisseur Won-tae weet wel hoe hij een aardig portie aan vermaak eruit moet krijgen. Ondanks de serieuze opzet van de film lijkt het me wel een centrale doelstelling dat het allemaal aardig blijft wegkijken.

Acteerwerk is aardig en de personages kennen genoeg eigenzinnigheid om niet in saaiheid te vervallen. Gewelddadig is het soms ook, al mis ik de echt gave scenes. De meest harde momenten komen tot stand vanuit martelpartijen, maar wanneer het op actie aankomt voelt het allemaal erg buiten de toon aan. Alsof de film even vergeet wat het moet voorstellen.

Ook chemie is ver te zoeken, wat eigenlijk wel had gemoeten binnen deze film. De seriemoordenaar wordt beperkt uitgewerkt, wat ik verrassend vond aangezien je tamelijk vroeg te zien krijgt wie het eigenlijk is. Ik weet dat ik eerder heb gezegd dat de personages aardig zijn uitgewerkt, en dat is ook zo, maar de gekheid vond ik vanuit de killer niettemin een beetje ontbreken.

Vermakelijke film die weinig verhaal kent, te weinig om eigenlijk zo'n speelduur te rechtvaardigen. Op het vlak van cinematografie prima, maar buiten wat unieke vormen van kleurspel ook geen bovengemiddelde momenten. Zo blijft deze film wat rondom de middellijn balanceren. Bijna een 3,5*, maar het echte gebrek aan wow! deed me toch een stapje terug doen qua cijfer.

Mooi.

Akira is een gewelddadige Japanse animatiefilm. Ik ben helemaal geen fan van Japanse tekenstijl maar ik besloot toch deze Akira een kans te geven. En tot mijn verbazing vond ik hem erg goed ook. Een moeilijk verhaal is zeker aan de ode.

De animatie is echt heel goed en lekker over de top, vooral in de finale. Wat ik ook schitterend vond waren de toekomstige blikken op de samenleving. Een gewelddadige en corrupte samenleving.

Wat ik vreemd vind is de kijkwijzer, het seks symbool hoeft er niet te staan, en geweld op 6 jaar en ouder? van mij mag geweld wel naar 12-16. Maarja, dat kan aan mij liggen. Leuke film, zeker een aanrader voor mensen die van Japanse tekenfilms houden.

Solide.

The Villainess behoorde tot een van de verrassingen van de maand. Ik dacht dat de echt innovatieve actiefilms al gezien waren of niet meer bestonden, en daarom is het altijd fijn om te zien dat ze er wel degelijk nog zijn. Dit werd direct duidelijk tijdens de eerste minuten, waarin regisseur Byung-gil meteen lekker uitpakt en snel van start gaat.

Ik vond het heerlijk om te zien hoe de actiescenes werden ingericht. Byung-gil kiest ook meteen voor brute, stijlvolle actie waarin de camera alle kanten opvliegt. Veelvuldig gebruik van vernieuwende cameratechnieken kunnen voor verwarring zorgen, maar ik vond het heerlijk. Echt geniaal waar de makers van deze film hun camera heen krijgen. Elke actiescene telt en voelt steeds weer nieuw aan.

Daarnaast is de cinematografie sterk en heeft Ok-vin haar betere trekjes als actieheldin. Helaas kiest regisseur Byung-gin ook te vaak voor sentiment, waardoor Ok-vin een combinatie is tussen stoere, emotieloze huurmoordenares en gevoelige, emotionele vrouw. Deze combinatie wordt nogal onevenwichtig uitgewerkt, maar ook de vele flashbacks en tragere scenes nemen te veel tijd in, waardoor The Villainess nooit vlotjes wegkijkt.

Het middenstuk gaat erg lang door en na zulke coole actiescenes in het eerste halfuur is dat toch wel een teleurstelling. Ik weet zeker dat ik tijdens de film met de gedachte "als de finale nog leuk is, geef ik er een 3,5* aan, anders blijft dit een kleine voldoende" keek. Gelukkig werd mijn wens vervuld, de film herpakt zich namelijk erg sterk en ramt de finale er lekker doorheen.

Gebruik van de camera is geniaal te noemen en ik vind het jammer dat er veel kritiek op is, omdat het bij het betere werk ooit hoort. Ook de editing is wonderbaarlijk te noemen en gecombineerd met kleurrijke omgevingen worden de actiescenes binnen deze film naar een hoog niveau getorpedeerd. Qua actie een van de beste in zijn soort, maar het veelvuldige gebruik van sentimentele scenes remmen het tempo af, waardoor de film te lang duurt en ook taaie momenten tussendoor kent.

Vijfde Miike.

En nog een stuk of 95 te gaan, al ga ik die echt niet allemaal zien. Ik denk dat ik er in mijn volledige levensloop maar een stuk of 10-15 maximaal ga zien, maar voorlopig is dit mijn vijfde. Een interessante Miike-film lijkt vaak willekeurig om de hoek te verschijnen, niet als je ernaar zoekt, en dat was dus de zaak met Lessons of the Evil.

Moet wel zeggen dat de film me tegenviel voor een concept dat me best lag. Zoals wel vaker bij Miike is deze film best controversieel te noemen, dat vooral tijdens de derde act duidelijk wordt. Miike houdt namelijk eerst zijn rem ingedrukt, en laat het pas laat weer los. Zodra dat gebeurt, is de film het waard, maar alles daarvoor niet bepaald.

Vooral omdat Miike het allemaal weer zo complex moet maken, vond al dat gedoe totaal onnodig. Daarnaast weet het gewoon niet te boeien. De regie van Miike ziet er strak uit, maar zowel de personages als de gebeurtenissen weten niet te boeien. Veel details en knappe cinematografie, maar Miike weet er niet in te slagen om het allemaal bijzonder te maken. Zo zijn de eerste 80 minuten toch echt even doorbijten.

Acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven, maar ik vond Hideaki wel een aardige rol neerzetten verder. De studenten ben ik eigenlijk allemaal weer vergeten. Het maakte me volstrekt niets uit wat er met ze zou gebeuren en wat hun nu zou overkomen. Er worden pogingen gedaan om ze uit te werken, maar tevergeefs. Het blijven allemaal nogal platte, saaie personages.

Zodra het laatste kwartier aanbreekt kantelt de film eindelijk op een positieve manier. Is ook meteen de eerste keer dat de film echt serieus weet te boeien. De liefhebbers voor wat staalhard bloedvergieten zullen hier ook aan hun trekken komen, waaronder ik. Controversieel? Wellicht, maar Miike laat het allemaal niet al te serieus en vooral erg over-the-top ogen, waardoor het niet echt schokkend weet te zijn.

Film is daarmee wel met een knaller compleet, maar met het overige gedeelte had ik toch wel oprecht moeite. Er weet gewoon niet zo veel te boeien. Mocht de hele film zoals dat gedeelte zijn geweest, had het een 2,0* gekregen. Derde act weet de film dus te redden, maar dat neemt niet weg dat het verder best taai was. Miike is in staat tot beter, en slechter.

Regisseur Shin'ya Tsukamoto begon zijn loopbaan uitermate interessant en experimenteel, waardoor een film als Nightmare Detective toch wat teleurstellend voor de dag komt. De visuele invulling oogt kaal, het camerawerk te netjes en de spanningsopbouw is nagenoeg afwezig. Wat rest is een interessant concept en redelijk geacteerde hoofdpersonages, maar dat is bij lange na niet genoeg om de film als geheel volledig van de grond te tillen. Eén enkele scene steekt er wel bovenuit, wanneer die agent in zijn droom achtervolgt wordt door een mismaakte bedreiging. Dat zijn momenten waar de film plots opleeft, waardoor ik me geregeld afvroeg waarom Tsukamoto dat zelf eigenlijk niet leek te zien. Naarmate de slotfase vordert stijgt het niveau overigens wat, maar het komt simpelweg te laat om het eerste uur te compenseren.

Matige slasher.

Dit soort films die zich in een bioscoop afspelen komen gelijk met een bonus, en dat is dat ze voor filmfans meteen aantrekkelijk zijn om te kijken. Ik kom zelf graag in de bioscoop, en dan een slasher zien met als achtergrond de bioscoop is dan natuurlijk meteen een bonus. Dan voelt het aan als een soort "vertrouwde" film.

Verder is het jammer dat het buiten de locatie een best matige film te noemen is, en vormt daarmee zowat de teleurstelling van de week aangezien ik de film graag wilde zien. Het begon ook allemaal best leuk om eerlijk te zijn. Een lekker dwaze horrorfilm die niet te veel tijd nodig heeft om tot z'n punt te komen. Het is dan ook een simpele film geworden, maar voor een slasher is dat niet erg.

Een tweede compliment is dat het ook recht-toe-aan communiceert met de kijker en overdreven sentiment achterwege laat. Veel verdieping zit er dan ook niet aan, maar ach. De gore hakt ook lekker door hier en daar, al mis ik de echte creativiteit. Het bloed mag vloeien, de ideeën alleen niet. Ietwat te standaard hakwerk, maar wel ingekleurd met aardige praktische effecten.

Daar houden mijn complimenten weer op helaas. The Last Matinee mist een visuele duw in de rug. De kleuren zijn niet precies genoeg, het camerawerk te makkelijk en de montage en editing ook gewoon kleurloos. De regie voegt weinig toe aan de film en laat het allemaal maar gebeuren, waardoor het als resultaat al als een film aanvoelt die je al vaker hebt gezien.

Ook een serieus saaie killer verder. Totaal geen charme, totaal geen eigenzinnigheid. Eenmaal je als kijker de locatie hebt gezien, waarvan er eigenlijk voornamelijk een bioscoopzaal wordt gebruikt, zal je snel merken dat deze Uruguayaanse slasher maar weinig om het lijf heeft en gaat dan ook binnen de kortste keren vervelen. Altijd jammer.

Heel leuk!

Complete verrassing, Disney weet dan eindelijk eens een echt geweldige film neer te zetten. Deze overtreft ook gelijk mijn eerdere favoriet, Tomorrowland. Sowieso was dit in de bioscoop echt een hele leuke avond, met veel magie en veel plezier die overduidelijk in de film straalt.

Aladdin opent geweldig. 'Arabian Nights' komt lekker binnen en geeft je al gelijk een beeld met de sfeer die je in de film kan verwachtten. Daarbij een geweldig overzicht van het stadje. Soundtrack blijft natuurlijk daarbuiten ook magisch en helpt de film absoluut omhoog. Heel avontuurlijk, dat bijdraagt aan het genre.

Sfeer heerst, de Disney sfeer ook. Een warme, Arabische sfeer gecombineerd met een kinderlijk en speels Disney sfeertje. En het pakt verrassend heerlijk uit. Acteerwerk is bovengemiddeld, vooral Smith is een koning hier in zijn rol en straalt zoveel vrolijkheid en plezier uit.

Daarbuiten doen Massoud en onze eigen Kenzari het ook niet verkeerd. Scott zijn rol was hier en daar te theatraal en neigt naar een serieus theater optreden. Daarbuiten maakt Ritchie zijn film af en toe veel te zoet en cliché en dat is wat de film niet voluit een volle mep kunnen bezorgen.

Ritchie mag dan af en toe ook even zijn eigen trukendoos erbij halen, met wat cameratrucjes en visuele hoogstandjes. Vooral de eerste ontmoeting en lied van Smith en Massoud is hier een voorbeeld van. Film voelt niet gehaast aan en heeft een goed tempo.

Vond het een erg plezierige ervaring weer. Vermaak ten top, absoluut niet verwacht. Bioscoop en 3D heeft toch wel een meerwaarde.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film dit, die volgens wel met veel liefde is gemaakt, maar niet echt briljant uitgewerkt is. Valt absoluut onder de categorie familiefilm, al is dit eigenlijk in dat gebied ook een vrij matige kinderfilm.

Leuk dat ze een ijsbeer hebben geregeld en dit hier en daae wat trucjes laten doen. De kinderen spelen niet bijzonder maar stralen enigszins wel wat enthousiasme uit. Voor de rest is het verhaal ook vrij voorspelbaar met hier en daar wat sfeervollere scenes.

Niet bijzonder, ook zeker niet in de buurt van een film die je gezien moet hebben. Wel leuk om met de kids op te zetten als je niks te doen hebt. De film is uiteindelijk niet heel slecht, maar zeker niet goed.