Opinions

Gavras.

Kende hem als regisseur vooral van videoclips, dit is de eerste echte speelfilm die ik van hem zie. Dankzij zijn videoclipcarrière raakte ik geïnteresseerd in de film, die een erg gelijkmatige soort sfeer hanteert. Dat betekent dus verzien van een hoop gewelddadig kabaal en een erg rauwe regiecommunicatie.

In ieder geval is er van een zekere inleiding totaal geen sprake. We worden voorzien van een synopsis vooraf en daar moeten we het mee doen, want de film impliceert het verleden vooral en concentreert zich op het nu. Gavras windt er verder ook geen doekjes om. Meteen worden we in een overval gegooid en met erg lange takes worden we verder gesleept.

De regie is gedurende de eerste helft zonder meer indrukwekkend door meteen te openen met rauwe actie en een hoog tempo, die er vervolgens zelfs op rustigere momenten in wordt gehouden met goed sturend cameragebruik. Je voelt je daadwerkelijk meegetrokken in het verhaal die al snel een soort dystopische toon aanneemt. De verschillende perspectieven waren niet perse nodig, maar veel maakt dat niet uit.

Pas richting de tweede helft laat de film z'n zwaktes zien, zeker omdat de rellen zelf weinig indruk maken. Een camera die zich wel mengt met de heisa, maar dit nooit goed in beeld weet te krijgen. Hier was Gavras in het verleden beter in, deze film reageert afstandelijk en komt toch te stoffig over om ons de angst of het zweet van de personages te laten proeven. Aangezien actie uiteindelijk ook wordt vervangen door drama begint het steeds minder te werken. Dat neemt niet weg dat de eerste helft van hoog niveau was en Netflix mag zichzelf eindelijk weer eens trots voelen met een original.

Goed geacteerde misdaadfilm met een te lange duur. Regisseur Louis Malle wekt een stabiele sfeerzetting tot leven die goed past bij de inhoud, maar lijkt weinig zorg te steken in de overige presentatie. Een aantal scenes tussendoor zoals Dave's achtervolging maken indruk, maar verwateren in het grote plaatje. En alhoewel Burt Lancaster en Susan Sarandon het prima doen, zijn de avonturen die ze samen meemaken niet interessant genoeg en wil de chemie amper van de grond komen. Hierdoor duurt Atlantic City gevoelsmatig een stuk langer, maar de atmosferische vormgeving en een aantal individueel sterke momenten redden nog wat.

Oei.

De eerste minuten deden me nog even opkijken, want toen was de eerste indruk nog best hoopvol. Naarmate de film dan vordert mag het echter duidelijk zijn dat ze geen centen over hadden voor sciencefiction. Ze zijn gewoon naar een bos getrokken en hebben er het kaartje overheen gehangen dat ons moet vertellen dat we op een andere planeet staan.

Ik word er wel een beetje moe van, films die alles op deze manier oplossen. We moeten het er als kijker maar een beetje bij fantaseren, maar ik zie gewoon een bos met weinig gevaar. Gevaar dat sowieso nooit echt een heel interessante vorm krijgt, dus regisseur Bartoli hoeft het dan ook niet zo serieus te nemen. Het zijn de standaard dingetjes die bij dit soort films altijd misgaan.

Veel meer hoef ik er dan ook niet echt over te zeggen. Acteerwerk brak, effecten matig en qua verloop gewoon mislukt. Gelukkig ergens nog wel origineel bedacht en toch zijn er tussendoor nog wat scenes die een redelijke vorm van sfeer hebben. Het is de mysterieuzere kant van het verhaal die Atlantis Down draaiende houdt, want de rest faalt zowat pijnlijk.

Herzien.

Overigens niet voor mijn lol maar voor een evenement waaraan ik meedoe. Anders had ik de film ook niet snel herzien, van mij hoeft dat allemaal niet zozeer. Het cijfer blijft echter hetzelfde maar niet om de redenering die ik aangaf in mijn vorige bericht die hier nog op de pagina te vinden is.

De film was dit keer een stuk taaier om doorheen te komen en dat lag er vooral aan dat de setting niet bepaald interessant is. De locatie is bijna volledig een pinautomaathokje en die is gewoon niet zo boeiend, ondanks enkele pogingen om het wel interessant te maken. Het wil gewoon niet zo lukken.

Acteerwerk is ook maar half. Eve en Peck spelen redelijk, maar Geraghty loopt er maar verloren bij. Zijn rol komt geen moment oprecht over. Verder vond ik de dreiging van de killer niet meer overkomen. Vroeger vond ik zijn uitstraling wat enger, maar nu vond ik het allemaal maar simpel. Saai figuurtje ook eigenlijk.

Acties van de personages zijn nog steeds stom, ondanks dat angst misschien een belangrijke factor kan blijven. Onder angst denk je nou eenmaal wat veiliger denk ik zo, of juist niet. In ieder geval waren er genoeg momenten waarbij je weg kon rennen. Zo ver naar een openbare weg was het allemaal niet.

Visueel verder best stijlvol en koud, maar gewoon niet genoeg om het als geheel interessant te maken. Camerawerk is te klassiek en spanning is net te ver weg. Gelukkig duurt het niet lang en het begin is wel aardig, opzet ook wel prima bedacht. Als tussendoortje nog wel te doen, als geheel toch wel matig. Ook fijn dat de komedie in het begin ook niet vervelend is en de personages dit zelf ook nooit worden.

Nee.

Wat een vervelende film was dit zeg. En dat met een regisseur die later het best vermakelijke Deadpool 2 op het scherm toverde. Theron wilde duidelijk eens een keer een stevige actieheldin spelen, maar faalt hier eigenlijk gewoon voor een deel in. En dat is vervelend.

De film ging gewoon aanvoelen als een soort Theron promotie film. De film is in zijn geheel vrij saai en kent bijna geen enkele goede acteur. Na McAvoy's goede prestatie in Split weet hij hier niet echt goed uit de hoek te komen, waarom Boutella hier in zit is me al helemaal een raadsel. Ik heb haar zelden goed zien acteren.

Paar leuke actiescenes en dan heb je het alweer gehad. Ik vond dit maar een vervelende film die aanvoelde als 150 minuten. De film probeert weleens wat qua twistjes maar deze komen gewoon vrij lomp en cliche over.

Sentimentele en tragische romantiekfilm die me even lelijk verraste door als kostuumdrama te beginnen, een subgenre dat me niet bepaald ligt. Enkel de beelden van Duinkerke lijken de kijker eraan te herinneren dat we ons in de Tweede Wereldoorlog bevinden, anders had het (romance)gebeuren zo uit een omgeving in 1792 kunnen komen. Ouderwetse, theatrale relatieontwikkeling viert hoogtij en dat zorgt vooral voor ongemakkelijkheid, maar als het je ligt kent dit uiteraard een geheel ander effect. Atonement haalt vooral kracht uit de visuele achtergronden, die door regisseur Joe Wright prachtig in beeld worden gebracht. Zeker de oorlogsscenes zijn indrukwekkend, bovendien kon ik de uiteindelijke verhaalsinsteek zeer waarderen. Om daar te komen moest ik echter een weg zien te vinden door de duffe romantiek en uitgesponnen dramasequenties, die zeker gezien de misselijkmakende actie van Saoirse Ronan amper sympathiek naar voren worden gedirigeerd.

Slecht.

Korte film die maar niet over leek te gaan. Deze werd op een avond gestreamd, en aangezien de speelduur erg kort was heb ik de film maar meegepakt. Ik kwam na afloop tot de conclusie dat ik niks gemist zou hebben mocht ik de film gewoon over hebben geslagen.

De eerste drie kwartier bevatten vrijwel weinig tot niets. Wat rondraven rondom het huisje en wat fratsen door de crewmembers vullen de minuten op. Voor de zogenaamd "gevonden beelden" stoppen de makers er wel erg veel irrelevante onzin doorheen. Je zou denken dat als deze beelden in de handen kwamen van de politie dat ze die onzin er wel uit hadden geknipt, maar deze film moet vervolgens door de hele rits heen.

Door alle onzin is het nauwelijks interessant en de interesse in waar het allemaal heen gaat verdwijnt per minuut. Spannend wordt de film tussendoor ook nergens, want er gebeurt echt geen hol. Geen enkel momentje van spanning, en zeer weinig scenes die echt met horror te maken hebben. Pas in de laatste 25 minuten krijgen we wat beelden die dichter tegen het genre aanzitten.

Maar ook die beelden zijn niet bepaald interessant, aangezien zeker de helft van de beelden wat ronddwalen door een doolhof bevatten, en niet bepaald van de spannendste soort. De reden waarom de mensen de camera nog draaiende houden gooit Atrocious ook compleet overboord, want van logica heeft deze film geen kaas gegeten.

Het is dat de slotminuten nog aardig gruwelijk zijn, en hoe de vork uiteindelijk in de steel zit nog wel leuk uitpakt. Verder is dit een bijdrage in het found footage genre die totaal niets toe weet te voegen. Veel dom gelul en oninteressante beelden waardoor de korte speelduur van 75 minuten aanvoelen als 110 minuten. Slechte film dit, maar voor een snel tussendoortje kan je hem weleens meepakken.

Niet veel meer dan een heleboel smeerlapperij achter elkaar geplakt, waar regisseur Lex Ortega zijn uiterste best doet om elke scene met de volgende te overtreffen. Atroz is daardoor beslist geen prettige zit en bevat een aantal beelden die ik in mijn donkerste fantasieën absoluut niet had kunnen verzinnen. Het fijne is dat de makers goed overweg kunnen met praktische effecten en genoeg ballen hebben om zonder grenzen te werk te gaan, maar daar houdt het vervolgens ook weer zo'n beetje op. Het acteerwerk is namelijk bedroevend en de speelduur veel te lang voor deze behoorlijk dunne inhoud. Zoveel expliciete gewelddadigheden gaan na enige tijd namelijk vervelen en het laatste halfuur test je geduld dan ook behoorlijk, maar onder de dikke laag aan gruwelijkheden en misantropie zit wel een zekere vorm van kwaliteit en talent. Hopelijk leert Ortega zijn volgende projecten wat beter te sturen, zodat hij wellicht een wat groter publiek aan kan spreken.

Tja.

De regisseur heeft maar enkel 4 films geregisseerd, allemaal binnen dit universum. Vanuit zijn kant zal het dan wel een droom zijn geweest die hij maar wat graag wilde verzilveren. Attack of the Killer Tomatoes! is een film die vooral een eigen publiek kent. Ik kan er soms wel om glimlachen, maar niet veel meer dan dat.

Wat kan je eigenlijk over het verhaal zeggen? Een stad wordt aangevallen door enkele hongerige tomaten. Groentes zijn dus de ultieme schurk in deze film, maar De Bello pakt er dan nog wel redelijk grof en lomp mee uit. Had het vooral ingeschat als een soort goedkope cultfilm, maar er zijn daadwerkelijk explosies, stunts en grote groepen in te bekennen. Het draagt een klein beetje bij aan de charme.

Echter blijft het allemaal nogal houterig in elkaar gestoken. Qua regie weinig talent, het zijn vooral de domme acties die worden gemaakt die boekdelen spreken. Acteerwerk is uitermate brak, de effecten vooral simpel en heel veel van de flauwe grapjes missen het doel. Het mag dan er zelfbewust zijn, maar uiteindelijk moet er ook wat flow zijn. Binnen deze film valt dat absoluut niet te bekennen. Ze hadden ook wel iets meer R mogen gaan overigens, want met dit soort concepten kan je toch veel brutaler uitpakken? Al bij al matig maar soms wel komisch.

Ok.

Ik keek deze film eigenlijk alleen voor Boyega. Ook hier stellen zijn prestaties niet teleur. De rest van de cast is matig, op Sam na die nog wel redelijk uit de verf komt. Vooral de straatgangstertjes komen maar over als brugpiepers.

De monstertjes zagen er uit als knuffelberen. Lieve zachte donzige beren of wolven met volgens mij neon tanden of iets in de buurt. Ze zagen er niet eens zo heel slecht uit. Maar ze waren eigenlijk gewoon een beetje te schattig voor een film zoals deze.

Volgensmij hebben de makers zowel de acteurs er wel veel plezier in en is er genoeg te beleven. Maar op mij maakt het toch niet erg veel indruk.

Slecht.

Die Mary Lambert is er niet veel beter op geworden door de jaren heen. Begon ooit als regisseuse van een bekende horrorfilm, maar was in 2008 bij dit soort films geëindigd. Dan heb je toch wel iets fout gedaan en met een enkele kritische blik op deze film wordt dat nagenoeg direct duidelijk. Het is namelijk maar een brak dingetje.

Fans van Daddario opgelet, ze komt enkel in de opening voor. Denk niet dat ik dat hoeft te markeren. Desnoods dat ik er wat fans mee kan redden zelfs. Niettemin is haar vervanger best aardig te noemen. Moss is een degelijke actrice die doet wat ze kan met haar vreemde personage. Ze kan er alleen niet veel mee, maar levert in ieder geval beter werk af dan de andere leden die compleet zoutloos blijven.

Wat aardig interieur en een redelijk sfeervolle opening zijn de voornaamste pluspunten van de film. Na enige tijd zal menig kijker hoogstwaarschijnlijk over zijn of haar scalpje krabben. Ik vroeg me op de helft van de film af waar ik in godsnaam naar aan het kijken was. Door een groot gebrek aan structuur en goed schrijfwerk voelt de film snel onwerkelijk en ongemakkelijk aan.

Daarnaast voegt de regie bitter weinig toe. Dat Lambert een ervaren regisseuse was valt er hier niet vanaf te lezen. Het is een erg sfeerloos gebeuren geworden zonder spanning of effectiviteit. Het concept is nog wel aardig mits daar een degelijke uitwerking aan vastzit, maar daar is met The Attic geen sprake van.

De enige reden dat het cijfer nog op een 1,5* blijft is omdat het acteerwerk naar behoren wordt vervuld en de film nog wel een poging doet om een onvoorspelbaar verhaal te vertellen. Het is echter een rommelig en futloos geheel geworden die in heel veel scenes amateurisme uitstraalt. Het behoort misschien niet tot het slechtste werk, maar Lambert lijkt haar kwaliteiten in de regiestoel met deze film compleet kwijt te zijn.

Regisseur Chris Sparling beschikt over een intrigerend concept, maar ontkomt niet aan een zeer slecht acterende cast. Specifiek Rya Kihlstedt is nodeloos theatraal en zet daardoor een bijzonder belachelijk figuur neer. Daarbij komt kijken dat het ridicule uitgangspunt en de weinig opzienbarende docu-inslagen evenzeer weinig effect kennen, waardoor Sparling moeite ervaart met het ontwikkelen van een effectieve spanningsboog. Alhoewel bepaalde invloeden origineel voor de dag komen en de film nergens te lang duurt, wil daardoor de volle potentie nooit benut worden.

De Franse regisseur Louis Malle baseerde dit verhaal op zijn eigen jeugdjaren, waardoor dit project uiteraard een persoonlijke lading krijgt. Het levert in ieder geval een uiterst verdienstelijk oorlogsverhaal op waarin Gaspard Manesse en Raphael Fejtö erg degelijk spelen als de twee hoofdpersonages. Wie hoopt op een film waarin de oorlog van dichtbij wordt laten zien komt echter bedrogen uit. De Tweede Wereldoorlog is namelijk meer een gebeurtenis die zich op de achtergrond afspeelt. De dreiging is ten alle tijden voelbaar, maar expliciet geweld wordt niet geïncludeerd. In plaats daarvan een traag ontluikend drama, waarin eigenlijk net wat te veel originaliteit mist. Ondanks het bronmateriaal includeert Malle te weinig om het geheel onderscheidend te houden, maar daar komt gedurende de slotfase verandering in. De beklemmende atmosfeer komt hierin optimaal tot z'n recht waardoor Au Revoir les Enfants uiterst sterk eindigt. Het is al bij al niet mijn favoriete soort oorlogsfilm, maar desondanks een intrigerend en drukkend vormgegeven eindresultaat.

Matig.

Toen er weer langzaam een trend opkwam op MM om de meest verontrustende films allertijden te zien wilde ik er ook nog eentje voor de lol even snel meepakken. August Underground was daarop de keuze, ondertussen een verontrustende film die al een aardige tijd op mijn lijst stond.

Ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld was want ik had al een relatief matig resultaat verwacht. August Underground is een film die de liefhebber zal vinden mocht deze naar de meest extreme kanten van cinema zoeken. Als je lang genoeg zoekt kom je in de diepste krochten terecht waar je titels van Lucifer Valentine en Marian Dora tegenkomt. August Underground lijkt er nog boven te hangen, maar kent zijn status niet voor niks.

Uiteindelijk vond ik zelf de inhoud nog wel meevallen. Alhoewel dit zeker niet tam te noemen is. Vogel had bijna geen budget en heeft dit aardig weten te verhullen door een ontzettend lelijke filter over de film te gooien. Ik vond het best passend eigenlijk, maar toch niet genoeg om te kunnen verhullen dat er maar weinig budget aanwezig was. Moet wel even zeggen dat het leek alsof je een 3D-film zonder bril keek.

De eerste minuten zijn waarschijnlijk de sterkste minuten, door eigenlijk meteen raak te schieten met een erg smerige en gemene setting. Daarna wordt het wel erg snel duidelijk dat Vogel enkel en alleen uit was op shockfactor. De martelingen zien er gemeen uit, maar gaan werkelijk zo lang door terwijl de martelingen zelf vooral psychologisch zijn. Het echte geweld blijft off-screen, is doorzichtig of erg vlug voorbij.

Zo gaan de treiteringen van die snotaap achter de camera (vervelende kerel was dat overigens, slaagt er weleens waar in slecht te acteren zonder in beeld te komen) ellenlang door terwijl het niet veel laat zien. Veel gehuil, veel geschreeuw en veel getreiter. Soms lijkt dit wel 10 minuten achter elkaar door te gaan, en dat is te veel van het goede.

Tussendoor zien we nog een aantal beelden die 0,0 aan het verhaal toevoegen maar wel het gevoel geven dat je de daadwerkelijke camera hebt gevonden van de moordenaars. Het is alleen zo jammer dat Vogel zo veel zijn best doet om iets schokkends neer te zetten. Het is allemaal geforceerde horror, met de vrouw op de achterbank als goed voorbeeld. Daar moet ook nog een vagina ontzettend expliciet in beeld komen, om de moord zelf weer doorzichtig te tonen.

Filter is geslaagd, de setting is gemeen, maar de inhoud valt nog wel mee. Liefhebbers van gore gaan hier denk ik juist niet aan hun trekken komen (het blijft vooral bij een snel shot over een lichaam en met poep & bloed besmeerde muren), maar ook de liefhebbers van psychologisch geweld kunnen bedrogen uitkomen. Realistisch neergezet, en toch voelt het niet zo aan. Wel nog goed acteerwerk van Vogel, als enige, maar dat is niet zo gek als je zelf de regisseur bent.

Mordum zal de volgende verontrustende titel zijn voor mij, en daarna misschien naar mr. Valentine. Heeft beide echter geen haast.

Pfoe.

Na het zien van August Underground werd het eens tijd om mijn tripje binnen de meest extreme films voort te zetten. Mordum draagt binnen deze reeks de titel van de meest verontrustende film, en die was daarom dus aan de beurt (en ook omdat het deel 2 was). Achteraf verkies ik toch echt deel 1 boven deze.

Ondanks mijn lage score heb ik niet bepaald spijt dat ik deze film heb gezien. Het is typisch zo'n geval dat je er nu over "mee kan praten". Nu is er ook nog eens een derde deel in de reeks, maar of ik die ook ga zien weet ik niet. Wellicht ooit als ik er eens zin in heb misschien. In ieder geval nu nog even niet.

Waar deel 1 nog scoorde met het concept in het volgen van twee seriemoordenaars, ligt nu de focus puur op het bloedvergieten en andere gestoorde zaken. Dan heb je wel een film die zeer verontrustend is, maar ook een film waarvan het concept dat nog een beetje degelijk in deel 1 werd uitgevoerd verwatert.

Je maakt het jezelf als regisseur ook wel erg makkelijk als je nu een actrice aan boord neemt die zichzelf daadwerkelijk in de arm snijdt voor het effect of medecrewleden onderkotst. Van de 2470 films die ik heb gezien heb ik dit nog nooit meegemaakt. Er zullen er vast meer zijn, maar dit was best bizar om zo te zien.

Verder is deze film genadeloos. Zodra je dit drietal tegenkomt weet je dat je het nooit meer gaat overleven. Grafische en brutale beelden volgen elkaar snel op, met tussendoor wat nietszeggende beelden. De film is wel duidelijk goedkoop en daarom scoort de film meer op smerigheden dan daadwerkelijke gore.

Mensen die zo'n film als deze niet trekken begrijp ik volkomen. Het is allemaal erg ziek, maar met 0.0 verhaal gebracht waardoor het allemaal duidelijk voor het schokeffect is gemaakt. Dat is wel een beetje makkelijk, dat lost deel 1 beter op namelijk. Acteerwerk is buiten Vogel om ook niet bepaald bijzonder, hoeveel smerigheden je ook wil uitvoeren op de camera.

Kaal en vlak geregisseerd. Het voelt erg aan als een simpel projectje van mensen die serieus een draadje los hebben zitten. En ondanks de vele gruwelijkheden zit er nauwelijks een goed schokeffect aan verbonden. Pas tegen het einde aan waarbij de familie wordt omgebracht schokte de film me. Alles daarvoor is zo geforceerd voor de shock gedaan dat het geen indruk op me maakt. Mordum maakt het gewoon te duidelijk dat ze enkel voor shock gingen en verder niets.

Het is allemaal gewoon een beetje te simpel vind ik. Erg goedkoop met een handvol aan effectieve scenes. Verder gaat de film weer eindeloos lang door op compleet idiote zaken zoals kots, daar had deel 1 ook al last van. Jaja, super vies en ranzig allemaal, maar voor mij worden 3 minuten bestaande uit elkaar onderkotsen echt niet veel ranziger dan 10 minuten van hetzelfde.

Leuk om eens voor het meepraten gezien te hebben. Verder raad ik deze film niet aan. Geen verhaal, geen goed verloop. Enkel shock, en dat een ruime 80 minuten lang. Mordum is een kei en keiharde horrorfilm die op mij ironisch genoeg niet altijd realistisch overkwam. Ik vond de effecten regelmatig te doorzichtig en vooral nutteloos.

Vogels afsluiter.

Eindelijk nu de trilogie die bekend staat om zijn heftige inhoud mogen afsluiten. Het duurde uiteindelijk toch wat langer dan ik vooraf had gewild, maar spijt heb ik er niet van. Het zijn films die alleen onder een bepaald publiek bekend zijn, maar het zijn toch ook wel films die interessant zijn om eens gezien te hebben.

Penance is zonder twijfel kwalitatief de beste film van de drie, maar dat mag ook wel als je twee films lang de kans en tijd hebt gehad om jezelf te verbeteren. Inhoudelijk wat minder grafisch dan de voorgangers maar het geweld komt toch net zo hard aan omdat het erg goed te zien is. Duidelijker en overzichtelijker, het levert wat ranzige en zieke beelden op.

De eerste helft van de film blijft toch wat taai omdat de film zelf niet perse iets anders doet dan de eerste twee delen. Erg lange moordscenes die soms bijna een kwartier duren worden afgewisseld met beelden die zowat compleet willekeurig aan de kijker voorbijschieten. Inhoudelijk is het dan ook zonder twijfel een zwakke film en de moorden zelf vervelen na een tijdje, of ze er nou echt uitzien of niet.

Indrukwekkende effecten wel, maar vooral versterkt door de manier van filmen en de kwaliteit daarvan. Ik snap dan ook best dat mensen behoorlijk schrikken van dit soort films, maar na het zien van de voorgangers weet ik wel beter en ben me er dan ook van bewust wat me te wachten staat. August Underground's Penance is zonder twijfel een snoeiharde film maar voegt gewoon niet zo veel toe aan de wereld van cinema. Het is gewoon 84 minuten aan bloederige moorden en ranzige beelden.

Het laatste kwartier maakt uiteindelijk het verschil, gezien het geschreeuw daar ook echt binnenkomt en het even emotioneel intens wil worden. De moorden zelf beginnen ook wat te vervagen naar de achtergrond, grappig dat de film interessanter is op momenten die niet eens centraal staan. De afsluiter van de trilogie is een harde film, maar de voorgangers leken wat meer op het grafische geweld te mikken. Ik vind dit deel de beste van de reeks, maar nog steeds blijft het best bedenkelijk.

Regisseur John Wells mag zijn cast van harte bedanken voor het redden van zijn film, want het acteerwerk in August: Osage County is van uitzonderlijk hoog niveau. Met name Meryl Streep, Julia Roberts en Julianne Nicholson leveren ongeveer het beste af wat ze in hun gehele carrière hebben laten zien. Aan Wells vervolgens als regisseur om de balans tussen dramatiek en komedie enigszins evenwichtig te houden, maar dat gaat hem minder goed af. Het levert enkele komische noten op die wat willekeurig toegevoegd lijken te worden, maar aan de zijde van de dramatiek staat de film als een huis. Meerdere complexe vraagstellingen worden op de kijker gelanceerd en ondanks dat geen van allen een echt gefocuste uitdieping kennen, wordt het door Wells uitgesproken boeiend neergezet. De opbouw van druk en conflict is effectief en de slotfase draaft volledig af van de gebruikelijke clichés. Ik vond het een originele insteek op familiedramafilms waar ik van begin tot eind geïnteresseerd naar heb gekeken. Het jammerlijke is dat Benedict Cumberbatch en Juliette Lewis net iets te karikaturaal spelen, waardoor ze duidelijk het onderspit moeten delven tegenover de andere castleden.

Niet verkeerd en met een duidelijk doel geschoten door regisseur Uwe Boll, maar het doet allemaal toch wat goedkoop en eenvoudig aan. Auschwitz presenteert zichzelf als een semi-documentaire door te openen en af te sluiten met interviews van jeugdige Duitse scholieren. Een wat makkelijke manier om menig kijker wijs te maken dat de jongeren een zeer gebrekkige kennis hebben over de Tweede Wereldoorlog (iets dat ik overigens helemaal niet tegenspreek, maar de benadering van Boll is te gemakkelijk en doet denken aan aan het werk van Sunny Bergman. Zes tot zeven scholieren kunnen natuurlijk nooit een betrouwbare indruk geven van miljoenen mensen). De reconstructies van vergassingen in het vernietigingskamp zijn gelukkig beter en maken een grauwe en gepast kwaadaardige indruk. Het in elkaar knippen en plakken van deze scenes had wat beter gekund zoals Boll dat eerder deed bij Rampage, maar de bedoelde weergave komt zeker over en daar leek het de beste man waarschijnlijk ook om te gaan. Ik snap de bedoeling van deze film en sta er volledig achter, maar het lijkt toch wat snel en ondoordacht in elkaar te zijn gezet om zoveel mogelijk impact voor zo weinig mogelijk geld af te leveren.

Erg, erg indrukwekkend.

Omdat hij van Netflix af ging binnenkort toch maar deze 300 minuten durende miniserie opgezet. Dat is, als je het allemaal bij elkaar optelt, de langste "film" die ik ooit heb gezien. Maar of het het waard was, dan is mijn antwoord volmondig 'ja'.

Vond het sowieso wel fijn dat ze in delen gebracht werden, want dan kan ik de stof even laten bezinken. Elk stukje duurt ongeveer 45-50 minuten, met af en toe een pauze daar tussendoor is ideaal om het allemaal te laten bezinken. Maar uiteindelijk toch gekeken in een periode van 2 dagen. Officieel had ik 3 dagen gepland, maar ik wilde het steeds nog een stukje verder kijken.

Het resultaat is een deprimerende, soms ronduit grove en schokkende documentaire met ooggetuigen en echte beelden van Auschwitz-Birkenau. Door tussendoor ook nog enkele fictiestukken die de rustige vertelling van de verteller weergeven. Niet altijd even interessant, vooral de familiebeelden van Rudolf Höss voelen wat misplaatst aan. Alle gruwelen die verteld worden, voelen die stukken rondom hem aan alsof hij een goed man was, en dat gaat wat tegen de stroming in van de docu.

Ik ben toch wel een stukje wijzer geworden van de docu. Completer zal je ze niet sneller krijgen, ik kan me er wel in vinden bij bepaalde mensen dat dit voor school een ideale docu is. De 16+ voor enkele schokkende foto's. Had redelijk vaak met open mond gekeken vanwege de vertelling en soms verontrustende beelden daarbij.

Herhaalt zichzelf soms wat, maar de gehele 300 minuten zijn uiterst boeiend en nooit saai. ik wist wel een aantal dingen, maar vooral de verhalen van de ooggetuige waren erg interessant om te volgen. De verteller is ook uitstekend gekozen, geeft je echt een gevoel alsof je even achteruit kan zitten de verhalen kan aanhoren.

Uitstekende docu dus, op een aantal opvallende herhalingen van dialogen die al gezegd zijn en een niet al te interessant fictieverhaal rondom Rudolf Höss is dit gewoon erg indrukwekkend. Extra punten voor de camera beelden door de geanimeerde kamers, huizen en kelders. Dat geeft een uitstekend.

Ik zal zeggen, ga hem nog zien nu het nog kan. Staat op Netflix. Laat je niet tegenhouden door die 300 minuten.

Ultiem melige parodie op spionagefilms met een hoop bijzondere momenten en excentrieke personages, waartussen regisseur Jay Roach een aantal keren doeltreffend droge humor mee weet neer te zetten. Problematisch is vooral het figuur van Mike Myers, die voortdurend blijft bungelen tussen overdone en effectief. Zeker de verbale humor wil niet echt werken en een boel grappen worden tot in den treure herhaald, waardoor de lol er na enige tijd wel af is. Tegen de finale aan begint Austin Powers daarom een vermoeiende vorm aan te nemen, maar gelukkig met genoeg plezier tussendoor voor wat bonuspunten.

Matige Luhrmann.

Lijkt me wel een regisseur die in mijn straatje ligt, maar de producties die hij op zich neemt werken zijn frisse en kleurrijke stijl erg tegen. Zo ook deze Australia, die hem in zo'n specifieke hoek duwt dat je niet veel meer kan genieten van zijn stijl. Daarnaast verzuipt deze film na enige tijd in irritant en onnodig uitgerekt sentiment.

En als het geen sentiment is, dan is het wel overdrijven. Vooral het geschmier van Kidman in de eerste helft was ronduit onuitstaanbaar. Na 40 minuten was ik er klaar mee, maar dan wacht je toch nog een film van 125 minuten op. Een episch verhaal is het zeker dus is het een begrijpelijke speelduur, maar ik vond dat luide en overdreven gedoe van Kidman ontzettend irritant. Gelukkig draait ze in de tweede helft wat bij.

Het overdrijven van je materiaal en rare weergaves van sentiment doen me de conclusie trekken dat Luhrmann een modern regisseur is die opgezadeld zit met een hopeloos ouderwetse producer. De samenwerking leek nergens op, ondanks dat de film behoorlijk wordt versierd en de effecten van hoog niveau zijn. Het is echt het verhaal zelf dat de film integraal in de weg zit.

Ik beweer dan ook dat elk personage, maar dan ook echt elk personage, zich gedraagt alsof Australië een suikerkasteel is. Dat het op een boek en oudere tijden gebaseerd is kan ik vrede mee hebben, maar als iedereen zich toen om me heen als deze personages hadden gedragen was ik allang verhuist. De enorme speelduur wordt ook daarom soms een serieuze opgave.

Gelukkig is de finale enigszins spectaculair en de structuur van de eerste helft aardig te noemen. Daarna begin je de haast een beetje te proeven, maar Luhrmann doet in ieder geval nog een beetje zijn best om zijn product zoveel mogelijk te polijsten. Het probleem ligt alleen meer in de inhoudelijke boel dan alles dat eromheen zit. Australia zal me helaas bijblijven, maar dan vooral de mindere punten eraan.

Erg ondermaats.

Geen idee of regisseursduo Joe Swanberg en Adam Wingard dit als een soort grap of lolletje hebben gedirigeerd, maar het zet in ieder geval de toon wat betreft laksheid. Vetzakkerige ideeën en amateuristische uitwerkingen voeren hier de boventoon, waardoor in principe geen enkel segment maar een beetje weet te boeien. Ik zal ze niettemin allemaal individueel beoordelen.

Segment #1 (1,0*). Zowat het enige stukje met een geslaagd grapje en de rol van Amy Seimetz is aardig, maar uiteindelijk bouwt de film ellenlang op naar een finale die niet geheel weet te overtuigen. Het is allemaal maar wat aanmodderen totdat de boel kon worden afgesloten en met de nogal lelijke aanpak op het visuele vlak is het geen feestje om dit in z'n volledigheid uit te zitten.

Segment #2 (0,5*). Erg saai en vooral inhoudsloos. Joe Swanberg besloot hier zelf een hoofdrol op zich te nemen, maar lijkt geen enkel benul te hebben over wat hij nu precies wil vertellen. Op zowel dramatisch als komisch vlak biedt dit segment weinig bevredigende momenten en dan verzandt het al snel in een ongemakkelijke en vervelende puinzooi. Totaal nietszeggend en vooral veel te lang, zelfs met een duur van enkel 18 minuten.

Segment #3 (0,5*). Het derde stukje van de film komt redelijk overeen met het tweede segment, met als verschil dat het zich hier naar een nogal kinderachtige conclusie toewerkt. De makers zullen vast lang hebben nagedacht over hoe ze dit zo breed mogelijk konden rekken, want de basis gaat nergens over. Het acteerwerk is bovendien uitermate houterig en de dialogen slaan als een tang op een varken.

Segment #4 (1,0*). Een kleine verbetering ten opzichte van de vorige twee segmenten, vooral omdat het karakter wat absurdistischer is. Nog altijd blijft het op visueel vlak ontzettend kaal en is het acteerwerk van Adam Wingard zelf weinig indrukwekkend, maar het is niettemin enigszins onvoorspelbaar. Ik moest echt naar de complimenten zoeken om hier actief iets uit te halen, dus dat zegt al wat over mijn algemene kijkervaring.

Bij elkaar komt dat gemiddeld uit op een 0,75*, afgerond naar boven. In geen enkel opzicht geslaagd en vooral vervelend om doorheen te banjeren. Vol ongeloof heb ik zitten aanschouwen dat dit uit de hand van (onder andere) Wingard kwam, misschien dat Swanberg iets te veel inhoudelijke controle kreeg en de daadwerkelijk originele ideeën van de kaart heeft geveegd.

Heerlijk.

Altijd leuk om weer eens een echt doordenderende en harde horrorfilm te zien vanuit Amerikaanse bodem. Als er nou een land is die zichzelf een beetje inhoudt qua horror dan is het Amerika wel. Gelukkig zijn de werkjes die iets minder mainstream zijn en over meer creativiteit beschikken vaak positieve verrassingen.

Net als een hoop andere horrorfilms neemt Autopsy de tijd om in te leiden, alhoewel het groepje relatief snel in het ziekenhuis terechtkomt. Alles daarvoor is vooral tienergedoe en als ze in het ziekenhuis aankomen duurt het ook eventjes voordat de bal gaat rollen. Eenmaal de aftrap gedaan is schopt de film ook meteen lekker door.

Acteerwerk is niet briljant, maar er zitten aardige rollen bij, in dit geval Patrick en Bowen. Vooral die tweede is best bruut en genadeloos. De tieners zijn een stap minder, maar in principe hoeven de meeste alleen maar mooi te zijn, te huilen of te schreeuwen. Veel vereisten zitten er dus niet aan, en de gore en het visuele niveau doen de meeste wonderen.

Gore is hard, maar soms dan ook echt serieus hard. Grof en genadeloos in beeld gebracht vermengd met enkele originele ideeën. Stukken harder dan een hoop genregenoten. Geloofwaardig is het verder absoluut niet (hoe kan je praten zonder longen in je lijf) maar wel erg lekker en vooral buitensporig. Bovendien ziet het er goed en soms realistisch uit.

Look is verder ook goed. Ziekenhuis is mooi ingericht en enkele settings zien er akelig uit. Belichting is verder ook geslaagd en qua spanning kent het genoeg. Niet dat het nagelbijtend spannend is, maar omdat de toon wel hard genoeg is heeft het wel iets. Verder is het best voorspelbaar dus moet je het allemaal maar over je heen laten komen.

Vlotte film, duurt daarnaast ook niet lang. Ik heb genoten van de redelijk buitensporige manier van gore tonen. Lekker hard en bruut, niet lullen maar poetsen zeg ik dan. Goed vermaakt hiermee, al zal dit niet voor iedereen weggelegd zijn.

Prima.

Prima horrortje dit eigenlijk. Kreeg de DVD ooit in handen, en besloot die ook maar eens te gaan kijken. Hij is eigenlijk nog wel positief meegevallen, want ik had erg lage verwachtingen ervan. Leuk bedacht verhaal ook vooral en een redelijke cast.

Cox is altijd wel leuk, maar ook Hirsch is niet slecht. De film kent soms hier en daar best spannende momenten ondanks het soms wat saaie verhaal. Zeker het begin had wat sneller gemogen van mij, maar eenmaal in de horror zit het wel goed.

Er kwam niet echt een dreiging van de vrouw af en dat is het punt waar de film een beetje faalt. Je wordt nergens echt bang van haar, al zitten er daarnaast wel enkele wat spannendere scenes in, die de film net dat laatste tikje geven naar een voldoende.

De eerste 5 minuten van Autumn Road vormen de beste door uitstekend een mysterieus karakter te scheppen. Het vormt een verbazingwekkend sterke opening voor deze spanningsloze film geregisseerd door Riley Cusick, die tevens een dubbele hoofdrol vertolkt. Spijtig genoeg daalt het niveau na de opening min of meer direct en vervalt Cusick in het eindeloos opbouwen van zijn personages. Hij levert daarbij qua acteerkracht weinig meerwaarde, maar ook Lorelei Linklater loopt nogal verveeld rond. Enige poging tot het oproepen van een mysterieuze of spannende sfeerzetting wordt daarnaast ook genegeerd, ondanks dat het verhaal zich tijdens Halloween afspeelt. Na bijna een uur is er in Autumn Road amper nog wat aan de hand en het geduld van de kijker wordt niet bepaald beloond gedurende de slotfase. De uiteindelijke spookhuisattractie is best schattig ingericht, maar nogal kleinschalig om zo lang op zich te laten wachten. Daarbij komt nog kijken dat Cusick zelf enkel een uilenmasker optrekt en denkt dat daar de angst wel mee aangejaagd zal worden. Al bij al is de film eerder een tragisch dramaverhaal dan een horrorfilm, maar juist de sfeerzetting van de eerste paar minuten moest doorgezet worden. Desnoods had Cusick alle personages wellicht gewoon niet moeten laten opgroeien, want de kinderen acteren allemaal beduidend beter dan de volwassenen.

Lekker.

Die Bustillo & Maury kunnen er best wat van, zolang ze het bij brute horrorfilms houden die zonder pardon de deuren plattrappen. Door middel van harde, rauwe en expliciete beelden blijven ze indruk maken, dat wordt versterkt door visueel competente beelden. Among the Living was daarin hun tweede film, en wederom doen ze het goed.

Toch mag het duidelijk zijn dat het duo de À l'Intérieur-periode wat achter zich willen laten. Ze doen dan ook tenslotte meerdere soort horror, en deze film neemt meerdere vormen aan buiten de brutale gorigheid. Zo begint het meer als mysterie, om later een thriller te worden, en te eindigen als snoeiharde horror die wat geweldige stukken in de finale kent, waar het duo ook goed in te herkennen valt.

Om te beginnen wens ik graag het visuele aspect te prijzen van de film. Ik ben een erg visueel gericht persoon, en de landschappen als de kleuren worden keurig in beeld gebracht. Sterk camerawerk en een finale die dankzij wat goede trucages lekker doortrapt. Zo bruut als in eerdergenoemd voorbeeld wordt het niet binnen deze film, maar de praktische effecten mogen er best wezen eenmaal ze uit de kast worden getrokken.

Acteerwerk is niet geweldig en de schurken zijn net wat te saai buiten de aparte uitstraling. Ook wil het middenstuk die meer op de opbouw van spanning teert niet echt lukken, en komt de film net wat te langzaam op gang. De iets te veilige keuzes zoals het buiten beeld houden van de dood van die kinders houden de film wat tegen. De finale is wel lekker hard, de kills bevredigen ook zeker. Ik vond het een lekker toetje op een soms wat taai hoofdgerecht.

De regie toont meerwaarde in deze stijlvol versierde horrorthriller met wat mysterieuze elementen. Je hoopt op wat meer eigenzinnigheid vanuit de personages, en het is zeker geen perfecte film, maar de gemiddelde score vind ik wel bijzonder. Het laat best potentie zien en deze film heeft mijn interesse voor de nieuwere films van het duo weer opgewekt. Vermakelijke en vlotte film, zonder al te veel moeite uitgekeken.

Sommige bekende acteurs en actrices zijn simpelweg niet geschikt voor het actiegenre, zo bewijst deze film van regisseur Tate Taylor. Ava volgt redelijk braaf de lijntjes binnen de huurmoordenaarskleurplaat, alleen schrijft scenarist Matthew Newton er nog een grote stoot aan dramatiek bij. Ietwat vreemd, omdat het personage van Jessica Chastain geen moment sympathieker wordt neergezet in minuut 96 dan in minuut 1. Ze doet het verder gelukkig wel aardig en de bijrollen van Colin Farrell, John Malkovich en Jess Weixler evenzeer. Het pijnlijkste binnen Ava is vooral dat er geen enkel actiemoment uitspringt en de vechtscenes bijzonder chaotisch worden gemonteerd. Dat laatste is waarschijnlijk ingesteld om te verbergen dat de castleden absoluut geen vechttraining hebben gevolgd gedurende de opnames. De hoeveelheid aan emotieopwekkende scenes zijn repetitief en uiteindelijk is de zus van Chastain een stuk interessanter dan haarzelf, maar het tempo is gelukkig aangenaam en de film duurt nergens te lang. Ik denk persoonlijk dat Taylor evenals een hoop van zijn castleden zich simpelweg niet met dit genre hadden moeten bemoeien.

Bijzonder.

Eigenlijk de laatste SyFy-achtige film die nog op mijn kijklijst stond. Kwam er ooit door een onduidelijke reden een aantal jaar geleden op maar sindsdien nooit meer gekeken. Onlangs toch maar aangezet, en zoals verwacht behoort deze film tot het algemene SyFy-niveau.

Al moet ik zeggen dat deze film luchtig begint, veel luchtiger in vergelijking met andere SyFy-films. Het spreekt wel een beperkt publiek aan aangezien deze film een stuk puberaler en seksueler aanvoelt in vergelijking met andere films uit dit kader. De haaien blijven ook lang beperkt of volledig buiten beeld waardoor je toch een ander soort film krijgt dan je zou denken.

Al zitten de ridicule en slecht geanimeerde scenes er alsnog bij. Haaien die uit de sneeuw op komen dagen, het is bizar hoe je het verzint. Het werkt dan ook niet echt bepaald goed, want naast de barrage aan komedie zitten er toch serieuze momenten tussen die het geheel naar beneden halen. Zodra de film self aware blijft is het een degelijk uit te kijken film.

In ieder geval hebben ze niet al te veel inspanning gedaan voor deze film, want er gaat van alles mis met de editing. Beelden lijken soms gehusseld te worden, maar ook de timing en betrokkenheid ontbreken volledig. Hierdoor gaat de film uiteindelijk wat langdradig aanvoelen en de slordigheid druipt er soms vanaf.

Acteerwerk is ook best matig soms en voor de gore hoef je het ook niet te doen. De moorden zien er eigenlijk hetzelfde uit, een snelle hap, wat geanimeerde bloedwolken en klaar is kees. Erg interessant is het niet. Het is dan ook vooral de redelijk luchtige komedie die de boel nog een beetje kijkbaar houdt.

Zonnen in de sneeuw en je kleding uittrekken midden op de piste, ik kan er niet inkomen. Dat moet dan wel de SyFy-logica voorstellen. Ik kan er niet zo veel mee, maar door het eerste gedeelte kwam ik nog best vlot doorheen. Daarom nog een 1,5*, maar niet voor de moeite, want die is er overduidelijk niet ingestopt.

Gaaf.

Avalon mocht de gelukkige zijn om de 3000ste stem vanuit mijn kant te krijgen, en ik ben blij dat Avalon de uiteindelijke keuze was want deze film was absoluut de moeite (en het wachten) waard. Ooit eens een keer de DVD van binnengehaald, maar toen ging de DVD-speler kapot en moest een kijkbeurt worden uitgesteld. Onlangs weer weten te bemachtigen.

Ondanks dat regisseur Oshii geen onbekende naam binnen het vak is had ik tot op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien. De invloeden en trademarks die hij vanuit zijn andere films in deze films heeft gezet heb ik dan ook niet herkend. Niet dat ik dat erg vond, want ondanks dat ik die niet kon ontdekken was Avalon op een hoop vlakken geweldig te noemen en een streling voor het oog.

De visuele stijl houdt in ieder geval tot op de dag van vandaag stand. Avalon wordt door Oshii erg mooi ingekleurd en enkele beelden zien er zeldzaam stijlvol uit. Met alleen een mooie visuele look kom je er alleen niet echt, en dat lijkt Oshii zich ook goed te beseffen, want ook op een aantal andere vlakken weet hij volmondig raak te schieten, zoals de invulling van personages.

Elk personage kent een aparte en unieke uitstraling en dat is ten alle tijden voordelig. Foremniak doet het als Ash erg goed, en ook Biskupski doet het sterk. Knap om te zien hoe Oshii de toon van een scene soms zo makkelijk en effectief om kan laten slaan. Hij slaagt erin sympathie uit de meest vervelende personages te krijgen. Zo kreeg ik bijvoorbeeld erg veel medelijden met Świderski nadat hij zich als een zak hooi gedroeg in dat restaurant tegenover Ash en toen alleen werd achtergelaten. Knap.

Ook de werelden binnen de game zien er interessant uit en de stijl blijft verbazen en verwonderen. Apart om te zien dat er eigenlijk maar minimale actie in deze film zit, Oshii weet de aandacht uit allerlei andere factoren te krijgen. Bij vlagen kent de film te veel overacting en de finale vond ik niet erg geslaagd, verder vond ik dit een heerlijke film om naar te kijken en een aangename ontdekking die ook nog eens nummer 3000 mag vormen binnen mijn stemmenlijst. Prettige ontdekking.

Herzien omdat deel twee ook nog op de planning staat en ik aan dit eerste deel veel goede herinneringen heb overgehouden. Misschien dat ik door de jaren heen te zuur ben geworden, maar de herziening viel toch vies tegen. Normaal gesproken vind ik de films van Cameron (met uitzondering van zijn documentaires) altijd leuk om te zien. Op zijn debuutfilm na was er nooit echt een teleurstellende film te bespeuren binnen zijn oeuvre. En begrijp me ook niet verkeerd, Avatar blijft een technisch indrukwekkende film met geslaagde designs en een hoop creatieve inbreng, maar ook nogal een lange en inhoudsloze film.

Uiteraard is het niet zo dat blockbusters altijd hinderlijk zijn vanwege een gebrek aan inhoud. Wel als je die inhoud als kijker nadrukkelijk serieus moet nemen. Begrijpelijk dat je dit op ecologisch vlak ergens als relevant moet beschouwen, maar als we naar het plot kijken (situatie van Worthington, de opbloeiende relatie tussen Jake en Neytiri) kan ik hier onmogelijk enige sympathie voor voelen. Je zou maar direct van zo'n blauw primitief poppetje houden on first sight. Voor originele personages hoef je de film ook niet te zien. De bingokaart voor clichés met betrekking tot personages (De lompe soldaat, de goedhartige nerd, de heldhaftige eigenwijze protagonist etc.) kan bij Avatar volledig worden afgevinkt. Daarnaast vond ik de bijrol van Weaver onbegrijpelijk matig. Oprecht slecht geacteerd, geen idee waarom dit door de beugel kon bij een perfectionist zoals Cameron. Het feit dat ze de helft van de tijd vermomd is als een Na'vi zal wel hebben meegeholpen. De computer gaf haar een aanzienlijke hoeveelheid meer emotie mee.

De spectaculaire slotfase blijft een genot om te zien en de voortdurend kleurrijke omgevingen zijn een lust voor het oog, maar het viel me allemaal niet mee. Ik hoorde ergens dat het vervolgdeel zelfs nog meer verdieping en inhoud moet bevatten, dat zal dan niet bepaald veel goeds beloven. Echter mag het gezegd dat Avatar nog altijd op een hoop fronten indrukwekkend blijft. Mijn zure recensie is wat overheersend, want ik heb nog altijd genoeg te genieten tijdens het kijken. Vooral het gespeel met diepte is opmerkelijk, maar voor het gehele visuele aspect natuurlijk mijn eerlijke complimenten.