Atroz (2015)

Wie goed zoekt zal ongetwijfeld een boodschap menen te herkennen, maar ik kan me amper aan de indruk onttrekken dat Ortega dit enkel gemaakt heeft om te choqueren. En hij slaagt daar natuurlijk volledig in. Ergens wel bewonderenswaardig. Er zijn weinig regisseurs die lak hebben aan het doen van concessies en gewoon hun eigen idee doordrukken. Ortega verdient dus wel de credits. Maar aan de andere is het ook wat simpel. Scoren enkel door het laten zien van smerige taferelen riekt naar gemakzucht. Zeker aangezien hij daar verder niets omheen bouwt. 2*

Deze moest ik echt nog zien en voldeed volledig aan de verwachtingen. Compromisloze horror, lekkere gore, met dat heerlijk nihilistish sausje. Dit soort cinema, daar hebk echt zwak voor.

Niet veel meer dan een heleboel smeerlapperij achter elkaar geplakt, waar regisseur Lex Ortega zijn uiterste best doet om elke scene met de volgende te overtreffen. Atroz is daardoor beslist geen prettige zit en bevat een aantal beelden die ik in mijn donkerste fantasieën absoluut niet had kunnen verzinnen. Het fijne is dat de makers goed overweg kunnen met praktische effecten en genoeg ballen hebben om zonder grenzen te werk te gaan, maar daar houdt het vervolgens ook weer zo'n beetje op. Het acteerwerk is namelijk bedroevend en de speelduur veel te lang voor deze behoorlijk dunne inhoud. Zoveel expliciete gewelddadigheden gaan na enige tijd namelijk vervelen en het laatste halfuur test je geduld dan ook behoorlijk, maar onder de dikke laag aan gruwelijkheden en misantropie zit wel een zekere vorm van kwaliteit en talent. Hopelijk leert Ortega zijn volgende projecten wat beter te sturen, zodat hij wellicht een wat groter publiek aan kan spreken.