Trauma (2017)

Tering wat een film. Ik wist dat dit geen gezellige familiefilm zou zijn, maar zó bruut had ik niet direct zien aankomen. Rojas hakt er inderdaad al meteen lekker in met een aardig gestoorde intro, maar de echte punch to the gut vind ik toch de verkrachting. Qua seks niet eens zo heel expliciet, het is vooral de brute en beestachtige wijze waarop de twee psychopaten tekeer gaan die er spijkerharde scene van maken. Ook een paar flinke missers trouwens zoals de babyscene. Niet bepaald shockerend, vooral erg goedkoop en geforceerd. Halverwege ebt het shockgehalte een beetje weg en wordt er vooral naar een wat gory finale toegewerkt. Gelukkig stapt Rojas niet in dezelfde valkuil als A Serbian Film door belachelijk over-the-top te gaan, de film blijft meedogenloos doorwalsen alleen verschuift de focus wat meer naar de gore, die overigens behoorlijk indrukwekkend is. Effecten mochten er absoluut wezen en er wordt werkelijk niks geschuwd. Aan de ene kant is het een beetje jammer dat dit alles in een wat voorspelbare rape & revenge mal gegoten wordt, aan de andere kant weet Rojas er wel echt het optimale uit te halen. Visueel ziet het er allemaal piekfijn uit, de settings zijn sfeervol en de soundtrack doet ook absoluut zijn werk. Ook de backstory van Juan vond ik wel een aardige toevoeging, zorgt dat deze film zich nog nét dat beetje meer weet te onderscheiden binnen dit genre. Maar de grootste kracht zit hem toch vooral in het totaal compromisloze karakter, de meer dan overtuigende gore en de flinke gutpunch die je zo nu en dan krijgt als kijker. Ik begon op 3,5* maar maak er een voorzichtige 4* van. Geen fijne film, maar wel eentje die behoorlijk blijft hangen.

Goh ja, zet deze maar in het rijtje van I spit on your grave, Hostel, Saw of nog meer illustere films als Martyrs of Serbian movie. Niet dat het hier zo extreem is in de zin van "gore", maar hij komt toch wel binnen. De openingsscène is misschien het meest gortig en er los over, maar ook de andere verkrachtingsscènes komen wel aan, al vond ik de scène in Irréversible (Film, 2002) veel ondraaglijker om naar te kijken, authentieker ook. Soit, kunnen we ook dit meteen toeschrijven aan Pinochet. Het hoeven niet altijd nazi's te zijn ... Beetje makkelijk misschien om traumatische ervaringen te koppelen aan ontspoord gedrag, maar dat is nu ook niet bepaald het opzet van de film. Het bizarre van dergelijke revenge porn is ook vaak wie dader en wie slachtoffer is. In de scène waarbij die meeloper doodgemept wordt door die losgeslagen vrouwen, voelde ik erg weinig. Eerder wat genoegdoening eigenlijk. Moesten de rollen omgedraaid zijn, zou ik het weerzinwekkender gevonden hebben ... Inhoudelijk niet geweldig natuurlijk, maar wel redelijk in elkaar gezet. Niet iets dat ik perse wil terugzien, daarvoor is het te weinig boeiend. Niet voor gevoelige kijkers, ook al is zelfs dat relatief.

Pfoe, was even geleden dat ik een dergelijk filmpje zag. Er worden wel eens vaker films weg gezet als "schokkend" maar vaak stelt het niet zoveel voor. De laatste keer dat ik echt even moest bijkomen van een film was Martyrs denk. Het knappe is vooral de opzet en de verdere uitwerking van het drama. Veelal is er teveel opbouw of is het schrijfwerk te slecht. Trauma weet echter wel diezelfde balans als o.a. Martyrs te vinden en die balans zorgt precies voor die snoeiharde mokerslag die ik zo fijn vind. De openingsscène zet meteen de toon, en grijpt je bij je keel zonder ooit weer los te laten. Oké het heeft met die lesbische scenes ook wel goud in handen, want zo blijft de opening niet alleen boeiend, maar wordt er ook sympathie opgewekt voor de dames in kwestie (hoe oppervlakkig dan ook). Vervolgens duurt het ook niet heel lang voordat de ellende begint en zal het nog wel even duren voordat de ellende eindigt, want dit is er eentje die men niet snel zal vergeten.