Opinions

Best sterk.

Maar niet helemaal, want wat de film vooral overeind houdt zijn de beangstigende vooroordelen naar o.a. lesbiennes, homo's en moslims. Dat was allemaal soms pijnlijk realistisch, al zal je dat niet gelijk verwachtten na het zien van de film.

Altijd leuk om Weaving te zien, al herkennen we hem niet echt hier. Het blijft wel een heerlijke stem, en V is een boeiend personage om tegenaan te kijken. Hij draagt de film eigenlijk wel een beetje. Portman was ongeschikt om zo'n rol als dit te dragen, maar doet voldoende haar best.

Soms niet altijd even boeiend en vrij lang, maar toch ook vrij krachtig in de meeste minuten. Enkele sfeervolle scenes met mooie belichting en ook lekkere actie. Het verhaal is ook best goed en origineel op veel momenten, wat ik wel kon waarderen.

Soms misschien iets te zoet en onrealistisch, het zijn toch wel enkele beangstigende stukken die soms voorbij komen hier, alleen neem je het niet altijd even serieus. Sommige scenes zijn ijzersterk, terwijl andere wat te overdreven zijn.

Uiteindelijk is het een prima film geworden, bovengemiddeld wat mij betreft.

Een behoorlijke B-film, maar wel eentje die de essentie van vermaak goed lijkt te begrijpen. V for Vengeance is dan ook een productie die redelijk lijkt te weten dat de inhoud onzinnig is en daarom lekker snel uit de remblokken schiet. Voordelig is dat het acteerwerk van Jocelyn Hudson uitstekend genoemd kan worden en het meeste uit haar beperkte materiaal weet te halen. De bijrollen zijn afwisselender, maar niet bepaald storend. Enkel Pauline Dyer acteert als een krant, maar krijgt gelukkig weinig screentime. Het voortdurende geweld, de lompe dialogen en de constante bombast zorgen voor aandoenlijk vermaak en een hoog tempo, maar na enige tijd verzuipt de film dan toch in zijn eigen sentiment. Het is allemaal zo fout en dommig dat het eigenlijk uiterst makkelijk door te komen is, maar zowel op inhoudelijk als visueel vlak wint het weinig punten. Ik wilde het oorspronkelijk lager beoordelen, maar ik ken een half puntje extra toe aan de hoofdrolspeelster.

Een van de mindere omnibus.

Hoge verwachtingen niet waargemaakt, was erg teleurgesteld na afloop.

Tape 56: Vreemde film die tussen de filmpjes door gaat, vaag verhaal en niet eng. 1,0*

(Amateur Night): Einde bij vlagen nog wel spannend, maar veels te veel gefocused op sex en naaktheid. Hoort natuurlijk wel in een horrorfilm, maar dit geeft het te veel een erotisch tintje. 1,5*

(Second Honeymoon): Hiervan zakte mijn broek volledig van af. Mensen doen dingen waar je van gaat denken of de regisseur en cast ze wel helemaal op een rij hebben staan. 0,5*

(Tuesday the 17th): Ondanks de amateuristische manier van filmen best een lollig filmpje waarbij een lachje je soms binnenschiet. Leuke parodie op twists in een horrorfilm. 2,0*

(The Sick Thing That Happened to Emily When She Was Younger): Ah! Een filmpje dat eindelijk zijn genre waarmaakt, soms spannend en redelijk origineel in zijn geheel. 2,5*

(10/31/98): De beste en daarmee ook een sterke afsluiter. Mooie effecten op sommige stukken en best meeslepend. Jammer dat ze deze pas aan het eind hebben neergezet. 3,5*

Tussenin.

Vond het een stuk beter dan de eerste film van deze anthologiereeks, maar aan het tweede deel kan het duidelijk niet tippen. Deze film kent oprecht een aantal leuke stukjes, en dat had ik niet meteen verwacht. De matige recensies deden me vooral verwachten dat er niks te beleven zou zijn, maar dat viel eigenlijk erg mee.

Vicious Circles (2,0*). Dit stukje moet de rode draad door de film heen vormen. Ik vond dat het nog wel lekker mysterieus begon, maar uiteindelijk doen de makers veel te hard diens best om er een verwarrend en origineel geheel van te maken, waardoor dit stukje onnodig complex en moeilijk aanvoelt. Het wordt zo eerder saai dan mysterieus wordt.

Dante the Great (3,0*). Domme pulp, maar wel erg vermakelijke domme pulp. Veel heeft deze film niet te zeggen en het concept is stompzinnig op een niveau waar je op je hoofd van gaat krabben, maar richting het einde redden een lekkere dosis gore en aardige speciale effecten het geheel nog een beetje, en dat vergeeft het zeer slechte acteerwerk voor een gedeelte.

Parallel Monsters (1,5*). Wat mij betreft veruit het slechtste stukje van de film. Regisseur Vigalondo is niet de meest onbekende van het groepje, maar dit was gewoon flauw te noemen. Dit behoorlijk seksueel getinte stukje vond ik vooral pijnlijk niet-grappig, slecht geacteerd en het ingewikkelde concept wordt enkel aangeraakt en niet uitgewerkt, waardoor het eerder lui aanvoelt.

Bonestorm (3,5*). Onverwachts leuke film van een duo waarvan ik niet meteen had verwacht dat ze dit zouden afleveren. Op en top vermaak met een gezonde dosis fantasie, creatieve inbreng en tempo. Vermakelijk van begin tot eind en niet al te lang. Ik denk zelfs dat dit stukje een van de beste van de volledige reeks is, maar daarmee lijkt niet iedereen het eens te zijn.

Al bij al vermakelijk, maar gemiddeld gezien een 2,5* door het matige Spaanse stukje en onnodig verwarrende rode draad. Tussenin voor de reeks. Voor een film die vooral werd gezien omdat ik me wilde voorbereiden op 94 zeker niet zo slecht als dat ik had verwacht.

Vooruitgang.

Het eerste deel vond ik maar flauwtjes. Talentloze regisseurs die bij elkaar wat leuks proberen te maken, maar weinig pogingen waren echter succesvol. Ik ging dan ook met weinig hoop dit tweede deel in, maar het viel me opvallend genoeg erg mee. Zeker een van de leukere anthologieën om eerlijk te zijn.

Het filmpje dat door de film heen loopt voegt niet al te veel toe en ziet er ook grijzig uit. Dit soort dingetjes heb ik altijd gewoon vervelend gevonden, ondanks dat het voor het concept wel nodig is. In ieder geval duren de stukjes niet lang en dat is prettig want de filmpjes of de tapes zelf zijn een stuk vlotter te noemen. 2,0*

De eerste, geregisseerd door Wingard zelf, is helaas de minste en nog wel geregisseerd door de regisseur waarvan ik het meest had verwacht. Boordevol schrikmomenten en een leuk gevonden concept met dat oog, maar verder ook redelijk taai en iets te makkelijk en saai in beeld gebracht. Ik merk toch iets te weinig uitdaging tijdens dit (wel vermakelijke) filmpje. 3,0*.

De tweede is al een stukje beter. Het is ook meteen het kortste filmpje, maar het is dan ook enkel een vlotte horrorkomedie. Veel verhaal zit er niet in, maar wel lekker veel tempo. Die lenzen van de zombies kunnen alleen echt niet, verder is dit oprecht een hele lollige film met wat gave ideeën erin vermengd. Meteen een goed tweede filmpje dus. 3,5*.

De derde is veruit de beste van de gehele film. Het is geregisseerd door twee regisseurs waarvan ik ook veel verwacht en de gekheid mag dan ook snel doorbreken na een redelijk rustige opbouw. Eenmaal de boel losgaat is de film geweldig te noemen. Heerlijk gestoord met hopen bloed die tegen de camera aanvliegen en wat lollige typetjes. Van de hele reeks tot nu toe de beste. 4,0*.

De laatste, geregisseerd door Jason Eisener, is ook nog wel leuk te noemen. Lekker cheesy en met leuke ideeën, al valt het snel te merken dat die aliens wel heel simpel worden ingericht. Verder erg vermakelijk, zelfs geslaagd kunnen lachen met dit filmpje, en zo vormt het een goed en leuk afsluitend filmpje voor de anthologie. 3,5*.

V/H/S 2 was een leuk vervolg op een matig eerste deel. Ik ben blij dat ik de reeks niet te vroeg heb opgegeven, anders was het toch wel jammer geweest dat ik deze filmpjes had gemist. Ik geef deze anthologie een van de hoogste cijfers die ik ooit aan een anthologie heb gegeven. Fijn als er gewoon competente regisseurs bij worden gehaald, scheelt een hoop.

Kleine verbetering.

Over de lange lijn kon ik het net wat beter waarderen dan de voorganger, maar niettemin blijft ook dit deel slachtoffer van enkele segmenten die domweg nergens op slaan. In dat opzicht zal de VHS-reeks altijd een combinatie vormen tussen goede en matige regisseurs. De betrokkenheid van Scott Derrickson maakte me voor dit deel in ieder geval nieuwsgierig genoeg om niet te lang te wachten met kijken.

Total Copy (2,5*). Als filmpje werkt dit best aanstekelijk, maar als verbindingspunt tussen de segmenten een aanzienlijk stuk minder. Met name de opbouw was gewoon niet interessant genoeg om zo'n lange wachttijd naar de finale te rechtvaardigen. Het idee is daarnaast niet sterk of origineel genoeg, alhoewel regisseur David Bruckner net genoeg mysterie meebrengt om niet compleet in matigheid te verzanden. Bruckner is een regisseur die ondertussen beter kan (en moet).

No Wake (3,0*). Regisseur Mike P. Nelson begrijpt goed wat entertainment inhoudt en levert op die manier een zeer aardig stukje af. Met name de lekker smerige gore valt hier op, die toch het maximale uit het concept weet te halen. Eenmaal de originele concepten hun intrede doen loopt de film echter plots af, waardoor het uiteindelijk eerder wat wegheeft van genrewerk dan iets bijzonders of unieks.

God of Death (2,0*). Het eerste echt matige stukje is afkomstig van regisseur Gigi Saul Guerrero. Echter opent het wel goed en bijzonder spectaculair, maar eenmaal Guerrero zich dan moet gaan vergrijpen aan de horrorelementen loopt het mis. Het is niet enkel het concept dat sufjes aanvoelt, want het is de gehele uitwerking van de horrorstukjes die misloopt. Het zijn vooral lompe ideeën die nergens dreigend of spannend uit weten te pakken.

TKNOGD (1,0*). Ik was eigenlijk geneigd dit gewoon met 0,5* te beoordelen, maar enkele 80s effecten maken achteraf toch wel indruk. Het mag echter niet baten, want regisseuse Natasha Kermani levert één van de meest waardeloze segmenten af binnen de gehele reeks. Chivonne Michelle acteert als een idioot, maar Kermani vond het bijzonder genoeg om er bijna 20 minuten aan te besteden. Ik heb met grote verbazing zitten kijken hoe een stuk als dit überhaupt mogelijk was.

Ambrosia (2,5*). Verrassend genoeg een vervolg op het eerste segment van Mike P. Nelson. Het levert door het wisselende perspectief een aantal verrassingen op, maar eenmaal de showdown aanbreekt haalt Nelson er maar weinig uit. Een teleurstellende finale die groots wordt opgebouwd maar nauwelijks de fun eruit kan halen die nodig is. Jammer, want Evie Bair als Ruth had zomaar een behoorlijk memorabel horrorfiguur kunnen worden.

Dreamkill (3,0*). Dit stukje is volgens de woorden van Derrickson verbonden aan The Black Phone, maar het wordt al snel duidelijk dat het wel heel losjes verbonden is. Alleen het jaartal al (1985 ten opzichte van 1978) hoort dit duidelijk te maken. In ieder geval valt het filmpje op door een bijzonder onheilspellende en naargeestige toon, maar uiteindelijk merk je toch dat het te lang doorgaat zonder een aanstekelijk tempo te creëren. Fijn dat er nog wat macabers tussen de meligheid van de reeks zit, maar zeker vanuit de hand van Derrickson verwacht je meer.

Het gemiddelde zit op een 2,33*, dus dat zal ik naar boven afronden. Het is een kleine vooruitgang ten opzichte van V/H/S/99, maar nog altijd eerder middelmatigheid dan uitzonderlijkheid. Overigens (voor de liefhebbers dan) de volgende film maakt de integrale draai naar sciencefiction.

Ook maar gezien.

Toen deze uitkwam moest ik snel nog even deeltje drie kijken, die me erg meeviel. Ik had eigenlijk gedacht dat dit deel dan stukken beter zou zijn, maar eigenlijk viel het erg tegen. Toch moet ik zeggen dat deze omnibusfilm de betere stukken uit de hele reeks bevat, maar veel concurrentie heeft het daar ook niet in.

Holy Hell (2,0*). Erg saai stukje dat de verhaaltjes moet verbinden. Net als bij de vorige films is dit stukje wederom saai ingericht, en weet enkel zijn rauwe en gritty look voordelig te gebruiken. Inhoudelijk wat minder verwarrend vergeleken met bijvoorbeeld deel drie, maar het voornaamste probleem blijft dat het gewoon niet zo interessant is.

Storm Drain (3,0*). Film met goede en minder goede ideeën. De minder goede ideeën uiten zich vooral in de uitwerking, want na enige tijd leunt de film te sterk op glitchy effecten en warrige bewegingen, maar ook de bedreigingen met uitzondering van die rat zuigen veel spanning weg. Toch kent de film een spannend begin en een erg grappig einde, waardoor het z'n pootjes wel op een voldoende kan zetten.

The Empty Wake (2,0*). Het leukste gedeelte aan dit stukje is dat het een aardige tweede helft kent, maar van een regisseur als Barrett verwacht je simpelweg wat meer dan dit. De opbouw is veel te lang en kan niet naar behoren worden ingericht, aangezien de personages ontzettend saai zijn. De finale leeft dan wat op, maar dat compenseert het stroeve begin nauwelijks.

The Subject (4,0*). Heerlijk, een Tjahjanto op niveau. Bouwt zichzelf even op maar stort zich nagenoeg gelijk al in weirdness en dat werkt erg goed. Acteerwerk is matig maar eenmaal de bal begint te rollen trapt de film ontzettend lekker en vermakelijk door. Dit zijn de stukjes die zich kunnen ontwikkelen door middel van creativiteit en fun. Ondanks dat het stukje qua toon serieus is breekt het entertainment behoorlijk door, en maakt van dit stukje een van de betere van de serie.

Terror (2,0*). Opent naargeestig maar dit stukje heeft vooral in z'n nadeel dat het volkomen nergens op slaat. De finale kent de leukste stukjes en de film kent aardige effecten, maar ik vond het stukje te leeg en slecht doordacht voor een concept dat zoveel te vertellen heeft. Met dit cijfer komt VHS94 uit op een 2,6* gemiddeld, afgerond naar een 2,5*. Dat is net wat beter dan deel drie, maar bij deel 2 komt het niet in de buurt.

Beduidend minder.

V/H/S is een reeks die nooit heel hoog voor me heeft gestaan, niettemin vond ik drie van de vier delen nog wel entertainend. Vooral het tweede deel viel op. Leuk dat de reeks ook echt degelijke namen kan bemachtigen om een filmpje op te pakken. Dit deel heeft dat ook, maar kwalitatief doet het sterk ten onder aan de andere delen.

Shredding (2,0*). De opening van V/H/S99 valt vooral op door de inhoudsloze aanpak. Levin kiest om een flinterdun concept op te bouwen en alleen maar datzelfde concept uit te werken. Niets wordt dus in principe verdiept. Dat is in een kortfilm als deze een logische keuze, maar dat betekent meteen dat je voor een stuk of 15 minuten tegen ongeremde en uiterst vervelende tieners aankijkt. Leuk dat de spectaculaire en bloederige finale wat leven in de brouwerij brengt, maar alles wat voor die finale komt is niet om aan te zien.

Suicide Bid (2,5*). Johannes Roberts is de winnaar van deze anthologiefilm. Niet onlogisch, hij was al een langere tijd op weg om leuke horrorfilms te maken. Begon ooit als B-regisseur, maar ondertussen heeft hij best aardige werkjes neergezet. Dit stukje is alleraardigst, vooral omdat het behoorlijk vermakelijk is. De angst die ermee verkregen kan worden wordt niet helemaal benut en de uitkomst ziet er soms melig uit, maar het stukje kijkt best goed weg en dat er constant wat aan de hand is draagt alleen maar bij aan het vermaak. Klein maar fijn.

Ozzy's Dungeon (1,5*). Wat Flying Lotus hier bij V/H/S kwam doen is me een compleet raadsel, maar zijn hand is overduidelijk te herkennen. Waar het stukje nog lekker excentriek begint en enkele degelijke twists kent vervalt het uiteindelijk in een compleet onlogische mix van alles en nog wat. Flying Lotus heeft duidelijk een rem nodig, want als hij te ver doordraaft in zijn eigen ideeën is het resultaat niet te doen. Lollige effecten ten spijt.

The Gawkers (2,0*). Erg simpel opgezet. Tieners lopen tegen een monster aan. Daar is uiteraard niets mis mee, ik geef MacIntyre groot gelijk zelfs. Je moet iets leuks doen binnen een korte tijd, The Gawkers mikt ook daadwerkelijk daarop. Het probleem is echter dat het monster niet erg origineel of cool is en de vlotte finale daardoor wat eigenzinnigheid mist. Daarnaast denk ik ook dat ze een grote kans hebben laten liggen op het vlak van spanning.

To Hell and Back (1,0*). Niet doorheen te komen. Volstrekt belachelijke personages en een omgeving die cool had moeten zijn maar vooral aanvoelt als een roodkleurige vuilnisbelt. Ik heb slechte toevoegingen aan een anthologiefilm als deze gezien, maar dit sloeg echt alles. Een hoop potentie, dat wel, maar een oersaaie uitwerking. Regisseurs Winter hebben er alles aan gedaan om het spannend, gevarieerd en vermakelijk te maken, maar het resultaat is een rommelig, spanningsloos eindstuk die de film vooral met een bittere nasmaak afsluit.

Het gemiddelde komt uit op een 1,80*, afgerond naar een 2,0*.

Degelijk.

Zonder twijfel één van de betere delen binnen de V/H/S-reeks, terwijl de bij elkaar verzamelde regisseurs in dit geval beduidend minder naam hebben gemaakt in vergelijking met voorgaande namen. Het hint voorzichtig naar een collectie van passie in plaats van kwaliteit en dat werkt in het geval van Beyond erg in het voordeel.

Abduction/Adduction (2,5*). Het overlappende segment neemt de vorm aan van een documentaire over aliens. Het valt zeker met de opzet (en weinig evidente beelden) niet erg serieus te nemen, maar de makers lijken dit voor een lange tijd wel te proberen. Het levert vooral een geheel op met wat saaie stukjes tussen de segmenten door, maar het eindigt in ieder geval goed en de opzet is origineel genoeg.

Stork (4,0*). Regisseur Jordan Downey levert hier zonder twijfel het beste segment mee af en misschien zelfs het beste segment van de volledige filmreeks. Een heerlijke mix tussen praktische gore en visueel aantrekkelijke actie. Origineel opgenomen met genoeg liefde voor het vak en vooral een hoop snelheid. Inhoudelijk uiteraard niet bijzonder en de afwisseling tussen diverse perspectieven en camera's verloopt bij vlagen wat rommelig, maar Stork vormt een geweldige opening.

Dream Girl (3,5*). Een film die zelfs binnen een korte speelduur wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar de finale wordt uitstekend uitgewerkt door regisseur Vital Pal. Een beetje jammerlijk is het enigszins slappe acteerwerk van de cast en het bij elkaar geraapte concept. Het idee waarbij deze beelden klaarblijkelijk op VHS moeten worden opgenomen wordt bovendien een aantal keren uit het raam gegooid door het consequente gebruik van Hd-camera's.

Live and Let Dive (3,5*). Regisseur Justin Martinez is vaker binnen deze reeks betrokken geweest en levert in ieder geval genoeg kwaliteit af om zijn aanwezigheid te rechtvaardigen. Leuk opgenomen met een treffende liefde voor praktische effecten en zeker in de eerste helft opvallend spectaculair. Uiteraard is het allemaal op inhoudelijk vlak zeer dun, maar de makers laten vooral (en gelukkig) zien dat het in dit geheel primair draait om entertainment.

Fur Babies (2,5*). Minder kwalitatief dan de voorgaande segmenten, maar niettemin relatief vermakelijk. Op het vlak van techniek ziet het er allemaal vlot uit, het is vooral het concept dat regisseursduo en gebroeders Justin & Christian Long in de steek laat. Het past hoe dan ook niet in het overlappende thema en er wordt bovendien qua spanning en gore onvoldoende uitgewerkt. Het sterk aangezette acteerwerk is daarentegen een plus.

Stowaway (1,5*). Een dapper regiedebuut vanuit Kate Siegel en in tegenstelling tot het vorige segment zonder twijfel een toegewijd opgenomen geheel, maar het oogt volstrekt ongecontroleerd, rommelig en slecht geacteerd. Op visueel vlak te onoverzichtelijk opgenomen om ervan te genieten en qua inhoud juist te uitgekauwd om er actief wat mee aan te vangen. Punten voor een poging tot originaliteit, maar helaas vormt dit het minste hoofdstuk binnen deze film.

Gemiddeld komt alles neer op een 2,91*, afgerond naar een 3,0*. Op het eerste gezicht niet het beste cijfer, maar dat heeft er alles mee te maken dat het laatste segment het geheel met een behoorlijke domper afsluit. In vergelijking met de cijfers die ik de andere films uit de reeks heb gegeven is het toch één van de betere delen. Enkel de tweede film uit de reeks vond ik persoonlijk wat sterker.

Leuk!

Ik ben wel een fanaat van deze traditie, waarbij streamingsplatform Shudder ondertussen elk jaar met een nieuw VHS-deel op de proppen komt. Niet elke verzameling is daarbij even gebalanceerd en/of geslaagd, maar met Halloween zit er in ieder geval een aardige streak in en vormt mogelijk zelfs het beste geheel dat in deze serie is uitgekomen.

Dier Phantasma (3,5*). Het segment dat alles aan elkaar praat heeft weinig verbintenis met de overige hoofdstukken, maar dat maakt gelukkig niet al te veel uit. Regisseur Bryan M. Ferguson pakt uit met een fijne verzameling aan praktische effecten en lollige ideeën. Het laat zien dat je niet met een nodeloos origineel of complex idee hoeft uit te pakken, zolang je de uitvoering ervan maar laat tellen.

Coochie Coochie Coo (3,5*). Regisseuse Anna Zlokovic zet een kort segment neer met een bijna foutloze combinatie tussen goed opgebouwde spanning en expliciet geweld, dat enkel naar het einde toe een beetje uit de bocht schiet. Het ziet er ondanks de doelbewust matige kwaliteit allemaal bijzonder goed uit en betrekt genoeg fun en kwaliteit om niet te vervelen. Het vormt daarmee een zeer geslaagde opening en een degelijke voetnoot voor wat komen gaat.

Ut Supra Sic Infra (2,0*). Als regisseur kan het talent van Paco Plaza niet ontkent worden, maar binnen de VHS-delen weet hij mij consistent niet te charmeren. Ook dit segment is daarin nogal flauw, met een onafgemaakt gevoel en een niet al te bevredigende finale. Gewelddadig is het zeker en het mysterie wordt aardig in leven gehouden, maar wanneer het moet aankomen op acteerwerk, sfeer of spanning laat Plaza het grotendeels afweten.

Fun Size (4,0*). Regisseur Casper Kelly pakt onverwachts sterk uit met deze doordenderende slasher. Zeer creatief in de uitvoering en vooral onvoorspelbaar dankzij de ongeremde benadering van griezelelementen. Het vermaakt sterk en gaat lekker ver qua gore, waardoor het eigenlijk stiekem een nogal hoge drempel neerzet voor de opvolgende segmenten. Kelly laat zien dat je met een weinig origineel idee toch een hoop leuke vondsten kunt neerzetten indien je ver genoeg doordenkt.

Kidprint (2,5*). Bij vlagen bijzonder sfeervol, maar over de grote lijn toch een rommelig segment. Zeker de aanloop is nodeloos complex en in de negatieve zin verwarrend, vooral omdat je als kijker langdurig tegen "enge" beelden aankijkt die niet zo heel veel te melden hebben. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de achtergrond is stabiel, maar in vergelijking met de veel amusantere concurrentie is Kidprint een teleurstellend weerzien.

Home Haunt (4,0*). Buitengewoon sterke afsluiter die het thema van Halloween volledig onder de knie heeft. Het getrouwde regisseursduo Micheline Pitt-Norman en R.H. Norman maakt door slecht acteerwerk en een ietwat rommelige aanloop een valse start, maar eenmaal het gegriezel begint zit er geen rem meer op en zet daardoor een heerlijk over-the-top spektakel neer met geweldige ideeën en een snoeiend tempo. Segmenten zoals Home Haunt begrijpen de opdracht volledig en naar mijn optiek zet je jezelf hiermee effectief op de kaart. Lovely!

Gemiddeld komt dat neer op een 3,25*. V/H/S/Halloween vormt zonder meer één van de beste reeksdelen, juist met een verzameling aan regisseurs die niet meteen heel bekend zijn onder de liefhebbers. Het is altijd een leuke verrassing om dit soort projecten te aanschouwen, waarbij entertainment op efficiënte wijze voorrang krijgt.

Leuk hoor.

Antal is een best solide regisseur en zo te zien was dit zijn eerste avontuurtje in Amerika. Dat pakt dan ook leuk uit. Als regisseur was hij verder nooit de beste, maar wel eentje die zijn genre verstond en dat was toch duidelijk thriller. Vanuit zijn kant pakken die vaak erg boeiend uit.

Visueel ziet het er verzorgd uit. De decoraties zijn on-point en de film is strak geschoten. Vooral de tunnels onder de grond zijn erg sfeervol en daar vinden dan ook de spannendste scenes plaats. Cinematografie is verder degelijk en modern, en de montage goed genoeg. Soundtrack vond ik dan iets te lawaaierig, zeker gezien de spannendste momenten vanuit stillere scenes komen.

Acteerwerk vond ik ook prima. Wilson speelt nu een serieuze rol en wat mij betreft doet hij dat prima. Beckinsale mag er ook zeker wezen, al is dit voor haar misschien een makkelijke rol. Whaley is echter de leukste, al is hij nooit dreigend of eng. Vooral een vermakelijk sulletje dat zo even langs komt lopen.

Qua spanning is het nooit doodeng maar het kent wel zijn sequenties. Eerder noemde ik al de tunnels, maar ook andere scenes zijn best te doen. Uiteindelijk is het alleen vooral het entertainment dat zijn werk doet, want erg spannend wordt het dus niet. Het is allemaal net wat te druk om spannend te worden, Antal had het soms iets subtieler aan mogen pakken.

Maar het vermaakt dus wel erg goed. Snel tempo, korte speelduur en een boeiende inleiding van de personages. Het is allemaal sfeervol genoeg, maar met meer zenuwslopende spanning was dit natuurlijk beter geweest. Veel horror krijg je verder inderdaad niet te zien, maar het wil wel een aantal keer best luguber worden. Het blijft wel een Amerikaanse horrorfilm en die zijn nou eenmaal vaak wat braver. Leuke film, goed vermaak.

Degelijk vervolg op een prima genrewerkje, ondanks dat de inhoud elke vorm van inspiratie mist. Natuurlijk hoeft een dergelijke film niet met een bijzonder origineel verhaal op de proppen te komen, maar regisseur Eric Bross komt aanzetten met een resultaat dat het vorige deel min of meer volledig kopieert. Gelukkig is daar Agnes Bruckner om de basis een beetje vooruit te helpen, die het prima doet voor haar relatief beperkt geschreven rol. Verder weet Vacancy 2 vooral goed te boeien en bevat de tweede helft een aantal spannende momenten, maar de aanloop is iets te lang en veel voegt de oorsprong niet aan het gebeuren toe. Uiteindelijk is het simpel popcornvoer dat door het gebrek aan verrassing niet het niveau van Nimród Antal kan halen.

Aardig.

Drukke komedie die blijkbaar een remake van de National Lampoon serie is. Dit wist ik op voorhand niet, pas toen ik een specifieke cameo voorbij zag komen ging er een belletje rinkelen. Ik heb maar één film gezien van die serie, maar ik weet wel een beetje welke humor ik kan verwachten. Deze film komt daar op een moderne manier ook aardig bij in de buurt.

Vacation moet het minder hebben van de personages die in de film zitten. Ondanks dat iedereen op z'n eigen manier apart is en ook ervaring hebben in de komediewereld haalt deze film zijn kracht voornamelijk uit de volslagen absurde situaties waar de familie mee in aanraking komt. Gaat ook opvallend ver over-the-top overigens, met zelfs hele explosies die soms verschijnen.

Visueel heeft regisseur Daley de boel op een frisse manier ingericht. Alles ziet er helder uit en de camera brengt alles overzichtelijk in beeld. Dit zijn logische regiekeuzes, anderzijds is het wel jammer dat het daarmee in veilig vaarwater blijft dobberen. De camera stijgt nooit op of maakt nergens aparte bewegingen of zelfs maar een bochtje, en dat maakt de boel op visueel niveau dus wat veiliger. Niet onbegrijpelijk, maar wel jammer.

Tempo ligt verder hoog en de film is nooit volledig voorspelbaar vanwege de vele gebeurtenissen die zich zowat willekeurig voordoen. Ondanks dat de formule altijd bekend blijft is het verloop afwijkend genoeg om tenminste nog een beetje verrassing te bieden. Echt wow is het niet, maar het is leuk om te volgen in welke situatie de familie nu weer op wonderbaarlijke wijze in terechtkomt.

Jammer dat de leukste beelden verder vanuit de gekte om de familie heen komen, en niet de familie zelf. Helms blijft een beperkte komiek hier en ook Applegate weet nergens echt leuk te zijn. De kinderen doen het eigenlijk beter dan de ouders qua komedie, maar de grappen die voor hun uitgeschreven worden vallen al snel in herhaling. De enige acteur die ik echt leuk vond, maar heel kort in beeld kwam, was verrassend genoeg Day. Verder is dit een vlotte komediefilm, zonder logica of complexiteiten, maar wel erg geestig soms.

Uiterst Amerikaanse komedie die net zoals vele andere soortgenoten drijft op humor uit ongemak. Het is ondertussen niet meer vreemd bij dit soort wilde komedies dat een "normaal" koppel te maken krijgt met een ander, veel excentrieker koppel. Dat is het concept van Vacation Friends en veel meer buitenom zal je ook niet gaan krijgen. Als je erom kan lachen is het te doen, maar als je er zoals ik juist niets mee kan worden de 103 minuten snel een lange zit. Regisseur Clay Tarver doet niet veel om zijn film extra flair mee te geven en slaagt eigenlijk alleen maar om precies de goede crewleden te vinden en te casten. John Cena, love him or hate him, is uitermate geschikt voor dit soort rollen. De overige leden doen het ook absoluut niet verkeerd en dat levert heel soms een aardig moment op. Vacation Friends pakt daarnaast regelmatig uit met spektakel en dat houdt de vaart er best in, maar de humor was na 20 minuten al zo'n beetje opgebrand en dan gaat het simpelweg veel te lang door.

Verrassend leuk.

Valentine werd door vele recensenten en andere mensen de grond in geboord, opvallend dus dat ik er behoorlijke lol mee heb gehad. Het is niet de beste in zijn soort, maar ik kan zo'n film als deze op z'n tijd best waarderen. Jammer dat ik daarmee 1 van de weinige ben.

Origineel is het allemaal niet meer en ik denk dat elke horrorfan dit ondertussen wel weet. Ik kijk bij slashers daarom ook nog enkel en alleen naar het vermaak dat het biedt en Valentine biedt daar genoeg van. De opening alleen al belooft een aparte film, misschien enkel al omdat een slasher niet zo vaak op deze manier opent.

Acteerwerk is niet best en de personages zijn wat saai, maar soms zitten er prima prestaties bij. Shelton is niet best, maar Richards doet het prima en in het begin mogen we ook nog eens Heigl zien. Boreanaz en Capshaw zien we verder niet veel maar voor wat ze laten zien zijn ze net oké.

Visueel best leuk versierd en gedecoreerd. Er zitten nog best spannende sequenties bij, maar heel eng wordt het nergens. De killer draagt een goedkoop maar creepy maskertje en de opzet is grappig. De moorden hadden wel iets bruter gemogen maar ze vermaken best en worden relatief genadeloos gebracht.

Heel mysterieus is het verder niet en de twistjes stellen niet zo heel veel voor. De finale zet je nog weleens op het verkeerde been en ik stoorde me eigenlijk nergens echt aan. Wel jammer dat de film uiteindelijk zijn eigen concept, dus valentijnsbrieven enzovoort, een beetje lijkt te vergeten. Ook had er iets meer spanning in gemogen en had de killer iets meer karakter mogen hebben qua trademark enzovoort. Verder een leuke en vermakelijke slasherfilm.

Nietszeggend.

Een nogal simpele romcom die duidelijk niet simpel wil zijn. Althans, dat denk ik, want de opzet vraagt om een redelijk uitgedachte aanpak maar daar lijkt te film of miserabel in te falen of helemaal niet eens te proberen. Wat rest is een redelijk droge film die veel wil maar weinig bereikt.

Valentine's Day kent een enorme sterrencast, zeg maar de hoeveelheid die ook in Avengers-films opdraven. Vrijwel iedereen die hier rondloopt is een bekend gezicht, maar slechts enkelen weten er ook wat van te maken. Ik denk dat er heel veel gewoon voor de paycheck meespelen, want heel veel inspanning doen ze niet.

Hathaway, Biel, Grace en Garner zijn eigenlijk de enige 4 personen die echt wat van diens rollen weten te maken. De rest acteert namelijk behoorlijk beperkt, of komen heel beperkt in beeld. Rollen zoals bijvoorbeeld die van Cooper, Roberts, Swift of Lautner, wat doen ze eigenlijk hier? Ze komen enkel 5-10 minuten in beeld, je vraagt je af waarom deze karakters er überhaupt nog bij moeten. Waarschijnlijk om die extra paar ogen te trekken, maar het voelt niet bepaald bevredigend aan.

Verder wordt de film ook klassiek geregisseerd en verrast nergens, en weet ook nergens echt lief of schattig aan te voelen. De film geeft namelijk nogal een verwende indruk die het eindresultaat niet ten goede komt. Warm werd ik er niet van toen de film eindigde, terwijl Marshall er duidelijk wel voor gaat.

Het kijkt gelukkig allemaal nog wel een beetje vlot door, maar echt weg was ik er niet van. Valentine's Day is een film die je waarschijnlijk enkel en alleen gaat onthouden vanwege de grote sterrencast die meespeelt. Het verhaal had echt wat verrassender moeten zijn en de acteurs gemotiveerder. Het is gelukkig nog wel goedbedoeld met een aantal aardige rollen en een vlot tempo, maar daar eindigt het vervolgens ook weer.

Mwa.

Niet een al te bijzondere sciencefiction film dit. Visueel mag het er mooi uitzien, ik vond het weinig origineels en te standaard om echt bijzonder te zijn. DeHaan is ondertussen al wat te oud om dit soort rollen te spelen, en Delevigne is ook niet bepaald de beste.

Aan sciencefiction geen gebrek, maar aan een goed verhaal wel. Er zitten vele interessante karakters in, zoals de K-Tron die ik wel gaaf vond. Het verhaal zelf wist me minder te boeien en dan duren 137 minuten echt wel wat te lang.

Nee, dit lag me niet helemaal. Naar mijn mening kunnen zo ook gelijk andere actrices of acteurs gebruiken voor de volgende delen, want dit gaat hem niet echt worden. De aliens vond ik ook maar dommig en standaard. Ach ja.

Deze Tsjecho-Slowaakse film mag zich op het vlak van originaliteit behoorlijk hoog prijzen. Ik heb in ieder geval niet vaak, zeg maar nooit, een film gezien met de stilering van regisseur Jaromil Jires. Er wordt gekozen voor een dromerige sfeerzetting, maar nooit met volledige overgave. Hierdoor blijft de film aanvoelen als een soort trance-ervaring, waarbij je nooit volledig in een droom zit, maar waarin het wel voelt alsof je je niet in de echte wereld bevind. Het gebeurt niet vaak dat zo'n moeilijke balans zo geslaagd naar voren wordt geregisseerd, maar Jires weet goed raad met het (zijn) regievak. De inhoud is raadselachtig en een echt duidelijk en direct narratief is er niet, maar dat hoort dan ook bij het soort film waar Valerie and Her Week of Wonders tot toebehoort. Enkel de (letterlijke) aankleding is minder geslaagd, waarmee met name de uitstraling van de "slechte personages" een nogal dwaze indruk maakt. Ook het theatraal handelen van vrijwel ieder personage kent een zeker ongemak, maar daar compenseert de uiteindelijke sfeer meer dan genoeg voor. Het is een aparte film geworden die niet iedereen zal liggen, maar ik werd persoonlijk al vroeg gegrepen door het zeer intrigerende geheel.

The Valet kent een verrassend evenwicht tussen genres die perfect samengaan, in dit geval dramatiek en komedie. Met Samara Weaving aan boord heb je natuurlijk talent tot je beschikking, maar toch was het Eugenio Derbez die me uitermate positief opviel. Niettemin begint de film matigjes en zijn de karikaturen wat flauw, maar eenmaal de menselijkere trekjes tevoorschijn komen herpakt het gebeuren zich snel. De tweede helft is iets rommeliger qua vormgeving, maar bevat opvallende en doeltreffende scenes die me emotioneel optimaal in de film wisten te betrekken. Veel van de pluspunten worden mogelijk gemaakt door de uitstekende chemie tussen de castleden, maar ook het hoge tempo en de variatie aan gebeurtenissen maken er een vermakelijk eindresultaat van. Uiteindelijk lijkt regisseur Richard Wong iets te veel tegelijkertijd te willen, maar het viel me allemaal in vrijwel elk opzicht mee. De relatief ruime speelduur van 122 minuten was snel om.

Niet helemaal mijn ding.

Ook Refn en ik zullen niet zo snel vrienden gaan worden, want dit is de derde die ik gezien heb en 2 daarvan scoren al een onvoldoende. Ik hou wel van arthouse, maar ik vind het dan ook wel belangrijk dat de film een beetje kijkbaar blijft uiteindelijk.

Rauwe en mooie beelden waarmee er mooi gespeeld wordt met licht. Een onheilspellende soundtrack die soms wat misplaatst is maar in het algemeen wel prima is. De film zijn zware sfeer is wel pakkend, vooral in het begin waarbij de viezigheid erg dichtbij is.

Wat mij ook opviel is Mikkelsen. Wat doet hij toch hier? Het lijkt net alsof hij net van de bank is opgestaan na het kijken naar een potje voetbal met een blikje bier. Rare keuze. Ook de rest is nogal nutteloos en spelen niet heel erg overtuigend. De aankleding lijkt regelrecht uit de verkleeddoos van een 8-jarige te komen. Het camerawerk van Refn is ook niet echt pakkend.

De diepere betekenis mag er dan wel wezen en visueel is het zoals verwacht weer helemaal in orde met Refn. Toch pakte de film me net niet goed genoeg om er echt van te kunnen genieten. Ach ja.

Ok.

Wat ik vooral jammer aan deze film vond is dat ik soms bijna in slaap viel. Nergens vond ik het een beetje boeiend, vooral in het begin en middenstuk niet. Maar in het slot boeide het me volledig en vloog mijn cijfer eigenlijk weer omhoog.

Cruise speelt goed maar ziet er eigenlijk vrij belachelijk uit mijn zijn ooglapje. Nighy en Branagh doen het ook redelijk, Branagh is niet helemaal mijn acteur. Er zitten wel enkele intense momenten in die gelukkig goed sfeervol in beeld gebracht zijn.

Niet helemaal mijn oorlogsfilm dit, leuk dat onze eigen Carice meedoet. Prima verhaal, wat saai in beeld gebracht maar toch wel een best sterk einde. Al bij al heeft het wel een voldoende verdient. Interessant die operatie, dat ook.

Half.

Valley Girl is eigenlijk de ideale definitie van "niemendalletje". Deze muzikale romantiekfilm biedt erg weinig vernieuwend materiaal, en dat valt al te verwachten wanneer het blijkt dat de film een remake moet voorstellen van een film onder dezelfde naam. Gezien deze film wat kleurrijker lijkt, ga ik de originele versie voor nu ook maar overslaan.

Het meest verrassende element binnen deze film is de aanwezigheid van Logan Paul, een bekende vlogger onder de jongere kijkers. Klaarblijkelijk werd de film later uitgebracht vanwege de 2017-controverse die rond Paul hing. Veel verschil maakt het alleen niet, want met enkel 9 stemmen na ongeveer een jaar op MovieMeter kan de film nog steeds geen groot succes worden genoemd.

Wat de film op de been houdt is de nog redelijk zonnige en kleurrijke sfeer die een luchtig toontje meegeeft aan de film, maar de nummers zijn verder alles behalve bijzonder en de film weet nergens een pad te bewandelen dat indruk maakt. De chemie valt plat door een nogal zoutloos acterende Whitehouse. Rothe doet het wel beter, maar kan weinig met haar beperkte rol.

Vermakelijk is het allemaal wel, maar na enige tijd vond ik het wel mooi geweest zo, en dan is een speelduur van 102 minuten snel aan de lange kant. Verhaal bewandelt heel erg de veilige paden en de regie kan nooit goed uithalen. Dat neemt niet weg dat de film aan vermaak en standaard kwaliteit weinig tekort schiet. Daarom nog een 2,5*, maar verder een erg lege film van inhoud.

Niet slecht, niet goed.

Wel verbaasd dat het gemiddelde zo laag ligt. Uiteindelijk is dit namelijk best een aardig filmpje met inderdaad wat minpunten. Wel is de locatie voor Nederlands doen opvallend goed gekozen, dat zien we niet zo vaak in onze cinema naar mijn mening.

De hoofdrollen gaan naar 4 dames. Normaal zou je zeggen dat ze de rollen zwak vertolken, maar ik vond het hier en daar opvallend naturel geacteerd. Niet alles verloopt inderdaad vlot, maar het is wel net een niveautje hoger dan het algemene niveau naar mijn mening.

Ja, Lonsdale steekt er degelijk positief bovenuit. Wel iets te typerend, maarja. Ook Gevers maakt af en toe wel een "dotjes" indruk, maar doet het voor de rest prima. Hoes is ok, moet het denk ik voor de rest vooral van haar looks hebben. Brood is wel opvallend weinig in beeld voor de rest.

Het is alleen jammer dat voor een film waar de opbouw van de karakters centraal lijkt te staan, er opvallend typerende types bijlopen. Zo heb je echt karakters die de heks, de maagd, de naïeve en de slimme schreeuwen. Het zijn van die types die we gewoon iets te vaak tegenkomen.

Voor de rest is het huis sfeervol, al wordt er net niet genoeg sfeer uitgehaald. Soms interessante beelden en het sneeuwachtige landschap is opvallend spannend hier en daar. De film maakt er gelukkig allemaal degelijk gebruik van.

De film houdt altijd wel een lijn aan, maar vliegt richting het einde uit de bocht. Ondanks het blijkbaar uit een boek komt, is de uitweg opvallend simpel en slordig. Het is een beetje de afgeraffelde versie van een "intelligent" einde. Hier werkt het beslist niet. Bovendien is de weg naar de twist iets te lomp dus zie je hem eigenlijk al aankomen.

Maar de film boeit wel redelijk, en voor Nederlands doen nog wel redelijk gedaan. Jammer dat het net wat te tam blijft, en nooit echt die switch naar horror maakt, al betwijfel ik of dat de bedoeling was. Voor de rest is dit door enkele grote punten die de film laat liggen in het verhaal niet een voldoende waard.

Sterk.

Deze animatiefilm afkomstig vanuit Israëlisch land stond al voor een aardige tijd op mijn kijklijst. Op televisie heb ik deze film meerdere keren voorbij zien komen, en wat me destijds opviel was dat het een 16+ rating had. Toen zag ik nooit een volwassenen animatiefilm voorbijkomen, sindsdien heb ik de film in de gaten gehouden.

De film voelt eigenlijk aan als een geanimeerde documentaire gemengd met een stukje fictie. We volgen een personage die verdacht veel op de regisseur zelf lijkt. Een logische keuze gezien de regisseur zelf dan ook een soldaat was en de beelden van dichtbij heeft meegemaakt. We zien het dus door zijn ogen, maar voor wie exclusief gruwelbeelden verwacht komt bedrogen uit. Er zit wat meer onder deze film.

De stijl van animeren ziet er goed uit en de gele gloed die over de film hangt weet ook goed te werken. De poppetjes zelf zijn dat weer wat houterig die je geregeld uit de film halen, verder zijn er weinig kritiekpunten om de film op af te kraken. Buiten wat afleidende beelden is het namelijk een sterke film die je flink in de maag stompt.

Het verhaal zelf zit ook goed in elkaar. Een stukje film wordt afgewisseld met echte mensen die praten, alleen zijn ze geanimeerd. De beelden van hallucinaties zijn overweldigend en het geweld wordt soms hard in beeld gebracht. Echter is de film niet bijzonder gewelddadig en zijn enkel en alleen de allerlaatste beelden echt schokkend te noemen.

Een ontroerende en meeslepende film die helaas soms wat afleidt door de manier van animeren. Verder blijft het een goede antioorlogsfilm verpakt in een uniek sausje die de film direct weet te onderscheiden van andere oorlogsfilms. Het is geen plezierige, maar wel een belangrijke kijkervaring die ik graag aan iedereen wens aan te raden.

Vlugge rommel.

Die twee woorden houden mijn score voor Vampire Academy een beetje in balans. Het is erg snel, erg haastig en daardoor erg vermakelijk, maar ook een behoorlijk rommeltje. Het is heel erg duidelijk te merken dat dit een boekverfilming is, maar dan een 4-filmserie verpakt in 1 film van 104 minuten.

Een hoop bekende gezichten en crewleden die later bekender werden worden verzameld en op een hoop gegooid in deze film. Byrne & Kurylenko bijvoorbeeld zijn geen namen die snel voorbij zullen gaan onder filmliefhebbers. Het is wel jammer dat beide namen niet heel bijzonder weten te spelen.

Vampire Academy voelt aan alsof je naar een soort fragmentarische samenvatting kijkt van een film die ongeveer 300 minuten duurt. Achteraf kwam ik er achter dat het gebaseerd is op een boek wat ik ook niet heel gek vind, want het voelt erg aan alsof ze alle hoogtepunten uit een boek hebben gepakt en neergezet in deze film.

Al vanaf de eerste minuten krijg je een verhaallijn die zo ongelooflijk snel verteld wordt dat je zou denken dat je je aandacht erg bij de film moet houden. Dat is niet het geval, want ondanks dat er veel gebeurd is het verhaal zelf alles behalve bijzonder. De humor wordt er vaak erg vluchtig bij gegooid en karakteropbouw gaat erg snel. Het voelt ook regelmatig aan alsof de dialogen op versnelling 3 staan want bijna elke scene lijkt wel een nummer van Eminem.

Qua entertainment is het daarom wel oké, bovendien is het acteerwerk van de jonge cast met Deutch voorop erg goed. Enkel Fry vond ik minder goed, de rest is zeker voldoende. Visueel is het ook prima. Erg snel gemonteerd en in elkaar gestoken. De details zijn wat kaal maar het voldoet aan de standaard.

Het is echter het chaotische en rommelige gevoel dat het als geheel naar beneden doet halen. Regisseur Waters heeft geloof ik het concept "boekverfilming" te letterlijk genomen waardoor je nu naar een soort samenvatting kijkt. Had er dan een eigen draai aan gegeven met dezelfde toon en wat rustiger verteld. Nu is het een rommeltje en dat komt de film en ook de cast niet ten goede.

Er zijn films die de kijker weer een kind laten voelen en diens jeugdjaren naar boven brengen. Dat effect had Vampire Hunter D: Bloodlust in ieder geval op mij, maar niet op de goede manier. Ondanks dat deze animatiefilm zich op volwassenen richt kon ik niet om de uiterst ouderwetse, soms ronduit kinderachtige ideeën heen kijken. Aan iedereen zijn eigen plezier en smaak, maar dit zijn niet meteen de fantasietaferelen die me persoonlijk trekken. Niettemin kent de animatie een grote vooruitgang ten opzichte van 1985, zijn de achtergronden wonderschoon vormgegeven en bonkt de film met creativiteit. Het voornaamste probleem is dat regisseur Yoshiaki Kawajiri te graag coole personages wil includeren. Met name D zelf en Leila Marcus zijn verschrikkelijk charismaloze figuren die vervolgens worden aangesteld om de volledige film te dragen. Door het gebrek aan innemende figuren zijn de actiescenes, die elkaar in behoorlijk tempo opvolgen, gematigd interessant te noemen. Deze film wordt in meerdere horrortoplijstjes benoemd, dus ik ben blij dat ik het nu achter de rug heb.

Vampire in Brooklyn lijkt vooral een poging van Wes Craven te zijn om binnen alle horrorsubgenres een film te regisseren, met dit keer blaxploitation als eindkeuze. Daarbij is met name Eddie Murphy een zeer opvallende keuze als vampier. Vanwege zijn komische achtergrond wordt er een karikatuur van gemaakt, maar Craven lijkt deze Maximillian ook wat van zijn eigen flair mee te willen geven waardoor het voor de helft een klucht en voor de helft een serieuze vampier is. Het werkt, eigenlijk zoals verwacht, amper. De humoristische momenten worden doorgedreven tot op het misplaatste af en de serieuzere finale (met daadwerkelijke dramatiek) is daardoor vooral rommelig. Voeg daarbij twee bijzonder slecht geacteerde personages toe van Angela Bassett en Allen Payne en je hebt een bijna parodieachtige horrorkomedie. De keuze om de film in Brooklyn plaats te laten vinden is best leuk, maar enkel de finale biedt op visuele schoonheid wat interessante beelden. Het is best een uitdaging om de hele film uit te zitten en ik verbaas me erover dat Craven dit experiment van begin tot eind heeft doorgezet.

Vampierenfilm die de boeken in is gegaan als een spin-off van Subspecies, maar dat was waarschijnlijk op het laatste moment doorgevoerd om wat extra fysieke kopieën te verkopen. Tot op zekere hoogte is het allemaal gelukkig best vermakelijk dankzij de sfeervolle decors, maar de acteurs (met uitzondering van Kirsten Cerre) bakken er weinig van en de praktische effecten zijn iets te doorzichtig. Specifiek de aanloop naar een best onderhoudende finale is veel te lang, zeker wanneer de romantische en sentimentele elementen erg zwak voor de dag komen. De overige invulling is verder voorspelbaar traditioneel en veel journals zitten er niet in, maar eens in de zoveel tijd gaan dit soort filmpjes er best in.

Mwa.

Toch wel weer een film die duidelijk uit de handen van Carpenter komt, maar deze is wel wat minder dan wat ik doorgaans van hem heb gezien. Wel is de duidelijke, lompe toon wel zichtbaar en mag er hier en daar redelijk wat bloed spatten.

Woods is niet een hele goede hoofdrol hier. Hij probeert het wel, maar zijn uitstraling is niet stoer en voelt vooral wat misplaatst aan. Qua acteerkracht is de film ook helemaal niet zo bijzonder. Griffith is bijvoorbeeld een simpele en saaie schurk.

Voor de rest is de lompe toon hetgene wat de film nog wat red. Er mag redelijk wat bloed vloeien en soms gaat het er best hard aan toe. Helaas mag de film nooit compleet losgaan blijft het dan meer bij een roadmovie dan een volbloed horror.

Met wat meer focus op echt Carpenter geweld was dit ongetwijfeld leuker geweest. Dit is meer een standaard verhaaltje dat niet al te veel weet te bieden. Met wat saaie schurken, romantiek dit niet helemaal werkt en horror die ook niet helemaal werkt is dit toch wat minder.

Gelukkig is het nog wel vermakelijk, soms best sfeervol en als het geweld eenmaal uitbreekt is het wel een lekkere harde film. Maar toch stelt het wat teleur.

Erg flauw.

Typisch weer een Seltzer film. Een film die gewoon zo ongelooflijk flauw is dat het eigenlijk soms nog wel een komisch gehalte erin gemengd krijgt. Zo ook hier, die dus een parodie op de Twilight films dient te zijn, maar daar niet in slaagt. Zoals verwacht.

Visueel is het net zo brak als de andere Seltzer films, nergens is er maar iets bijzonders gedaan om de karakters maar een beetje vorm te geven en zit de film gewoon vol met grappen en grollen die nergens op slaan en je meer in een kleuterschool zou verwachtten.

Heel af en toe een glimlach moment, maar toch overduidelijk te flauw om van te kunnen genieten. Ik snap niet waar het duo dat budget vandaan blijft halen, elke film krijgt zo'n beetje recensies onder de 3/10. Vreemd volk.