Opinions

Na een sfeervol eerste halfuur vervalt deze nieuwe film van regisseur Bryan Bertino in een repetitieve cyclus waarin Dakota Fanning vooral schreeuwt, huilt en hard wegrent voor bedreigingen die je als kijker amper ziet. Wanneer ze dan wel in beeld komen, zijn het toch vooral afknappende oplossingen zoals boosaardige spiegelbeelden en demonische kinderen. Het zorgt voor een redelijk vermoeiende indruk, wat weinig motivatie creëert om deze film vrijwillig af te willen zien. Gelukkig ziet het er verder wel verzorgd en doordacht uit, daarnaast is het concept origineel en sterk gevonden.

Mwa.

Vicious Fun lijkt op papier een film die eigenlijk niet kan falen. Het moeilijke met dit soort films is echter dat het ook best wat talent vereist en een grote dosis frisheid vanuit de regie. Dat mist in deze film wel, en tevens vond ik de uitwerking en uiteindelijke invulling ook maar matig. Zo wordt potentieel dus verspild.

Het acteerwerk is om te beginnen al te zwak voor een project als dit. Marsh slaagt er niet in om van zijn personage een echte freak te maken en weet de komische timing niet te volbrengen. Het is echter niet hij waar het van moet komen, het moet natuurlijk van de moordenaars komen, maar ook dit is in Vicious Fun niet het geval helaas.

Ondanks dat er wel wordt geprobeerd om van de moordenaars unieke verschijningen te maken zijn het allemaal maar herhaalde en vooral saaie verschijningen. Het voornaamste probleem is dat er maar weinig ook echt cool zijn. Millen is dan nog wel solide, en Richings ook wel, maar de personages missen die fun en komische delivery om de film te laten draaien.

Visueel nog wel aardig te noemen. Lekker fel kleurgebruik, en vooral lekker veel kleurtjes. De moorden lijken iets te tam te zijn, maar ze worden wel aardig lang en creatief uitgevoerd. Echt goor of bloederig is het nergens, wat ik ook wel jammer vond, maar ik denk dat dat ondertussen gewoon een beetje bij dit soort film hoort. Zelf had ik het liever anders gezien.

Vicious Fun is een vermakelijke film geworden die leunt op een goed concept en veel kleurgebruik. Dat maakt van deze film nog wel een luchtige film, maar het mist wel ondersteuning in editing en montage. Dat had geen probleem hoeven zijn als de moordenaars zelf wat leuker waren geweest, maar de battle tussen Marsh en de killers is helaas niet optimaal uitgewerkt.

Aan het begin zei ik "Lijkt me het beste van de reeks" en ik zat er toch wel naast.

Deeltje 2 blijft het slechts naar mijn mening, gevolgd door deze. In dit deel speelt de humor overduidelijk meer dan de horror. Herinnerde me zelfs aan de Friedberg humor, met imitaties van beroemdheden (Volgens mij The Hoff) en vervelende stemmen.

Gelukkig komt het tweede deel iets beter eruit met weer een aantal zeer lompe moordpartijen. Maar de gore was ook niet zo veel als in de voorgaande 3 delen, en dat was jammer want dat was niet echt waarom ik deze keek. Jammer, had veel meer ingezeten. Dezondanks prima vermaak.

Matig.

Je doet toch eigenlijk wat verkeerd, of misschien juist iets heel goed, als je Radcliffe kan laten tekenen om de rol van Igor te spelen. Ik merk vaak dat de wat populairdere acteurs eerder in rollen worden gesmeten die hen van de meest intimiderende en charmante kant laten zien. McGuigan doet precies het tegenovergestelde met Radcliffe.

Het levert een film op die eerst als een soort foute droom aanvoelt. Wel doet de cast nog een beetje diens best, maar ik zie niet vaak dat namen in zulke verkeerde rollen worden gecast. Werkelijk niemand voelt echt passend aan voor deze film. McAvoy is vooral te saai, Radcliffe te overdreven en die Freddie Fox was al helemaal ongemakkelijk om te aanschouwen. Nogmaals, het probleem is niet het acteren, maar vooral de houding die totaal niet aanslaat.

Verder best aardig versierd allemaal. Veel detail, best grote setpieces ook. Het jammere is dat ook dit niet zo goed weet te boeien. Buiten het feit dat het tempo vooral te laag hangt, is er gewoon te weinig te beleven. De horror wordt nooit goed vermengd met het drama-aspect of het thrilleraspect. Hierdoor voelt de film regelmatig oncomfortabel en misplaatst aan.

Ook de finale, waar de film de remmen een beetje los moet laten, maakt geen indruk. Vooral de finale had het eigenlijk nog een beetje kunnen redden, maar dit gebeurde niet. De film haalt eigenlijk op geen enkel vlak uit. Niet smerig, niet bloederig, niet origineel, niet spannend en ook niet sfeervol. Het ziet er prima uit, waarschijnlijk vooral vanwege de centen, maar het slaat niet aan. Ik kan niet zeggen dat het een teleurstelling is, wel een film die ik snel weer vergeet.

Indrukwekkend.

Al wou ik dit graag de volle mep geven, daarvoor zwakt hij richting het einde een beetje te veel af en had er net wat beter aandacht in de karakters zelf mogen zitten. Zo is inderdaad Costa net iets te ongeloofwaardig om echt de volle mep te krijgen.

Maar het acteerwerk is best goed. De accenten mogen er zijn, maar dat hoort er dan ook een beetje bij. Dit levert hier en daar wat houterigheid op, maar uiteindelijk maakt het niet zo heel veel uit. 138 minuten in 1 keer opgenomen, dat is het punt waar ik vooral van onder de indruk ben. Erg knap.

Zo wordt je al snel in de film gezogen. Het is soms zenuwslopend en erg intens waarmee de chaos soms wel erg dichtbij lijk te liggen. Het lijkt net alsof je er zelf bij bent, en dan voel je de dreiging soms ook erg goed aankomen. Vooral rondom de bankoverval, het moment dat Costa de auto in stapt begon ik mijn adem al in te houden.

Helaas zwakt het daarna wel een beetje af en verliest het een beetje het gevoel dat je er echt bij bent. Daarmee geven de laatste 15 minuten niet meer echt het intense gevoel dat ik de hele film zo'n beetje had. Voor de rest veel respect naar de cast en Schipper dat ze dit project nog wel goed neer hebben kunnen zetten.

Mwa.

Enkel en alleen gekeken voor de status, maar het eerste uur van deze film was maar een vermoeiende zit voor mij. Het laatste half uur is dan wel weer heel erg tof. Dat betreft helaas maar 1/3 van de film en dus is het cijfer daar dan ook naar. Jammer, want ik had er best zin in.

De verwachtingen lagen hoog want Cronenberg bewees zich in zijn andere klassieke horrorfilm The Fly op een behoorlijke manier. Zijn andere body-horrorfilm Videodrome was dus blijkbaar ook een toppertje en ik wilde hem best graag zien. Helaas is het allemaal een beetje tegengevallen. Zoveel vond ik er niet aan.

Het eerste half uur heeft zo maar weinig memorabele momenten. Enkele gave uitspatters met effecten en een erg goede soundtrack maar dat is hem dan ook weer. Een echt sfeertje proefde ik niet en het verhaal vond ik ook niet al te interessant ondanks de zogenaamde "toekomstvoorspelling".

Acteerwerk was best matig, Woods is de enige die nog zo zijn momenten heeft. De rest vond ik erg mak, maar ook de montage is net wat te sloom wat mij betreft. Alle kracht komt vanuit de visuele beelden, maar krijg je in mijn boekje niet meteen een hele goede sfeer mee. Het had allemaal wel iets strakker en sneller gemogen van mij.

Sets zijn wel mooi gedecoreerd, het is duidelijk dat Cronenberg wat te spenderen had. De effecten zijn misschien wat verouderd maar ik vond het mooi om te zien. In het laatste half uur mogen deze samen met een portie lompe gore dan ook flink zegevieren. De finale is er ook eentje om moeilijk te vergeten.

Dat laatste half uur vond ik heerlijk, maar het eerste uur kon me echt gestolen worden. Ik kon er niet echt inkomen, ondanks dat er wel duidelijk potentie en talent in verscholen zat. Het eindigt allemaal wel lekker mysterieus en dat mysterie wordt door de film heen ook niet bepaald losgelaten, maar Videodrome wist me voor een groot deel gewoon niet echt te pakken.

Pitof.

Vidocq wilde ik al voor een aardige tijd zien. Pitof is een nogal stijlvolle regisseur die dit waarschijnlijk als zijn magnum opus kan beschouwen. Dat zegt eigenlijk meer over het andere werk dat hij heeft geregisseerd, maar qua stijl raakt hij wel een hoop goede vlakken, alleen niet genoeg helaas.

Wat opvalt aan de film is de zeer energieke manier van regisseren. Met wilde camerabewegingen en pijlsnelle montages maken we kennis met een variatie aan personages die helaas allemaal oninteressant zijn. De enige die echt leuk is, dat is de moordenaar zelf, maar deze verschijning komt echter maar in een beperkt aantal scenes voor.

Het verhaaltje dat Pitof probeert uit te werken is rommelig, maar de vele trucages vanuit de regie leiden enorm af van het inhoudelijke. De enige manier om deze film door te komen is door gewoon op de energie te letten, want van het verhaal ga je denk ik niet zoveel meekrijgen. Er wordt nogal veel met de haren bijgesleept, maar uiteindelijk gaat het volledig aan de kijker verloren.

Cinematografisch nog wel een erg knappe film, al geeft Pitof je de ruimt niet echt om erop te letten. Ik ben dol op films die een overvloed aan stijl hebben, maar in dit geval had het eigenlijk gewoon een reguliere actiefilm moeten worden. Het verhaal is bijna niet te volgen, en alles wat er dan achterblijft is een energieke film die niet verveelt, maar waarvan het inhoudelijke niet echt boeit. Om alle dwaze ideeën die met elkaar worden verbonden nog maar even buiten beschouwing te laten. Energiek, maar rommelig.

Ok.

Vond het uiteindelijk ook weer niet zo bijzonder. Kechiche mag zichzelf dan als een soort god gedragen op de set, uiteindelijk krijgt hij maar half resultaat. Al moet ik hem wel meegeven dat hij daarmee het acteerwerk bovengemiddeld weet te krijgen.

Het grootste probleem dat ik hiermee heb is de speelduur. Het verhaal zelf is niet eens zo heel bijzonder. Het zal vast wel weer te maken hebben met dat "lesbienne zijn normaal is" en daarom daar dus ook ruim de tijd voor genomen mag worden. Ik vond het vooral veel te lang duren.

Acteerwerk is dan wel weer heel knap. Exarchopoulos moet vast bloednerveus zijn geweest op de set want de camera zit zeker 160 minuten van de 180 minuten drie centimeter van haar gezicht af. Ik zie er uiteindelijk niet al te veel voordeel van in.

Cameragebruik zelf vond ik dus ook niet al te bijzonder. De hele tijd aan het gezicht geplakt van Exarchopoulos maar uiteindelijk had het niet zo veel meerwaarde voor mij. Alleen het feit dat de seksscènes wat intenser en explicieter werden ermee.

Het tweede deel vond ik veel sterker dan het eerste deel. Daar word je soms echt goed in het verhaal gezogen met meeslepende en intense argumentaties tussen de hoofdrolspeelsters. Dan begin je pas de knappe emotie te voelen. Daarbij draagt het sterke acteerwerk ook een steentje bij.

Uiteindelijk geen slechte film, waar ik niet al te moeilijk doorheen kwam. Maar het duurt te lang en constant tegen het gezicht van Exarchopoulos aankijken hoefde ook niet voor mij. Pas dat plakkende camerawerk dan alleen toe tijdens de emotionele momenten.

Unieke, maar teleurstellende film waarin regisseur Philippe Grandrieux geen specifiek genre verkiest. La Vie Nouvelle is daardoor een enorm eigenzinnig project geworden met een aantal fenomenale momenten, zeker wanneer het op geluidsbewerking aankomt. De aparte stilering creëert op die manier een aantal onbehaaglijke momenten, maar het grootste gedeelte gaat op aan een ontluikende romance tussen twee weinig innemende figuren en diens oninteressante dramatiek. Grandrieux ratelt verder eindeloos lang door zonder dat hij daadwerkelijk iets zinnigs te melden heeft, waardoor deze film vooral een eindeloze indruk maakt. Een echt stabiele sfeerzetting wordt naar mijn inzien niet opgeroepen en het beste moment is de zeer letterlijke opening, waardoor het eindresultaat uitmondt in een filmische teleurstelling.

NL Verhoeven.

Tot nu toe de vroegste Verhoeven-film die ik heb gezien, maar waarbij hij ooit fris in mijn beoordelingen begon is het tegenwoordig vooral lager en lager geworden. Ik zie Verhoeven erg graag in lompe actiefilms met een satirische inslag. The Fourth Man is eerder een thriller met wat hallucinante momenten die niet zo goed werkt.

Het grootste obstakelpunt waar de film mee kampt is het verschrikkelijke acteerwerk van zowel Krabbé als Soutendijk. Soeteman keert wederom terug voor het schrijven van de dialogen, maar wat mij betreft hadden Verhoeven en Soeteman lang geleden de samenwerking al moeten afkappen. De dialogen voelen onwerkelijk en dom aan. Misschien dat dit bij het verhaal hoort, maar ik vond het voor geen ene meter werken.

Het onwerkelijke acteerwerk zorgt ervoor dat heel veel positieve elementen slecht uitpakken. Zo is het camerawerk van De Bont erg sterk te noemen en zorgt voor wat stijlvolle momenten. Verder pakt de film visueel meerdere malen sterk uit met wat mooi kleurgebruik en leuke, vervreemdende scenes. Dat zijn de momenten waar The Fourth Man het van moet hebben.

Daar eindigen alleen mijn complimenten weer. Het was een verhaal waarmee ik me nooit verbonden voelde. Saai wil ik het niet noemen, maar het voelde vooral aan alsof ik naar een soort toneelstuk keek. Opzicht had de regie van Verhoeven best kunnen werken, maar dan had hij echt de persoon moeten ontslaan die verantwoordelijk was voor deze dialogen. Enkelen zijn zo slecht dat ze volledige sequenties neer laten storten. Denk maar aan dat ziekenhuismoment waar Krabbé Maria ziet. Oei oei oei.

Al bij al een matige film van Verhoeven. Ik zie hem liever gewoon lompe films aannemen, met romantiek is hij namelijk minder sterk. Ondertussen is zijn stijl erg strak en heeft hij meerdere toppers afgeleverd, maar veel daarvan kwamen pas na het maken van deze film tevoorschijn. Ik kan hier niet zoveel mee, er zijn teveel elementen die een afstotend effect hebben, en dat belemmert me ervan om hier van te genieten.

Hmm.

Eigenlijk niet verkeerd, maar ook niet al te best inderdaad. B-film is wel van toepassing. Echter wel eentje die soms wat budget laat zien. Lijkt alsof er rondom 5-10 miljoen inzit, maar in werkelijkheid zit er maar 1 miljoen in. Vind het dan toch wel knap wat er voor elkaar is gekregen.

In deze film wordt je ook lekker direct in de actie gesmeten. Het opent met een sterke actiescène met lange takes. Dat is ook wel een goede manier om direct de aandacht te vragen van het publiek. Zag er voor de rest ook goed uit, op dat knokgevecht tussen Jackson en Jai White na dan.

Regisseur Sesma weet regelmatig de actie lekker energiek en flashy te brengen. Enkele scenes flitsen wel lekker door moet ik zeggen. Niet dat de actie een kick geeft, maar het zag er wel aardig uit. Zeker gezien het budget beperkt is, maar dat valt nauwelijks te merken.

Ook een opmerkelijk degelijke cast dat bij elkaar geschraapt is. Ondertussen wel allemaal acteurs die het hoogtepunt al hebben gehad in hun carrière, al was Mewes wel een nieuw gezicht in dit soort films voor mij. Cast doet het voor de rest redelijk. Allemaal spelen ze wat op automatische piloot, maar het was te doen.

Knokgevechten zijn echter regelmatig wat klunzig en afstandelijk gefilmd. Film weet de aandacht na de lange takes in het begin ook nooit meer echt vast te houden. Zo zit er tussen de energieke regie toch wel een handvol aan saaie momenten. Wel knap, aangezien het tempo hoog gehouden wordt.

Ook duurt de film wel opvallend lang met deze 108 minuten. Had echt niet zo lang gehoeven. Special effects vallen ook regelmatig door de mand. Zowel de drone in het begin als wat latere explosies. In dat opzicht is het dan wel voelbaar dat er niet al te veel budget aan bod is gekomen.

Wel is er optimaal gebruik gemaakt van het budget en de actiescènes ogen vlot en flashy. Wat mij betreft is Sesma een Michael Bay in opleiding. Met genoeg budget en wat meer lesjes in het actiegenre zie ik hem nog wel een vlot Hollywoodfilmpje afleveren zo.

Matige, soms ronduit sullige film die braaf alle vierkantjes afvinkt om een clichématige film als Viking Wolf te voltooien. Wel viel me persoonlijk op dat Osbourne meespeelde, die onder andere een figurant in mijn favoriete film allertijden dirigeerde. Met het acteerwerk is dan ook weinig mis, wel met de inhoud van de film die amper vooruit te branden is. Dit soort films worden wel snel saai als je geen enkele moeite doet om standaardelementen te ontwijken, maar dat lijkt regisseur Svendsen niets te boeien. Pas helemaal in de slotfase kwam ik voor het eerst verrassende stukjes tegen, maar tot dat is aangebroken moeten we het vooral doen met voorspelbare ontwikkelingen en matig vormgegeven weerwolven. Vroeger kende ik Scandinavische cinema als serieus indrukwekkend, maar klaarblijkelijk beginnen de Hollywoodrecepten zich met die wereld te bemoeien. Viking Wolf is wat er dan uitkomt. Voorspelbaar, traag en alles behalve spannend. Punten voor het acteerwerk, de slotfase en schaarse momentjes van sfeer.

Ok.

Wel een prima filmpje dit van Sheridan. Niet een hele goede, maar het is wel een aparte horrorfilm geworden. Ook weer iets totaal anders dan de film die hij 6 jaar later maakte, namelijk Wind River. Die vond ik echter wat saaier, deze vond ik wat makkelijker doorheen te komen.

Met dank ook aan het concept, dat best ruw wordt gebruikt. Het is een idiote gedachte, door middel van pijn je vrijheid winnen, maar in horrorfilms heb ik het nog niet eerder gezien. Wel concepten die erop lijken, maar zoiets als Vile komt dan weer met een kleine twist. Sheridan weet dit best redelijk te benutten, al was er meer uit te halen.

Zoals wel vaker is een struikelblok bij horrorfilms de intens oninteressante personages. Ook Vile ontwijkt dit struikelblok niet en zo krijgen we eigenlijk de personages die we typisch in deze situatie kunnen verwachten. De bad guys en de good guys dus eigenlijk, al vanaf het begin is het merkbaar wie wie gaat worden.

Het geweld is hard, maar toch is het de toon die het meeste werk verricht. De toon is namelijk serieus en koud, waardoor het geweld iets harder aankomt. Wat er uiteindelijk wordt laten zien valt mee, al wordt het relatief genadeloos gebracht. Het is toch wel de regie die de scenes harder laat aanvoelen en daarmee het waarschijnlijk beperkte budget een beetje weg poetst.

Visueel is het verder prima gedecoreerd en het camerawerk is goed, maar toch is het wat saai allemaal. Montage werkt niet echt mee en het verloop is en net wat te traag om boeiend te blijven. Richting het einde wordt de film ook iets te pretentieus waardoor er toch een halfje van de score afgaat.

De film wil soms te ver buiten zijn lijntjes treden. Deze film had beter gewerkt als ze het vanaf het begin bij het concept hadden gehouden en hier binnen waren gebleven. Zo'n flauwe twist waarbij er iemand in het complot bleek te zitten vind ik altijd zo'n makkelijke uitweg. Verder had het wel ietsje vlotter gemogen, maar in het algemeen is het geen hele slechte film. Wel eentje die beter had kunnen zijn.

De eerste 10 minuten van deze door Wolf Rilla geregisseerde sciencefictionhorrorfilm beloven een erg sterk eindgeheel, maar spijtig genoeg kakt Village of the Damned direct na die minuten in. Problematisch met dit soort films is dat ze de neiging hebben erg in te zakken gedurende de opbouw, waar Rilla’s resultaat dus ook geen uitzondering op vormt. Gelukkig krijgen we daartegenover best creepy acteerwerk van de kids, die een aanzienlijk stuk interessanter zijn dan hun volwassen collega's. Hoe de vork uiteindelijk in de steel zit is niet bepaald enerverend (laat staan vernieuwend) en hierdoor blijf je als kijker tegen de finale aan toch wat op je honger zitten. De aparte sfeerzetting van Rilla in de eerste paar minuten wordt ook nergens meer herhaald of overtroffen. Zeker dat laatste is spijtig want in het begin vond ik het best positief wegkijken, maar uiteindelijk zat ik toch steeds op m'n horloge te kijken. Binnen een film van enkel 77 minuten is dat altijd jammer.

Matig.

Shyamalan begon ooit goed met zijn carrière waarbij zijn films het ook goed deden bij menig criticus. Gaandeweg is dat wat verwatert. Deze film werd nog gedeeltelijk redelijk ontvangen, maar het leek wel de eerste echte misser te betekenen voor Shyamalan, en nadat ik de film zelf heb mogen aanschouwen begrijp ik dat ook maar al te goed.

Opvallend is dat Shyamalan veelvuldig op een onheilspellende, mysterieuze sfeer mikt die er nooit uitkomt. Vooral omdat er nogal weinig wordt ondernomen vanuit de regie om het verhaal spannender te maken dan dat het is. Enkel de nachtelijke beelden waarbij olielampen worden ingezet kenmerken zich in een aardige dosis sfeer, maar verder is de spanning nogal ver te zoeken.

Acteerwerk is ook best brak. Brody doet het nog wel aardig, maar Phoenix acteert eerder droog. Het grootste probleem is echter Bryce. Moet blijkbaar een beperking hebben met haar zicht, maar als dit niet expliciet werd gezegd had ik eerder gedacht dat ze gewoon achterlijk zou zijn zoals Brody. Rare, theatrale dialogen ook. Past nergens in de film en de ongemakkelijke focus op sentiment haalt het verhaal eerder achteruit dan vooruit.

De aankleding is nog wel leuk gedaan en over de uitkomst van het verhaal ben ik ook wel tevreden. Beetje jammer dat ik de twist al wist omdat het simpelweg te lang heeft geduurd voordat ik de film zag. Het jammere is dat ik er maar weinig sfeer vanaf vind komen. De nachtelijke scenes zijn niet intens genoeg, en de film doet daarnaast ook te veel aan onwaarschijnlijkheden die niet serieus te nemen zijn (Bryce die met open deur gaat wachten op Phoenix bijvoorbeeld).

Nee, dit vond ik eerlijk gezegd maar niks en een serieuze miskleun voor Shyamalan. Voor een laag cijfer ziet de productie er nog te redelijk uit en is de mysterieuze omgeving voldoende ingericht om nooit saai te worden, maar verder voelt het aan alsof deze film nogal makkelijk in elkaar is gedraaid. Op z'n minst een sfeervolle en passende filter toevoegen had al wonderen kunnen doen.

Halfje erbij na herziening. Het acteerwerk van Emmanuelle Béart is dramatisch en de aanloop te lang, maar regisseur Fabrice du Welz heeft de atmosfeer bijzonder sterk in handen. Zeker de tweede helft loopt ervan over en kent genoeg knap geschoten plaatjes om dat verder te versterken. De cinematografie is bijzonder gedetailleerd en de geluidsbewerking uitermate effectief, wat overschreeuwt dat alle acteurs en actrices bedroevend spel laten zien. Vinyan kan zomaar het beste werk van Du Welz vormen, maar zijn films monden altijd dermate eigenzinnig uit dat een echte favoriet kiezen toch een lastige taak vormt.

Een genrecombinatie en verzameling van allerlei ideeën die helaas niet overtuigend samenkomen in Violation, mede door de nodeloos complexe aanpak van regisseursduo Dusty Mancinelli en Madeleine Sims-Fewer. Die tweede naam speelt overigens de hoofdrol en doet het daarbinnen best overtuigend, het falen van deze film ligt hem dan ook absoluut niet in de castleden. De boel is geregeld best sfeervol en de aanvaringen tussen de personages zijn degelijk neergezet, maar uiteindelijk duurt het allemaal veel te lang en vertelt nogal weinig voor zo'n lengte. Het verhaal wordt in verschillende delen gehusseld, maar zonder effectief doel. Zo overtuigend is de inhoud namelijk niet, waardoor de boel vooral lijkt te verraden dat de makers zelf ook niet helemaal wisten hoe ze dit op boeiende wijze moesten presenteren. Een aantal mooie beelden ten spijt is dit geheel toch vooral oninteressant en zo van het netvlies verdwenen.

In het extra materiaal gaf regisseur Tommy Wirkola binnen een interview aan dat hij het leuk vind om bepaalde ideeën en genres te combineren. Had hij dat maar achterwege gelaten met Violent Night. De film kwam tot stand nadat Wirkola een vroege versie van The Trip instuurde, die door de studio's dusdanig leuk werd gevonden dat hij voor dit project werd aangesteld. Waar die film echter behoorlijk grappig en bruut uit de hoek kwam, vervalt deze spijtig genoeg juist in zoetsappige wisselwerkingen en beperkt geweld. David Harbour is in alle eerlijkheid wat saai als vloekende kerstman en de groep "protagonisten" vervelend, waartussen dat kleine ettertje al helemaal tenenkrommend is. John Leguizamo en Brendan Fletcher zijn gelukkig wel leuk (maar beperkt) als antagonisten. Uiteindelijk is het vooral de tamme geweldsuitspatting (op een stuk of drie kills na) die de hand van Wirkola haast onherkenbaar maakt. Veel knokpartijen spelen zich in donker licht af, andere potentiële gruwelijkheden worden zelfs helemaal niet in beeld gebracht. Eigenlijk is dat domweg onacceptabel binnen zo'n ongeremde film als Violent Night, maar uiteindelijk is het vooral de erbarmelijke "kerstmagie" die een notabene actiefilm voor volwassenen integraal de das omdoet. Het voelde aan alsof er tijdens pre-productie per ongeluk een ander script met het correcte gehusseld was, maar ach. De cinematografie van de film is uitermate hoogstaand en specifiek de Home Alone-hommage is erg komisch, maar verder een absolute teleurstelling van Wirkola, zeker na zijn hilarische vorige film.

Hah.

Violent Shit is zo'n film die onder de echte horrorliefhebbers bekend staat, maar ik heb het daadwerkelijk kijken ervan lang uitgesteld want het betrof een trashfilm. Niet meteen mijn favoriete soort film, maar zo'n film als Violent Shit kan toch door een horrorliefhebber niet ongezien blijven.

Maar veel heb ik al die tijd niet gemist, want dit was een erg matige film. Echt compleet achterlijk in de uitvoering. Een film die eruit ziet alsof ik het zelf kan betalen. De achtergrondinformatie over dat dit een film was die over een korte periode door een groepje vrienden was geschoten is daarom ook erg geloofwaardig.

Acteerwerk is in ieder geval al erg slecht, als je de lijnen überhaupt kan verstaan. Want wat was de kwaliteit brak van deze film zeg, ik heb nog nooit zoiets als dit gezien. Compleet onverstaanbare dialogen en vreselijke kwaliteit. Daarbij nog nutteloze camerabewegingen en montages bijgeteld. Het lijkt ten alle tijden alsof de makers geen idee hadden waar ze mee bezig waren.

De opening, waarin je een kind voor 4 minuten lang in oerlelijke kwaliteit volgt, is al snel een waarschuwing dat je dit beter niet verder kan kijken. De VHS-kwaliteit pakt nooit goed uit, de trucjes zijn vooral suf en de rauwe look die Schnaas aan de film probeert te geven valt voortdurend door de mand. Soms werkt zo'n sfeertje, maar hier neigt het toch te veel naar cheap shit.

Verder zijn de kills aardig bruut en in volle glorie gebracht. Dat is eigenlijk het enige positieve wat over de film te zeggen is: het is aardig bruut. In de tweede helft vliegt het verhaal uit de bocht en volg je het allemaal totaal niet meer, maar de eerste helft kent nog wel aardig bloedvergieten. Dan vraag ik me toch af wat ze met de tweede helft wilde bereiken.

Ach, het blijft een trashfilm, voor de liefhebber dus. Persoonlijk is dit de meest vreselijke kwaliteit die ik ooit heb gezien. Ik heb een aardig aantal zooifilms gezien, maar dit overtreft alles. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik de dialogen niet kan horen door de schuld van de film zelf. Erg slechte film dus, maar wel eentje met brute moorden. Voor de liefhebber, nogmaals.

Prima.

The Virgin Suicides is door de titel altijd wel een film geweest waarbij ik dacht: "op een dag ga ik deze kijken". Recentelijk was daar dan eindelijk de gelegenheid voor. Bovendien is het meteen een excuusje om in de carrière te duiken van de dochter van klassiek regisseur Francis Ford Coppola. Want zo vader, zo dochter. Toch?

Toch niet, want Coppola doet het allemaal op haar eigen manier in een omgeving die ik vader Coppola niet zo snel zie betreden. Ik mag het wel, een nieuwe generatie die de zaken op zijn of haar eigen manier aanpakt. In ieder geval is The Virgin Suicides een aardig subtiele, soms mysterieuze film waarin tieners de hoofdrol spelen, gecombineerd met een flinke dosis drama en wat (onderliggende) thema's.

Wat ik vooral jammer vond gedurende deze film was dat ik zowel de meisjes als de jongens nooit tot leven vond komen. Je hebt een hele groep die naar een andere groep kijkt en andersom, maar veel verder komt de film niet. Gaandeweg worden er wat hintjes gegeven die inkijken op hun leven, maar dat is vooral de ontwikkeling van het verhaal zelf. Ondertussen worden de hoofdpersonages vooral naar de achtergrond bewogen en krijgen nooit de ruimte om naar de voorgrond te treden.

Soms is de film luchtig, toch vond ik het een hele stoot aan stijl missen. Een iets betere camera, wat knappere filtertjes en een iets vlottere montage hadden kunnen helpen. In het begin lijkt de film namelijk snel te willen openen en wil Coppola haar kwaliteiten als regisseuse laten zien, maar dat vond ik er allemaal maar half uitkomen. Het vermaakt wel, maar dat gevoel dat er meer mogelijk was houdt de hele film lang aan.

Verder wel subtiel, boeiend en met een sterke finale ondersteund. The Virgin Suicides onderscheidt zich zonder moeite van genregenoten, mede dankzij de lekker mysterieuze en onderhoudende opzet. Je wordt altijd uitgenodigd om het verhaal te blijven volgen want Coppola laat het kaartenhuis nooit in elkaar vallen. Er is altijd wel een vraag die je aan de film kan stellen, en dat is een kracht waar de film op kan bouwen. Prima voor een keer, maar niet briljant of meesterlijk.

Rommelige mengelmoes tussen extreem geweld en een soort-van dramaplotje over boksen. Regisseur Felipe Eluti toont helaas weinig aanleg voor de montage, aangezien Visceral door het voortdurende gewissel in tijdlijnen eigenlijk niet te volgen is. Nu kijk je een film als deze natuurlijk ook niet voor een goed verhaal, maar het resulteert niettemin in een nogal saai geheel waarin diverse personages af en toe bloedig het lootje leggen. Elk shot wordt in ieder geval bezaaid met gore en een aantal ideeën gaan uiterst ver, maar echt boeien of overtuigen doet het niet. Eluti lijkt vooral een soort fetisj op het doek te willen zetten en speelt daarbinnen een dappere hoofdrol, maar met weinig pluspunten.

Regisseur Andrey Iskanov gaf zelf aan dat één van zijn regiedoelen is om zoveel mogelijk taboes te doorbreken, dat waarschijnlijk de doorgang heeft gegeven tot het hoge geëxperimenteer van Visions of Suffering. Dat Iskanov zichzelf graag op de kaart wil zetten door met een uiterst ongewoon resultaat op de proppen te komen kan ik alleen maar applaudisseren en aanmoedigen, maar het heeft spijtig genoeg een hoge hoeveelheid regiemislukkingen als resultaat. Met name de brakke CGI vormt een behoorlijke stoorzender, waardoor de veelvuldige actie- en horrorscenes er allesbehalve geslaagd uitzien. Het regent overigens binnen de wereldschepping van Iskanov bijna in elke scene, gelukkig blijven de ramen lekker droog van de computerneerslag. Dit soort filmische fouten zijn wel de algemene indruk die een film als deze spijtig genoeg op me achterlaat. De woeste camerabewegingen, agressieve soundtrack en snoeiharde montage zorgen regelmatig voor een onbehaaglijke sfeer en met name de droomsequenties zijn erg geslaagd, maar de nogal sullige manier van experimenteren met computereffecten doet veel van diezelfde sfeer daartegenover de das om. De speelduur van boven de 2 uur weegt na enige tijd erg zwaar, maar het enthousiasme valt de regie in ieder geval niet te ontnemen. Bovendien zijn de praktische effecten erg goed gelukt.

Degelijk.

Niet een film waarvan ik snel denk dat een regisseur als Shyamalan erachter zou zitten. Iemand die vooral een groots verhaal wil vertellen in een mystery-achtige omgeving. Deze film heeft wel mystery, maar wijkt qua stijl wel echt behoorlijk af van zijn andere films.

Dat zorgt er wel voor dat dit meteen de "engste" film is van Shyamalan. Het kent wel enkele intense momenten, bij de "hide and seek" was ik zelfs even geschrokken maar uiteindelijk is het nergens doodeng en blijft het toch nog wel voor sfeer gaan. Maar alleen wel een paar zeer flauwe schrikmomenten daarbij.

Wel sfeervol in elkaar gezet en best grappig dat Shyamalan nu ook dit idee heeft gebruikt voor zijn films. Het is eens wat anders en bewijst ook weer dat Shyamalan ook wel wat kan voorstellen als horrorregisseur. Leuk om dat ook weer eens te zien.

Degelijk acteerwerk voor de rest. Kinderen doen het goed. McRobbie ook heel degelijk. Dunagan echter heel nep. Kon haar geen moment echt serieus nemen en kwam voor de rest ook niet heel dreigend over op mij. Iemand die heel erg probeert eng te zijn maar dit vaak pakweg niet is.

Ook regelmatig echt pijnlijke momenten. Die jumpscare van oma in de camera. Een kundig regisseur ontwijkt dit soort slappe jumpscares. En de finale waarbij die jongen zichzelf aan het aanmoedigen is in rugbyquotes vond ik ook wat uit de toon vallen.

Maar het kent ook zijn kundige momentjes en vermaakt prima. Degelijke film in dit genre. Betere zijn er zeker, maar ook zeker slechtere. Ook fijn dat Shyamalan toch niet aan de CGI is gaan zitten want dat wil geregeld dit soort films nog weleens verpesten.

Net wat te kwalitatief om het amateuristisch te noemen, maar verder is het verloop van The Visitor alles behalve geslaagd. Vooral het tempo en de toonzetting zijn erg serieus, het concept daarentegen is onzinnig en te dun uitgewerkt om echt te werken. Vooraf leek het gegeven van een spookschilderij niettemin interessant. Waar deze film echter, net als een hoop soortgelijke onderzoekshorrorfilms, op blijft steken is om het onderzoek enigszins interessant te maken. regisseur Lange doet eigenlijk niets nieuws, het verhaal kan je als kijker al vroeg uittekenen en als er dan nogal zwaar en depressief over wordt gedaan verandert het snel in een moeizame zit. Toch was ik best te spreken over enkele invalshoeken en kent de film nog oké-acteerwerk. Meer positieve punten zijn moeilijk op te noemen, dus beëindig ik mijn bericht maar.

Prachtig.

Toch wel weer een hele bijzondere film. Ja, ik voelde me wel een beetje slecht toen ik moest lachen bij sommige momenten. Benigni weet van zo'n zwaar onderwerp echt wel iets heel speciaals ervan te maken. Daarvoor mijn grote complimenten.

De film heeft een luchtige sfeer, en de sterke vaderliefde brand van het scherm. Dat je dat over hebt voor je kind is een prachtig gezicht. Je weet natuurlijk dat het mis is, maar toch geniet je ervan. Sterk geacteerd door Benigni zelf en de rest.

Bijzondere film dit hoor. Misschien niet al te komisch, maar door de chemie tussen vader en zoon is dit een zeer geslaagde productie. Het echte leiden van de omgeving is er niet echt, maar voor zo'n film als dit kan je dat er ook beter uit laten.

Onvoorspelbare, mysterieuze sciencefictionuitwerking van de Ierse regisseur Lorcan Finnegan. Vivarium kan al vanaf minuut één profiteren van de onderscheidende visuele look, die de film gemakkelijk voorziet van een extra eigenaardig laagje. Bovendien leveren Imogen Poots en Jesse Eisenberg uiterst verdienstelijke acteerprestaties af en ontwikkelt het kind zich aardig met de film mee. Enkel de CGI mislukt een beetje wanneer het op de afwerking aankomt, want inhoudelijk zit de film goed in elkaar. Nergens wordt er echt op een bijzonder scherpe of bijtende manier uitgehaald, maar dat is dan ook geen vereiste en niettemin boeit het geheel met gemak. Het jammerlijke is dat er geen gebeurtenis tussen zit die er echt duidelijk bovenuit steekt, met uitzondering van de laatste 20 minuten. Hierdoor heeft Vivarium links en rechts de neiging om in te kakken, maar het geheel is dermate origineel dat een ruime voldoende er hoe dan ook inzit.

Fijne Nederhorror met een aantal gruwelijke beelden, ook al kan de regie van Martijn Smits op dit gebied natuurlijk niet op tegen zijn internationale collega's die soortgelijke paden hebben bewandeld. Daarvoor komen alle vleeswonden te weinig in beeld en wil het acteerwerk niet echt lekker mee, maar Vleesdag levert in de basis wat de marketing beloofd. De eerste helft staat in het kader van opbouw en die werkt door een gebrek aan spanning niet altijd even goed, maar de tweede helft daarentegen vermaakt uitstekend dankzij een gezond tempo en wat lugubere beelden. Doorgewinterde horrorfans zullen vast hopen op nét dat beetje extra, maar 2025 vormt een goed jaar voor de Nederlandse griezelindustrie.

Ik schrik altijd een beetje van dit soort berichten. Het mag toch aardig duidelijk zijn dat deze film binnen het desbetreffende genre valt? Is het enkel en alleen geen horror omdat specifiek jij als persoon dit niet kan waarderen?

Ok.

Ik heb me wel weten te vermaken met deze Spaanse variant van Insidious. Niet dat deze film maar in de schijn mag staan van Insidious, maar de poging is aardig. Het is echter allemaal wel wat trager en voor de echte horrorfanaten gebeurt er wellicht ook te weinig. De film wil ook soms iets meer zijn dan een simpele spokenfilm.

Ik vond de poging in ieder geval aardig en de openingsshot is direct raak. Het camerawerk is dan ook best een pluspunt gedurende deze film, omdat deze enkele scenes goed weet te versterken. Sowieso zit het visueel wel goed met deze film. Keurige cinematografie, degelijke inrichting en een aardige look. Echt grensoverschrijdend is het nergens, maar voor wat het nu is, is het aardig.

Het jammere is alleen dat deze film nooit echt spannend wil worden. Dat het nu een keertje niet leunt op schrikmomenten vind ik prima, maar laat het element (sfeer) waar je dan wel op wil leunen wel werken. Nu wil het nergens echt spannend worden, op enkele scenes na, die wel iets te lang worden uitgerekt. Denk maar aan de vrouw die 3x onder dat bed kijkt na het zien van de demonische voeten.

Acteerwerk is aardig. Dat zoontje vond ik bijvoorbeeld leuk, ondanks dat hij duidelijk niet heel ervaren is. De ouders en onderzoekers doen het naar behoren, maar opnieuw, iets grensoverschrijdends zit er niet bij. Het voldoet aan de richtlijnen, maar de personages zelf blijven wat standaard. Niks memorabels dus, wat wel jammer is, want de film probeert verder wel op meer te mikken dan een simpele spookhuisfilm.

Zo wordt er een hele legende bijgelapt en meerdere keren verwezen naar middeleeuwse geschiedenis. Ik vind het allemaal prima, maar heel veel origineler wordt de film er niet mee. Mysterieus is het gelukkig wel, maar het mysterie duurt iets te kort aangezien een groot deel van deze film drama bevat. Richting de slotfase maakt het een daadwerkelijke overgang naar horror, maar het mysterie wordt toch wat verwaarloosd.

Gelukkig vermaakt het allemaal wel. Het kijkt aardig weg en kent enkele aardige horrorscenes. De twist was niet perse nodig, maar het geeft de film wel een net iets duisterder randje. Dat deze film soms ook net wat buiten de lijntjes treedt vond ik prima, maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Iets enger en mysterieuzer graag, dat had het eindresultaat zeker kunnen helpen.

Wel oke,

The Voices is een beetje een horrorkomedie, misdaad zit er ook wel in, maar naar mijn mening beter een horror.

The Voices is hier en daar een beetje flauw, met niet al te geslaagde humor. Bij vlagen is het wel lollig, maar dit soort humor is niet echt wat ik nou zo graag kijk. Reynolds was leuk in Deadpool dus aan hem lag het niet en Artenton was leuk in Hansel & Gretel: Witch Hunters. Aan de cast zat het wel goed.

Het is gewoon vaak een klein beetje saai, flauw ook eigenlijk. Sommige momentjes zijn ook wat bloederig dat dan wel wat goedmaakt maar dat kan de film niet compleet dragen naar mijn mening. Wel oke, maar zeker niet meer.

Herzien. Blijft een knap staaltje werk, zeker op het vlak van praktische effecten. Regisseurs Jeremy Gillespie en Steven Kostanski delen duidelijk een grote liefde en passie voor het genre, waardoor The Void propvol zit met geslaagde ideeën en onverwachte wendingen. Jammerlijk is wel dat er weinig ruimte wordt vrijgemaakt om elke kanteling gepast uit te werken (de film verandert tenslotte voortdurend van toonzetting), maar er zit toch genoeg tussen om als horrorliefhebber blij van te worden. Voeg daar nog kundige cinematografie aan toe en je krijgt een verzorgde combinatie van allerlei genres en concepten. Zeker niet voor iedereen, maar ik heb er weer met volle teugen van genoten.