Opinions

Leuk.

Eigenlijk gewoon een soort tweede Das Boot waar hij ook een behoorlijk aantal scenes vandaan heeft gehaald en die ik ook bleef herkennen. Maar ja, Das Boot gebruikte zoveel materiaal dat het moeilijk is om er iets nieuws van te maken nu.

Gelukkig weet Mostow alsnog een leuk filmpje af te leveren vol met actie en spanning. Er is duidelijk wel wat budget in gestoken, maar het overstijgt Petersen nog niet, ik vind het stiekem eigenlijk van hetzelfde niveau. Visueel is het mooier, qua emotioneel gebied was het wat minder en natuurlijk niet bepaald origineel meer.

De cast, met behoorlijk wat bekende namen, deed het prima. Het eerste deel van de film vond ik niet al te speciaal om heel eerlijk te zijn, met niet altijd een heel interessant iets om te volgen. Gelukkig is het tweede deel al een stuk beter.

Momentjes waar je je adem bij inhoudt, dat doet Mostow goed, met lekker spannende momenten. Dit blijft voor een groot deel zo en daar scoort de film dus ook op. De film ging dus van redelijk saai behoorlijk over in een lekker spannende slotfase. Ik hou er wel van.

Zzz.

The McPherson Tape was een van de allereerste found footage films. Een film waar je menig kijker naar kan doorverwijzen als ze met alle zekerheid aankaarten dat The Blair Witch Project de allereerste binnen zijn soort was. Het idee is altijd grappig en leuk om te zien wat ze met weinig budget hebben geprobeerd, maar het gaat een slecht resultaat niet uit de weg.

Mijn 0,5* extra is voor een handvol aan scenes die ik nog wel leuk vond en waar het concept goed in het voordeel wordt gebruikt. Deze film is er eentje die op het realisme moet steunen, maar de onderhuidse vraagtekens komen al vroeg om de hoek kijken. Er wordt bijvoorbeeld wel een uitleg gegeven over waarom er wordt opgenomen, maar er is bijna geen normale reden te geven voor het opnemen van een hele conversatie over de koetjes en kalfjes.

Wellicht dat mensen gepakt kunnen worden door de opzet die over moet komen als een realistisch stukje horror, maar als dit echt was had ik er waarschijnlijk de samenvatting van gekeken op YouTube. Een uur van deze onzin is simpelweg niet te doen. We kijken namelijk voor bijna 66 minuten tegen donkere kamers, ramen en hoekjes aan. Vaak wordt er dan geschreeuwd dat er iets staat, maar dat kunnen we als kijker gewoon niet zien. Blijkbaar was er wel een camera uitgevonden, maar geen elektriciteit om wat verlichting aan te zetten.

Het verloop is domweg saai te noemen en slechts enkele scenes weten je een beetje naar de film toe te trekken. Verder kijk je tegen een hysterische familie aan die naar alles en nog wat loopt te roepen maar geen moment weet te interesseren. Lekker ook voor de acteurs trouwens. Hebben ze een rolletje in een project dat toen uniek was, en kan de kijker vervolgens niet eens zien wie het zijn.

Nee, dit was hem niet. Leuk voor het idee en menig horrorliefhebber kan hem eens opzetten om te kijken hoe de eerdere projecten binnen dit kaliber eruitzagen, verder mis je er niet veel aan. Na 16 minuten kan je deze film in principe gewoon op de achtergrond aanzetten, want pas tegen de laatste scene aan komt er weer iets voorbij zwingen dat de moeite waard is.

Als regisseur heeft Dario Argento meerdere projecten neergezet die de moeite waard zijn, maar The Bird with the Crystal Plumage kan de goedkope kwaliteit spijtig genoeg onvoldoende onderdrukken. Uiteraard blijft de nasynchronisatie (voor mij persoonlijk) ouderwets storend en van goed acteerwerk hebben de castleden hier duidelijk geen kaas gegeten. Specifiek Eva Renzi is niet om aan te zien, maar de overige figuranten doen het niet veel beter. Argento besteedt gelukkig veel aandacht aan de cinematografie, mogelijk ter compensatie voor eerdergenoemde punten. De settings zijn mooi gekozen, het kleurenpalet krijgt genoeg aandacht en de finale is zeer degelijk, maar die complimenten nemen niet weg dat het mysterie nergens op slaat, de uiteindelijke onthulling niet bepaald wind in de zeilen blaast en vrijwel ieder personage inwisselbaar is.

Matig.

Film met een redelijke status, maar wat er mij betreft niet waardig aan is. Ja, de film is op bepaalde punten unieker dan andere films en Brando speelt 1 van de hoofdrollen, maar verder ontgaat het me een beetje wat deze film zo goed moet maken. Ik vond het een lange en vooral vermoeiende zit om doorheen te komen.

Ik ben geen fan van romantische films, hoe vreemd ze ook mogen zijn, die enkel en alleen seksuele handelingen als vorm van romance neerzetten. Bijna alle vormen van romantiek bestaan uitsluitend uit seks hier, en als je daar van houdt is deze film absoluut voor jou, maar ik kan er niet zo veel mee. Ik vind het een erg beperkt kijkje op het genre en vooral een beetje makkelijk.

Een chemie tussen Brando en Schneider kon ik ook niet echt proeven, want beide acteurs doen een beetje diens eigen ding hier. Brando doet het nog wel redelijk, maar Schneider was toch echt serieus slecht. Matig overtuigende dialogen en theatrale handelingen vliegen over het scherm, en hierdoor voelt ze simpelweg nooit aan als een realistisch of normaal personage.

De soms verfrissende bewegingen van de camera en bij vlagen moderne regie weten nog wat te verbloemen, maar verder vond ik deze film weinig raakvlakken hebben. Saai in beeld gebrachte wereld en nog saaiere romantiek vanwege een groot gebrek een chemie. Als de bijpersonages het leuker doen dan de hoofdpersonages weet je dat het ergens fout gaat.

Nee, dit was niet echt iets voor mij. Soms ronduit vermoeiende film die een vervelend tweede uur kent. Het eerste uur vond ik nog te doen vanwege de soms moderne en opvallende regie, maar uiteindelijk nemen het verhaal en de personages dat over en dan remt de film af. Lang, vermoeiend en theatraal. De status voor deze film ontgaat met volledig.

Niet zo best.

Ultrasound is een film met een uitermate complex en breed uitgeschreven concept. Dat is dan ook voornamelijk waar deze film zijn voordeel mee kan doen. Schroeder begint aan zijn eerste regieproject sinds 7 jaar met deze film, en het mag meteen duidelijk zijn dat hij snel en efficiënt een terugkeer naar deze industrie wil maken.

Het jammere is dat hij vergeet dat zijn film er ook leuk uit moet zien. Ik weet dat veel mensen narratief en personages belangrijk vinden als ze naar een film kijken, maar ik ben altijd de grootste fan van het visuele aspect. Ultrasound maakt wederom duidelijk waarom ik dit zo belangrijk vind. Het is leuk dat je een verhaal hebt dat pakkend is, maar het wordt hier op geen enkele gelegenheid naar behoren getoond.

Al vanaf het begin hangt er in ieder geval een redelijk onheilspellende sfeer. We krijgen al aardig vroeg door dat er iets gewoon niet klopt. Voor Schroeder is het enkel het begin van een film die constant realiteit met waanbeelden vermengt. Als de film moet scoren met het verkeerd op de been zetten van de kijker, dan krijgt het een hoog cijfer. Jammerlijk genoeg wordt het nooit echt naar behoren in beeld gebracht.

De redelijk ongeïnteresseerde regie kiest te vaak voor een makkelijke en vlugge oplossing. Niets wordt echt innemend of betrekkelijk getoond. Spanningsbogen zijn nauwelijks aanwezig en met het idee wordt ook weinig aangevangen. Het levert een film op die wel complex en bijzonder blijft, maar daarnaast nooit echt uitnodigt om te blijven kijken. Ik weet niet of het aan het gebrek aan budget ligt of aan de luie regie, maar ik krijg vooral de indruk dat het om dat tweede gaat.

Uiteindelijk is Ultrasound vooral een film geworden die barst van de potentie, maar dit nooit op een uitdrukkelijk aantrekkelijke manier kan tonen. De regie nodigt de kijker zelden uit om echt mee te gaan in het verhaal. Dat is jammer, want wat er wordt getoond is leuk uitgedacht en zit vol met verrassingen. Ik hoop dat ze dit dus nog een keertje opnieuw gaan maken, maar daar ga ik niet vanuit.

Zeer slecht.

Ik ken de regisseur nog niet zo goed, maar gebaseerd op zijn carrière ziet het er naar uit dat hij het wel heeft gemunt op wat style in zijn actiefilms. Deze film zit inderdaad bomvol stijl, maar deze film geeft daarmee wel een ideaal voorbeeld hoe het allemaal niet moet.

Jovovich is echt vreselijk. Vreselijk. Zeldzaam slecht ook. Ik heb haar altijd de "looks-over-acting" actrice gevonden maar dit was echt heel ernstig. Qua emotie en drama valt ze compleet door de mand, maar ook in het actiegenre zie je al erg snel dat ze er niks van kan.

Daarbij ook bijgestaan door waardeloze bijrollen. Het is niet erg soepel in deze film. Hier en daar proberen de meeste acteurs wel een typetje te spelen, maar de meeste falen echter. Het is allemaal erg geforceerd en suf.

De actie zelf is misschien het enige echte lichtpuntje in de film. Alhoewel de CGI wereld spuuglelijk is, is sommige actie origineel en prima geschoten. Er zijn genoeg kleurtjes om het allemaal op te laten doen vallen. Daarbij bijgestaan door enkele leuke bewegingen.

Helaas is het verhaal zelf daarbuiten om ook zeer slecht. Je zou denken dat je uit een stripboekenreeks wel bijzonder materiaal kan halen, maar verder dan een hoop kleurtjes komt deze film niet. Het verhaal is erg mat en voorspelbaar.

Alhoewel de kleurtjes wel opvallen, is de actie totaal niet boeiend. De loop van de film zelf is ook een grote grap. Opeens wordt er geprobeerd een intens emotionele film eruit te halen, en daardoor krijgt de film nog een komedie-gehalte. Waarschijnlijk onbedoeld, maar zeker kan ik het hier niet zeggen.

Het is echt de regie die faalt. De aparte omgeving en soms kleurrijke acties vormen zo de weinige lichtpuntjes, de rest is van laag niveau. Hiermee bewijst Jovovich aan mij dat ze de slechtste actieheldin ooit is. Niemand is tot nu toe op dit niveau gekomen.

Erg jammer, het had best kunnen werken. Een betere casting en scriptschrijver waren daarbij zeker nodig geweest.

Niet bijzonder.

Eerste aanraking met regisseur De Sica. Deze Italiaanse regisseur was nog nooit eerder op mijn radar komen te staan. Ik kwam er pas recentelijk achter dat er wel twee films van deze man in de top 250 stonden. Ik wil ze op een dag allemaal hebben afgestreept, en dan kan ik er dus uiteindelijk niet meer omheen. Helaas was ik niet overtuigd.

Umberto D komt erg zwaar op de kijker over, maar niet alleen omdat het een tamelijk somber concept kent. Het sombere concept wordt volledig overrompelt door de theatrale manier van acteren en het feit dat deze film eigenlijk gewoon een komedie is. Deze film zien als enkel een dramafilm is horrorthrillers zien als enkel een horrorfilm, komedie komt er gewoon in voor.

Het acteerwerk vond ik niet bepaald bijzonder. Battisti doet het wel aardig, maar slaagt er simpelweg niet in om van Umberto een sympathiek personage te maken. Het lijkt mij de bedoeling dat ik aan het eind van de film met hem mee moet leven, maar dat bleef uit. Ik vond zijn vele gemene opmerkingen en opvallend boze houding tegenover andere mensen gewoon niet iets waar ik sympathie voor moet voelen.

Visueel is de locatie best aardig gebruikt, al is dit niet echt een film die zich op dat soort punten stort. Het verhaaltje zelf zou de basis moeten vormen voor Umberto D. Het meest indrukwekkende aan het verhaal is echter dat het een deel van dierenmisbruik belicht, maar deze verwijzingen zijn zo kort dat ze niet eens de tijd hebben om indruk te maken.

Verder kabbelt de film voort in redelijk hoog tempo maar de nogal onevenwichtige toon die brutale komedie probeert te vermengen met zware dramaonderwerpen werken gewoon niet zo heel goed. De film is niet per definitie slecht, ik vond hem gewoon te wisselvallig voor een film die toch wel een aardige score heeft weten te bemachtigen.

Het acteerwerk van Sandra Oh is bovengemiddeld en een aantal horrorbeelden maken een treffende indruk, maar regisseuse Iris K. Shim komt inhoudelijk niet veel verder dan een volstrekt uitgekauwde basis en een hoop uitgesponnen stommiteiten. Shim stond evenzeer in voor het scenario en had zich er wellicht beter aan gedaan om feedback te verkrijgen vanuit meerdere perspectieven, want de uiteindelijke finale is zelfs dermate dwaas dat de (bonus)punten in hoog tempo kelderen. De castleden doen hun best om van alle bombarie en onbenullige ideeën een doorlopend interessant geheel te maken, maar zonder spanning, sfeer of goede concepten sta je al snel voor een te grote uitdaging die niet meer overwonnen kan worden. Als Shim wat van de Koreaanse cultuur hoopt over te brengen in de Westerse wereld zal ze toch met betere kwaliteit moeten komen dan Umma.

Flauwtjes.

Leuk idee enzovoort, maar alle lof ontgaat me eigenlijk een beetje. Al sluit ik niet uit dat het gewoon de komedie is hier die niet zo mijn ding is. Niettemin dacht ik wel dat er wat leuke dingen tussen gingen zitten, want een Cage die na al die vreemde rollen nu de rol van zichzelf speelt blijft natuurlijk een briljant gevonden idee.

Ik zie alleen niet echt wat deze film grappiger of beter maakt dan soortgelijke films. De Amerikaanse humor is erg bekend. Een beetje makkelijk, luid en wat flauw. De grapjes zijn niet vervelend en volgen elkaar snel op, maar ik moest eigenlijk nergens bepaald lachen. Daarvoor is het allemaal net wat te kinderachtiger in mijn optiek, sowieso is de film wat minder volwassen ingesteld dan ik had gedacht.

Cage doet het goed, maar dit zijn dan ook de rollen waarin hij echt plezier kan maken. Pascal staat daar tegenover ook goed zijn mannetje en dat zorgt voor een redelijk dragende chemie. Verder wordt er ook wat sentiment in verworven dat alleen niet zo aanslaat. Zeker omdat de personages eigenlijk zover doorgaan in hun eigen, vreemde charme dat de wat subtielere scenes niet echt aanslaan.

Oorspronkelijk wilde ik het vanwege de nog best vlotte regiestijl nog een voldoende geven, maar toen de wat spectaculairdere finale aanbrak besloot ik het toch naar beneden te halen. Je ziet namelijk wel hier dat de regisseur echt voor de komedie is gemaakt en niet voor actie. Erg traag en sloom gemonteerd met stunts die niet echt indruk maken. Ach ja, het is vermaak, maar niet echt beter dan de gemiddelde standaard.

Mwa.

Stond er wel van te kijken. In de eerste 15 minuten gaat het verhaal werkelijk in behoorlijke sneltreinvaart voorbij, en het lijkt me echt totaal niet nodig. Dit is nou een ideaal voorbeeld van een rommelige horrorfilm en een ideaal voorbeeld voor een beginnend horrorregisseur over hoe het dus niet moet.

En waar het vaak een meerwaarde heeft in opvoering van tempo heeft het hier niet zozeer dat effect. Het is vooral verhaalscene, horrorscene en dan weer even verhaalscene. Dit is een samenvatting van de inhoud. Vooral het eerste half uur, want de rust komt pas na ruim een half uur kijken om daarna snel weer in de tweede versnelling te schieten.

Acteerwerk is niet al te sterk, al blijf ik Gigandet altijd wel geschikt vinden voor dit soort bijrollen. Annable doet het niet al te best, maar krijgt ook een matig geschreven rol. Vrijwel elke rol hebben we al eens eerder gezien eigenlijk. Dan mogen Oldman en Elba nog even bijspringen als ondersteunende starpower maar hoeven in principe weinig te doen.

Voor diegene die van goed opgebouwde horror houden kan ik alvast zeggen dat dit niet de film voor jou is. The Unborn is een schrikfilm die wel pogingen doet om een sfeertje op te bouwen maar uiteindelijk vooral op de schrikmomenten vertrouwt en in de tweede helft ook nog wat monster design.

Visueel is het netjes, vooral de monsters, toffe designs waren dat. Inrichting van de film is ook heel degelijk. In de tweede helft wordt er wel net wat te makkelijk naar CGI gegrepen. Het gaat snel ten koste van de toon, want die was erg serieus. Maar als je vervolgens een hond ziet met z'n koppie ondersteboven weet je al snel dat dit niet de meest realistische film is.

De rommeligheid van de film zit het uiteindelijke resultaat erg in de weg. De 87 minuten worden zo onnodig vol gestouwd met verhaal en horrorscenes dat het vooral aanvoelt als een grote chaos. Vooral het eerste half uur wordt hierdoor getroffen. En ondanks dat de film voortdurend schrikmomenten erdoorheen gooit weet het nooit optimaal interessant te zijn.

Gelukkig zijn de monster designs erg tof en naarmate het tweede deel vordert kent de film een stijgende lijn, die wel toewerkt naar een matige climax. Het blijft ten alle tijden vermakelijk genoeg en duurt niet lang, maar inhoudelijk is het een rommeltje.

Nutteloos.

Eigenlijk is deze film wat je krijgt als je een enkele zin als plotomschrijving invoegt en deze zover mogelijk probeert uit te rekken. Het draait namelijk enkel en alleen rondom een vrouw en een stalker die haar opdrachten geeft via een livestream. Daarbij moet ze cadeau's openen. Veel meer hoef ik niet over de inhoud van de film uit te leggen.

Het acteerwerk is dramatisch en het ontgaat me in principe volledig waarom iemand in godsnaam naar het hoofdpersonage zou willen kijken als ze een desbetreffende stream aanklikken. Niet vaak zie ik zulke saaie personages verschijnen, waardoor het me ook geen zak kon schelen hoe de film af zou lopen en welk einde ze eraan gingen breien, als er maar een einde kwam.

Voor een film die als platform het internet zelf neemt valt er met Unboxed bitter weinig te beleven. De gewoonlijke gevaren en andere bedreigingen die je met dit brede concept toe kan passen worden volledig vermeden, waardoor de kijker zowat met meer vragen wordt achtergelaten dan antwoorden. Niet dat dit overigens heel veel uitmaakt, want veel vragen hoef ik niet beantwoordt te krijgen met zo'n saaie moordenaar als deze.

Het is een kale film met weinig om het lijf. Visueel compleet kleurloos ingericht en qua horror volledig ontdaan van sfeer, spanning of interesse. Het enige dat de film op de gang houdt is de uitermate korte speelduur evenals de korte inleiding. Unboxed behoort absoluut tot één de minst interessante titels van het jaar. Erg jammer, want ik zie de potentie er nog wel van in.

Ok.

Niet een heel slechte film dit, gekeken zodat ik ooit ook aan Glass kan beginnen. Zo goed als Split vond ik hem lang niet. De verhalen gaan binnenkort samen, dus is het wel handig om de karakters alvast gezien te hebben. Ik had het niet moeten missen, maar indrukwekkend is het niet.

Het eerste deel is wat saai, typisch een beetje Shyamalan. Willis is wel leuk, Jackson lijkt zichzelf ook behoorlijk goed te amuseren. Wright liep er wat verloren bij, en enkele scenes waren nogal pijnlijk (in een negatieve manier) om te zien. De film was daarnaast ook vaak wat saai.

Pas richting het einde als Willis zijn "draai" begint te vinden wint het wat kracht en is het pakweg een stuk interessanter om te volgen. Het is wat leuker, interessanter en sterker daar, al zal niet iedereen zo'n slotfase leuk vinden wat ik dan ook goed kan begrijpen.

Uiteindelijke resultaat is niet slecht, maar ook niet heel goed. Ik heb me wel redelijk vermaakt, Shyamalan laat het gelukkig niet al te lang duren.

Boeiend.

Ja, als je dit zo ziet, ben je blij dat je dit gewoon lekker op de bank kijkt. Indrukwekkende beelden worden hier soms vertoond. De acteerprestaties helpen hier ook wel aan mee, soms wat houterig maar weinig waar je je echt aan kan storen.

De effecten in het vliegtuig zien er goed uit, en hoewel er weinig lijkt te gebeuren gebeurd er eigenlijk toch weer heel veel. Op sommige stukken is het ook wel redelijk heftig, niet zo heftig als dat ik vaker heb gezien maar het kwam wel goed over.

Een prima bio/oorlog filmpje, leuk om gezien te hebben.

Teleurstellende Fleischer.

Niet dat deze regisseur nu geweldige films heeft afgeleverd, maar hij verstaat zijn vak best aardig. Pakt ook alleen de projecten aan die echt puur op het vermaak gericht zijn, maar als hij dan ook een verhaal moet gaan vertellen loopt het regelmatig mis. Uncharted kent precies dat probleem, want het is eerder een verhaalfilm met avontuur dan een actiefilm.

Logisch natuurlijk als je met dit bronmateriaal aan de haal gaat (het is tenslotte een avonturengame), maar niet zo boeiend gebracht door Fleischer. Holland was niettemin een goede keuze voor de hoofdrol, altijd wel iemand die precies de juiste vorm kan aannemen voor zijn personage. Wahlberg en Ali zijn wat minder overtuigend, vooral de band tussen het gehele trio komt nooit optimaal uit de verf waardoor het bijna constante verraad nergens indruk maakt.

Ik proefde nooit een lekker sfeertje, Fleischer lijkt niet helemaal te weten wat hij binnen het avonturengenre moet doen. Het vinden van de schatten is vooral afgeraffeld, spanning is ver te zoeken en voor een lange tijd is er ook een gebrek aan echt enerverende actiescenes. In de tweede helft, waar de film een wat exotischere setting kent, zitten er wat degelijke actiestukken in. Zo'n finale met schepen aan helikopters is natuurlijk moeilijk te vergeten.

Het is best vermakelijk, de twee uur zijn zo om, maar het is toch teleurstellend om dit van Fleischer te zien komen. Iemand die normaal veel kan aanvangen met grote actiefilms, maar hier wellicht te beperkt naar voren komt vanwege het materiaal. Ik denk dat hij beter gewoon lekker R-rated films kan maken, daar komt de meeste fun uit. Uncharted is eerder halfbakken. Vermakelijk en soms lollig, maar vooral underwhelming.

Tja.

Een slasher die naast zijn entertainmentgehalte een soort tik wil uitdelen richting Amerika. Het onderwerp is dan ook relatief heftig, al is deze film daar verre van. Toch is er wel degelijk sprake van een dramatische inslag tijdens de eerste helft, maar die wordt vervolgens overboord gegooid tijdens de tweede.

Eerste helft is overigens erg suf. Er gebeurt vooral erg weinig, waardoor de verveling direct inslaat. Uncle Sam doet een aantal pogingen om de personages uit te diepen, laat dat nou precies zijn wat deze film dus niet kan gebruiken. Een ridicuul concept en killer vermengen met serieuze onderwerpen. Ik vat hem niet helemaal.

Verder ook erg lelijk, vooral op visueel gebied. De killer wordt erg goedkoop aangekleed, en de kills laten veel te wensen over. Sowieso wacht je erg lang op de moorden, en als je er dan eindelijk eentje krijgt na een stuk of 40 minuten wordt het scherm weer op zwart gezet. Wat een zonde.

Qua slashergehalte verder erg tam, wat ook te verwachten valt als een kind de hoofdrol speelt. Kinderlijke toon neemt direct de bovenhand en laat niet meer los. Een paar aardige kills nog wel en een hoger tempo in de tweede helft, maar dat kan deze film niet meer redden van een laag cijfer.

Saaie slasher die niets nieuws onder de horizon biedt behalve een redelijk aardige tweede helft. Spectaculair is het soms wel, maar interessant niet bepaald. Eerste helft is te pretentieus, niet iets waar je als slasherfan van kan genieten. Wanneer het er dan wel op aan komt is er genoeg om te aanschouwen, maar gewoon niet van het soort dat leuk is. Het resultaat is dan ook een erg makke slasher.

Nice.

Anderen hebben het al genoemd, maar wat mij betreft inderdaad Sandlers beste film. Nog nooit zo goed zien acteren eigenlijk. En dat deze rol nogal afwijkt van de andere Sandler-rollen maakt het dan ook alleen maar beter. Leuk om te zien dat hij echt kan acteren.

Film ziet er voor de rest visueel goed uit. Oogt mooi rauw, het tempo ligt zeer hoog. Goed oog voor detail door de film heen. Vooral de juwelierszaak ziet er goed uit. De Safdie-broeders hebben wel degelijk stijl en dat laat zich hier wederom weer zien.

Acteerwerk is goed, vooral van Sandler zoals eerdergenoemd. Sterke rol, goed aanpassingsvermogen. Ook de bijrollen doen het zeker niet slecht. Stanfield, Richards, Garnett & Bogosian. Ze mogen allemaal wel degelijk vernoemd worden hier.

Het is uiteindelijk vooral het tempo en de opbouw van frustratie die de doorslag geeft. Druk en chaotisch ten top, maar dat geeft wel de push aan een zeer spannende finale en passend einde. Ook door de film heen zitten nog enkele momenten die ronduit frustrerend en spannend zijn.

Enige vorm van kritiek vind ik het camerawerk. Te afstandelijk wat mij betreft. Het kent veel beweging maar wijkt uit van de echte chaos. Ik mis ook wat langere takes en drukkere bewegingen. Dat gevoel van betrokkenheid mis ik dan toch echt nog wel.

Maar voor de rest erg geslaagd. Sterke regie, snelle film. Vooral de frustratie, angst en druk was mooi weergegeven en de film kent toch spannendere momenten dan bijvoorbeeld slasherfilms of duffe detectivefilms. Bravo.

Niet verkeerd.

Maar helaas bleek dit wel een oorlogsfilm te zijn die toch wat jeugdiger is gericht. Ik denk ook dat hierdoor een deel van de potentie verloren ging, want het concept dat de jonge Duitsers die landmijnen op moesten graven hebben we nog niet heel vaak voorbij zien komen denk ik zo.

En nog vreemder aangezien de eerste minuten best hard zijn en de film zo zijn abrupte en confronterende momenten kent. Maar gaandeweg lijkt de film steeds meer te veranderen in een wat jeugdige film, en daarbij worden dan ook diverse jeugdige concepten behandeld.

En daar vind ik dat de film potentie heeft laten lopen. De eerste 15 minuten zijn strak, kil en boeiend. En dan begint het allemaal steeds iets zoeter te worden en begint de toon met elkaar te vloeken. En daar begint de film dan ook minder te worden.

Dat gedoe met Møller die gaandeweg meer sympathie begint te tonen voor de jongens. Ik kan me er maar moeilijk in vinden. Natuurlijk is het hard, maar een man met zo'n rank moet toch veel ergere dingen hebben meegemaakt? En zeker met de vaart waar hij mee begint te keren richting de jongens, ik vind het bijzonder ongeloofwaardig.

De spanning voelde ik echter ook niet meer eenmaal op het strand. Het blijft interessant, maar spannend, niet bepaald. Het is vooral dat het allemaal boeiend in elkaar gestoken is en onvoorspelbaar blijft. Dat is ook waar de film zijn kracht vandaan blijft halen.

Maar wat mij betreft toch iets te zoet in elkaar gezet. Steeds iets voorspelbaarder, om vervolgens ook met een zoet einde te eindigen. Ik ben er niet bepaald een fan van eigenlijk.

Mwa.

Geen hele bijzondere film, maar wel eentje met een gaaf concept. Under the Bed speelt namelijk in op de angst waar kinderen wel vaker mee zitten, en dat is een monster die mogelijk onder je bed zit. Ik ben zelf ook door die tijd gegaan, en daarom was het alleen maar leuker om er een film over te zien.

Jammer dat die film niet bepaald goed is en pas na een uur echt leuk weet te worden. Niettemin leek de film me na het eerste kwartier lekker vlot, maar de film kiest ervoor zijn tempo steeds trager te laten verlopen tot op het punt dat de horrorscenes gewoon totaal geen indruk meer maken. Dat is jammer want het moet vaak juist van die scenes komen.

Acteerwerk is verder relatief zwakjes, zeker Weston zelf viel me erg tegen. Heeft in latere rollen meerdere keren bewezen dat hij zijn vak echt wel verstaat, maar ik denk dat dit gewoon een rol was die niet voor hem weggelegd is. Verder zijn de overige crewleden ook niet veel beter, al zitten er nergens echt dramatisch slechte prestaties bij.

De horror is wat aan de saaie kant tijdens het eerste uur, dat monster wil ook niet bepaald indruk maken. Qua spanning is het ook niet al te best verder omdat er niet echt een opbouw is en de horror er gewoon "plots" lijkt te zijn. De angst die je als kind zelf waarschijnlijk ook gehad hebt is bij lange na niet voelbaar.

In het laatste halfuur gooit de film de remmen echter los en trakteert ons toch nog op een portie harde en vermakelijke horror. Vrijwel alles krijgt een boost. Het tempo, de horror, de spanning etc. Visueel maakt de film een stuk meer indruk en de cinematografie ziet er ook nog eens behoorlijk uit. Die monsterwereld wordt toch wel mooi neergezet. Verder ook nog opvallend harde gorescenes, maar daarna eindigt de film eigenlijk.

Laatste halfuur was een goede boost, verder is dit een matige en soms zelfs saaie film. Het heeft wel potentie en de decoraties enzovoort zijn prima, maar het ontbreekt voornamelijk aan spanning en een cool monster. Als dit beter was geweest had dit zomaar een erg leuke ontdekking kunnen zijn.

Ok.

Eerste half uur zonder twijfel de sterkste minuten van de film. Eigenlijk is zowat elk deel waar de horror nog niet is ingeslagen beter. Opvallend strak gefilmde eerste 30 minuten. Scherpe dialogen. Scherpe editing. Was positief verrast eigenlijk.

Bleef erg boeiend het eerste half uur. Kreeg in geen enkele manier maar een beetje de neiging om op de klok te kijken. Bovengemiddelde editing. Bovengemiddelde look. Goede dialogen. Goede opbouw bij scenes. Het zag er eigenlijk heel goed uit, stond me klaar te maken voor een 3,5* of zelfs 4,0*.

Maar eenmaal de horror langzaam zijn intrede begint te doen begint de film in te storten. Vooral omdat de opbouw van de scenes mislukt. Aangezien ook elk horrormoment in het eerste uur een droom is win je ook niet snel geloofwaardigheid. Wel leuk cameragespeel tijdens die dromen overigens.

Maar de scares zijn wat goedkoop, weten hun doel ook niet echt te treffen. Rashidi is werkelijk onuitstaanbaar tijdens het eerste half uur (door sterk acteerwerk) en dat ze in het opvolgende uur weer de sympathie bij de kijker probeert te wekken gaat niet helemaal lekker in combinatie met elkaar.

Ook, bij de slotfase, gaan de scherpe elementen in de film teniet. Het is eigenlijk gewoon niet boeiend meer. Weinig pluspunten meer over. Alles is eigenlijk verloren gegaan. Scherpe editing is verloren, goede dialogen ook niet meer. Te trage slotfase ook, aangezien er met redelijk tot soms behoorlijk tempo naartoe werd gewerkt.

Het paranoia gevoel ontbreekt ook nog een beetje door de film heen. Voelde niet alsof Rashidi en Manshadi maar een moment in gevaar verkeerde. Wel sterk acteerwerk van Rashidi & Naderi. Dat de film een beetje politiek geladen is, moet je maar genoegen in nemen. Dat hoort een beetje bij de cinema die uit dit land afkomstig is. Sterk eerste deel, zwak tweede deel. Score dus tussenin.

Tweede Mitchell.

Zijn horrordebuut vond ik eigenlijk ook al niet geweldig, maar ook zeker niet slecht. Die indruk maakt hij wederom opnieuw op mij met deze film. Het is een totaal andere richting die hier wordt gekozen, een richting met helaas ook een langere speelduur. De inhoud daarbij is nog wel oké, maar de flow ervan veel minder.

Garfield blijkt echter wel meer geschikt te zijn voor de rol dan ik vooraf had gedacht. Ik had ook een heel ander soort personage verwacht, een veel kouder iemand. Echter is Garfield eerder een sullig en wat introvert iemand maar hij lost het prima op. Jammer dat Mitchell zelf het personage nogal vervelend schrijft. Hierdoor is het dan ook moeilijk om wat voor hem te voelen terwijl hij door Los Angeles reist.

De visuele kant van de film is best aardig en de heldere en felle kleuren die altijd wel verschillen per interactie maken van deze film best een professioneel geheel. Inhoudelijk zelf loopt het ook aardig, alleen weet de film de wat rustigere stukken niet lekker af te wisselen met wat wildere stukken. Hierdoor wordt het na ongeveer 30 minuten opvallend vermoeiend om de film uit te zitten.

De uitkomst is verrassend, maar ook flauw. Vooral omdat het erg hard probeert om van het pad te lopen, maar in plaats daarvan bereikt het toch vooral het tegenovergestelde. Ik moet de vele kunstjes en zijwegen van de film waarderen, en dat doe ik ook zeker, maar dat weerhoudt me er niet van een matig cijfer te geven. Waarom? De pure vermoeiing die het me kostte om er doorheen te komen. Te veel om een speelduur van 140 minuten te vergeven voor het verhaal.

Mwa.

Het is inderdaad dat de film op een vreemde manier intrigeert, maar dit soort films vind ik meestal erg nutteloos. Je kan me een arthouse-hater noemen, maar er zijn genoeg films die ik prima kan waarderen binnen dit genre.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat het heel erg leeg aanvoelt. Zeker 80 minuten van deze film is vooral beeld. Een verhaal bestaat niet, je kijkt eigenlijk voortdurend naar Johansson die de volgende man laat verdrinken in zwart water. Veel meer krijg je niet te zien.

De film is voor de rest een mix tussen intrigerende en sfeervolle beelden, en ook buitengewoon luie en saaie beelden. Een docu-stijl vermengt met erg sfeervolle sciencefiction voelt niet echt aan en weet nooit helemaal lekker te mixen.

Johansson kreeg veel lof in haar rol, ik vind het eigenlijk helemaal niet zo bijzonder, behalve dat het wel voldoet. Ze ziet er wel goed uit (natuurlijk) maar qua acteerwerk blijft het best plat. De meeste indruk qua acteerwerk was dan van Pearson.

Een aantal hardere scenes die wel indruk weten te maken, en de sciencefiction is zeer knap gebracht. Dan heb je het meeste wel genoemd dat positief is. Voor de rest is dit niet al te bijzonder waarbij je 80 minuten tegen zeer trage en nietszeggende cinema zit aan te kijken.

Als de film alle remmen had los gelaten op visueel niveau a la Gaspar Noé, had dit ongetwijfeld meer indruk gemaakt. Zeker het camerawerk had sterker moeten zijn.

Het acteerwerk is degelijk en het Halloweensfeertje is relatief voelbaar, verder maakt regisseur Alex Zamm er een ontzettend kinderachtig nonsensfilmpje van. Vroeger had ik de indruk dat een productiebedrijf als Disney in elk van zijn filmische kinderen een zekere passie stopte, daar is binnen Under Wraps in ieder geval niets meer van te merken. Ongeïnspireerde humor en uitgekauwde actiesituaties wisselen elkaar voortdurend af, zonder ook maar een beetje interessant te worden. Veel kan je natuurlijk niet aanvangen met een mummie in een kinderfilm, maar deze specifieke uitwerking is zo kaal, braaf en voorspelbaar dat ik het creëren ervan simpelweg niet kan verklaren. Bonuspunten voor de jeugdige castleden die met veel enthousiasme acteren.

De Halloweenbijdrage van Disney binnen het jaar 2022 is wederom niet al te overtuigend, maar een film als Under Wraps 2 laat dan ook zien vooral om het geld te draaien en wellicht wat jonge acteurs zo snel mogelijk een toekomst te geven. De castleden doen het gelukkig best aardig en er hangt een gezellig sfeertje, maar niettemin blijft het geheel een behoorlijk pover gebeuren. Gebrek aan spanning, originaliteit en talent doen dit project namelijk de das om. Na een halfuur begint de verveling toe te slaan en die gaat eigenlijk nergens meer weg, waardoor de boel snel uitmondt in een vermoeiende filmervaring. De haast amateuristische opmaak verraadt bovendien dat de productie amper twee maanden geduurd heeft.

Nice.

Een film die zich diep onderwater afspeelt, op de bodem van de Marianentrog nog wel. Aangezien ik snel ongemakkelijk raak van diepe wateren zou het een ideale omgeving zijn om mij de stuipen op het lijf te jagen. Dat gebeurde niet, maar het was wel spannend op een andere manier.

Het leukste is waarschijnlijk nog wel dat de film direct de deuren plattrapt in de eerste minuten en vervolgens het tempo hoog houdt gedurende de hele film. Al snel gaat de actie los en wordt het direct spannend met enkel minuten aan rustige momentjes tussendoor. Hierdoor is het op geen enkele manier een probleem om deze film uit te kijken.

Stewart doet het goed, stukken beter in vergelijking met andere films waarin ze speelt. Dat ze af en toe in haar ondergoed rondloopt heeft natuurlijk een duidelijke reden, maar daarbuiten speelt ze best goed. Ook andere crewleden zoals Cassel, Henwick en Gallagher doen het goed. De enige die ik niet echt in de film vond passen was Miller die te geforceerd grapjes door het verhaal mixt.

Visueel ziet de film er goed uit. De CGI laat het soms afweten maar de designs, onderwaterwereld en inrichting van de setting zien er goed uit. Er zitten duidelijk wat centjes achter en daardoor is er ruimte voor wat grootse actie, die in de finale behoorlijk doordendert. Het is fijn dat er nu ook een echt grootse onderwaterhorrorfilm mag zijn.

Qua spanning is het aardig, maar in het algemeen gaat de film meer voor bombast dan echt enge spanning. Er zitten een aantal spannende stukjes tussen, maar de soundtrack geeft vaak aan wanneer de schrikmomenten komen en het lawaai overschreeuwt een subtiele opbouw vaak. Hierdoor is niet alles even spannend en zelfs wat klunzig hier en daar, maar in het algemeen wordt het hoog gehouden. Daarnaast weet Eubank precies hoe hij zijn camera moet opereren.

Qua vermaak biedt het ook genoeg, al zitten er mindere stukjes in. Jammer dat alles er net iets te geanimeerd uitziet, waardoor het nooit een realistisch gevoel krijgt. Ze hadden ook iets subtieler met de donkere dieptes en plekjes om mogen gaan zodat de mensen die ook daadwerkelijk watervrees hebben extra kunnen huiveren. Verder een leuke film waarbij ik de finale echt een kers op de taart vond.

Wel leuk.

Had deze lang in gedachte, maar nooit echt van gekomen omdat het Horror genre Vampieren en Weerwolven me niet echt ligt. Vandaar ook dus nog nooit aan Twilight toegekomen. Maar Underworld was uiteindelijk niet heel slecht.

Beckinsale is er vooral voor het uiterlijk want haar acteren was vaak houterig, Nighy en Speadman weten ook niet echt goed te overtuigen en Sheen had nou ook niet echt uitstraling. De fantasy was echter wel leuk gedaan, en daarmee is de film visueel voor het jaar 2003 erg positief.

Alhoewel de weerwolven soms houterig geanimeerd waren was de actie en decors top. Allemaal lekker duister en troosteloos gemaakt, met heel soms ook nog wat gore. Ik ga deel 2 ook nog weleens bekijken, want ik ben nieuwsgierig wat hiermee gaat gebeuren.

Kleine vooruitgang.

Deel 1 had destijds een geweldige opening en geen enkel deel is daar nog ooit bij in de buurt gekomen. Echter hadden alle 3 voorgaande delen echt belabberde designs van Lycans. Dit is het eerste deel dat een neerwaartse spiraal langzaam weet om te zetten.

Dit deel duurt veel korter en is veel meer recht-toe-aan. Zo krijgen we hier vooral 88 minuten met actie en weinig verhaal, waarbij er bij de vorige delen nog wel werd geprobeerd een degelijk verhaal te krijgen. En op is de film er beter mee ook.

Het is alleen een reeks die niet perse 5 delen had hoeven hebben. Beckinsale blijft een nogal saaie hoofdrol hier terwijl ze wel een soort charme had in voorgaande delen. Ik denk gewoon dat ze iets te oud begint te worden om in dit soort onzin te spelen.

Zo lijkt de komst van Eisley een hint naar een nieuwe lead in de series, maar Beckinsale blijft alle ruimte in nemen. Bovendien krijgen we nog enkele andere onnodig serieuze karakters zoals James, wat extra bijkarakters zoals Ealy en een paar afgedankte rollen zoals die van Dance.

De film begon wel sterk, de zuivering was best leuk gebracht. Echter, eenmaal Beckinsale weer in de spotligt begint te staan begint de film wat in te kakken. Het duo dat achter het wiel staat weet echter wel de series een beetje nieuw leven in te blazen.

Zo is er eindelijk geen lelijke Lycan-pop meer te zien maar hebben ze gekozen voor CGI, wat ik persoonlijk erg waardeer. Alhoewel het nog niet mooi is, ziet het er een stuk beter uit en niet onbedoeld komisch. Echter is het design van het wezen van Eisley nog wel onbedoeld komisch.

Voor de rest lijkt dit een stuk bloederiger te zijn dan voorgaande delen, en dat komt waarschijnlijk omdat een deel van het geweld tegen mensen is. Soms lekker bruut en gestileerdere actie dat de film ten goede komt. Al is de actie nooit echt vet, maar het mag er zeker wezen.

Bovendien is de wereld zelf wel met een zekere charme gebracht. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar het vermaakt best. Vampieren en weerwolven hebben nooit hoog in mijn boekje gestaan, maar hier is het nog wel redelijk.

Ik hoop alleen wel dat Eisley in deel 5 iets meer de ruimte krijgt, al lijkt daar geen sprake van te zijn, maar nu krijgt ze nogal een afgedankte rol die wat suffe dialogen krijgt en niet veel meer. Bovendien vind ik ook nog steeds dat het allemaal net wat te serieus is, terwijl je best leuke dingen kan doen met een beetje humor hier en daar.

Weer een stapje terug.

Het blijft een net-wel / net-niet filmreeks voor mij. Tot nu toe scoorde alleen het eerste deel en het vierde deel een voldoende en de rest net-aan onvoldoendes. Ook deze voegt zich bij de laatste groep toe, en ik denk inderdaad dat het wel mooi geweest is voor de rest.

Beckinsale is ook gewoon echt iets te oud geworden voor deze rol. Als er dan een nieuw deel komt, gelieve dan Beckinsale te vervangen met iemand die wat grappiger, vlotter en energieker is. Nu heb je eigenlijk vooral een wannabe vampier inplaats van een echte. Althans, zo voelt het.

Voor de rest ook een aantal andere bekende koppen, zoals James en Dance. James is ook wel een beetje een acteur die altijd in dit soort films terug te vinden is, maar krijgt dan ook altijd niet genoeg ruimte om zijn acteerprestaties goed te laten zien.

In vergelijking met het vorige deel is dit deel minder van de actie en weer meer voor het verhaal, en dat is ook gelijk de reden waarom dit minder is. Het verhaal rondom deze serie is eigenlijk allang weer zo'n beetje uitgedoofd en er is weinig wat nog onder de tafel geschoven kan worden. Ook deze film slaagt daar niet in.

Voor de rest ook lelijke CGI, duidelijk een stap terug van het vorige deel, waar het nog wel aardig was. Maar hier is het soms echt behoorlijk lelijk en dat gaat ten onder van de ervaring. Wel mooi gevormde ijslandschappen en prima charme, die blijft dan wel keurig behouden worden.

Qua actie is de slotfase wel het beste stuk aan de film, met een mooi vormgegeven omgeving en toch wel redelijk mooie actie. Wel lelijke CGI, maar prima in elkaar gestoken slotfase voor de rest. Heeft wel een haastige afloop, maar deze serie heeft zelden een echt mooi afgemaakte en gave actiescène. De beste was bij deel 1 tijdens de opening.

Voor de rest duurt het niet lang en verloopt redelijk vlot. Wel geinig dat er wat Matrix-achtige actie inzit dit keer, maar het is niet genoeg om het naar een voldoende te brengen. Tenzij de serie echt met een nieuwe, vlotte insteek terug kan komen mag er nog een deel 6 komen. Zo niet, dan is het wel mooi geweest.

Minder vervolg.

Toch nog deeltje 2 gedaan van de vijf delige reeks, (misschien binnenkort een zesde). Beckinsale wordt overigens ook weer 45 jaar binnenkort, ik denk dat ze niet veel langer in het strakke pakje in de reeks zal meedoen, maar misschien ook weer wel.

Wat er in dit deel vooral misgaat is de CGI. het zag er allemaal best lelijk uit, op een paar mooie en stijlvolle actiescenes na, en daarmee wint het eerste deel het dus zeker. Actie scene met de truck op de weg zag er Sharknado niveau uit.

Ook mist het een beetje de scenes die me aan The Matrix deden denken, denk maar aan de openingsscène van Underworld zelf. Dit niveau wordt ook niet meer gehaald in de film, en dan blijft er alleen maar een grote dosis Fantasy over.

Soms nog best vermakelijk en gelukkig ook wat lomper dan deel 1, maar het scoort geen voldoende bij mij.

Mwa.

Ik begin langzamer hand toch wel een beetje door te krijgen dat de Underworld reeks niet echt mijn films zijn. Deze brengt daar ook geen verandering in. Mitra is veel minder dan Beckinsale, die ook gewoon knapper is en meer uitstraling heeft.

Acteerwerk was eigenlijk van bijna iedereen tegenvallend. Sheen was dan nog wel te doen, Nighy blijft een goede acteur, maar kwam hier toch echt wel iets te agressief over en verliest daarmee de dreigende uitstraling. Hij leek vrij zwak.

Visueel nog steeds niet helemaal top. Stop nou toch gewoon met die neppe weerwolf koppen, decor was wel geslaagd. Jammer, maar toch nog eens een x deel 4 uitproberen.

Ok.

Film die uiteindelijk zijn dingetje wel doet, maar ik kwam er achter toen ik hem begon dat hij uit IJsland kwam en daarom moest ik niet rekening gaan houden met al te veel tempo. En deze film was dus uiteindelijk iets anders dan mijn verwachtingen.

Vooral omdat de film niet echt helemaal ingaat op de burenruzie, wat ik dus wel had verwacht. In plaats daarvan neemt de drama vaak wat de overhand. De humor is wat traag en daarom voor een beperkt publiek. Maar dat kan je ook verwachtten met Scandinavische cinema.

Acteerwerk is sterk, erg sterk. Iedereen weet wat hij doet en daarmee komen er enkele sterke types uit. Vooral de burenruzie zelf is eigenlijk erg sterk geacteerd en weten daarmee vaak wel de juiste snaar te raken. Maar vooral Björgvinsdóttir steekt er met kop en schouders bovenuit.

De drama heeft sterke en pijnlijk realistische momenten, en werkt daarmee wel vaak ook echt. Maar alleen in het verhaal rondom Hróar Steinþórsson dan, want wederom opnieuw bij de burenruzie weet de drama niet helemaal uit de verf te komen, ondanks het daar ook een keer goed werkt.

Had ook iets meer vaart verwacht, want tempo is erg van belang bij dit soort plotjes rondom een ruzie. Nu werkt de humor vaak niet helemaal en wist ik nergens echt te lachen om de wat donkere humor, die wel kan werken, maar dit niet echt deed.

Camerawerk is klassiek en visueel is het wat grauw. Er is niet veel gedaan om het allemaal bijzonder te maken in die vorm. Het is vooral de cast en plot die zijn ding dan een beetje doet. Maar ik ben allang blij dat er niet gekozen is voor een statische aanpak met de camera, dat was zo ongelooflijk lui geweest en lukt zelden in dit soort films.

Tweede deel is wat leuker dan het eerste deel van de film, maar uiteindelijk, ondanks het trage tempo, is dit wel een prima uitkijker. Maar niet eentje die je lang gaat onthouden denk ik zo.