Opinions

Vreemde tegenkomst.

Leuk dat de film zijn eigen titel eigenlijk uitlegt door de film heen. Door je eigen film zo'n volslagen ridicule titel te geven maak je het meteen onderscheidend van de andere titels. Als je deze titel op het internet zoekt zal dit meteen de film zijn die je tegenkomt, ook al is de film niet bepaald doorgebroken.

Dat is ook de consequentie als je je film gewoon ergens neerplant. Dit zijn de films die opeens opduiken. Lijkt me ook niet dat het veel geld heeft gekost om te maken. Untitled Horror Movie is een kindje van het coronavirus. Een film die met minimale middelen is gemaakt maar nog wel een bepaalde vorm van passie uitstraalt. Tegenover soortgelijke producten moet het echter een buiging maken.

Voor een groot deel is dit ook eerder een komedie dan een horrorfilm. De horrorinvloeden blijven erg naar de achtergrond gedrukt. Een beetje kibbelen via aparte schermpjes en opvulling door middel van karikaturale personages. Iedereen speelt heel duidelijk een rol. Je hebt de trut, het domme blondje, de slimme jongen etc. Het zijn allemaal redelijk bekende types maar nog wel naar behoren geacteerd.

Dankzij de aardig gespeelde rollen weet de film toegankelijk en vermakelijk te blijven. Dat concept waarbij je een soort zoom-call aan het bekijken bent verveelt ook niet en de film duurt als kers op de taart niet al te lang. Het is alleen jammer dat het erg makkelijk is als het op spanning aan moet komen. Ook erg schaars gegriezel hier. Eenmaal de toon serieuzer wordt is de film nagenoeg voorbij.

Het is een best luchtige en vermakelijke film geworden maar op kwalitatief niveau is het niet erg hoogstaand. Een flauw einde en afgeraffelde horrorscenes zorgen ervoor dat Untitled Horror Movie zijn interessante titel geen eer aan kan doen. Leuk dat dit soort films zijn gemaakt, hier en daar best oké, verder gewoon een snel gefilmd en makkelijk filmpje.

Niet helemaal geslaagd.

Ik snap het punt van de docu volledig. Als kijker wordt die ook gewoon door je strot geduwd, maar uiteindelijk is Untouchable niet veel meer dan een "ik roep u op om meneer Weinstein" te haten boodschap. En helaas valt dat te veel op.

Het is uiteindelijk best interessant om te volgen, maar toch moet ik opmerken dat ik niet iedere vrouw geloof die hier praat. Hoe ernstig ook wat er gebeurd is, en ik weet dat Weinstein echt volledig door is geslagen soms, vind ik het toch ergens een beetje nep hoe sommige actrices praten. Zeker het eerste slachtoffer en De La Huerta kan ik moeilijk geloven. Dat spijt me, maar het lukt me gewoon niet.

Voor de rest mist de docu gewoon wat details. "Er zijn honderden foto's gemaakt van ons" gevecht. Laat ze toch zien! Ga op onderzoek uit! Verras ons in de docu met die details. Het ontbreekt vaak volledig, waardoor ik begin te vermoeden dat de regisseuse maar weinig onderzoek heeft gedaan in de zaak.

Voor de rest staat er de "rise en fall" van Weinstein. Maar veel rise zal je niet vinden. Het is vooral fall. En bovendien wordt de kant van Weinstein totaal niet belicht. Het is gewoon de ene na de andere aanval op Weinstein. Ik wil best geloven dat Weinstein die dingen heeft gedaan, maar laat ook de andere kant even zien.

Uiteindelijk is de docu niet veel meer dan een vertelling van slachtoffers geworden. Dat is eigenlijk de gehele 98 minuten de zaak, en daarom kan ik deze docu moeilijk geslaagd noemen. Interessant is het wel, maar het mist echt die impact.

Ridicuul.

De Palma lijkt Scarface over te willen doen maar dan in een andere setting. Het resultaat is een behoorlijk mislukte film wat mij betreft die gewoon van alles fout doet. Het zal wel een nostalgische film zijn als ik hem op 16-jarige leeftijd had gezien maar dat is dus nu niet het geval. Ik vond het maar een vreemde film.

The Untouchables is eigenlijk zo'n beetje Hollywood at its finest. Een compleet van de pot gerukt verhaal dat weinig met die tijd te maken lijkt te hebben inclusief de typische schurken, helden en grapjes. Daarbij horen enkele compleet ridicule figuren en de typische stoere helden die geen charisma hebben en geen indruk willen maken.

Daarbij zit Costner voorop. Een onzichtbare held wat mij betreft die wel geschikt is voor dit soort rollen maar ze nooit echt met de volle 100% kan uitvoeren. Connery vond ik ook tegenvallen. Ik had hem graag Oscars gegeven voor andere rollen maar niet voor deze. Dit was mij te veel out of the box voor hem. De Niro doet het verder beter maar krijgt net wat te weinig screentime. Hij mag een aantal dialogen optrommelen en dan weer naar huis.

De andere rollen zijn allemaal zo theatraal en zo belachelijk dat ik elk heftig of sentimenteel moment van de film niet meer serieus kan nemen. Neem nou personages zoals de fotograaf of de boekhouder bijvoorbeeld, die rollen zijn zo sterk aangezet dat ik me nog afvraag waarom De Palma nog voor scenes zoals het opblazen van een bar met kinderen of het bruut afknallen van hoofdpersonages gaat. Het werkt gewoon totaal niet meer.

Verder is de muziek van Morricone uiteraard mooi, maar ontzettend misplaatst. Alsof het weggelopen is uit een Marvelfilm. Het geeft enkele scenes een bijna fantasierijk duwtje in de rug en die voelt compleet misplaatst aan. Dat het ook zo bombastisch erdoorheen gegooid moet worden snap ik verder ook niet.

Visueel valt de film dan wel weer te prijzen, knap camerawerk en mooie shots. Leuke details voor de sets verder en vooral leuke shootouts waarvan er enkele zelfs iconisch zijn geworden. De finale op de trap is er uiteraard eentje die best gaaf is, en dat tilde het cijfer op van een 1,5* naar een 2,0*. Verder zijn vrijwel alle scenes gewoon belachelijk te noemen.

Personages zijn suf, de grapjes voelen misplaatst aan en de film lijkt voortdurend multiple personality disorder te hebben door steeds van toon en sfeer te verwisselen. Misschien is het de bedoeling, maar ik vind het vooral suf. Ik sta dan ook behoorlijk van de status en het gemiddelde te kijken. Buiten een mooie visuele look heeft de film voor mij namelijk echt niks te bieden behalve een hoop melige momenten en vreemde keuzes.

Nieuwe filmmakers die graag carrière willen maken binnen de horrorwereld kampen vaak met budgettaire tekorten, waardoor hun ambitieuze ideeën amper van de grond kunnen komen. Het tegenovergestelde is echter waar bij Unwelcome, ondertussen de derde horrorfilm van regisseur Jon Wright. Het gevoel heerst hier namelijk sterk dat er simpelweg teveel geld over was, waardoor met name de laatste 15 minuten compleet ontsporen en simpelweg nergens meer over gaan. Douglas Booth, Colm Meaney en Jamie Lee O'Donnell leveren zeer degelijke acteerprestaties af en slagen erin de film enigszins te voorzien van wat flair, maar de fantasierijke horrorideeën gaan nooit optimaal samen met de realistischere ideeën. Het team van Wright haalt uitgesproken hard uit met de praktische effecten en de film oogt visueel doordacht, maar er gaat teveel van het goede samen in Unwelcome. Als het laatste kwartier geschrapt was had ik hier overigens makkelijk een voldoende aan kwijt gekund.

Leuk hoor.

Kan zichzelf ook wel in de categorie geslaagde Pixar / Disney animatiefilm zetten. Het verhaal is natuurlijk vrij ongeloofwaardig op het eerste gezicht, maar je gaat al snel meeleven met dat oude ventje. Dat karakter is ook goed genoeg verdiept.

Het begin is al sterk gedaan, de drama is kinderlijk maar goed uitgevoerd. Daarna is de film ook niet minder saai, dat kleine ventje is soms wel wat irritant, maar ook niet slecht uitgevoerd. Als dat huis de lucht in gaat is het toch wel een hoogtepuntje.

De grappen zijn weleens waar wat flauw, maar door de sterk uitgevoerde drama en avontuur is de film erg genietbaar. Kan zich in het genre ook geslaagd noemen. Kinderen zullen dit makkelijk slikken, maar ook voor volwassenen best genietbaar.

Vervelend.

Ondanks dat dit pas mijn derde film afkomstig van Reitman is, durf ik te zeggen dat ik deze tot nu toe zijn vervelendste film vind. Eigenlijk is de uitwerking gewoon zo braaf en gewoontjes dat je je nog afvraagt of Reitman überhaupt nog over enkele regietrademarks beschikt. Ik heb ze hier niet kunnen ontdekken.

Wel oogt de film lief en subtiel, maar is dit niet (altijd). Reitman wil dat wel, maar de personages zijn toch echt totaal ongeschikt om hier dan rond te lopen. Niet dat ze (althans, de meeste) het slecht doen, maar Kendrick bijvoorbeeld hoort niet echt in deze film thuis, ondanks dat ze wel 1 van de leukste personages speelt. Het had alleen beter tot z'n recht kunnen komen in een andere film.

Clooney & Farmiga zijn als duo verder weinig bewonderenswaardig. Clooney doet het aardig, maar is eigenlijk zo glad en straalt zoveel zelfzekerheid uit dat hij vooral filmisch aanvoelt en nooit "echt". Farmiga was vooral vervelend, en lijkt de volledige film op de automatische piloot te spelen. Heb eigenlijk zelden iemand zo weinig met zijn of haar personage zien doen.

Visueel oogt het kalmerend, maar vooral ook erg braaf. Reitman voegt eigenlijk maar weinig aan zijn film toe. De regie is standaard, het camerawerk is saai en de cinematografie braaf. Het enige dat soms beter weet te lukken is de montage, dat wel passend oogt, maar ook niet all-the-way genoeg is. Verder lijken de omgevingen leuk ingericht te zijn, maar dan houden de complimenten op visueel vlak weer op.

Wat rest is dan nog 109 minuten aan brave romance en wat pogingen tot humor. Deze pogingen weten ook nooit echt leuk te zijn, en zeker omdat de humor vaak niet in een film zoals deze past. Up in the Air moet het ook niet echt van de humor hebben verder, tenminste, dat hoop ik. Wel moet het het hebben van wat geslaagde scenes die op dramatisch vlak net wat extra's weten te bieden.

Maar in zijn geheel vond ik dit maar matig. Niet bepaald grappig of verwarmend, maar misschien in bepaalde opzichten het proberen waard vanwege enkele kritische noten. Iets verrassender richting het einde, maar verder alles behalve opwindend of leuk. Het hart mocht dan wel op de goede plaats zitten hier, het had toch echt een stukje beter kunnen en moeten zijn. Braaf filmpje nu, ik ben dit overmorgen weer volledig vergeten.

Herzien. Blijft een creatieve, strak uitgevoerde sciencefictionthriller met de nodige geweldsuitspattingen. Vooral de cameratechniek valt op, die elke knokpartij eigenhandig voorziet van een modern toefje. De soundtrack mag ook absoluut benoemd worden als positieve opwekker van extra sfeer, waardoor Upgrade te allen tijde blijft boeien en onderhouden. Regisseur Leigh Whannell leek zijn eindresultaat zeer precies voor ogen te hebben en bereikt met een klein budget van slechts 3 miljoen een haast ongewoon knap resultaat. Heerlijk om dit soort talent (nog) te mogen aanschouwen.

Ok.

Niet al te vervelend om te zien dit, ben altijd wel te porren voor dit soort films. Vooral omdat de manier van special effects me erg aanspreekt. Het was dan ook niet eens het verhaal dat me trok, maar de poster trok me vooral. Leuk visueel in elkaar gestoken.

Verhaaltje zelf is vaak ook wel wat slordig. Er zitten wat gaten in en soms gaat alles wel heel makkelijk eigenlijk. Zo'n technologie en digitale beveiliging, maar geen enkele veiligheidscamera of bewaking die meer dan 3 personen zijn? Dan valt allemaal, ook voor een sci-fi of fantasy, behoorlijk op.

Ik zit nog een beetje te twijfelen of ik Sturgess goed bezig vond. Zijn karakter is nergens echt heel charismatisch maar uiteindelijk voert hij zijn rol wel overtuigend uit. Het is dan ook vooral zijn karakter waar ik niet dol op ben, altijd weer dat vreemde gedoe bij je gesprekken. Alsof je gepakt WIL worden.

Voice-over in het begin zie ik veel geklaag over, maar daar stoorde ik me vrijwel niet aan. Allemaal wel vergezocht, maar met zo'n idee kan je het haast gewoon niet helemaal goed doen. Visueel is het een genot om naar te kijken, origineel bedacht en met de juiste camerastandpunten is dit erg goed gelukt.

Designs van de steden ook mooi, achtergronden kleurrijk en leuk vormgegeven. Ja, op visueel gebied heb ik er niets om op aan te merken. Er is zelfs aan cameragebruik gedacht. Het is dan eigenlijk de romantiek en drama die gewoon niet lekker uit de verf komt.

Zo'n actrice als Dunst is geknipt voor romantische rollen, heeft er ook de juiste uitstraling voor. Het helpt dan ook niet echt dat Sturgess niet echt geknipt is voor de romantiek. De romantiek zelf komt ook gewoon niet zo binnen. Nergens echt een vonk omdat het visuele gedeelte van de film wel de overhand neemt. Maar daar moet je dan als regisseur een stokje voor steken.

Bovendien inderdaad een aantal gaten in het verhaal, dat het kindvriendelijk moet zijn snap ik, maar hoe is Dunst ooit zwanger geworden. Ik heb Sturgess nergens maar in de buurt van Dunst in privé zien komen. Toch wel opvallende puntjes.

Uiteindelijk een leuk bedacht concept met goede effecten, maar de romantiek en vonkjes die zelf gewoon slecht gelukt zijn. Als je intrigerende personages hebt en een leuk concept en effecten, is het helemaal gelukt als regisseur. Dit mist gewoon een aantal elementen.

Gezellig.

Ik lees hier regelmatig begrippen terugkomen zoals 'meisjesfilm'. Ik snap deze meningen uiteraard wel, maar als man zijnde kon ik hier gewoon ouderwets van genieten. Het mag dan inhoudelijk niet zo sterk zijn, maar de film duikt dieper dan je zou denken en weet vooral te werken dankzij wat enthousiaste personages.

Ik had Fanning eigenlijk niet zo hoog zitten. Wat mij betreft vooral iemand die in haar kindertijd de echt goede rollen heeft gespeeld, want tegenwoordig komen er maar weinig echt goede rollen uit. Uptown Girls behoort wellicht zelfs tot haar betere films, maar uiteraard mag Murphy ook zeker genoemd worden. Samen hebben ze een leuke chemie die de hele film lang effect weet te hebben.

Verder wordt het allemaal ingevuld met typische humor, vermaak en soms wat dramatiek. Het bijzondere is dat het allemaal best lekker samengaat, ondanks het gebrek aan echt grootse pluspunten. Toch moet ik zeggen dat de film me wel wist te raken, maar dat lag misschien aan de bui van toen. Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt. Overigens nog extra puntjes voor de dromerige flashbacks. Kleine uitblinkers zijn dat.

Herzien.

Vooral voor de lol dan, want veel van de film was ik niet vergeten. Ik wilde vooral kijken of ik wat meer urban legends kon ontdekken want tijdens de vorige kijkbeurt ontdekte ik er maar 1 die ik herkende. Daar is helaas nog steeds geen verandering in gekomen, enkel de opening komt me nog bekend voor.

Overigens blijft dat wel een hele leuke opening. Het vormt direct het hoogtepunt van de film en verreweg de spannendste sequentie. Verder wil de film namelijk gewoon niet spannend worden, meteen ook het grootste pijnpunt waar het mee kampt. Het is allemaal erg vlot en snel, maar gewoon totaal niet spannend.

Acteerwerk is verder niet al te best, ondanks een paar enthousiaste types en cameo's van bekende horrorhelden. Leto weet zich nog wel aardig te redden maar Witt en Gayheart zijn wat matiger. Andere rollen willen ook niet echt opvallen. Urban Legend is inderdaad vooral een film geworden om jongere acteurs en actrices mee te lanceren maar die zouden in mijn ogen niet meteen aantrekkelijker worden om in te huren door deze film.

De moorden zijn redelijk braaf. Wel genoeg voor een R-rating, maar het had allemaal wel een stuk specialer gemogen. Denk maar aan een gemiddelde moord in Halloween min de degelijk opgebouwde spanning en vooral bloed tijdens de aftermath. Wel is alles redelijk verzorgd gebracht en de montage en het camerawerk zijn erg enthousiast, maar de pay-off zelf is erg tegenvallend.

Verder is de uiteindelijke twist erg flauw en de spanning ver te zoeken ondanks een hoop gebeurtenissen die elkaar erg snel opvolgen. Spanningsopbouw wil totaal niet werken en de tamheid van de horror breekt uiteindelijk toch echt te veel door. De urban legends zelf worden ook niet al te spannend gebracht, en dat is jammer, want dat zijn echt scoormomenten voor de film.

Vond het destijds al een tegenvaller, maar nu dus nog steeds. Vermakelijk en vlot is het allemaal wel, maar een teleurstelling ook zeker. Toch wel jammer want met zo'n concept zou je een hoop mee kunnen en moeten doen.

Weer een Lambert.

Toch de derde film die plots voor mijn neus belandt zo, en ik blijf haar naam er steeds op herkennen. Als regisseuse voegt ze al sinds 1989 niet echt iets meer toe. Resultaten zijn in de loop van de jaren compleet afgezakt naar amateurisme, maar het campy toontje van deze film lijkt haar wat meer richting te geven.

Vond het bij vlagen ook een erg lollige film om te zien ondanks dat er behoorlijk wat kaas overheen gesmeerd is. Probleem met dit soort films is dat ze zichzelf ellendig serieus nemen, maar het concept slaat vervolgens nergens op. Vergeleken met de voorgaande delen is dit deel ook een stuk paranormaler en fantasierijker, zoals dat de vorige delen bijvoorbeeld nog gebruik maakten van een echte moordenaar.

Acteerwerk is best matig te noemen, Kate Mara had volgens mij geen idee waar ze in was belandt en wat ze ermee aan moest. Speelde later gelukkig veel betere rollen en het is haar gegund. Bloody Mary zelf ziet er ook niet uit. Toch wel een van de minst enge dreigingen die ik gezien heb en dat zegt wat, want ik heb best wel wat slechte films gezien in mijn leven als ik dat even zo mag zeggen.

Het zijn vooral de moorden die de film rechttrekken, want ze zijn opvallend grafisch en expliciet. Lekker ongemakkelijk en voor de verandering ook gebaseerd op echte legendes. Ik herkende er dit keer wel heel wat. De uitvoering ervan houdt ook geen blad voor de mond overigens. Het ophangen van een hond en het aftrekken van een gezicht komen gewoon keihard in beeld. Heel on-Amerikaans, maar stiekem wel leuker daardoor.

Vermakelijk tot op het einde en met genoeg spektakel om de film mee te vullen. Zeker geen hoogvlieger binnen het horrorgenre, maar ter vermaak waarschijnlijk een van de betere in zijn soort. Qua sfeer zat het eerste deel net wat beter, hier zijn de grafische moorden duidelijk de winnaar. Niks grensoverschrijdends, maar wel net wat smeriger dan de gemiddelde horrorfilm. Ik mag het wel.

Dom vervolg.

Het eerste deel was vooral leuk omdat het een horrorfilm volpropte met verwijzingen naar bekende kampvuurverhalen. Ik herkende ze niet allemaal maar ik wist dat ze er waren. Om dan maar gelijk met de deur in huis te vallen met deze film: waar waren toch die verwijzingen? Ik herkende er maar één.

En die gebeurt vervolgens in de opening. Heb de legendes ook maar even opgezocht toen de film geëindigd was en vond het maar flauw. Een enkele dialoog van de film moet een verwijzing bevatten. De moorden staan regelmatig best op zichzelf met uitzondering van 1 of 2 scenes. Hierdoor staat de huidige seriemoordenaar meer centraal dan het concept waar de film op bouwt, en dat is een gemis.

Verder ook een nogal terughoudend verloop met slechts enkele lichtpuntjes aan het eind van de donkere tunnel. Saaie inrichting en creativiteit die na de eerste 20 minuten nergens meer te bekennen is. Moordenaar is in ieder geval erg saai. De handelingen die dit figuur maakt zijn zelden interessant om te blijven volgen. Vond het ook maar een kneus overigens.

Finale toont nog wat potentie, maar de uitkomst is ronduit ridicuul te noemen. Final Cut is een film die graag in de roots van de eerste film wilde treden qua toon, maar mist toch de charme daarvan. Het eerste deel was al niet perfect, maar dit is ronduit saai te noemen. Compleet charismaloos met oersaaie personages die de boel nauwelijks leven in weten te blazen. Hoef er ook niet veel meer over kwijt.

Urbanus de chaosheld.

Urbanus is een film die ik al sinds dat die uit is gekomen op het oog heb, maar niet omdat ik verder een liefhebber ben van de strips. Van Urbanus trouwens ook niet, maar zijn carrière is met die hoedjes maar moeilijk te missen. Een kans geven aan deze film is dan ook geen straf.

Maar het is allemaal wel een rommeltje. Ik las verder dat deze film niet op een specifieke strip is gebaseerd, dus dan is de chaos van het verhaal ook onverdedigbaar. Het springt letterlijk overal naartoe en behandeld heel veel richtingen. Maar zodra ze een richting kiezen lijken de schrijvers het saai te vinden en gaan maar naar het volgende idee toe. Zo schiet de film dus van toilets for sale naar aliens.

Animatie is verder erg stripachtig wat natuurlijk ook de bedoeling is. Heel mooi is het verder niet, regelmatig ook te gebrekkig. Het voelt allemaal nogal afgeraffeld aan. Veel spektakel in de beelden verder maar niet van het gave of leuke soort, gewoon van de gekke soort. Het is leuk voor het vermaak, maar niet voor het verhaal.

Verder zitten er een hoop personages in waarvan het al snel duidelijk is welke rol ze vervullen en of ze slecht of goed zijn. Qua schrijfwerk voelt het erg aan als kinderfilm, maar al snel is het duidelijk dat dit wel degelijk een film is voor het volwassen publiek aangezien een hoop van de grappen toch wel seksueel getint zijn.

Leuke grappen zijn het verder niet, ze beginnen zichzelf al snel te herhalen. Erg dom allemaal, en dat gaat er normaal goed in bij mij, maar niet als ze zo snel achter elkaar volgen. De film gunt de kijker geen enkele rust waardoor de pogingen om de kijker aan het lachen te maken uiteindelijk zelfs wanhopig aan beginnen te voelen.

Ik vond het maar een rommeltje allemaal. Weinig leuke grappen en een verhaal dat veel te vol zit met verschillende concepten. Als ze nou iets meer rust hadden genomen had het wellicht beter uitgepakt, maar het kan natuurlijk zo zijn dat de strips ook zo onrustig en vol zitten, maar dan vertaald het zich alsnog moeilijk naar film. Gelukkig duurt het maar 70 minuten en is het onmogelijk om je te vervelen.

De herziening komt op hetzelfde resultaat terecht. Regisseur Jordan Peele zet zijn gevoel voor originele uitgangspunten verder met Us en creëert daarmee een film met een zekere mate van onvoorspelbaarheid, ook al weet je als kijker tamelijk vroeg wie hier wel of niet levend uit gaat komen. De vordering die daarop volgt brengt vervolgens leuke ideeën met zich mee, maar ontwikkelt weinig spanning. Dat blijkt uiteindelijk de blokkade die een hoger cijfer in de weg zit voor Us, want op het vlak van horror en/of thriller is er simpelweg te weinig te beleven. Wel vermaakt het concept met gemak en ziet de visuele regie van Peele er goed uit.

Niet onaardig.

Eskil Vogt wordt klaarblijkelijk geassocieerd met Lars von Trier, maar die vergelijking mag wat mij betreft weer lekker ingepakt worden. Aan dat visuele niveau kan Vogt niet eens ruiken. The Innocents draagt wel het typerende Scandinavische sfeertje, maar voelt absoluut niet onderscheidend aan als ik dit vergelijk met andere, soortgelijke horrorwerkjes afkomstig vanuit de noordkant.

Wel mag er gezegd worden dat er bijzonder goed wordt geacteerd door de kinderen. Heerlijk naturel, daar kunnen de meeste professionele acteurs nog wel een puntje aan zuigen. Voor Fløttum is dit de eerste film, ik neem aan dat er dus een behoorlijke acteercarrière voor het oprapen ligt. In het algemeen wordt er in The Innocents best aardig geacteerd, maar toch zijn het de (kinder)hoofdrollen die echt stralen.

Visueel een aantal aardige shots, maar ik vond de cinematografie vooral aan de saaie kant. Natuurlijk is de natuurlijke vormgeving aanwezig om het verhaal te ondersteunen, maar er wordt wat mij betreft weinig ondernomen om echt een bovengemiddeld mooie film te maken. Het kleurgebruik is onopvallend, maar met name het versterken van de sfeer faalt. Vogt zoekt het erg bij zijn muzikant, maar komt niet ver. Zeker omdat de beeldvoering zelf niet zo heel spannend is, dus dan kan je zoveel op muziek steunen als je zelf wilt, maar slagen doe je nooit. Hierdoor is The Innocents op de wat donkerdere momenten nauwelijks sfeervol.

Het ombrengen van die kat voelt voor mij aan als effectbejag, omdat de rest van de beelden nogal tam zijn in vergelijking met dat lugubere moment. Er geforceerd iets schokkends tussen willen gooien omdat je met de rest geen onbehaaglijk gevoel kan oproepen, ik vind het maar goedkoop. Bovendien is een indicator voor psychopathie dusdanig ruim en divers dat je je echt niet tot dit soort momenten hoeft te wenden om dat te bewijzen. Merkwaardige regiekeuze.

The Innocents boeit enorm, dat is het voornaamste voordeel van de film en had het makkelijk op een voldoende kunnen laten landen, maar de finale stelt behoorlijk teleur. Veel spektakel had ik niet verwacht, maar dit was opvallend terughoudend. Gelukkig loopt de rest vlot en is er sprake van zeer professionele editing. Bijna elke scene draagt op zekere hoogte bij aan het verloop van het verhaal, dus een slechte film is dit absoluut niet. Zoals andere gebruikers aangeven heb ik er alleen gemengde gevoelens aan overgehouden.

Leuk.

De aflevering waar ik tamelijk lang naar uitkeek, vooral omdat deze leek af te wijken van de rest van de afleveringen. Op dat gebied had ik het wel degelijk fout, maar dat neemt niet weg dat dit nog steeds een leuke aflevering was om doorheen te komen.

Qua schrijfwerk en script echter wel iets meer ongeïnspireerd en origineel. Dit idee is namelijk al aangetikt in White Christmas. De uitwerking is echter wel volgens de bekende Black Mirror-manier. Licht verontrustend en entertainend. Alhoewel ook iets meer standaard in vergelijking met de rest.

Acteerwerk van Plemons was in ieder geval erg goed. Vond hem helemaal passen in de rol. Als loser doet hij het goed, maar ook als boosdoener maakt hij indruk. De rest doet het ook prima, voldoet aan de verwachtingen en spelen allen gewoon overtuigend.

Vooral qua loop erg entertainend. Bijzonder dat ik begrippen als "saai" bij de andere gebruikers zie. Vond het uitermate vermakelijk en richting het einde werd het zelfs even spannend. Het gehele concept vond ik in ieder geval erg boeiend, vooral omdat de neiging om zoiets te doen bij mij niet ver weg ligt. Alhoewel ik waarschijnlijk niet zo wreed zou zijn, maar ik deel dan ook niet dezelfde frustraties als Plemons hier.

Wel iets meer Hollywood dan de rest van de BM-episodes. Zeker richting het einde wordt het iets te veel een standaard good guy vs bad guy episode. Zo'n happy ending voor de crew vond ik ook licht misplaatst. Maar de weg daarnaartoe leverde wel even een heel spannend moment op.

Leuke aflevering voor de rest. Zeer vermakelijk, kon me ook wel inleven met het concept. Maar ook minder origineel en iets voorspelbaarder, en daar ligt het zwaktepunt van de film.

Goed.

Een film die eigenlijk verrassend veel indruk op me heeft gemaakt. Ondanks de ontzettend hoge scores verwachtte ik niet echt een film die me zou wegblazen. Wegblazen is ook wel een groot woord bij mijn ervaring, maar het heeft toch wel wat indruk achtergelaten.

Vooral Byrne en Spacey vallen positief op. Spacey is sowieso een goed acteur, en dat laat hij hier ook wederom weer zien. Het begin is sterk, met de introductie van de vijf boeven, waarbij de vaart er in het middenstuk een beetje uitgaat en zelfs naar het saaie neigt.

Dan, bij het einde, is de film weer reuzensterk en kent een van de allerbeste twists in de geschiedenis van de cinema. Deze zag ik dus echt niet aankomen en liet me zelfs met verbijsteren achter. Grote woorden, maar toch wel echt een filmpje dat je gezien moet hebben.

Regisseur Andrew Jones gooit het met The Utah Cabin Murders over een andere boeg, want de geesten worden hier ingeruild voor venijnige en gewelddadige criminelen. Op een bepaalde manier kan dat best angstaanjagend zijn en de film komt geregeld best bruut uit de hoek in termen van concepting, maar de nogal kale en sfeerloze uitwerking doet enige vorm van spanning de das om. Het helpt daarnaast amper dat het acteerwerk niet geweldig is en de intensiteit nergens effectief verhoogd kan worden. Aangezien er constant een zekere mate van gevaar en onvoorspelbaarheid door de film heen hangt, vermaakt het prima en Jones negeert verder gelukkig oeverloze inhoudelijke onzin zo veel mogelijk. Goedkoop, maar makkelijk entertainment met te weinig visuele kwaliteit om een hoger cijfer te rechtvaardigen.

Zeldzaam indrukwekkend.

Echt totaal niet verwacht. Ik ben hier helemaal weg van, en dit is bij verre een van de meest bijzondere en indrukwekkende films die ik ooit heb gezien. Al wist ik van tevoren al wat er ging gebeuren, Poppe maakt er iets heel bijzonders van.

Berntzen acteert ook enorm goed. De film is zeer indrukwekkend, met 1 take opgenomen, al betwijfel ik het een beetje aangezien er inderdaad vlekken soms verdwijnen op shirts. Het duurt nergens te lang, is nergens te overdreven waar deze film vaak de fout ingaan. Indrukwekkend gefilmd.

Nagelbijtend spannend ook, de geweerschoten komen soms knetterend aan en dit zorgt ook voor extreem spannende scenes, vooral aan het begin en het einde als de knallen luider worden. Soms levert dit ook zelfs schrikmomenten op. Ook aan het einde komt de film ook recht in je gezicht.

De rechtsextremist wordt niet tot heel even in beeld gebracht (1x een schaduw die voorbij loopt en 1x op de rots) waarmee je je ook gelijk afvraagt hoe deze er nou uitziet. Ook vind ik het niet tonen van het gezicht een goede keuze was want als jij in zo'n situatie zat zou je het nou ik niet bepaald spannender vinden of je het gezicht wel of niet zag. En als je hem van dichtbij zag zou je waarschijnlijk allang dood zijn. Ook als de dader aan het eind omgebracht zou worden door 1 van de jongeren had ik al mijn respect verloren. Opdonderen met uw cliches!

Je kan jezelf perfect in de film plaatsen en erg goed meedenken. Wat zou ik doen in een situatie als deze? Zeldzaam goed, een aanrader. In mijn top 10. Benieuwd naar Greengrass ja, maar ik denk dat het in het rijtje Entebbe (2018) zal gaan vallen aangezien de rolinvulling.