Opinions

Jeetje.

Ik kwam hiermee in aanraking nadat ik van Peckover Better Watch Out zag. Een film die zeker erg vermakelijk was. Toen was ik toch wel geïnteresseerd in zijn andere film op MM, Undocumented. Daarna zag ik in de recensies dat de film ook nog eens hard is en ik was verkocht.

Begon een beetje standaard, humor en een kwartiertje intro. 15 minuten intro in een horrorfilm is altijd wel genoeg, daarna kwam er veel tempo in de film en was hij soms ook behoorlijk spannend. Vooral het realistische ondertoontje is huiveringwekkend.

Zeer intense scenes, The Rack een uitblinker. al met al een geslaagde film, jammer dat dit niet meer bekeken is, want hij is zeker niet slecht.

Matig.

Bijzondere horrorfilm met een ecologische binnenlaag. De opdringerigheid evenals de onderwerpen die in de film worden behandeld maken maar wat duidelijk wat de film zelf graag wil vertellen. Toch moet ik zeggen dat het aardig lang duurt voordat we bij de wat akeligere stukken aankomen, en als we er zijn is het in no-time weer over.

Er wordt niettemin nog wel een aardige sfeerzetting gerealiseerd. Er hangt een trage, maar redelijk pakkende sfeer die de stilte van de omgeving best goed weet te benutten. Ook de ondergrondse beelden komen soms akelig van de grond en de finale kent wat degelijke effecten. Jammerlijk genoeg biedt de langzame opbouw geen voordeel, aangezien de dramatische aard van de film totaal niet boeit.

Het acteerwerk is vooral de grootste stroef. Een grote hoeveelheid aan personages die allemaal op hun eigen manier saai zijn. Binnen de drama zijn ze vooral oninteressant. Wanneer het op horror aankomt is het veel paniek, geschreeuw en leunen op chaos, maar echt sterk komt het niet van de grond. Daarom is het ook meteen zo dat de eerste 70 minuten niet echt weten te boeien.

Denk dat de film een stuk sterker had gewerkt als het niet letterlijk een switch had gemaakt naar de horrorkant maar vooral had afgewisseld, want dit werkt niet al te best. Denk ook dat weinig mensen hun schouders zullen ophalen voor de ecologische boodschap. Het wordt vooral akelig neergezet, maar een mooie boodschap levert het niet af omdat de finale vooral bestaat uit bodyhorror die het meer van chaos moet hebben en weinig van symboliek. Unearth is een matige horrorfilm met zeker potentieel, maar weinig benut potentieel.

Leuk.

Nog een prent uit de iets vroegere filmcollectie van Petersen. Heel goed als regisseur ken ik hem nog niet, maar The Neverending Story is wel tot nu toe mijn favoriet van hem. Ik denk ook niet dat deze door hem nog overtroffen wordt. Tevens zorgde deze film ervoor dat er van Willow een halfje werd afgetrokken.

Deze film voelt inderdaad magisch aan en dat doet het hem ook. Ik zag de film nooit in mijn jeugd, maar dit was denk ik ook niet geschikt voor mij geweest. Vroeger vond ik alles eng, en deze film is duidelijk een iets meer duistere kinderfilm. Niet echt snel geschikt voor de allerkleinste, maar wel een film die zich uiteindelijk duidelijk op kinderen richt.

Visueel vond ik de film erg mooi, op de beelden na waar het kotertje op de vliegende draak zit. Die beelden zijn er zo duidelijk ingeknipt, en het ziet er niet uit, tijdsperiode daarbuiten gelaten. Als je het er niet mooi inkrijgt, laat het dan ook gewoon zitten. Verder ziet de film er wel gaaf uit, vooral dat donkere sprookjesbos is erg geslaagd.

Personages zijn verder best leuk. Dat een kind de wereld moet gaan redden is natuurlijk iets wat bij dit soort films hoort, maar ik vond de personages er leuk genoeg uitzien. Ook de settings zijn fantasierijk en origineel. Ik ben blij dat het budget hier goed benut is. Je ziet duidelijk dat er moeite in de film is gestopt.

Acteerwerk is niet erg bijzonder maar de kids doen het leuk. Van de stemmencast was ik iets minder fan maar ook dat voldoet. De karakters zien er leuk uit zoals eerder gezegd, vooral die draak steekt er bovenuit. Iconische verschijning ook. "The Nothing" vond ik verder ook erg leuk vormgegeven.

Hier en daar is het ontzettend dik aangezet en het einde wat mij betreft niet helemaal bevredigend, maar toegegeven, dat het boek en het verhaal uiteindelijk volledig in elkaar overlopen was leuk gevonden. Jammer dat de plotomschrijving van MM het eigenlijk al weggeeft.

Duistere film, maar wel op kinderen gericht uiteindelijk. Een aantal nare scenes waarmee je moet oppassen maar uiteindelijk toch wel een magische film. Ik weet niet of de kinderen van de huidige periode nog naar dit soort 80's films gaan kijken, maar ik vind het op mijn leeftijd in ieder geval nog erg goed werken.

Niet best.

The Unfamiliar begint echter nog wel aardig. Het is de tweede helft die de film integraal nekt, waar de makers net wat te enthousiast en ambitieus te werk gaan. Met ambitie is uiteraard weinig mis en je kan er nooit te veel van hebben, maar je kan er wel mee uit de bocht vliegen. Dat is precies wat er misgaat met deze film.

Het begint echter nog wel als een best vermakelijke en soms spannende spookhuisfilm die genoeg trucjes uit de kast trekt om niet te vervallen in saaiheid. Een knappe visuele look draagt daaraan bij. Kleurgebruik is zeker in orde en de sfeer breekt soms door. Het is ook het simplisme van het verhaal dat de film hier draaiende houdt, ondanks dat het moet leiden onder slecht acteerwerk en redelijk idiote personages.

Met de look van de film is doorgaans nog steeds weinig mis, want regisseur Pretorius heeft daar aardige controle over. Waar minder controle over is, dat is het verhaal zelf. Uiteindelijk gaat de film een redelijk dwaze richting op die meer op vaagheid en onnodige complexiteiten mikt. Omdat de kijker in de eerste helft waarschijnlijk ondergedompeld is in een toegankelijk verhaal komt dat stuk daarachter best onplezierig over.

Niet dat de film slecht is, maar uiteindelijk kijk je tegen een nogal vreemd gebeuren aan dat eigenlijk nergens meer op slaat. Daarnaast weet ik niet veel meer van de personages, behalve dat ik ze allemaal relatief idioot vond. Het is toch jammer dat een potentieel goede horrorfilm vaak rotte appels aan zijn takken heeft hangen die maar niet geplukt worden. Matige film door de tweede helft.

Mwa.

Unfinished Business verraste me in het begin vooral op negatieve manier. Ik kende regisseur Ken Scott niet goed, maar ik zag zijn nieuwste film ooit en die vond ik best leuk. Zag er ook prima uit, en klaarblijkelijk had hij al eerder carrière gemaakt waar bioscoopreleases en redelijk grote namen bij geïncludeerd werden.

Niettemin voelde deze film pijnlijk goedkoop en kaal aan toen de eerste scenes begonnen te rollen. De redelijk rauwe en directe manier van regisseren leek ook geen bewuste keuze te zijn, maar gewoon een gebrek aan middelen. Het jammere is alleen dat het zo lelijk wordt gebracht, want ondanks de beperkte middelen zijn er genoeg manieren om wat versiering op te hangen. Die worden allemaal kundig door Scott genegeerd.

Unfinished Business kent een verhaal dat aardig loopt, maar nergens echt bijzonder is. Ook niet nodig voor een komedie die het eerder op vermaak richt, en daarvoor zijn de acteerprestaties gelukkig goed genoeg. Vooral Franco maakt indruk als de aparte Mike Pancake. Vaughn heb ik nooit echt briljant als komiek gevonden (ik zie hem liever serieus) omdat hij een wat gedemotiveerde indruk maakt, maar verder doet hij het ook naar behoren. Wilkinson als derde lid ook prima.

De situaties zijn soms komisch, al hangt de film verder wel iets te veel af van scenes die ook totaal niet werken. De droge dialogen hier en daar gecombineerd met de delivery werken, maar de film doet ook de poging om wat drama te verwerken in het geheel die alleen nogal geforceerd en onoprecht aanvoelt. Alsof die er van een derde partij in moesten, maar het voelt toch wat opdringerig aan. Het kijkt allemaal aardig weg, maar maakt toch een ietwat incomplete en rommelige indruk. Dat is jammer, want de basis was er absoluut.

Eastwood.

Toch wel een regisseur die heel veel films heeft gemaakt en steeds redelijke reacties uit zijn publiek weet te trekken. Niet elke regisseur maakt aan de lopende band films die aanslaan, maar Eastwood heeft zijn positie wel gevonden. Ondertussen zakt hij wat in, maar toen rondom deze tijd had hij de slag geloof ik aardig te pakken.

Unforgiven is een combinatie tussen een erg traditionele westernfilm en een film die redelijk zijn eigen ding wil doen. Eastwood concentreert zich meermaals op opbouw en dat weet hem aardig te lukken. Veel scenes worden er direct aantrekkelijker mee. Sommige confrontaties deden me erg denken aan een Tarantino-film bijvoorbeeld.

Het acteerwerk wordt verzorgd door uiteraard Eastwood zelf en wat extra rollen die aardige verschijningen neerzetten maar ook niet bijzonder zijn. Er lijkt erg makkelijk naar starpower gegrepen te zijn, want de sfeer die Eastwood meegeeft aan zijn personages zorgt er voor dat ze je niet erg gaan bijblijven. Wel iets specialer dan de gemiddelde verschijningen, maar het is er nog niet helemaal.

De look is te doen maar aan de andere kant lijkt Eastwood zijn bingokaart van attributen die in een western horen erbij te hebben gepakt. Alles wat je van een western verwacht zit erin, en daar is niks mis mee. Wel hoopte ik op iets dat je normaal niet ziet, want Eastwood probeert dat wel met de opbouw en karakterontwikkeling. Ook de opening vond ik relatief verfrissend werken op dat vlak.

Film leeft integraal op in de tweede helft, de eerste helft vond ik wat taaier om doorheen te komen. Verder neemt de film ook meermaals paden die niet perse hadden gehoeven zoals romantische ontwikkelingen, want de kern van de film is erg simpel te noemen en de film kan voldoende profiteren van de onderlinge chemie tussen de schurken. Aardige Eastwood, niet zijn beste maar tevens ook niet zijn slechtste.

De herziening van deze webcamhorrorfilm heeft toch wat afbreuk gedaan. Destijds vond ik het een interessante, vernieuwende horrorfilm die kon profiteren van een interessant concept en geslaagde bijbehorende spanning. Van die spanning was er dit keer maar weinig over, met name omdat het figuur van Laura Barns niet echt een angstaanjagend individu is. Een aantal onheilspellende beelden dragen geslaagd bij aan een wat wankelende horrorsfeerzetting en het duurt ook even voordat de acteurs zich van hun betere kant laten zien. Voor enige tijd is het bijna complete gebrek aan spanning best hinderlijk, maar het tempo zit er eenmaal vanaf het spel best aardig in en brengt ons bij een redelijke finale. Een geweldig enge indruk maakt Unfriended niet meer, maar het staat niettemin nog best degelijk overeind.

Iets beter dan deel 1.

Alleen is het wel een beetje vreemd dat het een vervolg of deel 2 is geworden, aangezien deze film totaal niets met het eerste deel te maken heeft. Niet eens een enkele verwijzing of maar een hint dat er nog ergens een deel 1 te bekennen is.

Wel heeft deze film gelijk een interessant onderwerp te pakken. De dark web is nog steeds een onderwerp dat ik nog niet vaak in films heb gezien. Alleen is er toch minder dark web te vinden dan gedacht in deze film. Vreemd, aangezien de titel.

Ook had ik deze film een stuk gedurfder ingeschat. Zo'n onderwerp als deze moet natuurlijk een beetje verontrustend zijn. Maar deze film blijft toch wel tam en volgt braaf de lijntjes van een horrorfilm. Buiten de originele manier van vertellen is de loop toch wel een klein beetje standaard.

Regelmatig wordt deel 1 ook gewoon herhaald. De meeste dingen hier zijn al eens eerder gedaan in deel 1. Dat maakt de loop iets minder interessant. Maar het voordeel is dat het hier iets effectiever mag zijn. De spanning blijft er iets meer in en de toon ligt net iets donkerder.

Ook is er hier plaats gemaakt voor meer realisme. Geen bovennatuurlijke verschijningen in deze film. Gewoon hackers dus. Dat maakt de film iets realistischer en daarmee iets angstaanjagender. Het blijft voor de rest ook redelijk vlot.

Prima film, wel weer behoorlijk oude acteurs en actrices voor tieners. Gabriel was zelfs al 37 toen. Beetje te veel. Maar goed, prima film, wel iets te tam.

Ok.

Unhinged lijkt een beetje een vreemde manier te zijn van satire, want er zitten toch overduidelijk maatschappijkritische sequenties in. Borte leek dit zelf ook te weten, en gooit ze er daarom zo niet-subtiel mogelijk in. Veel heeft dit alleen niet echt met de rest van de film te maken.

Want het overige gedeelte van Unhinged is een doordenderende thriller die leunt op een erg simpel gegeven, namelijk verkeersagressie. Uiteraard wordt er voor filmische begrippen wat overdreven, maar dat is ondertussen gewoon en daar kan ik moeilijk punten voor aftellen. Wel voor de regie zelf, die op een aantal punten wat tekort schiet.

Eentje daarvan is de thriller zelf, dodelijk in een thrillerfilm. Echt spannend wil het namelijk niet worden en komt niet verder dan een vermakelijke achtervolgingsthriller. Intens wordt het nergens gebracht. De regie is te traag, niet snel genoeg. De achtervolgingen worden adrenalineloos gebracht en de montage is te simpel.

Gelukkig wordt dat redelijk opgevuld met leuke stunts en genoeg actie om de kijker geboeid te houden. De hoofdattractie is echter Crowe zelf, die toch opvallend genoeg 1 van zijn betere acteerprestaties neerzet hier. Leuke uitstraling, leuke delivery. Pistorius doet het naast Crowe redelijk, maar is niet opgewassen tegen de charme van Crowe.

Tussendoor wordt je als kijker nog getrakteerd op een aantal redelijk ruwe beelden, maar expliciet worden de gruwelijkheden nooit in beeld gebracht. Het is vooral de toon die net wat harder is in vergelijking met andere Amerikaanse films. Zeker in de finale levert dit wat extra pluspunten op.

Verder is dit een redelijk normale thriller helaas, die wat regiepower mist. Camerawerk, editing en snelheid zijn allemaal niet in orde en daarom wil dit als geheel nooit echt spannend worden. Wel is het vermakelijk gelukkig, en dat is wat telt denk ik zo. Leuk voor een lui avondje bankhangen, maar een hoogstaande film is dit niet.

Saai.

The Unholy was de nieuwe grote horrorfilm tijdens de maand April. Niet dat horror de beste werkjes heeft uitgebracht dit jaar, maar er zaten in ieder geval wat leuke titels tussen. The Unholy is echter een serieuze domper, en ik vraag me af waarom de bioscopen toch besluiten zoiets als dit uit te brengen. Veel voegt het namelijk niet toe.

Het concept is eigenlijk al op voorhand saai te noemen, aangezien de film gewoon weer de bekende demonenpaden bewandelt met wat speurneuswerk tussendoor. We hebben het uiteraard nog nooit gezien. The Unholy is nergens origineel en weet tevens nergens uit te halen qua creativiteit. De film mist een push qua denkwerk, en de film verveelt al na enkel een kwartier.

Ondanks dat het wel te merken is dat er een redelijk budget aanwezig was tijdens het filmen wil de film nooit echt overtuigen op het visuele vlak. De kleuren zijn saai, het camerawerk veilig en het verhaal rommelig. Niks wordt eng of spannend in beeld gebracht en de personages zijn net zo kleurloos als de omgevingen. Het acteerwerk is dan wel weer bovengemiddeld, maar de cast is dan ook niet bepaald onbekend.

The Unholy werkt toe naar een finale die leuker is dan het overige gedeelte van de film, maar te weinig om de film te redden van een zware onvoldoende. Deze film kan eigenlijk gewoon niks. Het is niet spannend, niet vernieuwend en niet vermakelijk. Simpelweg een saaie film die helaas laat zien dat COVID een aantal regisseurs het creatieve denkvermogen heeft ontnomen.

Voor een bioscoopuitje is zo'n film als deze het niet waard. Een rommelige film wordt vermengd met veilige horror die de kijker vooral bang wilt maken via zwakke schrikmomenten. Het goede acteerwerk en een aardige finale zijn de korte lichtpuntjes van de film, het overige gedeelte is vooral saai gespook met wat demonen en geluiden, maar nergens op een overtuigende manier voorgeschoteld aan de kijker. Jammer.

Dunstan keert terug.

Wie een beetje liefhebber is van deze naam zal wel weten waar hij mee is begonnen. Dat waren alleen hele andere films dan deze film. Ik kan het altijd wel begrijpen wanneer regisseurs een beetje de uithoeken van het desbetreffende genre willen verkennen, maar Unhuman pakt wat mij betreft eerder flauw dan treffend uit.

De meningen over de uitkomst van de film zullen vast verdeeld zijn, ik zal me maar moeten aansluiten bij de meerderheid die het maar een flauw gebeuren vond. Met zombies werken is moeilijk en dat kan ik begrijpen, maar de film was zowel voor als na de wending niet interessant te noemen, dus voor mij valt er weinig aan te veranderen. Ik vond de inleiding, die erg kort duurt, stukken interessanter te noemen.

Verder is een serieuze remmer toch wel het acteerwerk. De personages hebben allemaal zeker een eigen persoonlijkheid, alleen geen talent. Wadsworth en Mikel zijn de enige twee die er redelijk uitkomen, maar zo'n Tju is echt te triest voor woorden. Het helpt een film nooit vooruit wanneer personages compleet houterig zijn, en niet eens door de invulling, gewoon door de prestatie.

Wel kan ik de combinatie van kleuren en snelle editing waarderen, die zeker in de eerste helft effect weet te hebben. Een echte flow kan er alleen nooit mee mogelijk gemaakt worden, maar het zorgt er wel voor dat het de indruk geeft dat er duidelijk over is nagedacht. Dunstan zit echt wel op de juist plek binnen de filmwereld, alleen zie ik liever dat hij gewoon de juiste concepten uitkiest. Dit was me simpelweg te flauw. Zowel qua humor als horror weinig indrukwekkend, maar qua regie net aan genoeg voor een 2,0*.

Vooruit dan.

Uiteindelijk een redelijk dramafilmpje met een wat luchtige en komische noot. Alleen gekeken vanwege Larson dan eigenlijk, die ondertussen misschien wel mijn favoriete actrice is geworden. Ook hier weet ze een dragende rol te spelen, maar kan zich misschien wat extra geven aangezien ze dit zelf had geregisseerd.

Sterke rol dus ook van Larson, al weet ze de komische snaar niet echt te raken. Op gebied van drama is het allemaal wat vlotter voor haar. Ook L. Jackson is weer leuk in een rol die wat vreemd is, des te beter voor L. Jackson dus eigenlijk. De rest is redelijk onzichtbaar, al was Athie ook wel goed op dreef.

Verhaal zelf stelt niet al te veel voor uiteindelijk, behalve dat het allemaal wel luchtig genoeg gebracht is om te vermaken, jammer dus dat de komedie niet zo goed werkt. Daar kan Larson zelf helaas niet al te veel aan doen uiteindelijk.

Boodschap is ook wellicht beter dan het verhaal zelf. Einde is wel sterk, waar de boodschap ook echt naar voren komt en de film op het juiste plekje weet te landen. Goddank dat er ook daadwerkelijk een eenhoorn bijkwam, en niet weer de zoveelste geforceerde boodschap film werd. Hierdoor krijgt het allemaal nog dat snoeperige toontje en dat heeft absoluut een meerwaarde.

Brie stelt wellicht nog weinig voor als regisseuse, maar waarschijnlijk regisseert ze meer voor het verhaal dan het visuele niveau, want dat was allemaal, op enkele leuke kleurtjes en een fantasievol einde met de eenhoorn niet al te bijzonder. Wel vermaakt uiteindelijk. Net aan 3,0*.

Nutteloos.

Tropische horrorfilm die veel van zijn kracht aan de huidige locatie te danken heeft. We worden er alleen zeker in het begin wel erg opgegooid, want bijna geheel zonder introductie maken we kennis met twee personages. Deze twee hebben nauwelijks een persoonlijkheid, wel een grote aantrekking tot elkaar, want we zien ze vooral zoenen.

Wanneer het op horror aankomt is het allemaal maar wat warrig naar voren gebracht. Zal in de verste vertes nog wel origineel overkomen, maar verder maakt het weinig indruk. Ik vond het allemaal eigenlijk maar een flauwe uitkomst, sowieso is het vermengen van geesten naast de gemene vissermannen een wat opdringerige keuze, jammer dat deze dan toch door wordt gezet.

Ik vond het maar een wat lompe uitwerking. Soms breekt er nog wat sfeer door, maar verder is het een saai narratief met saaie personages uitwerken op een mooi eiland. Wat deze twee doen op hun vakantie interesseert me totaal niet, ik keek het vooral om wat te kunnen griezelen op een tropisch eiland. Wat betreft griezelen heb ik maar weinig gekregen waar ik wat mee kan .

Knappe fotografie voor die tijdsperiode en een aantal opvallend beklijvende scenes zetten de toon in dit weinig boeiende griezelmysterie vanuit regisseur Lewis Allen, waarin de beste scenes zich grotendeels in het eerste halfuur afspelen. Zo gaat er een aanzienlijk gedeelte van The Uninvited op aan een nogal clichématige en veel te uitgesponnen driehoeksverhouding tussen uiterst oninteressante personages. Het is vooral de spookachtige sfeer die hier enig effect heeft, helaas doet Allen er verder niet zo veel mee. Doe daar een te lange duur en een hoop slap gezever bij en je hebt een film die de indruk wekt dat er maar geen einde aan komt.

Prima.

The Uninvited was een film die me met de poster trok. Zag er redelijk angstaanjagend uit en dat trok mijn nieuwsgierigheid. Hiermee heb ik dus deze film maar eens bekeken. Daarnaast vond ik Browning leuk in Sucker Punch .

De film begint een beetje matig met 0 spanning en veel drama/mystery. Ook al is dat aangegeven hier, in de gids en op IMDb stond ook nog Horror. Zoals ik al zei, was spanning ver te zoeken. Gelukkig toen de film 45 minuten verder was gaat er een vaart in met meer creepy sfeer.

Dat sfeertje zorgt voor sommige best spannende scenes, die me toch wel wisten te boeien. Op dat gebied heeft de film soms wel een goede prestatie geleverd. Prima uitkijker, duurt ook niet enorm lang.

Geweldig.

Tot nu toe absoluut de beste Greengrass die ik heb gezien. Zelden zo in spanning gezet tijdens een film. Het helpt er ook niet echt bepaald bij dat vliegen nu mijn grootste angst is. Deze film speelt daar dus op in, dat het alleen maar intenser maakt.

TV achtig gefilmd inderdaad, met wat standaard karakters, maar gelukkig duurt het niet al te lang voordat ze in het vliegtuig zitten. Daarna is de film ongekend intens en erg spannend. Iedereen acteert wel goed, vooral die terroristen zijn vrij geloofwaardig.

Een einde waar je je adem bij inhoud, ondanks je al weet wat er gaat gebeuren. Dat maakt het allemaal niet minder spannend en hoop je toch echt wel dat ze het overleven. Uiteindelijk maakt Greengrass wel een goede keuze. Topfilm! Een van mijn favorieten.

Hier hou ik wel van.

Niet iedereen mag hem, die Emmerich, gelukkig mag ik zijn producties wel en kan ik vaak lekker genieten van zijn hersenloze actie. Ook deze Universal Soldier blinkt uit in zijn hersenloze en bijna verhaalloze actie. Maar niet minder vermakelijk.

Lekker lomp, zo zie ik het erg graag. Alles wordt aan puin geschoten en is er haast non stop actie waarmee je je niet snel zal vervelen. Emmerich neemt zijn film niet al te serieus en stopt er ook wel lekker komische scenes in en is de film, ondanks de voorspelbare loop, toch wel onvoorspelbare wendingen. Vooral hoe sommige karakters waarvan je denkt, die overleven het wel worden gewoon afgemaakt.

Lekker lomp, veel actie en een film die zichzelf niet al te serieus neemt. Het acteerwerk van Van Damme en Lundgren is vaak wat bedenkelijk en een aantal dingen zien er wel erg simpel uit, het mag de pret niet drukken hier. Ook een lekker enthousiaste rol van Walker.

Ik mag hem wel, die Emmerich.

De Universal Soldier-reeks is nooit de boeken ingegaan als kwalitatief en hoogstaand actievertier, maar brachten vaak tot op zekere hoogte aanstekelijk vermaak met zich mee. Niets kon me echter voorbereiden op het ongekend saaie verloop van het oorspronkelijke vervolg op de explosieve voorganger. Het is werkelijk ongelooflijk hoe levenloos deze sciencefictionfilm wel niet is, die enkel van een laag cijfer wordt gered dankzij de inspanningen van de acteurs. Regisseur Jeff Woolnough lijkt geen enkel benul te hebben waar deze reeks voor staat en pakt uit met een ongepast lange aanloop, die wordt opgevolgd met amateuristisch geschoten actiescenes. De cinematografie oogt onverzorgd en verwaarloosd, waardoor je geduld als kijker (niets tussen de beelden trekt namelijk maar enigszins de aandacht) behoorlijk op de proef wordt gesteld. Als ik de namen van de personages niet zou herkennen, had ik wellicht zelfs gedacht dat deze film volledig op zichzelf stond en geen deel uitmaakt van de reeks. Fijn dat er later vervolgen kwamen die niet de lijn van dit geheel hebben gevolgd, anders was het complete gebeuren snel de boeken ingegaan als catastrofaal saai vermaak.

Universal Soldier?

Hyams was met voorgaande deel al bezig om de reeks een eigen smoel te geven. Voornamelijk stond de reeks namelijk bekend als lompe en pure actie. Met Regeneration was de reeks in ieder geval flink gedraaid en met Day of Reckoning draait Hyams de reeks weer opnieuw. Dat is wel bijzonder, want het is wat anders, maar niet altijd beter.

Veel hebben Van Damme en Lundgren niet meer te maken met de reeks zo. Voorgaande deel waren ze er als bijfiguren, nu zelfs allebei als schurken. Bovendien slaat de film zelf nu een artsy kant op inplaats van te concentreren op lompe of harde actiescènes. De film is minder ruw en koud dan voorgaand deel, maar qua geweld nog een toontje harder en explicieter. Ook meer nudity en brutality.

Dat artsy randje weet de film wel wat flair te geven. De opening was in ieder geval al snel iets anders die er nog best wel behoorlijk mag zijn. Dat artsy zorgt ook voor een apart randje eraan, alleen zorgt het er ook voor dat de film net wat te traag uitpakt waardoor het naar het saaie neigt. Dat ligt niet aan het verhaal, maar vooral aan het tempo waarmee voorgaande actiescènes mee worden aangepakt. Die tempos blijven elkaar niet altijd even soepel afwisselen.

Acteerwerk is degelijk. Arlovski keert ook weer terug en Adkins zie ik voor het eerst acteren. Normaal zag ik hem als bijfiguur maar hier laat hij wat meer acteren zien en dat komt de film wel ten goede. Van Damme en Lundgren hebben kleine rollen maar doen het daar ook best prima in.

De actiescènes in het eerste deel van de film zijn erg sterk geschoten. Aparte benadering soms, maar erg lekker. Bloederig is het zeker, maar ook een stuk bruter en knapper in elkaar gezet. Zeker Arlovski vs Adkins was van best hoog niveau. Waarschijnlijk van alle 4 de delen de knapst geregisseerde scene.

Jammer dat de finale het wat laat afweten met te veel gebruik van slowmotion en andere overdreven trucjes. De rustige opbouw van de film schreeuwt naar een strakke finale maar daar valt de film toch terug in oude Universal Soldier taferelen terwijl de hele film naar iets anders toewerkt. Dat is wel jammer, want de film had behoorlijk kunnen scoren met de long-take op het einde. Gave take, maar het behoorlijke gebruik van slowmotion neemt de kick weg.

Toch is het een degelijk vierde deel geworden. Compleet anders dan voorgaande delen, maar bij vlagen erg lekker en visueel toch ook heel degelijk. Waarschijnlijk wel de traagste en het tempo wisselt elkaar niet helemaal lekker af. Maar toch nog een voldoende aangezien het helemaal niet verkeerd was.

Hm.

Ik hoopte stiekem op een hardere, grootsere herhaling van voorgaande Universal Soldiers maar daar leek deze totaal niet op. Het was een compleet andere film geworden, maar toch kan je Hyams het lef niet wegnemen om weer nieuw leven te blazen in de reeks.

Deze film is vooral killer, ruwer, kouder en harder. In bijna elk opzicht. De humor is compleet weg en maakt voornamelijk plaats voor enkele strak geschoten actiescènes. Veel Universal Soldier is er zo ook niet echt meer aan, maar desondanks is het daardoor niet veel slechter.

Echter wel een stukje saaier. Het is namelijk vooral wachten tot de actiescènes hun intrede doen. Die zijn er opvallend strak uit. Die actie mogen wel meerdere films hebben. Van Damme heeft hier ook nauwelijks een hoofdrol. Vond daarnaast ook de intrede van Arlovski stukken interessanter dan een terugkeer van Lundgren.

Film ziet er visueel ook redelijk uit. Lekker ruw en grauw. Ideaal scenario voor keihard geknok en knap geschoten actiescènes. Ideale omgeving voor regisseurs als Gareth Evans. Lekker kil knokken. Alleen maakt deze film ook plaats voor drama en verhaal wat de film totaal niet ten goede komt.

Zo is het voornamelijk wachten op de actie en dat duurt soms veels te lang. Veel anders kan de film niet bieden dus waarom zou je er zo lang mee wachten. Zo lijken de 97 minuten weleens lang te duren. Het is gewoon iets te saai ondanks de ideale omgeving. Helaas, dat had zeker meer benut moeten worden.

Spanning heerst er ook niet echt. Het is echt letterlijk en alleen maar 97 minuten lang wachten tot de volgende actiescène begint. Zelden krijg ik dat gevoel eigenlijk, en daarom is dat een groot minpunt aan de film. Soms moeilijk doorheen te komen. Maar toch 2,5* voor de strakke actiescènes.

Erg geestig.

Het zijn niet de beste soort films inderdaad, dat kan ik gelijk toegeven. Maar hier kan je op zijn tijd behoorlijke lol mee beleven. Zeker in de tweede helft begint alles zo hilarisch te worden dat het gewoon te makkelijk begint weg te kijken.

Het eerste gedeelte is echter wat saaier. Wel met enkele behoorlijk grootse actiescènes met mega-explosies die de boel wat opfrissen. Maar al dat gedoe in dat lab boeide me vrij weinig. Het is pas als Van Damme in de normale wereld rondloopt dat de film langzaam leuker begint te worden.

Lekker ouderwets lomp ook. Dat zorgt regelmatig voor enkele leuke actiescènes die vooral werken dankzij de grootsheid en de lompheid. Maar in de tweede helft begint het ook grappig te worden en dat is het moment dat de film wel heel lekker begint weg te kijken.

3,5* kan ik het echter niet geven, want het was wel knulligheid ten top. De gevechten zijn super overdreven en de humor echt dom, maar daardoor wel leuk. Het eerste gedeelte was ook net wat te saai en de echt leuke actie duurt toch wel wat te lang helaas.

Maar ik heb toch wel weer even goed kunnen lachen. Vooral de presence van Goldberg zorgt regelmatig voor een goede lach. Maar ook de overdreven gevechten, over-the-top actiescènes en al helemaal de laatste confrontatie tussen Van Damme en Jai White zorgt ervoor dat het uiteindelijk best een geestige ervaring was. Daarvoor ken ik nog wel een voldoende toe.

Ook leuk om te weten dat Schanz het "Pride" slachtoffer was in Se7en .

Regisseur Jaume Collet-Serra weet inmiddels aardig goed wat het begrip vermaak inhoudt en z'n films zijn daarom altijd wel makkelijk uit te kijken. Unknown moest dan zijn "slimme verhaal" vormen en toegegeven, het gaat absoluut een onverwachte weg op. Liam Neeson speelt hier echter één van zijn mindere rollen. Het is vooral Collet-Serra zelf die het personage van Neeson te gewichtig en serieus maakt. Met het gebrek aan introductie en eigenzinnigheid vormt het geen figuur waar ik persoonlijk voor kan juichen, waardoor de volledige opbouw tussen hem en (een matig acterende) Diane Kruger amper weet te bekoren. Het is overigens een uiterst merkwaardige keuze om een Duitse actrice met een Balkans accent te laten praten, dat heb ik echt nog nooit eerder gezien. Gelukkig vangt Collet-Serra op visueel vlak redelijk wat aan met Unknown, waarbij de scherpe filters en strakke editing best genoemd mogen worden. De uiteindelijke onthulling geeft het geheel net die flair mee waar het voor bijna 80 minuten naar opzoek is en hierdoor kan Collet-Serra nog aan een voldoende komen. Minder bijzaken en een wat directer verhaal hadden een film als deze wellicht goed kunnen doen, maar vervelen doet het gelukkig nergens.

Regisseursduo Amariah en Obin Olson schieten uit de startblokken om zoveel mogelijk vaart in Unknown Caller te stoppen, maar creëren te weinig spanning om dat aan te houden. De film vervalt bovendien na enige tijd in veel te veel dramatiek en met personages die weinig interessant zijn is dat geen verstandige keuze. Er moest ook een duidelijk puzzelwerkje binnen de inhoud worden vermengd, maar zonder enige achtergrond is er voor de kijker weinig om actief aan mee te denken of om op te lossen. Het acteerwerk is gelukkig verdienstelijk en de eerste helft vermakelijk, maar na afloop haal je hier hoogstwaarschijnlijk je schouders voor op en ben je het na een weekje weer helemaal vergeten.

Nutteloos.

Leuk idee, je hele horrorfilm opnemen door middel van een deurbelcamera. Je maakt het jezelf alleen wel lastig aangezien je het script zo moet inrichten dat de kijker ook wat meekrijgt van het verhaal. Tevens beperk je je eigen regiemanieren, en dat blijft toch wel een herkenbaar probleem in deze film. Erg jammer van het idee dan.

Dit keer een koppeltje dat af en toe wat aparte mensen voor de deur krijgt. Al vrij vroeg wordt er volgens mij poep aan de meur gesmeerd. Dat is zowat het meest interessante stuk dat je te zien zal krijgen. Verder krijgen we wat makke schrikmomenten, twee slechte acteurs en een verhaal dat zichzelf nooit kan oppakken. Als vervolgens het tempo ook nooit lekker mee weet te werken weet je wel hoe laat het is.

Het is een oersaaie film geworden met wel heel weinig creatieve ideeën. We krijgen nooit iets te zien waarmee we de indruk krijgen dat het deurbelgehalte maar enigszins experimenteel en gedurfd overkomt. Als dit dan de film moet zijn die teweeg komt vanuit dit idee, laat het dan ook maar links liggen. Je zal binnen deze film zowat niets beleven. Het is allemaal al opgebrand na een klein kwartiertje.

Vlotte, onderhoudende vechtfilm met een nodeloos kinderachtige vormgeving van de karakters. Vooral de protagonisten komen wel heel excentriek over, maar gelukkig compenseert regisseur Louis Leterrier dat meer dan genoeg met lekker snel gemonteerde actiescenes. Jet Li past perfect in zijn eigenzinnige personage en weet zich geweldig te redden binnen de knokpartijen, die alleen maar worden versterkt dankzij de strakke regie. Het bijpersonage van Bob Hoskins voorziet de boel verder van een lekkere portie Britse humor die geregeld aan weet te slaan, maar de kers op de taart is toch wel de uitgesponnen actiefinale. De uitdieping van de personages en de vormgeving van de relatieopbouw konden me werkelijk gestolen worden, maar eenmaal het halsbandje afgaat dendert de film vlotjes door. Weinig klachten te melden dus, wat mij betreft tot nu toe het beste dat Leterrier heeft gebracht.

50/50.

Volledig geslaagd vond ik deze psychologische Soderbergh thriller niet helemaal. de iPhone manier van filmen geeft ongetwijfeld een nieuwe draai aan de filmcinema, maar doet dit niet allemaal met volledige overtuiging.

Hoewel dit niet een film is voor de mensen die graag naar de grootste spektakels kijken zit hier toch wel genoeg in om de kijker naar de film toe te draaien. De kille sfeer en de ziekenhuis scenes zijn meezuigend en realistisch in beeld gebracht.

Jammer dat het toch voor mij te amateuristisch is gefilmd, het zit er echt als een soort tienerproject uit met een wat groter budget. Foy speelt een beetje stroef en vooral in het begin weet ze de kijker niet mee te trekken in de film. De film is gelukkig bizar en vermakelijk genoeg daarnaast.

Redelijke aanrader, maar zeker even wennen.

Niet heel speciaal.

Verkeerd is het niet, maar voor 270 minuten vond ik het script of verhaal niet eens in de buurt komen van speciaal. Voor mij komt het eigenlijk niet veel verder dan een relatief normale anti-warfilm. Alleen dit keer vanuit Duitse kant in elkaar gestoken, wat nog wel wat nieuws op kan brengen.

Leuk dat je dan ook wil laten zien dat de Duitsers normale mensen waren en dat de soldaten ook maar jonge mensen waren die maar deden wat ze werden opgedragen. Maar om vervolgens de Polen en Russen dan weer zo eenzijdig neer te zetten geeft een nogal bedenkelijk beeld.

Voor de rest vond ik het visueel ook niet al te geweldig. Wel een paar indrukwekkende scenes qua oorlog en verwoestte steden, maar de intense manier van filmen tijdens de oorlog voelde toch wel een beetje geforceerd aan. Vooral dat trillen krijgt nooit echt een lekker ritme met de beelden zelf.

Hoofdkarakters vond ik ook weinig bijzonder. Allemaal van die lieverdjes die zichzelf kwijt raken in de oorlog. Ik kreeg alleen nooit dit gevoel. Vooral de zangeres leek plots arrogant te zijn. De (constant) lachende zuster vond ik ook niet echt voelbaar qua transformatie.

Er gebeurd veel, erg veel. Van alles wordt er bijgesleept maar ik vond een aantal zaken nogal geforceerde drama. Natuurlijk hoeft het van mij allemaal niet historisch accuraat te zijn of daadwerkelijk plaats te hebben gevonden, maar er worden wel heel veel soorten drama op elkaar gesmeten.

De ongeloofwaardigheden zelf stapelen zich ook wel goed op uiteindelijk. Niet qua historische accuraatheid, maar qua gebeurtenissen zoals het constant ontmoeten van elkaar en het "toevallig" tegenkomen van elkaar. De Hollywood-finale vond ik ook weinig treffend, met als dieptepunt de terugkeer van de Joodse vrouw als een leider. Voor een verhaal dat meerdere keren is herschreven had dit deel definitief geschrapt moeten worden.

Het kent wel enkele krachtige beelden, en het is zeker niet verkeerd. Maar alle praise gaat me een beetje voorbij. De oorlog is interessant gebracht, en saai is het zeker nooit. Leuk dat de karakters zelf ook relatief verschillend zijn van elkaar en de opening van de miniseries was ook direct raak.

Voor de rest vond ik het niet heel speciaal. Bij vlagen realistisch, maar bij vlagen ook compleet ongeloofwaardig. Bepaalde typeringen en Hollywood-taferelen in zeker aflevering 3 hadden ook wel iets meer ingekort mogen worden. Eerste aflevering is wel weer heel goed. Boeiende serie, maar geen speciale serie.

Overtuigende herziening.

Tony Scott blijft wat mij betreft de betere regisseur tussen hem en Ridley. Waar Ridley vooral de juiste verhalen uitkiest en begon met een aantal grote klassiekers slaagt Tony erin om als regisseur zelf echt wat toe te voegen. Zijn films zijn niet zo groots of intelligent als die van Ridley, maar zijn meerwaarde is goed te voelen.

Unstoppable is enkel en alleen ter vermaak gemaakt en doet daarin wat het moet doen, alleen dan beter dan de gemiddelde actieregisseur. Al vanaf de eerste scene voel je kwaliteit. Schitterende filters en fraaie cinematografie vergroten al vroeg de sfeerzetting die een somber toontje uitstraalt. Past ideaal bij de omgeving. Pine is het eerste personage dat we te zien krijgen en vanzelfsprekend komen dit soort films met persoonlijke problemen van het hoofdpersonage, maar gelukkig besteedt Scott er niet onnodig veel aandacht aan.

De meeste aandacht gaat namelijk (godzijdank) naar de actie zelf en die is erg geslaagd. Met zeer stijlvol camerawerk en erg overtuigende actiescenes wordt de deur met een relatief simpel gegeven volledig platgetrapt en weet Scott je zonder moeite ruim 90 minuten aan de buis gekluisterd te houden. Het tempo ligt na 10 minuten hoog en gaat met dezelfde snelheid als de losgeslagen trein.

Zonder te ver over de top te gaan houdt Scott de spanning er aardig in. Uiteraard is het allemaal vergezocht zoals gewoonlijk, maar zo voelt het niet dankzij de rauwe sfeer en het negeren van teveel focus. Weinig slowmotion, lekker snel gedraaide actie die nergens verveelt met een sterk acterende Washington en een overtuigende Pine. Andere acteurs doen het ook naar behoren.

Een lekker doordenderende actiefilm die nergens ophoudt en tot het einde vermaakt. Zonder twijfel het betere geschut tussen de middelmatige films. Voor Scott vind ik het zelfs bijna zijn beste film. Het ging per film steeds beter met hem sinds hij zijn eigen, rauwe stijltje wist te ontwikkelen. Zijn verlies wordt nog altijd gevoeld. Zijn laatste film is er eentje om te koesteren naar mijn optiek. R.I.P.

Toch veel meer van verwacht.

Een oorlogsfilm, dit keer vanuit Duits perspectief, waar ik voordat ik hem opzette, ontzettend veel van had verwacht. Helaas misschien iets te hoog, want dit had mijn verwachtingen niet helemaal waargemaakt. De inmiddels overleden Ganz is wel het beeld van de film natuurlijk.

Het viel me eigenlijk op dat de dialogen vaak wel heel overdreven zijn, hierdoor ontstaan er bepaalde beperkingen in rollen van de acteurs. Ook de rol van Ganz leidt hieronder, maar hij maakt dit goed door zijn zeer overtuigende "boze buien".

De beelden op straat zijn soms mooi vormgegeven, maar soms vallen enkele beelden wat door de mand. Als we de explosies zien, is de keuze om de camera bij impact te laten schudden slecht gekozen, waardoor het wat dreiging mist. Stil houden die camera, Polanski deed dit bijvoorbeeld perfect. De russen haast volledig uit beeld houden voor een groot deel is ook niet altijd even goed gedaan, want dreiging gaat hier ook ten kosten van.

Het is allemaal ook niet altijd even boeiend, vooral het eerste deel wist mijn aandacht niet maximaal te pakken. Of het historisch accuraat is, weet ik niet, en daar trek ik geen punten bij of voor af. Ganz zet 1 van de grootste bruten in de geschiedenis iets meer als man neer, inplaats van bruut, en dit lukt ook wel goed.

Ganz is eigenlijk ook haast de enige die het ook daadwerkelijk uitstekend doet. De rest van de rollen zijn vrij beperkt. Er is vaak geen enkele angst of dreiging van de gezichten af te lezen. Het cameragebruik is vaak niet mooi, slechts enkele tracking-shots van de bunker zijn wat beter.

De "schokkende" momenten zijn dan soms wel goed in beeld gebracht, al voelen ze ergens een beetje geforceerd aan. Sommige rollen zijn ook wel heel overdreven en pijnlijk dommig gebracht, zoals de zuster die voor Hitler in tranen uitbarst en begint te schreeuwen was erg pijnlijk. Gelukkig is dit niet al te veel gebracht.

Met meer gevaar, spanning en dreiging was dit beter geweest. Acteerwerk van Ganz is top, de bunker is top aangekleed en sommige beelden zijn sterk in beeld gebracht gemengd met goede en overtuigende chaos, maar dat was niet altijd genoeg. 156 minuten waren misschien toch wat te lang. Tweede deel was voor mij absoluut beter dan het eerste deel. Op de agressieve Ganz-momenten na dan.

De terugkeer van regisseur David F. Sandberg naar het griezelgenre pakt overtuigend en vermakelijk uit, met een doeltreffende voorliefde voor praktische effecten. Until Dawn profiteert van een onvoorspelbaar en uniek concept, ondanks de duidelijke invloeden naar het desbetreffende spel onder dezelfde naam. Inhoudelijk is het allemaal wat onafgemaakt en rommelig, maar eenmaal het kabaal loskomt zit je als liefhebber garant voor doordenderend entertainment. Genoeg variatie qua bedreiging, een hoog tempo en een aantal spannende sequenties rechtvaardigen het bestaan van deze film met gemak. Op visueel vlak ziet het er bovendien ook nog eens verzorgd uit dankzij overtuigende cinematografie en vlotte beeldvoering. Een wat beter uitgewerkte finale had wonderen kunnen verrichten voor een hoger cijfer, nu eindigt de film eigenlijk te abrupt.