Opinions

Solide.

De tweede aanraking met regisseur Lang, en voorlopig ook weer de laatste omdat zijn andere films nog niet op mijn radar zijn verschenen. Maar Lang staat als regisseur uit de jaren 20 en 30 nu hoog in mijn boekje. Zeker na het zien van zijn epische film Metropolis.

M is natuurlijk niet te vergelijken met Metropolis, want het zijn compleet verschillende films. Ik prefereer wel Metropolis over M. Maar eerlijk gezegd, als het niet in mijn achterhoofd zat dat Lang beide films regisseerde, had ik de hand van Lang er niet meteen in herkend.

Het eerste kwartier is wel gelijk het beste stukje van de film. Een koude-rillingen sequentie is het zeker. De stille look van de film, het solide camerawerk en natuurlijk dat deuntje van Lorre zorgen ervoor dat het best een memorabel kwartier is, en altijd een goede opening in dit soort films. Het grote voordeel van M hierbij is dat de opening ook echt goed weet te werken.

Na het eerste kwartier neemt de film wat tempo af, maar houdt niet op met intrigeren. Een leuk concept ook, het meehelpen van de criminelen. Moordenaar Lorre zelf is ook zeker een aparte verschijning, qua uitstraling ook subliem uitgevoerd door Lorre, die helaas soms wel iets te veel overgaat in over-acting.

Ik ben blij dat de film, buiten Lorre op sommige momenten, niet ten onder gaat in irritante, overacterende karakters. Daardoor blijft de film wat kouder en realistischer dan bij bijvoorbeeld genregenoten uit hetzelfde tijdperk. Het zorgt er tevens voor dat de film behoorlijk blijft intrigeren.

Jammer dat de film, opnieuw buiten Lorre om, geen memorabele karakters kent. De criminelen zijn erg onopvallend en ik haal de functies en doelen van een hoop personages te makkelijk door elkaar. Voornamelijk omdat eigenlijk geen enkel karakter een beetje diepgang heeft. Soms wordt niet eens de naam genoemd geloof ik.

De toon blijft altijd wat stil, en alhoewel dit misschien niet meteen de bedoeling was, maakt het de film er wel specialer op. De sfeer werkt er echt een stuk beter mee. Pas helemaal in de laatste sequentie in de "rechtbank" verliest de film zijn intrigerende sfeer. Tevens ook jammer dat daar echt de irritante vormen van over-acting naar voren komen. Zo maakt de zenuwinzinking van Lorre totaal geen indruk op me.

Maar wel een solide film dit. Goed uitgevoerd, sterke sfeer hier en daar. Ik mis wat meer intrigerende karakters en wat meer diepgang, en een betere finale. Al bij al een best verdiende plek in de top 250.

Mwa.

Een film die het gewoon niet zo in zich heeft, ondanks alle pogingen om dit wel te hebben. Het is de kracht vanuit de regiestoel die ontbreekt en de elementen die dit soort filmpjes juist moeten doen opvallen die er simpelweg niet zijn.

Desondanks is de rol van Eastwood sterk. En dat dan eigenlijk gelijk als enige, want de rest staat er niet al te overtuigend bij. De boodschap van de film wil duidelijk zijn, maar uiteindelijk snap ik het doel niet helemaal. En dat met zo'n serieus onderwerp in de hoofdrol.

De regie is ook te tam. Je zal denken dat een vrouw in de regiestoel wat extra pit kan geven in dit genre, maar dit gebeurd niet. Het is erg tam, te tam. De film wil nergens echt zijn draai vinden in zo'n schokkend onderwerp en dat is jammer.

Soundtrack en cameragebruik zijn vrij waardeloos, en de poster beloofde een veel kunstiger filmpje maar deze film is op dat gebied ook best normaal. En terwijl er nog kunst zowat in de spotlight staat ook. Desondanks zitten er aardige locaties in met een paar knappe camerastandpunten.

Film is nergens heel saai, en dat heeft er onder andere mee te maken dat de rol van Eastwood altijd wel voldoende onvoorspelbaar blijft. Al is haar switch in karakter mogelijk wat random, maar dat verwacht je ook niet bepaald van dit soort filmpjes.

Enkele scenes zijn best grof, maar dat zijn dat niet de moorden of wraakacties. Ik heb het dan ook over de realistisch in beeld gebrachte verkrachtingsscènes. Dat soort momenten weten de toon wel degelijk te zetten, ondanks de toon nooit echt benut lijkt te worden. Wel zonde, want dit had goed kunnen zijn.

Maar uiteindelijk vermaakt het wel, het drama lukt soms degelijk en het horror/thriller genre had de goede richting. Het had alleen afgemaakt moeten worden, en regisseuse Leite lijkt dan niet echt te kunnen.

Leuk.

Onverwacht lollige horrorfilm. Toen ik de poster voor de eerste keer zag dacht ik meteen aan Chucky. Niet dat Chucky veel op M3GAN lijkt, maar het concept toont aardig wat overeenkomsten, al helemaal als we het concept van de remake volgen. Gelukkig maakt Johnstone er wel een eigen figuurtje van en dat is meteen de USP van M3GAN.

Meerdere scenes zoals bijvoorbeeld dat dansje van M3GAN of de Spider Walk maken de film absoluut compleet. Dat zijn precies de eigenzinnigheden die zo'n basisrecept als deze nodig heeft. Het zal allemaal vast wel een standaardprocedure gevolgd hebben, maar die gedachtegang is bij mij geen enkele keer naar boven gekomen tijdens het kijken. Misschien dat het wel net iets te lang duurt voordat de horrorkant begint, maar dat is enkel een klein kritiekpunt.

Een groter kritiekpunt is absoluut de afwezigheid van echt strakke gore, zeker omdat de film wel degelijk slasherelementen kent. Enkele scenes vallen wel op, maar een hoop zijn toch te veilig afgerond met een buitenbeeld-benadering. Een film als M3GAN kent een nadeel dat het niet erg origineel meer is, dus zal je harder moeten uithalen op andere vlakken. Potentiële vlakken zoals gore en spanning worden niet echt benadert en dat zijn toch wel gemiste kansen.

Gelukkig maakt dat voor de rest van de film niet heel veel uit. Lekker tempo, uniek figuurtje en meer dan degelijk acteerwerk. Het bedrijf van James Wan levert ze wel af, dit soort leuke horrorfilms. Nu nog even hopen dat ze met het aankomende vervolgdeel nog wat harder gaan uithalen. Een film als deze valt me erg mee. Zeer geschikt vermaak voor een eenvoudige avondhorrorfilm.

Teleurstellend vervolg op het stevig gebalanceerde eerste deel, dat met een simpel concept toch op een hoop punten en verrassingen kon rekenen. Regisseur Gerard Johnstone gooit het met dit vervolg over een andere boeg en legt de focus meer op de inhoud evenals de sciencefictionelementen. M3GAN zelf raakt echter gedeclasseerd naar een bijfiguur (binnen een film die haar naam als titel draagt) en komt betrekkelijk weinig in actie. Johnstone en zijn scenarioschrijvers proberen dit te verzachten met wat scherpe humor en vulgaire woordjes, maar slagen daar spijtig genoeg niet in. Het acteerwerk van Allison Williams en Violet McGraw is daarnaast ver onder de middelmaat en de plotwendingen snijden geen hout, maar de twee uren gaan gelukkig vlot om. Op visueel vlak oogt het allemaal verzorgd en eenmaal M3GAN wat ruimte krijgt, schiet het tempo omhoog. Er zitten wel degelijk meerwaardes in deze film verstopt, maar die verbleken tegenover het consistente eerste deel.

Kijkt wel lekker weg.

Na het zien van de trailer had ik wel mijn twijfels. Het zag er allemaal wel heel melig uit moet ik zeggen. Kreeg ook nergens het gevoel dat horror om de hoek ging kijken, en tijdens deze film is dat ook nauwelijks gebeurd. De thriller neemt duidelijk de overhand.

Taylor gooit heel veel in zijn film. Er gebeurd heel veel. Echter is dat in een duur van 99 minuten nogal slordig. Er gebeuren bijvoorbeeld erg veel dingen die niet afgemaakt worden of zelfs weinig aan het gevoel toevoegen. De "sorry" spam-appjes van Spencer bijvoorbeeld.

Taylor levert een typische tienerhorror af. Het gefeest van de tieners neemt de gehele eerste helft eigenlijk de film in. De inleiding is wel erg lang en het duurt dus ook lang voordat het genre thriller/horror echt om de hoek komt kijken, maar uiteindelijk komt het langzaam op gang.

Het is dan ook goed dat Taylor zijn film niet saai maakt. Mede omdat er zo veel gebeurd. Wetend dat Taylor behoorlijk de tijd kan nemen voor zijn films (The Help duurde bijvoorbeeld al bijna 150 minuten). En het geeft daarmee het gevoel dat Taylor moest knippen in de film.

De film durft ook nergens echt los te gaan. Eventjes leek het die weg op te gaan, maar dat was toen eigenlijk al na 5 tot 10 minuten klaar. Uiteindelijk blijf je dus wel een beetje op de honger zit omdat de kijkwijzer en het genre toch wel iets beloofde. Maarja.

Het is moeilijk te zeggen dat Spencer hier niet de showstealer is. Duidelijk lol in haar compleet geflipte personage. Van de tieners zelf is de kracht wat minder, maar voldoende om het nog leuk te maken. Miller had bijvoorbeeld wel zin in haar rol. En Fogelmanis had ook echt wel een koppie voor zijn rol. Daarbuiten zien we ook nog even Lewis terug en geeft Taylor zichzelf ook nog een klein rolletje.

Het is genoeg voor een voldoende, maar er had meer ingezeten en ingemoeten eigenlijk. Er zit zo veel in dat je je niet afvraagt waarom dit niet nog even naar de 2 uur getrokken wordt. Maar dan klagen er weer andere mensen denk ik zo.

Grappenmakers.

Slimme zit door bij de opening te zeggen dat je stoned moet zijn om deze film te bekijken. Ik denk dat het eerder is omdat deze film gewoon heel erg slecht is, en als je stoned bent zal je misschien minder snel zien hoe brak deze film eigenlijk is. Slimme zet, maar ook doorzichtig.

Mac & Devin behoort snel tot 1 van de slechtste films die ik heb gezien. Ik wilde oorspronkelijk 1,5* geven, maar ik besloot juist door die opening toch te gaan verlagen naar 1,0*. Er zit veel in deze film waar je als kijker van stomheid geslagen naar kan kijken. Veel bedenkelijke regiepunten, en waarschijnlijk deels omdat de regisseur Snoop Dogg niet kon aansturen.

Khalifa en Dogg spelen de hoofdrollen en zijn beide bekende zangers maar gelukkig geen bekende acteurs. Ze spelen allebei wel heel erg slecht en spreken dialogen uit waarvan ik me afvraag wie ze heeft geschreven. Het is echt heel erg bedenkelijk. De personages zijn daarnaast ook zeer karikaturaal maar als je je dialogen zo slecht en niet overtuigend uitspreekt blijft er ook van die karikatuur maar weinig over.

De film zit vol met clichés maar ik betwijfel ten zeerste of de kijker dit zelf wel door zal hebben. Waarschijnlijk omdat ze stoned zijn of omdat niks echt overkomt. Geen enkele zin of scene komt over en je zit toch wat leeg naar de film te kijken. Vooral omdat het zo graag grappig wil zijn maar dit eigenlijk gewoon totaal niet is, en niemand lijkt ook te proberen om wel grappig te zijn, maar je merkt de intentie van de regisseur.

Qua dromerige beelden en scenes waar je als je high bent goed op zou moeten gaan valt het ook tegen. Ze zitten er zeker genoeg in, maar het zijn allemaal maar simpele trucages. Slechte effecten, simpele kleurtjes, duidelijk weinig moeite. Dat laatste geldt overigens niet alleen maar voor de drugsscenes, maar voor de hele film. Dat heb je ook als je als regisseur het voortouw niet durft te nemen.

De boodschap van de film zal vast een grapje zijn, maar ik betwijfel het ook omdat alles wel heel erg gemeend aanvoelt. Grappig is het daarnaast ook niet, mocht het daarop gericht zijn. Gewoon een erg bedenkelijke film met een paar leuke nummertjes. Duidelijk voortgekomen uit de arrogantie van de zangers.

Een halfje eraf na herziening. Macabre is onmiskenbaar de beste film die het regisseursduo Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto onder handen heeft genomen, maar het eerste uur was een stuk minder interessant dan ik me kon herinneren. Leuk is dat de eigenzinnige familie allemaal hun eigen persoonlijkheid heeft (ondanks dat ze dit iets te karikaturaal uitbeelden) en de protagonisten het zeer verdienstelijk doen. De zeer bloederige finale en indrukwekkend opgebouwde vormgeving leveren vervolgens de kers op de taart, al duurt het net te lang voordat de boel losbarst. Het is duidelijk dat de makers geen ongelimiteerd budget hadden en desondanks ziet Macabre er behoorlijk strak uit, maar het is toch iets te veel klokkijken voordat het plezier tevoorschijn mag komen.

Regisseur Justin Kurzel heeft duidelijk talent wanneer het aankomt op visuele aankleding, waardoor Macbeth een aantal uiterst geslaagde veldslagscenes kent. Zeker de opening is een waar genot om te aanschouwen, gecombineerd met een Michael Fassbender die bijzonder goed in zijn personage kruipt. Cinematografisch dus niets op aan te merken, maar inhoudelijk daarentegen in overvloed. De relatieontwikkeling evenals de poëtische dialogen boeien namelijk totaal niet en het trage tempo verslechtert het gebeuren vervolgens verder. Buiten de geweldsdelicten gebeurt er binnen Macbeth zelden iets interessants, waardoor de kijker niet wordt uitgenodigd om iets te voelen voor de neergezette wereld. Hopelijk is deze filmrichting nu uit Kurzels systeem.

Tja.

Film die heel erg graag grappig in hilarisch wil zijn, maar dit eigenlijk gewoon niet is, ondanks een aantal geslaagde momenten. De waardering is wel overdreven laag, al zal ik toegeven dat ik ook even moest doorkrijgen dat dit een parodiefilm was.

Forte wil heel erg graag grappig zijn. Hij is het echter gewoon niet echt. Jim Carrey gedrag genoeg, en ook een hoop geschreeuw en seksgrappen, maar eigenlijk weet er niets van grappig te zijn. Hier en daar zitten er wat droge momentjes in die het dan wel weer wat charme geven en daarom moest ik dan wel weer lachen.

Qua actie is er wat meer te beleven, al zit er weinig spectaculairs in. Hier en daar een aantal parodie-explosies maar die weten qua actie weinig toe te voegen. Daarbij een aantal actiescènes met veel kogels en gek gespat met bloed maarja.

Qua acteerwerk zitten er wel prima prestaties in. Wiig is niet erg grappig, maar Forte is dat ook niet echt. Kilmer is wel wat leuker als schurk. Phillippe is ook best leuk als helper, maar dat komt vooral omdat hij ook wel wat charme heeft in zijn karakter.

Enkele leuke momentjes, maar in het algemeen blijft dit iets te flauw om echt leuk te zijn. De film probeert het ook gewoon iets te hard eigenlijk terwijl het wel een hoop actieclichés in de maling neemt. De film wil het alleen gewoon iets te graag.

Forse verlaging na herziening, het bleek allemaal toch beduidend minder leuk te zijn dan ik me kon herinneren. Regisseur Robert Rodriguez en co-regisseur Ethan Maniquis stoppen er niettemin leuke scenes in, met name de opening is best noemenswaardig. Ik kan het waarderen dat men heeft geprobeerd het B-sausje er dubbel en dik overheen te leggen, maar uiteindelijk wordt er wel heel krampachtig geprobeerd wat beleg tussen het broodje te leggen. Bijpersonages zoals die van Steven Seagal en Lindsay Lohan klinken bijvoorbeeld op papier best grappig, maar worden voorspelbaar slecht uitgewerkt (met name omdat hun acteerwerk zo slecht is). Het verhaaltje dat de hectische boel aan elkaar praat is hoe dan ook niet zo bijzonder en verveelt snel, dus dan is het nadelig dat de opvulling niet altijd even effectief is. Wat rest zijn de actiescenes, die gelukkig lekker lomp worden vormgegeven en niet vies zijn van bloederig geweld. Echt energiek wordt het niet gebracht, maar ik kan er de humor nog wel van inzien. Het gevecht tussen Seagal en Danny Trejo is echter in elk opzicht slecht in elkaar gedraaid en mag gerust worden benoemd als een miskleun. Ik kom neer op een nipte voldoende.

Jammer.

Waarbij deel 1 hilarisch was is de humor er hier weer een beetje uit. De over the top actiescenes mogen er zeker nog zijn, en het verhaal is nog steeds te bizar voor woorden, het werkt allemaal gewoon niet echt meer. Heel jammer eigenlijk.

Het is minder vlot, en de magie van Machete is er een beetje af hier. Trejo doet het nog steeds leuk en de film is soms weer vreemd ongeloofwaardig en over the top. Maar de actie was minder vlot en minder vermakelijk waardoor het minder werd.

Soms leuke rollen, maar in het algemeen is dit nogal een tegenvaller. De vonk of magie van het eerste deel is hier er eigenlijk wel af. Wel grappig dat de hint naar het derde deel weer aangeeft ergens anders heen te gaan, ik kijk er naar uit.

Leuk.

Machine Gun Kelly is een naam waar ik pas recentelijk wat meer over te weten ben gekomen. Ik wist dat hij zanger van beroep was (hoe anders ook als je zo'n stagenaam kiest), maar ik zag hem vooral als iemand die soms toevallig in grote films op komt dagen. Meestal in een kleine bijrol, maar dit keer mag hij de hoofdrol spelen.

Alleen wel in een documentaire die tenslotte over hemzelf gaat, dus dan is het snel moeilijk er niet in te verschijnen. Wat opvallend is, is dat MGK en mijn eigen smaak nogal wat raakvlakken kennen. Ik zie ook graag een echte show met zoveel mogelijk visueel aantrekkelijke dingen. MGK begrijpt dit maar al te goed, waardoor deze documentaire al snel een explosie vormt van grootste shows en felle kleuren.

Alles wordt op spectaculaire en grootse manier aangekaart, maar uiteindelijk zit er toch wel meer hart in dan je zou denken. MGK heeft het voordeel dat hij een goede verteller is van verhalen, waardoor hij je aandacht zonder enige moeite vast kan houden. De verhalen die hij vertelt volgen elkaar op wat onhandige manier op, maar interesseren wel. De presentatie ervan is constant interessant, waardoor het moeilijk is geen sympathie te hebben voor de beste man.

Als documentaire is het wat minder geslaagd, vooral omdat het maar weinig vertelt over de persoon zelf. Eerder wat hij in zijn recentelijke stijging naar fame heeft doorgemaakt, maar daardoor komen nieuwkomers voor de beste man snel met koude kermis thuis. Dat is wel jammer in het kader van een band opbouwen met de persoon zelf, maar wie van vermaak houdt in de vorm van grote shows, interessante verhalen en veel tempo zit bij dit stukje docu wel goed.

Redelijk.

Geen slechte film, die ietwat ondergewaardeerd wordt naar mijn mening hier op MM. Maar een hele goede film zou ik het ook niet willen noemen. Het meest opmerkelijke is uiteindelijk wel wat de regisseur voor elkaar kreeg met een zeer klein budget.

De film opent sterk. Lekker hard en doeltreffend, daarmee dus opmerkelijk dat een groot deel van de rest van de film best langzaam is. Er wordt weinig tempo gemaakt, en het gaat dan toch wel een beetje meer de drama kant op uiteindelijk.

Bovendien is het grootste pijnpunt 'Ava' zelf. Lotz speelt haar rol erg slecht en on-overtuigend. Het is allemaal iets te sterk aangezet. Die verbaasde uitdrukking die zowat de gehele film als robot op haar gezicht staat, is nogal onbedoeld komisch.

Bovendien weet de film niet altijd te boeien. De film verloopt net wat te traag, en op een gegeven moment heb je het als kijker dan eigenlijk ook wel gezien. Het is dan wachten tot er uiteindelijk weer iets gaat gebeuren, dat pas in de slotfase komt.

Voor de rest ziet het er wel heel mooi uit. IMDb vermeldt een budget van 1 miljoen, en dan is het budget toch wel zeker optimaal gebruikt. Erg gave designs soms en leuke ideetjes. James is als regisseur best interessant, maar lijkt wel wat moeite te hebben met zijn tempo.

Sterk.

De tweede film van Brad Anderson die een zeer ruime voldoende weet te scoren bij mij. Als regisseur heeft hij zijn mindere werkjes afgeleverd, maar toch blijft het grootste deel van zijn carrière bestaan uit goede werkjes en The Machinist lijkt daarvan een van zijn betere te zijn. Tevens is het zijn hoogst gewaardeerde film.

Een van de eerste dingen die me positief wist op te vallen tijdens het zien van deze film is dat de filters er zeker mogen zijn en dat de film op cinematografisch vlak uitermate goed verzorgd is. De depressieve, donkere sfeer breekt al vanaf de eerste minuten door en de film maakt zich gereed voor een duister begin. Toch weet Anderson het tempo er uitstekend in te houden.

Alhoewel het eerste uur van de film zijn taaiere momenten kent kakt het zelden in. Het is alleen zo dat niet elke dialoog zijn doel raakt en conversaties vallen op deze manier een beetje dood. Hoe verder de film vordert hoe minder je hier last van krijgt echter, en dankzij enkele waanzinnig sterke en sfeervolle scenes tussendoor is het ook al snel vergeven.

Het mysterie is niet altijd even interessant om te volgen, maar omdat Anderson zich er later pas echt in gaat verdiepen is dit niet bepaald een groot kritiekpunt. Het is een beetje Bale volgen in zijn aparte en troosteloze bestaan. Hij speelt geweldig overigens, net als de bijfiguren die allemaal net aan apart genoeg zijn om te blijven boeien. Het is een redelijk sombere boel allemaal, maar het past uitstekend in de film.

Soms komt de film dicht tegen horror aan, dat uitstekende scenes met zich mee brengt. In het algemeen blijft de film echter een thriller, en eentje die erg sterk is en bij vlagen ook spannend. Het kent een aardige onthulling en weet voor een groot deel te boeien. Jammer van het ietwat taaie begin, verder is deze film vlekkeloos op meerdere vlakken. Sterk.

Bijzonder.

Mad God is een akelig en eigenaardig projectje van een regisseur die duidelijk achtergrond heeft binnen dit vak. Hij heeft er daarnaast ook 30 jaar aan gewerkt, dus dan mag je wel een resultaat afleveren dat ertoe doet. Ondanks dat ik zelf niet altijd even veel aan de film vond, moet ik toegeven dat het een indrukwekkend dingetje is geworden.

Deze film ademt een hoop horror uit en dat werkt voordelig. Al vanaf het begin kan je aanvoelen dat er een hoop in deze film gaat zitten dat nachtmerries uitademt. Dankzij een indrukwekkend staaltje aan slowmotion wordt dit ook mogelijk gemaakt, en Tippett vergeet ook niet variatie aan zijn film toe te voegen. Veel diverse soorten van monstertjes komen voorbijwandelen, en het werkt vaak.

Een echt verhaal zit er niet in, als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf achter de betekenis van de film komt. Er kunnen meerdere concepten aan de film gelinkt worden, maar uiteindelijk geeft de film je de kans om van alles te bedenken. Een duidelijke lijn zit er namelijk niet in, het hoofdpersonage verdwijnt zelfs na een tijdje volledig uit de film en krijg je een heel ander pad te zien.

Wat ik jammer vond is dat het niet aanvoelde alsof ik onder werd gedompeld aan de film. Echt overweldigend is het namelijk niet. Het voelt relatief klein aan. Ondanks de duidelijke passie voor zowel slowmotion als horror kon ik gewoon weinig in de film vinden dat ik echt leuk vond. Weinig serieus gave scenes, ondanks dat de film aardig freaky is.

Verder is het allemaal ook duisterder en heftiger dan je zou denken, iets dat ik niet direct had verwacht. Ik heb er zeker van kunnen genieten, maar ik ben niet zo'n fan van de vaagheid en ik mis gewoon die juiste scenes. Verder een relatief gestoorde film met een grote dosis passie en variatie. Ik denk dat de fans hiervan gaan genieten, het kan bijna niet anders.

Boze Max.

Ik heb elk deel in de serie nu gezien, maar nog niet de eerste daarvan gerecenseerd. Dus bij deze, ga ik dat mooi eventjes doen. Ik herinner me de film nog best goed voor een productie die toch wel weer eventjes geleden was gemaakt.

Gibson past goed in zijn rol, hij heeft gewoon die blik wel een beetje. Daarbij mist het charme ook totaal niet. De rest was vaak wat overdreven, dat gedoe rondom die Night Rider stond me echt absoluut niet, maar de film weet zijn elementen soms wel goed te kiezen.

De wraak waar de film om draait had van mij dubbel zo lang gemogen, en voelt dus ook een beetje afgeraffeld aan. De rest van de film was ok, de achtervolgingen van de bende zijn ok in beeld gebracht. Redelijke actie/thriller dat op sommige elementen te kort schiet.

Beste deel.

Net een stukje beter dan Mad Max: Fury Road. Het deel dat verrassend goed uitpakte zonder de power van Gibson. In dit deel staat hij trouwens volop te stralen in zijn rol. Ook grappig dat de film helemaal anders uitpakte dan deel 1.

En dat werkt. Het begin sleept wat aan, maar zodra de stijvolle scene begint dat de truck achtervolgt wordt is toch wel heel tof gedaan. Allemaal lekker lomp in beeld gebracht en lekker lang gedaan. Dat wat deel 1 eigenlijk mistte, dat het de tijd meer had moeten nemen.

Tof tweede deel, zonder twijfel het beste deel in de reeks. Woestijn is mooi in beeld gebracht, en is de actie lekker lomp en bombastisch in beeld gebracht.

Oei.

Eerste Mad Max was wel lollig, vooral het einde dan. De tweede vond ik ook erg leuk om te zien, opnieuw de finale met de vrachtwagen. Beide films hadden iets wat me geboeid deed blijven kijken, daarnaast was het landschap daar ook erg mooi.

Bij deze waren de landschappen en kostuums weer terug, waarmee inderdaad het eerste half uur wel vermakelijk was. Vooral de donderkooi was leuk, en de karakters waren soms ook erg lollig. Maar na het half uur neemt de film een hele rare wending.

De kinderen zijn echt te stom voor woorden. Ik dacht even dat ik naar een Mad Max parody zat te kijken, waarom zou Miller opeens Mad Max met een stel kleuters mengen? Vooral dat verhaal over Captain Walker en de apocalypse in een soort poppenkast met het schilderij was te stom voor woorden

Verveling begint in te slaan, ik hoop dat Fury Road niet zo zal zijn. Teleurstelling.

best leuk.

Vierde Mad Max is natuurlijk het mooist gemaakt van de reeks, maar ik blijf The Road Warrior toch beter vinden. De kostuums, landschappen, wagens en acteerwerk waren weer in orde. Maar je miste toch wel iets, en dat was de snelheid.

De karakters waren allemaal weer lekker gek en dat was te merken. Ook was te merken dat ze veel plezier hadden in hun rol, vooral Hoult overtref zichzelf als de gekke Nux. Hardy is een leuke vervanger voor Gibson die natuurlijk te oud geworden was voor zijn rol.

Samengevat, de film was zeer vermakelijk en de actie was spectaculair, maar het Mad Max gevoel is er niet helemaal en het verhaal stelt ook niet erg veel voor.

Rommelige toevoeging aan het superheldengenre, waarin de beste acteerprestatie van een personage afkomt (Kerry Bishé) die amper 5 minuten in de film zit. De overige rollen doen het niet onaardig, maar worden door het scenario zo beperkt de ruimte gegeven dat ze amper wat met hun materiaal kunnen aanvangen. Het scenario faalt echter vooral inhoudelijk, want zelden wordt zo'n duur gebeuren (80 miljoen is niet niks) op deze manier ontdaan van structuur en logica. Tussendoor heeft het personage van Dakota Johnson bijvoorbeeld even de tijd om heen en weer naar Peru te gaan, tja. De gewoonlijke afhandeling van een visum naar Peru duurt voor een Amerikaan ongeveer een maand, om maar even iets op te noemen. Links en rechts wordt er uitgepakt met een actiescene die redelijk flashy oogt, maar het is vooral te schaars om een speelduur van 116 minuten doorlopend boeiend te houden. Als dan ook nog eens de chemie tussen de vier dames voor geen meter van de grond komt, weet je als kijker vast wel hoe laat het is. Het eindresultaat is een chaotische mengelmoes van sentiment, actie en avontuur waarin ik geregeld vergat dat het de bedoeling was dat er ook nog eens een schurk door het gebeuren heen moest banjeren. Pluspunten voor een explosieve finale en energieke cameratechniek, maar veel vergevingsgezinder zal ik als neutrale kijker niet worden.

Madea.

Het blijven een beetje series voor een beperkt filmpubliek, maar Perry lijkt voldoende plezier te hebben om zijn filmpersonage dan voort te zetten. Wel wat eigenaardig dat de eerste Madea films meer drama lijken te bevatten en nu vooral volop komedie zijn. Maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen.

Deze Madea film gebruikt een aantal bekendere koppen buiten Perry om. Zo zien we Richards terug, en ik ben er bijna zeker van dat fans van wat flauwere komedies zoals de American Pie-serie Levy ook nog wel zullen herkennen. Je kan dus niet spreken van een onervaren cast.

Van Madea heb ik overigens nog alleen beide Halloween films gezien, en die gebruiken wel dezelfde humor, maar daar vond ik vooral de uitdraai erg vervelend. Hier blijft het meer van hetzelfde, en daarom is de score dus uiteindelijk ook hoger.

Hier en daar kan ik eventjes glimlachen, maar dan is het meestal zo overdreven dat het eigenlijk wel leuk is. Maar de bergen van seks en lichaamsdelen-grappen doen me niet zo veel. De gehele film zit eigenlijk bomvol humor die heel flauw is. Het is niet pijnlijk, maar gewoon niet zo grappig.

Het is vooral te danken dat de cast het best naar behoren doet. Je kan het filmpersonage van Perry vervelend vinden, je kan moeilijk zeggen dat Perry het slecht doet. Het enthousiasme overheerst wel, en dat is het meest positieve aan de film.

Maar de humor ligt me gewoon niet zo, en 114 minuten is echt absurd lang voor een Madea film. Score is dus wel een dikke onvoldoende, maar geen dramatische onvoldoende. Wel is het zo dat bij de Halloween-Madea films er scenes bijzaten waarbij de oudjes domme teksten uitkramen voor 30 minuten lang, en in dat opzicht probeert deze Madea wel weer een beetje een verhaal te vertellen, en dan is het al wel weer iets beter.

De experimentele terugkeer van de Franse regisseur David Moreau naar het horrorgenre is bijzonder geslaagd, ook al jaagt een film als MadS niet bepaald veel angst aan. De kracht van dit project zit hem echter juist in de uitvoering, met een indrukwekkende one-take benadering die voordelig uitpakt. Toch zijn de castleden zelf de ultieme winnaars die een geheel als MadS groter maken, zeker de intense acteerprestatie van Laurie Pavy mag benoemd worden. Verder ziet de film er redelijk uit, al hadden de makers gerust nog een stuk smeriger, beklemmender en wreder te werk mogen gaan. Blij dat dit soort uitkomsten in de hedendaagse tijd nog worden toegejuicht, want Moreau toont dat hij over genoeg talent beschikt.

Het is apart.

Deze film doet enkele elementen uitstekend, sommige ook wat minder. Het is uiteindelijk ook niet echt een film die maar ergens een beetje vernieuwend wil zijn. Behalve dat er aan de dramakant stukken meer drama te vinden is dan een algemene zombiefilm.

Echte die-hard zombiegeweld fans zullen hier dan ook bedrogen komen. Deze film is voornamelijk traag & subtiel en blijft de hele film ook zo. Groots is de film ook niet bepaald, de meest epische beelden zie je eigenlijk al in de eerste 5 minuten voorbijkomen.

Aparte keuzes die soms worden gemaakt voor de cast. Vooral zo'n figuur als Schwarzenegger is een verschijning die je niet snel in deze films ziet. Alhoewel Schwarzenegger tegenwoordig vaker wel voorzichtige uitstapjes lijkt te nemen naar subtielere drama. Aftermath was er ook al eentje.

Schwarzenegger doet het echter wel redelijk. Zijn accent zal hij waarschijnlijk nooit vanaf komen waardoor hij soms wat dommig overkomt, maar qua houding en uitstraling is het perfect. Dan kan je niet zeggen van Breslin, die het zich hier maar matig vanaf weet te brengen. Hele zware drama is waarschijnlijk ook te hoog gegrepen voor haar.

Echter blijft Breslin nog wel beter dan Richardson, die wel weer erg matig was. Ze speelt een beetje alsof ze al heel ervaren binnen het genre is, maar dat laat ze hier beslist niet zien. Van een hoop karakters komt ook geforceerd drama af, maar Maggie duwt het drama nog extra de strot van de kijker in.

Zo komt deze film weer met veel tranen, veel gehuil en een hoop gesnotter. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop en wordt vervolgens ook op een zo traag mogelijke manier gebracht. Maar het wil echt nooit raken of boeien. De acteerpower en regiepower ontbreekt er gewoon voor.

Wel een mooie, verdrietige sfeer en zeer geslaagde make-up. Richting het einde begint het drama langzaam binnen te sluipen, maar eindigt dan ook weer te snel. Al het drama daarvoor weet nooit te raken of te interesseren. Daardoor slaat deze film eigenlijk ook gewoon de mist in.

Tussen de epische filmprojecten door maakte regisseur Richard Attenborough ruimte voor een wat kleinschaligere dramathriller met een aantal horrormomenten. Deze Magic profiteert van een jonge Anthony Hopkins, die de film zowat in zijn eentje op sleeptouw neemt en eigenhandig zorgt voor scenes waarin de druk effectief wordt verhoogd. De overige rollen doen het daarnaast niet verkeerd, maar slagen er amper in om diens personages van echt interessante trekjes te voorzien. Nadelig is dat de appeal van die buikspreekpop al snel uitgewerkt is, waardoor zijn vulgaire grapjes en opdringerige aanwezigheid al snel voor onbedoelde irritatie zorgen. Hierdoor ervaart Magic moeite met de opbouw van een consistente spanningsboog, maar komt uiteindelijk boeiend genoeg voor de dag. Het ietwat droge visuele aspect staat een nipte voldoende in de weg.

Lastig te beoordelen.

Maar hoger dan een 2,5* komt het zeker niet. Alleen gekeken vanwege Cera in een Horror. Cera speelde naar mijn mening dan ook best goed, met volle overtuiging en soort laag IQ ventje. Browning is ook wel overtuigend en daar blijft het bij.

Temple zal Temple natuurlijk niet zijn als ze even uit de kleren mocht, en hier dus ook. Ik vind een vreemd iemand, en het eerste deel van de film kwam ze ook niet altijd even overtuigend over. Pas in het tweede deel als ze wat meer door het lint gaat is de film was pakkender.

Soweiso een vreemde maar interessante film, die compleet verneukt wordt met het belachelijke boerenritueel. Ik heb wel 6x met mijn ogen lopen rollen van schaamte. Het is gewoon geen pakkende combinatie. Maar dat de aftiteling dan opeens plots uit de lucht komt vallen is dan wel knap gedaan en daarom een 0,5* extra.

redelijk filmpje dat weet te vermaken, maar zeker geen hoogvlieger.

Bijzondere film met enthousiast vertolkte rollen vanuit Channing Tatum en Matthew McConaughey, die hiermee toch laten zien wel de ballen te hebben om zichzelf zo op het grote doek te presenteren. Voor regisseur Steven Soderbergh is Magic Mike niet bepaald een typische film, maar hij zet de danswereld overtuigend en kleurrijk neer. Er wordt genoeg visuele flair betrokken om deze omgeving er mooi uit te laten zien, maar daarbij wordt vergeten om er een goed verhaal omheen te bouwen. De dramatiek maakt weinig los in de kijker, de relatieontwikkelingen zijn te typisch en de personages missen vooral een grote dosis sympathieke eigenschappen. In combinatie met een speelduur van 109 minuten is dat niet altijd een fijne en/of vlotte zit, maar uiteindelijk doet het voor de doelgroep wat het moet doen.

Niks.

Toch wel jammer, want ik had goede hoop na het recent zien van Citizen Kane. Zelfde regisseur, dus hopelijk ook een beetje dezelfde stijl. Maar waar ik Citizen Kane voornamelijk vond uitblinken tussen de zwart-wit films vond ik The Magnificent Ambersons toch weer een nogal standaard zwart-wit gebeuren.

Alle frisheid van Citizen Kane is zo goed als weg en is verplaatst met dufheid en voornamelijk saaiheid. Een film van 88 minuten was nogal moeilijk uit te kijken. Ik werd nergens echt in meegenomen, en er waren maar weinig punten die me maar een beetje terug de film in wisten te trekken.

Ik zie ook weinig interessante personages in de film. Enkel bij Baxter wist de film enkele keren even op te leven. Voor de rest waren het vooral saaie, oninteressante personages waarvan ik er bij de meeste al vergeten was wat de naam was toen de film net afgelopen was.

Wel mooie detail in de omgevingen, maar nogal saai en leeg geregisseerd door een regisseur die wel echt interessante stijlen neer kon zetten. Maar alle frisheid en uniekheid is in deze film verdreven, wat tot een nogal saai gebeuren leidt. Jammer, maar dit kon me echt nergens bekoren.

Tegenvaller.

Oude westerns zijn dan ook niet meteen mijn ding, maar dit vond ik in het algemeen gewoon ondermaats. Ik heb de inspiratie van de film nooit gezien en de remake ook niet, dus ik wist nog niet echt hoe het verhaal zou verlopen. Dat is natuurlijk ergens wel prettig.

Westerns zoals deze blijven in ieder geval wel vaak de mooie omgevingen uitkiezen. Ook hier bevinden we ons weer op mooie vlaktes en warme gebieden. Sets zijn knap ingericht en bevatten veel sfeer, en de omgeving is tevens sterk gekozen om zo'n film als deze neer te zetten.

Bijna het volledige eerste uur betreft introductie van de magnifieke 7, dus het is bijzonder dat we bijna van geen enkel figuur een achtergrond te weten komen. Het blijven vooral lege karakters die (bijna) allemaal gewoon goed kunnen schieten en stoer kunnen kijken. In principe is de introductie ook niet veel meer dan huurlingen opsporen en inzetten.

Acteerwerk is ondermaats, vooral van de boeren zelf. De dialogen zijn bijna pijnlijk slecht getimed, en bovendien ook nergens echt scherp. Een beetje typerend western-gebrabbel dat nooit echt memorabel weet te zijn. De 7 zelf lijken over iets meer acteerervaring te bezitten maar laten ook regelmatig nog houterig acteerwerk zien.

Tweede deel van de film wordt gelukkig wat meer opgevuld met actie en dat komt de film ten goede. Leuk geschoten actie, en vooral een sterke opbouw naar de actiescènes toe. Wallach staat zijn mannetje als brutale schurk en ik moet zeggen dat de eerste confrontatie tussen Wallach en de 7 erg goed opgebouwd is.

Het werkt allemaal toe naar een bevredigende slotfase waarbij de actie toch wel goed in beeld wordt gebracht. De editing daar is ook wat vloeiender, dus boeien doet het volop. Jammer dat de sterfscènes van een aantal huurlingen tussendoor niet al te best geacteerd waren.

Wel leuk vermaak, maar het duurt iets te lang allemaal en het acteerwerk laat het regelmatig behoorlijk afweten. Een paar clichés (natuurlijk komt er een love-interest opdraven) hadden vermeden mogen worden. De actie en omgeving zijn dan wel weer knap geschoten en goed gebruikt, en dat krikt het cijfer nog iets omhoog.

Leuker dan verwacht.

Vooral omdat ik het bronmateriaal niet zo bijzonder vond om doorheen te komen, maar deze film bewijst dan ook dat hedendaagse remakes die zich voornamelijk op actie concentreren heel leuk kunnen zijn. Ik weet dat deze film inhoudelijk niet al te veel om het lijf heeft, maar ik heb ruimschoots genoten van vooral de finale.

Visueel ziet deze film er goed uit. Regisseur Fuqua was een goede keuze om dit project te geven, des te leuker dat Washington terugkeert om met deze naam samen te werken. Opnieuw vormen de twee een sterk duo. Washington speelt een goede rol, maar de hele cast zit eigenlijk vol met goede namen. D'Onofrio specifiek weet zichzelf heerlijk te overtreffen hier.

Sterke, heldere beelden door de film heen. Op cinematografisch vlak krijgen we wat fijne dingen te zien, al zijn de meeste beelden te danken aan het hoge budget. Niettemin wordt het budget wel goed gebruikt, vooral in de vorm van actiescenes. Er zitten wat innovatieve beelden in deze film die het genre ontstijgen, en ervoor zorgen dat deze film toch net wat meer is dan de gemiddelde domme actiefilm.

Het probeert verder ook nog wat personages uit te diepen maar dat weet me wat minder te interesseren. Waar iedereen vandaan komt hier, dat kan me niet bommen, als ze maar wat leuke trekjes hebben. Dat hebben ze dan ook, al moet ik wel zeggen dat veel mensen hier hun trucages herhalen, zoals Pratt. Toch meer een rol die gewoon te makkelijk is geworden ondertussen.

Dankzij de lekker stijlvolle en bombastische finale kon ik deze film met een goed gevoel afsluiten. Het is wel duidelijk gericht op het grote publiek, en doet weinig om de PG-13 rating te ontwijken. Het is een logische keuze, al wel veilig. Ik vond dit een leuke film om te kijken met lekker veel geslaagde actiescenes. Wel wat aan de lange kant, maar goed.

Bravo!

In het eerste uur had ik hem zelfs een mooie 5,0* gegeven. Wat een waanzinnige film! Totaal niet verwacht. Jammer dat ie soms een beetje gas terugneemt. Het is bizar hoe een film van 188 minuten kan voelen als een anderhalf uur. Mijn eerste PTA, zeker niet mijn laatste.

Als eerste, het acteerwerk. Zelden zo goed van deze acteurs gezien. Cruise, Macy, Hoffman en Robards heb ik zelden met zo veel emotie en overtuiging zien spelen. Daarnaast is het cameragebruik ook echt briljant. Veel talent en detail in de scenes gestopt. Er gebeurd niet eens zo bijzonder veel in de 188 minuten, maar het is zo boeiend in beeld gebracht dat je er zo doorheen bent.

De film is lekker luchtig, boeiend, soms zelfs grappig en vlot. ik heb me meer dan vermaakt met deze film. Het verhaal is niet onnodig moeilijk gebracht. Vooral een openingsscène, de zelfmoord-moord poging. Briljant!

4,5*, niet de volle mep omdat de film op sommige stukjes een klein beetje faalt.