Opinions

Ook de herziening bewijst een indrukwekkend staaltje regie vanuit Jaco Van Dormael, die hiermee een zeer ambitieus en breed project neerzet. Een gebeuren dat optimaal profiteert van de volle inhoud en de torenhoge potentie, waarin het acteerwerk gelukkig zeker niet onderdoet. Steeds wordt er een snufje op het visuele vlak gevonden om voortdurend innovatief en creatief uit de hoek te komen, maar uiteindelijk kan de film niet verhullen dat de speelduur behoorlijk breed uitgesponnen is. De sciencefictioninsteken werken daarnaast niet altijd even goed, maar een gebrek aan kwaliteit kan de makers onmogelijk worden verweten. Cijfer blijft staan, al is het nipt vanwege het ietwat vermoeiende laatste uur.

So bad it's (kinda) good.

Dit is zo'n typische film die werkelijk te slecht voor woorden is, zo slecht dat het uiteindelijk tegen het hilarische aanzit. Kijkers kunnen hiervoor de laagste cijfers geven, maar voor de fun die ik dan tijdens zo'n film hebt schiet mijn cijfer op z'n minst een klein stukje omhoog.

Al in de opening is de goedkope toon voelbaar, maar de eerste 10 minuten zitten ook al behoorlijk vol met allerlei gekke dingen. Het likken van plas, het krijgen en in de keel forceren van een dildo, zelfmoord en moord komen allemaal in rap tempo voorbij. Je merkt het misschien niet tijdens het kijken, maar eenmaal de minuten afgelopen zijn komt het bij je binnen dat de eerste 10 minuten behoorlijk vol zitten.

Daarna neemt de film even de tijd en vervalt in saaie gebeurtenissen. Het duurt erg lang voordat er weer wordt gemoord en als het gebeurd is het aardig bloederig, waardoor je er als kijker de hele tijd op zit te wachten. Ze zijn doorzichtig, maar explicieter dan soortgenoten en daarom iets genietbaarder.

De personages zijn niet best geschreven en geacteerd, soms kan je ze moeilijk in een kant plaatsen van goed en slecht. Toch doen de tieners het vaak beter dan de schmierende volwassenen. Hier en daar redelijke prestaties, maar in het algemeen vervalt de film in matigheid. Het stoort soms, maar niet te erg.

Visueel in ieder geval ook lelijk. De meeste centjes zijn waarschijnlijk aan de opening credits uitgegeven. Lelijk camerawerk, brakke sound editing en matige spanningsopbouw. Alles ziet er behoorlijk kleurloos uit, maar tijdens de finale gaat het al helemaal mis.

De finale is barslecht, zo slecht dat het tegen het hilarische aanzit. Vreselijk geacteerd, debiele twists en een agent die eerst binnenloopt op een dreigende scene voordat ze haar wapen trekt. Het is ronduit belachelijk, maar ook erg onbedoeld hilarisch. Heel veel punten kan ik er niet voor geven, maar de fun die je dan als kijker hebt is maximaal.

Nee, geen beste film. Lelijk op een hoop fronten en slecht geacteerd. Erg voorspelbaar verder en het is ook typisch zo'n film waarbij je gewoon wacht op de moorden. Deze film kan je gerust overslaan, maar voor de so-bad-its-good fanaten kan dit misschien zomaar een aanrader zijn.

Mwa.

Ms .45 is toch wel een relatief bekende titel onder het rape & revenge genre. Of het ook daadwerkelijk weet op te leven naar die status is een andere discussie, want daar ben ik het niet mee eens. Er zijn zowel films die cinematografisch beter uitgewerkt zijn als films die harder zijn. Daar bungelt deze Ms. 45 een beetje tussenin.

Dat wil echter niet zeggen dat deze film helemaal niets goed doet. Deze film doet wel degelijk wat goed, met als belangrijkste schakel het hoofdpersonage. Het niet kunnen praten lijkt mij een verwijzing naar de hulpeloosheid die vrouwen ervaren tijdens een verkrachting, en dat vind ik een sterke verwijzing, mocht het ook zo zijn. Je creëert er direct een intrigerende verschijning mee.

Het is alleen jammer dat Lund niet echt een bepaalde coolheid mee kan geven. Haar gezichtsuitdrukkingen als handelingen verlopen iets te theatraal, waardoor je haar als wraakengel wat minder serieus kan nemen. Haar wraakacties zelf zijn ook iets te tam. Gezien er 2 verkrachtingen plaatsvinden binnen 10 minuten hoop je dat de payback minstens zo hard zal zijn, maar het blijft helaas bij schotwonden en headshots.

Wat ik wel weer kon smaken is dat dit zowat de eerste R&R-film is die het hoofdpersonage ook van haar mindere kant laat zien. Sterker nog, ze draait door. Dat is iets wat ik nog niet eerder heb gezien in dit soort films, waarvoor mijn complimenten. Het zorgt zeker richting de finale voor een apart sfeertje die een voordelig effect kent.

De visuele elementen weten de film helaas te weinig te ondersteunen. De finale leunt erg veel op saaie slowmotion en de actie door de film heen is vooral snel en tam. De eerste 10 minuten zijn rauw en hard, maar de rest van de film komt bij lange na niet in de buurt van de hardheid tijdens de eerste 10 minuten. Daarnaast kent de film weinig enerverend camerawerk, een ietwat saaie inrichting en ook geen interessante stereotypen.

Bij elkaar wegen de slechte elementen toch te zwaar om van Ms. 45 een echt goede film te maken. Nu ben ik al niet de grootste fan van het tijdperk, toegegeven, maar ik vond het als geheel niet bijzonder of overtuigend genoeg om er een voldoende uit te trekken. Bij vlagen zeker afwijkend en apart, maar bij elkaar mist het toch wat. Misschien echte bruutheid en een coole wraakengel. Toegegeven, dat laatste is meer een persoonlijke kwestie, maar dat betekent niet dat ik de film daarom beter moet gaan vinden.

Redelijk dramatje.

Vooral omhoog geholpen door het acteerwerk dan, want van het verhaal zelf en hoe het zichzelf verteld was ik wat minder positief. Allemaal heel realistisch en rauw gebracht, maar ook wel wat saai en traag gebracht en dat gaat ten koste van de chemie.

McConaughey is best goed als Mud. Hij heeft genoeg charme en mysterie in zijn personage waardoor het altijd wel boeiend blijft. Het is ook wel typische McConaughey uitstraling maar hij doet een hoop goed en dat is fijn, want de film heeft het absoluut nodig.

Visueel wat traag, de sfeer breekt nooit helemaal lekker door daarbuiten. De locaties zijn allemaal wel stoffig neergezet en het eiland is mooi en knap geschoten, maar het komt nooit optimaal met de sfeer mee. Het wil gewoon niet zo lukken.

Uiteindelijk blijft het verhaal zelf wel voorspelbaar, maar dankzij het goede acteerwerk is het allemaal net wat beter. Sheridan heeft bizar veel acteerkracht in de film en heeft echt een leuk type. Hij speelt zowat McConaughey er volledig uit eigenlijk, en dat was leuk om te zien.

Voor de rest iets te traag voor de chemie, maar als je eenmaal in het verhaal zit, zijn de 130 minuten helemaal geen vervelende zit. Het blijft boeien, de karakters zijn interessant en de film weet af en toe rauw genoeg te zijn en dat maakt de clichés in de film dan net wat onopvallender.

Prima fillmpje dus uiteindelijk, maar het had wel wat meer chemie mogen hebben. Komt vooral door de iets te trage regie.

Mwa.

Mulan was een verhaal dat ik vroeger graag keek. Ik meen zelfs dat ik de film als kind achter elkaar heb opgezet. Ik snapte geen hout van de cultuur, maar iets van de film trok me. Ondertussen is dat alweer een hele tijd geleden en kan ik er niets meer van herinneren. Wellicht dat ik die nog eens voor oude herinneringen opzet, maar nu de remake.

In ieder geval is het een heel duidelijk Disney-product. Eigenlijk vertoont de film alle elementen die je zou verwachten van dergelijke films als deze. Dat Disney niet oprecht geïnteresseerd is in een andere cultuur is ook te verwachten. Dat valt duidelijk te merken aan het negeren van tradities. Er zitten er wel een paar in, maar het zou me niet verbazen als deze gewoon zijn verdraaid.

Verder wel een authentieke cast, maar indruk maken doen ze nergens. Yifei is uitermate ongeschikt voor een rol als deze, die zal wel gewoon voor haar looks zijn gecast. Overige acteurs bakken er ook weinig van, maar velen hebben ook wat moeite met de Engelse taal zo lijkt het. Onbegrijpelijk ook dat het allemaal weer Engelstalig is. Niet dat ik zo'n fan ben van de Aziatische taal in films, maar alles beter dan dit.

Wel gelukkig knap in beeld gebrachte omgevingen, sterk camerawerk en wat overtuigende actiescenes. Uiteraard wel braaf om op dat gebied aan de norm te voldoen. De draaiende camera gedurende enkele sequenties vond ik echter wel leuk om te zien, en ook veel overige actiescenes ogen aardig spectaculair. Wel jammer dat de eerdere actiescenes een stuk groter zijn dan de latere. Denk dat een Yimou Zhang dit een stuk beter uit had kunnen werken.

Het vermaakt wel en de speelduur is een logische duur voor een concept als deze. Verder eigenlijk vooral een sterk aangezette film waarvan het eerste deel zelden weet te overtuigen. Eenmaal de eerste veldslagen beginnen te komen wint de film het aan kracht, maar niet genoeg om deze boven het gemiddelde niveau uit te laten stijgen. Ik denk dat Caro het wel kan, maar dat ze beter voor iets eigenzinnigere projecten kan kiezen.

De eerste Mickle.

Als regisseur tot nu toe aardig om te volgen, al zitten er nog geen meesterwerken tussen. Mulberry Street is de derde Micklefilm die nu zie en ondanks dat dit duidelijk tot een debuut behoort toont het als project genoeg potentie om een beetje op te vallen. Mickle probeert het namelijk met alle macht, en dat is duidelijk.

Visueel is het naar het budget. De kwaliteit van de film is bedenkelijk en alhoewel Mickle er van alles aan doet om dit niet zo te laten lijken kan de film het goedkope gevoeltje niet uit de weg gaan. Spinnende camera's en snelle montage ten spijt. Ik ben er persoonlijk niet de grootste fan van aangezien Mickle het niet erg goed kan verbergen, maar aan de andere kant kan ik het accepteren dat iedereen ergens moet beginnen.

Acteerwerk is niet bepaald bijzonder. Mulberry Street kent een beetje dezelfde formule als andere zombiefilms in dit kaliber (ik ben me ervan bewust dat dit geen zombiefilm is) en introduceert daarmee een hoop personages waarvoor er in het eerste halfuur pogingen worden gedaan om deze uit te diepen. Tevergeefs, want ik heb van geen enkel personage de naam onthouden.

Het tempo zit er uiteindelijk lekker in, maar het volledige eerste halfuur weet nergens echt te overtuigen. De opzet is leuk, de uitvoering te traag. Met zo'n goedkope look lijkt het mij de beste keuze om gewoon meteen tot je punt te komen, maar Mickle wil eerst dat het verhaal wat diepgang kent. Aangezien dit toch niet heel goed werkt had het van mij geschrapt mogen worden.

Het toont genoeg potentie en kent enkele leuke actiemomenten, maar verder vond ik het niet meer dan een aardig debuut met weinig centjes op zak. Mickle zou later een groter budget krijgen voor zijn films, maar is hiermee alvast goed op weg. Met meer budget had dit zomaar een toppertje kunnen worden, want het gebruik van de camera en de snelheid van de film zijn regelmatig erg voordelig.

Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood geeft zichzelf een comfortabel plekje binnen een zelfgecreëerde wereld, waarin de castleden verdienstelijk acteren en het tempo er aardig inzit. The Mule profiteert zeker in de eerste helft van een gezonde balans tussen humor en misdaad, waardoor het niet moeilijk is om geïnvesteerd te raken in de omgeving. Die balans raakt spijtig genoeg verloren in de tweede helft, waarin veel van die insteken het veld moeten ruimen voor dik aangezette dramatiek. Daarbinnen blijkt dat sommige castleden toch een te zware aanwezigheid toebedeeld krijgen en daardoor weinig indruk maken. Op visueel vlak oogt The Mule bovendien kaal en gelimiteerd, waardoor de speelduur van 116 minuten toch enigszins taai voor de dag komt. Alle lof naar Eastwood voor zijn onvermoeibare houding tegenover de filmische wereld, maar dit vormt niet zijn beste project.

Niet mijn type Lynch.

De man moet door mij zeker nog wat meer ontdekt worden. Toen de hoogst beoordeelde Lynch op MM eens langskwam dus maar gelijk even meegepakt. Ondanks dat de sfeer soms zeker herkenbaar was, was dit toch uiteindelijk niet helemaal mijn film.

Maar desondanks weet Lynch soms behoorlijk sfeer te creëren. Maar waar bijvoorbeeld Lost Highway mij behoorlijk de stuipen op het lijf kon jagen, weet deze me alleen spanning, die af en toe hoog oploopt, maar ook wel op een gegeven moment in een bui van ongemakkelijkheid weer weg is.

Enkele scenes barsten van de sfeer. Bijvoorbeeld de aanloop naar de Hobo-scare. Beroemde scene. Maar in het algemeen is de film voor mij meer een drama dat nooit erg interessant wil worden. Er gebeurd vaak niet al te veel en als de sfeer niet aanwezig is heb je niet veel meer over.

Het is wachten op het volgende "bovennatuurlijke" moment maar vaak duurt het even voordat de beklemmende toon weer terugkeert. Richting het einde gaan de remmen wat meer los, maar toen was het al een soort van te laat.

Watts en Harring doen het redelijk. Watts begint pas richting het einde echt te acteren, alles daarvoor voelt amateuristisch aan, maar dat zal vast de manier zijn waarop Lynch het wil doen. Voor de rest een aantal creepy personages en vreemde figuren, maar weinig maken nog indruk.

Omdat de sfeer wel erg knap blijft, gun ik deze film nog een voldoende. Maar waar ik Lost Highway bijvoorbeeld altijd interessant vond, wilde deze nooit helemaal lekker loskomen. Jammer, maarja.

Grappig project.

Een absurde, donkere en bij vlagen hilarische film die je niet snel zal vergeten. Althans, ik zal deze zelf niet zo snel vergeten. Ik kwam deze titel ooit eens tegen bij een "most disturbing films ever made" lijstje, en sindsdien is deze op de kijklijst belandt. Gister maar eens bekeken.

Is me ook niet tegengevallen, vond het eigenlijk een stuk leuker dan ik vooraf had gedacht. De film werkt vooral omdat het allemaal nogal gestoord en absurd is, en dat lijkt regisseur Sheil ook regelmatig te beseffen. Alleen haalt hij net niet genoeg uit hier en daar.

In ieder geval kent de film behoorlijke momenten hier en daar. De meeste WTF-momenten komen in de vorm van Benson, die echt geweldig staat te spelen. Als dreigend individu kan ik hem niet echt serieus nemen, maar als geflipte dad wel, en bij vlagen is hij echt hilarisch om naar te kijken.

Andere rollen halen het niet bij Benson, maar voldoen wel. Howard is behoorlijk vervelend (op een goede manier) en Fedori voldoet ook aan de eisen van de hoofdrol. Ik vond enkel Miles als mom wat minder geslaagd, vooral omdat ik haar gewoon niet geloofde.

Huis is leuk ingericht en de film kent genoeg leuke momenten die de film aardig uniek en apart maken hier en daar. Er worden een aantal gestoorde dingen bijgehaald, al komen de liefhebbers voor een stevige gore-film misschien bedrogen uit. Ikzelf vond wel dat Sheil, zeker in de slotfase, wat harder mocht uithalen qua grafisch geweld.

Film duurt voor de rest niet bepaald lang en vermaakt erg goed. Het kent bij vlagen aardig spannende momenten en een passend einde. Fijn dat cinema ook nog weleens echte ballen kan tonen betreffende harde cinema. Niet dat dit de meest verontrustende film is, maar het kent wel een aantal stukjes die je niet snel in de bioscoop zal treffen. Leuk en vermakelijk gebeuren voor de rest.

Degelijk vervolg.

Zelfs regisseur, en dus zelfde belabberde special effects als uit deel 1. Maar Sommers weet ondanks dat nog steeds een behoorlijk pakkende avontuursfeer neer te zetten die met zoveel tempo gebracht wordt dat je je moeilijk kan vervelen tijdens deze film.

Fraser en Weisz keren in ieder geval weer terug in de rollen. Ik kan niet zeggen dat ik ze heel goed vind spelen, maar charme hebben ze zeker. O'Connor als Benny Gabor vond ik bij het vorige deel het leukste personage, maar hij is nu weg. Helaas weet Sommers geen passende vervanger te vinden. Dat ventje komt in ieder geval niet in de buurt, ondanks zijn enthousiaste acteerwerk.

Eigenlijk in vrijwel alle opzichten een herhaling van deel 1. Zelfde avontuur, zelfde schurk en zelfde sfeer. En toch werkt het wederom opnieuw. Duidelijk iets meer budget nu, met als resultaat mooiere sets, amar het avontuurlijke sfeertje is vooral de key in de film.

Echter is elke vorm van CGI lelijk. Maar ook echt lelijk. Vooral schorpioen-Johnson, god wat was dat slecht. Bijzonder hoe deze regisseur eigenlijk in geen enkele vorm een redelijke vorm van CGI neer kon zetten. Er zit eigenlijk geen enkele scene hier in met een goede vorm van CGI.

Duurt met 130 minuten ook relatief lang, maar het verveelt niet en is groots opgezet. Benieuwd hoe het volgende deel zal gaan zijn met een andere regisseur aan het roer. In ieder geval weer kostelijk vermaakt met deze avonturenfilm. Maar goed is iets anders. Iets minder magie dan deel 1, iets te weinig creativiteit in het verhaal en spuuglelijke CGI.

Ongekend saaie klassieker die spijtig genoeg tegenover de andere monsterfilms en de herbewerkingen het onderspit moet delven. Enkel de lollige decors en een fraaie Boris Karloff zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder laat regisseur Karl Freund amper een impact na. Een vermoeiend verhaaltje waarin slecht wordt geacteerd en weinig mummy in zit, toch wel bijzonder dus dat deze film nog de status heeft gekregen die het nu draagt. Ik beken eigenlijk weinig positieve kanten, ondanks dat het allemaal gelukkig snel voorbij is. Geef me dan maar Dracula, die aanzienlijk sfeervoller en kundiger voor de dag kwam en bovendien een echte horrorfilm was.

Leuk.

Toch niet gedacht, maar deze film is uiteindelijk behoorlijk goed gevallen. Ik had ergens wel verwacht dat ik hem leuk zou vinden, maar de ongelooflijke hoeveelheid avontuur dat zich in deze film bevind is toch wel weer bijzonder voor mij.

De avontuur is dan ook vooral het element wat de film hoog houd. Niet dat het briljant was, maar de avontuur is vooral leuk en kijkt heerlijk weg. Ook wel met redelijk budget, al is een hoop al een beetje verouderd moet ik zeggen.

Fraser is redelijk leuk als avonturier. In het begin vreesde ik even dat hij te stoer zou worden, maar op een gegeven moment viel dat nog wel een beetje mee. Weisz had ook wel haar momenten, maar speelt iets te veel een type hier. Hannah was ook wel ok. De winnaar voor mij was wel O'Connor als Beni Gabor. Die was echt heel grappig en geinig.

Voor de rest gebeurd er lekker veel. Niet dat het altijd heel spannend was, maar het kijkt erg lekker weg waardoor de 2 uur totaal niet te lang duurt. Er gebeurd gewoon zo veel dat je het niet bepaald saai kan noemen, en dan nog zo'n lekker enthousiaste, avontuurlijke soundtrack eroverheen was leuk.

Leuke film dus, absoluut geen meester in het genre, maar wel eentje die heerlijk wegkijkt en best leuk is voor een verveelfilmpje.

Valt mee.

Zo slecht dat hij bestempeld wordt als slechtste film van 2017? Zo erg vond ik dit bij lange na niet. Toegegeven, het verhaal is een remake dus vernieuwend is het allemaal, maar het slechtste van het slechtste is het bij lange na niet.

Effecten zijn prima, vooral de rampage van de mummy aan het eind is fraai in beeld gebracht. Boutella is een vreselijk actrice maar omdat haar dialogen hier vrij minimaal zijn was het minder storend. Cruise niet in zijn beste rol.

Het is niet erg vernieuwend en vrij voorspelbaar, maar niet zo heel slecht. Redelijke effecten en ook best een pakkend verhaal. Ik heb me in ieder geval best vermaakt hiermee. Had wel wat meer horror mogen bevatten.

Wat een idioot gebeuren.

Chapeau, erin slagen een slechtere film te maken met betere special effects. Ik weet niet hoe je het doet, maar Cohen weet het gewoon te flikken. Ik verlangde bijna weer terug naar de regie van Sommers, ook niet geweldig, maar wel heerlijk avontuurlijk neergezet.

Cohen is vooral een gun-for-hire in Hollywood denk ik zo. Als regisseur heeft hij niet veel toe te voegen of te zeggen. Dit was zowat de duurste film die hij mocht maken, en ik weet niet of het aan zijn schrijfwerk ligt, of aan het schrijfwerk van Hollywood, maar het was vreselijk belabberd.

De obsessie van Hollywood om zijn blockbusters altijd met Aziatische invloeden vol te stoppen begrijp ik ook niet zo. En het werkt ook eigenlijk nooit. Ook hier niet. Cohen leek ook vooral erg blij te zijn in Azië te zijn, want de hoofdpersonages vervagen in de Aziatische cultuur.

Deze film blinkt voor de rest uit in het neerzetten van vreselijke personages. De betere zijn dan nog Fraser en Hannah. Alles wat ze er bij hebben gestopt is een ramp. Waarom de jonge Aziatische actrices in Hollywood altijd van die irritante huilerige personages neer moeten zetten weet ik ook niet, maar ik kan het echt niet uitstaan.

Voor de rest was de nieuwe Evy, gespeeld door Bello, een abominabel karakter geworden en Bello laat hiermee zien dat ze totaal niet kan acteren. Nou ja, ze kan het wel, maar niet in deze rollen. A History of Violence was ook al niet om aan te zien. Dit is niet zo erg als AHOV, maar nog steeds erg ondermaats. Ze probeert de trekjes van Weisz te kopiëren maar het is duidelijk te zien dat ze hier gewoon niet de goede keuze voor was.

Toevoegingen vanuit de Aziatische kant voegen niets toe. Saaie, irritante personages en een onzichtbare villain. Vooral Leong is erg erg saai. Het ventje van het vorige deel, dat zo levendig was daar, is hier voor zijn oudere versie vervangen door een übersaaie Ford die vooral de typische held moet uithangen.

Het valt ook op dat Fraser en Bello de hoofdkaraktertjes van de serie moeten zijn, maar ze lijken nu achtergrond met Leong en Ford. Maar niet volledig, Cohen lijkt namelijk niet de kunnen kiezen op welk stel hij nu precies de focus moet leggen. Niet kiezen kan natuurlijk ook, maar dan krijg je dit soort films.

Special effects zijn wat serieuzer en gedetailleerder dan de films van Sommers, maar niet perse veel beter. Het ziet er namelijk nog steeds niet uit, op de aardige animatie van de beesten na dan. Maar nog steeds mankeert er van alle kanten wat aan helaas.

Avontuurlijke sfeertje is er volledig vanaf voor de rest. Niks avontuurlijks meer te bekennen. De regie is ook compleet anders. Voornamelijk de actiescènes. Waar die van Sommers voornamelijk groots waren, is dit wat drukker en wilder. Maar daardoor gaat het avontuurlijke er snel af en zijn de scenes onnodig onoverzichtelijk. Je moet dat soort regie voornamelijk toepassen in Transporter-films, maar niet hier. Hier gaat het er juist om dat je de grootsheid in beeld kan brengen.

Vreselijke film, die wel gelukkig nog een aantal degelijke actiescènes kent. Maar voor de rest abominabel qua karakters, acteerwerk en verhaal. Verlang eigenlijk weer terug naar het avontuurlijke sfeertje dat Sommers wist neer te zetten. Dan kijk ik veel liever tegen belabberde CGI aan.

Zwakjes.

Wat mij betreft behoort Munich tot de mindere Spielbergfilms. Zijn slechtste is het nog niet, daarvoor vond ik The Terminal net iets matiger, maar Munich is ook zeker een kandidaat voor een matige Spielbergtitel. Spielberg lijkt zich met deze film in vaarwater te bevinden waar hij beter uit had moeten blijven, en dat valt soms te merken.

Spielberg doet een poging dit te verbloemen door veel aandacht te schenken aan het visuele aspect van de film. Het ziet er allemaal behoorlijk goed uit, de details zijn zeker aanwezig en de cinematografie uitstekend. Daar eindigt het dan ook voornamelijk, want buiten een aantal uitzonderlijk knap vormgegeven scenes kom je bij Munich weinig aan je trekken.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Spielberg er niet in slaagt van deze film een boeiend geheel te maken. Het opent met de juiste toon, maar vervalt al snel in saaie beelden. De conversaties tussen erg oninteressante personages zijn hiervoor aansprakelijk. Geen enkele dialoog is scherp en de montage te sloom. Als dit project in Fincher's handen lag weet ik zeker dat het resultaat er stukken beter uit had gezien.

Aan het editen had zeker gesleuteld kunnen worden, maar tevens kan Spielberg het gewoon niet laten om er wat clichés en grote voorraden aan dramatiek doorheen te gooien. Zodra de personages bij een Spielbergfilm maar iets doen dat een klein beetje tegen de wetten is moet er uiteraard twijfel en innerlijke strijd te zien zijn. Ik geloof het alleen niet echt en vind het vooral te filmisch overkomen i.p.v. realistisch of geloofwaardig.

Verder kent Munich een speelduur waar je u tegen zegt. 164 minuten is veel gevraagd, en vooral te lang. Deze film weet namelijk vaak niet te boeien. Je doet wel iets verkeerd als je met dit soort verhalen enkel aandacht van de kijker weet te scheppen via actiescenes. In tegenstelling tot de dramatiek zijn die namelijk erg sterk vormgegeven.

Nee, dit vond ik een matig werkje van Spielberg. Hij kan soms meesterlijk uit de hoek komen, maar soms ook uitglijden. Munich is wat mij betreft een voorbeeld dat elke grote regisseur ook weleens matige projectjes op zijn naam kan hebben staan. Jammer.

Regisseur Rob Zombie slaat een opvallend pad in met zijn meest recente horrorfilm, waar voornamelijk een jeugdig publiek mee wordt aangesproken. In alle opzichten is The Munsters aanzienlijk kinderlijker, eenvoudiger en daarmee ook clichématiger in vergelijking met zijn voorgaande projecten. Gelukkig toont Zombie een uiterst bekwame vakman te zijn wanneer een kleurrijke en griezelige sfeer moet worden opgeroepen, met een doeltreffend extravagante aankleding en gedetailleerde decors. Jammerlijk is de weinig ambitieuze en behoorlijk simpele inhoud, die eigenlijk vooral kinderspel vormt en daarmee niet waardig is aan alle visuele pracht en praal op de achtergrond. Het sterk aangezette acteerwerk en de infantiele humor gaan bovendien snel vervelen en eenmaal duidelijk is dat Zombie weinig plannen toont om groots uit te pakken, zakt The Munsters enigszins in elkaar.

Aardig.

Dit soort films zijn de films die vooral nostalgie uitstralen. Het is dan ook jammer dat ik nooit echt met de Muppets ben opgegroeid, en nog nooit een nummer van deze film had gehoord. Niettemin heb ik de film laatst gevonden en maar opgezet of ik misschien iets bijzonders had gemist als kind. Ik denk dat ik dit als kind ook beter had gewaardeerd, maar nu blijft er niet veel meer over.

The Muppet Movie opent met een heerlijk nummer, die helaas nergens in de film meer overtroffen wordt. Zelfs met een imitatie weet Henson een geweldig pakkend nummer mee te geven aan zijn kikker, en zo kent The Muppet Movie wel meerdere nummertjes die erg pakken. Toch blijft 'The Rainbow Connection' het hoogtepunt van de film, en dat is jammer, want zo heb je de beste scene al in de eerste minuten gehad.

Er flitsen in deze film veel scenes voorbij die ik waarschijnlijk nostalgisch had gevonden als ik klein was geweest, maar nu maken ze wat minder indruk. Het leukste om waarschijnlijk te zien was dat er veel sterren een cameo maken zoals Orson Welles of Steve Martin. Die tweede zet ook meteen het grappigste personage neer, wat eigenlijk meer zegt over de mensen die wel langer in beeld komen dan 2 minuten.

Het voornaamste probleem van de film is dat scenes met personages die eigenlijk helemaal niet zo leuk zijn te lang doorgaan waardoor het tempo weleens de neiging heeft om eruit te knallen. Hoe verder de film vordert, hoe minder leuk de personages worden en dat is wel jammer. Het eerste halfuur vormt zo waarschijnlijk het beste gedeelte van de film omdat de flow er daar wel lekker inzit.

Het blijft best schattig allemaal, maar ondertussen best veroudert en aangezien ik dit gemist heb in mijn kinderjaren kan ik weinig nostalgie meer bekennen. Het voelt allemaal niet fris genoeg meer aan, en de grapjes vond ik ook maar weinig geslaagd. Echt vervelend wordt het nergens, maar perfect is het zeker niet. Leuk om eens gezien te hebben, maar waarschijnlijk geen film die ik nog een keer ga kijken.

Lollig.

Nooit een grote fan van The Muppets geweest. Die poppen zijn in mijn jeugd ook een beetje langs me heen gegaan. Links en rechts wel wat van meegekregen en zelfs wat films gezien, maar nooit omdat de poppen me zelf zo veel hebben geïnteresseerd. Toen er echter een Haunted Mansion-aflevering langskwam kon ik het niet laten.

Deze film kenmerkt zich in een nogal simpele invulling van het verhaaltje. De echte legende ken ik nog niet, enkel de attractie in Disneyland en de adaptie in 2003. Wat deze film ermee zou doen had ik dus geen idee van, maar achteraf kiezen ze een logisch pad. Boodschappen zoals "je angsten overwinnen" worden er uiteraard in vermengd. Het fijne ervan is dat het 't eindresultaat nooit in de weg zit.

Muppets doen het leuk, bijrollen zijn geslaagd en er hangt een plezant sfeertje. Niet dat de film ergens echt eng wordt, maar het is wel net iets duisterder dan de gemiddelde dans-en-springfilm van de muppets. Er wordt genoeg fantasie en plezier toegevoegd in de versiering van het huisje waar je door middel van een soort achtbaangevoel doorheen wordt geloosd. Voeg daar een prettig korte speelduur aan toe en je hebt een korte film die geen moment zal vervelen.

Super grappig is het nooit, vermakelijk altijd wel. Genoeg creativiteit in de looks van het geheel, wel jammer dat ze dit inhoudelijk niet hebben ingezet. Wat mij betreft gewoon een leuke en gezellige variant in de poppenwereld waar ik zonder moeite doorheen kwam. Zoals deze mogen ze ze wel meer maken, al is dat niet helemaal eerlijk want het gegeven van een spookhuis levert bij mij automatisch al zowat extra punten op.

Niet echt.

Het origineel van de Muppets had wel een lollig concept, maar dit deel is toch veel minder dan dat. Ondanks een sowieso niet zo'n fan ben van de Muppets is de film me eigenlijk gewoon tegengevallen. Kinderfilms kunnen best lollig zijn, deze is dat niet echt.

De grappen zijn wat flauw maar zo af en toe wel komisch gebracht. Het verhaal zelf is absoluut niet origineel en is soms zelfs vervelend voorspelbaar. De stemmen zijn van irritant naar wel passend en voor kinderen is dit dus wel een leuke film.

Vooral Fey was irritant, maar de rest deed het prima eigenlijk. Niet origineel, maar vrij vlot, en krijgt daarom nog een 2,5*. De Muppets kunnen beter met iets originelers komen mochten ze nog een film op het grote doek toveren.

Lang uitgesponnen westernfilm die te weinig inhoudelijke meerwaarde kent om een speelduur van 127 minuten te rechtvaardigen. De film, waarbij ik eerst in veronderstelling was dat het onder het horrorgenre viel, werd opgenomen in The Yellowstone Movie Ranch. Deze locatie werd in de jaren 2021-2022 (minimaal) maar het liefst acht (!) keer gebruikt. Die schijn wordt enigszins bevestigd door een wat afgeraffeld moordmysteriegebeuren waarbij de speurtocht naar de moordenaar simpelweg niet boeiend genoeg is. Tussendoor slaagt regisseur Richard Gray erin wat sfeervolle beelden te creëren door gebruik te maken van de omgeving evenals details, maar echt spookachtig, spannend of mysterieus wordt de film nergens. Pluspunten gaan uit naar aardig acteerwerk van Gabriel Byrne, Thomas Jane en Isaiah Mustafa evenals een vermakelijke kogelwisseling gedurende de finale. Het is echter teveel van het goede in deze uitgerekte film, waarin met name de vrouwelijke personages bijzonder oninteressant worden geportretteerd. Een wat strakkere en meer gefocuste regie hadden een film als deze meer dan goed gedaan, maar wellicht moest Gray het veld snel ruimen zodat het volgende westernproject daar gefilmd kon worden.

Terribleaux.

Ik had eigenlijk vooraf best zin in deze film. Murder mystery met een luchtige toon, count me in. Die luchtige toon bleef echter uit, dit was gewoon een onnozele film met suffe humor in plaats van een luchtige toon. Zelden zoveel moeite moeten doen om door een Cluedo-film te komen.

De acteurs en actrices hebben duidelijk plezier in diens rollen, maar je kan ook te melig zijn en te ver doorslaan met je personage. Zeker 50 minuten van deze film bestaan uit introducties van gekke personages. Sommige werken nog een beetje, sommige zijn echt pijnlijk ongrappig. (Sellers bijvoorbeeld, haha laten we de Aziaten eens parodiëren).

De introductie van 50 minuten is te lang en vooral niet boeiend. De sfeer van het kasteel komt ook niet echt over en mist charme. Hierdoor worden de minuten al snel saai en omdat het er allemaal zo melig aan toe gaat wil het nooit spannend of mysterieus aanvoelen. Ik snakte naar een sfeertje die het recente And Then There Were None bijvoorbeeld uitstraalde.

Eenmaal de mystery komt wil de toon alsnog niet omslaan en veel puzzelwerk zit er niet in, waardoor het schrijfwerk kansloos te noemen is. Wel kent de film duidelijk dankzij wat voordelen met centjes een aantal aparte scenes zoals het zakkende plafond, maar het kan het uiteindelijke resultaat niet meer redden van een fikse onvoldoende.

Humor die niet voor mij is, personages die erg flauw zijn en een verhaal zonder vaart en hart. Onnozele komedie en weinig mystery. Enkele scenes zijn goed en de scenes voor het kasteel zien er ook spookachtig sfeervol uit. Verder kan ik weinig pluspunten opnoemen behalve dat de cast wel behoorlijk opgaat in diens rollen, alleen zijn dit geen leuke rollen. Teleurstellende film.

Saai.

Vroeger vond ik films die draaien om het uitvogelen van een moord een stuk interessanter. Toen bleven er in de jaren '90 en '00 steeds meer van dit soort filmpjes naar buiten komen. Uiteindelijk is daar dus de lol vanaf, en al helemaal als het allemaal zo taai is als in Murder by Numbers.

Het meest interessante element van deze film is waarschijnlijk het feit dat er een jonge Gosling in zit. In een rol die ik ook niet meteen met hem had verwacht, maar in zijn eentje en met het beperkte materiaal dat hij aangereikt krijgt weet hij wel een dragende factor binnen de film te vormen. Bullock speelt haar kaarten iets te safe en Pitt vond ik vooral kleurloos.

De sterkere beelden van de film zitten in de finale en de conversaties tussen Pitt en Gosling. Sowieso voelt de film een stuk frisser aan eenmaal het tussen de jongens zit, maar daardoor merk je gelijk hoe uitgekauwd en taai het is zodra het weer om Bullock draait. Het blijft op deze manier voor een groot deel een erg lastige en taaie film om uit te zitten. Vooral omdat veel van het plot al vroeg wordt weggegeven en het puzzelwerk zeer beperkt blijft.

Visueel is het ook wat verouderd en neemt Schroeder weinig de tijd om een scene echt op sfeervolle en fatsoenlijke wijze naar voren te communiceren. Wellicht dat liefhebbers er wat mee kunnen, maar ik heb me voor het grootste deel van de film lopen vervelen. Het includeert gewoon te weinig om de kijker echt naar het scherm te trekken door erg veel op een te veilige manier uit te tekenen. Dat blijft altijd een gemis.

Oei.

Ik had het wel al kunnen verwachten. The Murder Game was een film die ik had aangeklikt omdat het gratis en kort was, maar bij horrorfilms vergeet ik te vaak dat de kwaliteit daardoor sterk kan dalen. Niet dat ik ermee ga ophouden, ik zal mezelf nog veel vaker hiermee in het been schieten.

Het concept is leuk. We volgen een aantal tieners die een soort tikkertje spelen maar dan wordt het spel echt. Je ziet die trend tegenwoordig wel vaker opkomen. Een aantal tieners die in een spel terechtkomen dat plots dodelijk is. The Murder Game geeft daar met minder budget een eigen draai aan. Het wil alleen nooit echt lekker loskomen.

Een voornamelijk probleem is dat het allemaal nogal donker en kaal in beeld wordt gebracht. Veel van de film bestaat uit het rondrennen door een pakhuis zonder enige vorm van spanning of sensatie. Gewoon wat slechte acteurs die samen van iemand wegrennen. Het wordt ook per minuut flauwer. Tegen de tijd dat we erachter komen hoe de vork in de steel zit boeit het ook niet veel meer en hoop je eerder dat het gewoon eens een keer eindigt.

Ik kan er niet zoveel mee. Het is amateuristisch gedoe met een leuk concept, maar pas in de tweede helft krijgen we wat aardige gore effecten. Veel daarvan zijn eerder aftermaths, maar het redt de film wel van de laagste score mogelijk. Als het namelijk aan de rest van de film lag, had ik er geen kwaliteiten ingezien en had ik de film gewoon afgestraft met de laagst mogelijke score.

Verrassend.

Murder Manual is een kleine horrorfilm met een lollig concept, alleen geen uitwerking die op alle gebieden kan bevredigen. Erg bijzonder overigens dat Clarke is komen opdagen in deze film, althans dat lijkt zo. In werkelijkheid waren al haar scenes in 2012 al af. De korte film met Clarke uit deze film, Shackled, valt voor de fans apart van deze film te bekijken.

De eerste twee verhaaltjes (als je het openingsstukje nog even niet meetelt) zijn meteen twee erg vage verhaaltjes. Ik had werkelijk geen idee waar ik precies naar keek met het eerste verhaaltje. Het ziet er aardig uit, maar het is wel erg vaag (2,5*). De tweede voelt aan alsof het beter was als het wat netter wat uitgewerkt. Dit voelt erg hak-op-de-tak aan, en dat is niet voordelig (2,0*).

Het derde verhaaltje is waarschijnlijk het langste verhaaltje en ook wat goedkoper aangezien je duidelijk merkt dat de kwaliteit van inspreken niet heel hoog was. Leuk concept nog wel en een vlotte vertelling (2,0*). Het vierde verhaaltje is mogelijk mijn favoriet. Niet briljant, ook wat voorspelbaar, maar intrigerend gefilmd (3,5*). Het vijfde filmpje is best creepy bij vlagen, en heeft wat mooie shots, helaas is het ook te kort om zijn veelbelovende uitwerking ook recht aan te doen. Dit was wel het enige stukje dat me nog enige angst aan joeg (3,5*).

Het zesde verhaaltje begint als vermaak maar wil uiteindelijk meer, en daar gaat het fout. Niettemin een vlot stukje dat de spanning redelijk opbouwt en is daarnaast ook best aardig gefilmd (3,0*). Het zevende verhaaltje die het allemaal wat fantasierijker aanpakt is waarschijnlijk een minder verhaaltje. Niet heel interessant in beeld gebracht, en ook niet met genoeg vaart geregisseerd (2,0*). Het laatste stukje met Emilia Clarke is niet uitleggerig maar goed gefilmd. Mooi in beeld gebracht, sterke cinematografische meerwaarde, maar uiteindelijk ook zeer vaag, al hoeft dat niet perse nadelig te zijn (3,5*).

De hele film rust op het concept waarin alle 8 verhaaltjes een stap moeten vormen in het proces van uitleggen hoe je iemand omlegt. De verhaaltjes maken niet altijd even goed gebruik van het bronmateriaal waar het aan gelinkt moet worden, dus qua concept niet altijd geslaagd. Regelmatig gaan ze ook tegen de bedoeling in, dus dat helpt ook niet. Verder zijn zeker 6 van de 8 verhaaltjes sterk in beeld gebracht en uiterst vermakelijk. Een 2,3/10 gemiddeld op IMDb vind ik uiterst overdreven voor een project waar duidelijk passie en wil in gestoken is.

Gemiddelde is 2,75*, afgerond naar boven.

Een beetje vreemd.

Lijkt vooral een film waaraan twee verschillende regisseurs hebben gewerkt die allebei een andere film wilde maken. Eentje een flauwe Sandler-komedie, en de ander een charmante murder mystery. Toen hebben ze maar de handen in een geslagen en een combinatie van beide gemaakt.

Sandler is in ieder geval weer ouderwets ongrappig. Ik smaak hem veel beter in serieuzere rollen, omdat hij wel gewoon goed kan acteren. Maar hij zelf lijkt een voorkeur te hebben voor dit soort komedies, en dat zijn dan helaas een beetje de mindere rollen helaas.

Anniston vond ik ook weinig bijzonder eigenlijk. In Friends vond ik haar al niks, net als die serie, en ook hier vind ik het helaas weinig bijzonder. Ook een aantal andere rollen die heel erg hun best doen om grappig te zijn maar dit allemaal niet zijn. Met als dieptepunt Arterton.

Wel is het zo dat de film qua regie regelmatig opvallend charmant geschoten is, wat ook wel bij het genre moordmysterie past, maar in combinatie met een brute Sandler-komedie een beetje verbloemt. Maar dat neemt niet weg dat de boot erg leuk is ingericht en de autoachtervolging op het einde ook opvallend strak in beeld gebracht is.

Duurt ook uiteindelijk niet heel lang en het tempo ligt hoog genoeg, maar ik kan niet zeggen dat ik 1 keer heb gelachen. Beetje geforceerde humor die nooit werkt, en daar ligt het pijnpunt van Murder Mystery. Leuk bedacht, maar het werkt niet.

Regisseur Jeremy Garelick neemt het stokje over om dit vervolgdeel te dirigeren, wederom met Adam Sandler en Jennifer Aniston in de hoofdrol. Aangezien specifiek Sandler de laatste tijd zijn rollen erg goed weet uit te kiezen, is het jammer dat hij de verleiding voor dit soort prulletjes (nog) niet kan weerstaan. Murder Mystery 2 kent spijtig genoeg maar weinig mysterie om op te lossen. De hintjes worden niet bepaald subtiel weggegeven, het duo lost in principe amper iets zelfstandig op en de verdachten worden nergens uitgediept. Uiteindelijk is het echter vooral de komedie die faalt, zeker Aniston maakt binnen dat vlak een wanhopige indruk. Alles wijst er al bij al op dat deze film zeer haastig in elkaar werd gedraaid voor commerciële doeleinden, maar gelukkig ogen de actiescenes opvallend gedetailleerd en doet de cast hun uiterste best met het materiaal waarover ze beschikken. De film vraagt van de kijker om enigszins vergevingsgezind te zijn, anders zal het al snel een vermoeiende opgave worden.

Prima.

Ooit eens de remake gekeken, waarmee ik de twist al snel doorhad maar toch hoopte ik dat de twee wel verschillend waren. Echter waren ze dat helaas niet, maar dat maakt de mystery beslist niet veel minder leuk om even naar te kijken en nog even mee te denken. Blijft altijd wel een leuk genre, de who don it.

Allemaal wel wat ouder, waardoor alles nog extra ouderwets is eigenlijk. Sowieso is het allemaal niet heel modern, maarja. Acteerwerk is eigenlijk wel het beste in de film. In de remake, met ook een sterrecast, was het allemaal nog wat houteriger en het acteerwerk hier wint het daar makkelijk van.

Soms wel wat saai, eigenlijk. Vooral omdat het uiteindelijk een beetje een verhaal is wat je in 1 zin wel kan zeggen, behalve dat de verhalen van elke verdachte een beetje anders is dan de andere, en dat vult dan eigenlijk de helft van de film.

Eerste 20 minuten voegen ook niet al te veel toe, waardoor de 128 minuten wel wat lang aanvoelen helaas, en oude films zijn dan ook niet helemaal mijn ding. Gelukkig is eenmaal op de Oriënt Express wel een stuk interessanter om te volgen, vooral omdat de mystery erg goed geslaagd is.

Vooral de onthulling is eigenlijk erg sterk. Het stuk waar de spanning ook het meest aanwezig is, en dat is dan knap. Alles daarvoor is vermakelijk, met enkele wat saaiere stukken, maar wel prima eigenlijk. Alles lijkt wel te kloppen.

Leuk dat ik wel Norman Bates en James Bond herken. Dat maakt het allemaal wel leuker om te volgen, want James Bond en Norman Bates zijn verdachten. Camerawerk is redelijk klassiek, enkele knappe shots van de trein en prima aankleding en decor. Alles klopt wel, alleen had het allemaal wel een stukje uitdagender en spannender gemogen.

Enkele minuten hadden ook best geskipped mogen worden.

Redelijke film.

Vooral door de cast naar boven geholpen. In mijn ogen is Branagh wel wat arrogant om zichzelf de hoofdrol te geven als slimme detective. De hele film lang had ik het idee dat hij gewoon de perfecte rol wilde hebben, maar goed, dat kan aan het boek liggen dat ik niet gelezen heb.

De "who done it" middenstuk was het leukst. De trein is mooi aangekleed en op acteerwerk is weinig aan te merken. Behalve bij Pfeiffer dan, die een grote blunder neerzet. Maar goed, het verhaal is opzich redelijk te volgen. Een film die best genietbaar is.

De uitkomst is wat teleurstellend maar ook origineel. Krijgt van mij gewoon de voldoende.

Matig.

Elke regisseur heeft een eerste productie die waarschijnlijk niet geweldig zal zijn, en Saulnier heeft dit dan in de vorm van Murder Party. Het idee zelf spreekt me altijd wel aan, alleen is de uitwerking soms wel angstaanjagend simpel en wat flauw.

Overduidelijk gemaakt met budgettaire beperkingen. Sterker nog, dit is gemaakt met het geld van de cast zelf. Daar moet dus wel lol in gegaan zijn, en dat is dan wel weer te merken, maar het resultaat in visueel niveau is met weinig liefde gemaakt, ook overduidelijk.

Shots die iedereen eigenlijk wel kan doen, zo voelt de film ook aan. Cast zelf lijkt er best zin in te hebben en gaan er dan ook volop in mee. Humor was er wel, maar lukt niet echt. Komt vooral omdat het allemaal net iets te afstandelijk is gedaan.

Horror zelf is best mislukt, alhoewel er hier en daar, vooral in het einde, emmers bloed vliegen. Alleen blijft het overduidelijk dat dit heel simpel is en weinig aandacht heeft gekregen. Er is zo goed als maar 1 locatie gebruikt, waarschijnlijk ook vanwege de beperkingen.

Cameragebruik is lelijk, acteerwerk is voldoende, vooral omdat de types ook echt wel lijken te werken. Vooral Blair steekt er bovenuit met zijn rol. Wat saaie omgevingen, en een verhaal dat snel verveelt. Vooral omdat er nergens echt wat lijkt de gebeuren in het eerste deel van de film.

79 minuten voelen daarom dan ook heel lang aan, en als er net iets meer aandacht in de afwerking van de film zat, was dit misschien wat leuker geworden. Maar uiteindelijk heeft dit het als film nog best ver geschopt.

Ongeremde slasherfilm met een aantal verontrustende beelden die de grens van filmische ideeën zeker opzoeken, maar regisseur Nick Palumbo komt niet heel veel verder dan een regulier plotje en bijbehorende factoren. Voor iemand die hoe dan ook beweerd dat hij ellenlange onderzoek heeft gedaan naar seriemoordenaars oogt Murder-Set-Pieces bijzonder clichématig en voorspelbaar, met een schmierende Sven Garrett in de hoofdrol die niet serieus te nemen valt. Bijrollen zijn verder onopvallend en enige vorm van sfeer breekt niet door, enkel de expliciete moorden en de naargeestige opening maken een zekere indruk. Die scene overigens met dat kleine kotertje die zijn dode moeder vindt, had nooit opgevoerd mogen worden.