Opinions

Uitputtend.

En niet op de goede manier. Laat ik even duidelijk zijn, ik ben totaal niet iemand die zich laat leiden door enige vorm van controverse. De manier hoe Sia omgaat met het onderwerp autisme is dan ook niet mijn voornaamste punt van kritiek. Het is gewoon ontzettend duidelijk dat Sia totaal geen gevoel heeft voor het regievak.

Maar ik moet wel zeggen dat ik het nogal bijzonder vind hoe er dan wel met autisme wordt omgegaan. Het is niet vreemd dat een film voor extra sentiment de meest extreme vorm aanneemt van een bepaalde stoornis, maar dit lijkt niet veel meer met autisme te maken te hebben. Zieglers personage voelt namelijk nooit aan als iemand met autisme, maar meer als een soort alien. Misschien dat ik ernaast zit, maar ik heb nog nooit iemand gezien met autisme die zich zoals Ziegler gedraagt, en ik heb toch wel wat achtergrond in dit gebied.

De personages zijn stuk voor stuk plat. Hudson is een goede actrice, maar haar rol wordt zo beperkt tot leven gebracht dat het niet veel meer uitmaakt. Zowel de liefde als karakterontwikkeling zijn zeer matig. Ziegler eist voornamelijk de ruimte op, maar ook dit heeft niet veel meerwaarde vanwege redenen die ik in de vorige alinea al heb aangegeven. Het valt in ieder geval nooit serieus te nemen.

Dat dit overigens van Sia afkomstig is mag duidelijk zijn. Ze doet er dan ook alles aan om haar nieuwe album en haarzelf te promoten, soms door zo ver te gaan om haarzelf als cameo te plaatsen. De film wordt soms onderbroken door korte videoclipachtige sequenties die op artistiek gebied "creatief" te noemen zijn maar 0.0 aan het verhaal toevoegen. Ik weet dat ze vaak een soort emotie moeten uitbeelden, maar het is compleet onnodig en vloekt regelmatig met de scenes omdat het er matig in bewerkt wordt.

Verder heeft Sia van regisseren duidelijk geen kaas gegeten. De toon vloekt voortdurend, rauwere beelden worden te vaak afgewisseld met hysterische danssequenties. Tijdens die danssequenties wordt er vervolgens hysterisch gedanst op rustige muziek en tijdens de rauwere "echte" beelden worden er diverse pogingen gedaan om subtiel te zijn maar zowel het acteerwerk van Ziegler als de film zelf belemmeren dat de film maar een beetje realistisch aanvoelt. Het kan natuurlijk best dat je een echt verhaal met musical wilt vermengen, maar in deze film gaan die twee elementen nooit passend samen.

Visueel verder erg catastrofaal. Bijna bijzonder hoeveel er verkloot kan worden. Camerawerk is vreemd, extreem inzoomen op Ziegler maar vaak uitzoomen op Hudson & co. Daarnaast lijkt de camera vaak te zwaar te zijn voor diegene die hem klem heeft. Editing is sloom en de muzikale sequenties worden zo bruut door het verhaal heen gemonteerd dat het grappig wordt. Soundtrack vliegt tevens alle kanten uit en past zelden bij de scene. Ook de cinematografie blijft ontzettend beperkt, en als je denkt dat de film eindelijk op visueel gebied kan uithalen met de danssequenties kom je ook bedrogen uit. Deze bestaan vaak uit een enkele kamer of omgeving met een paar kleine attributen en flikkerende lichtjes. Je zou het visueel indrukwekkend kunnen noemen, ik noem het luiheid, ze voelen ten alle tijden kaal en ongeïnspireerd aan.

Een impact heeft de film ook niet, omdat het je als kijker bijna onmogelijk wordt gemaakt om hier serieus naar te kijken. De toon van de film verandert dusdanig veel dat je niet weet of je precies mee moet leven of moet lachen. Ik werd er in ieder geval behoorlijk ongemakkelijk van. Ik weet gewoon totaal niet wat ik hiervan moet maken, en het voelt vaak inderdaad aan als spottend naar bepaalde "groepen". Als er dan richting het einde nog de dood van een tiener die daarvoor nooit is uitgediept tussendoor moet komen weet je ook weer hoe laat het is.

Eigenlijk kan ik na afloop geen goede punten opnoemen, behalve dat Hudson misschien aardig acteert. Haar wordt echter alle ruimte ontnomen door de constante muziekscenes tussendoor en vreemde wendingen. Dat er weinig onderzoek is gedaan naar het onderwerp wordt trouwens tussendoor ook vaak duidelijk. Denk maar aan iemand met autisme tegen de grond werken als deze overstuur is. Ronduit gevaarlijk zelfs.

Laat ik duidelijk zijn, ik boor de film totaal niet de grond in vanwege de controversie, maar het voelt aan alsof er totaal geen moeite voor deze film is gedaan. Het voelt meer aan als een zeer extreme vorm van promotie, en om te verkopen moeten er wat serieuze en confronterende onderwerpen bijkomen. Ik noem het ronduit lachwekkend. Als de film vervolgens op visueel gebied geen enkele keer weet te overtuigen en constant bijzondere keuzes maakt is het voor mij al snel duidelijk dat ik hier geen goed woordje voor over heb. Het cijfer is er dus ook naar, bah. Ik denk overigens dat iedereen op deze site er anders op gaat reageren, maar ik heb er echt oprecht geen goed woordje voor over.

Droevig.

Een beetje een moeilijke film om te beoordelen vind ik persoonlijk, omdat ik hem in visueel gebied veel kansen vond missen en of alles nou zo zwaar overkwam ook niet echt, maar het is wel een realistische en vrij pijnlijke film.

Op acteerwerk is vrij weinig aan te merken, behalve dat ik Lale nogal vervelend vond, en daarom speelt ze haar personage ook vrij goed. Vooral veel overtuiging van de ouders, en zijn er mooie natuurbeelden van de landschappen.

Het mist een paar kansen, zo is de zelfmoordscene onverwacht, maar niet iets waar ik nou zo droevig van ben geworden. en is het niet zo'n zware film zoals ik had verwacht. Wel een aanrader desondanks mijn middelmatige score.

Bijzonder.

Zonder twijfel een unieke animatiefilm die niet voor de jeugdige kijkers bedoelt is. Er vloeien nogal wat bloedspetters en kogels door het scherm, maar ook de seksuele opmerkingen worden niet geschuwd. Dit had ik vooraf al verwacht, maar voor diegene die dat niet verwachten, bij deze.

Qua animatie ziet het er allemaal goed uit, maar ik moest er even aan wennen. Toch zijn de personages leuk ingericht en voelt deze film aan als een stripverfilming. Veel vreemde figuurtjes en aparte zijwegen. Soundtrack past ook regelmatig bij de film zelf en geeft het allemaal net dat unieke duwtje in de rug mee. Ik kon het ten zeerste waarderen.

Qua verhaal zelf wordt er nogal wat hooi op de vork genomen. Er gebeurt van alles en de film schiet elke indekbare richting mogelijk in. Hierdoor krijg je een wat drukke film, maar dat maakt niet veel uit, want het past verder best bij de stijl. Tussendoor ook wat lekker rauwe actiescenes en dromerige sequenties en het feest is helemaal compleet.

Het jammere is dat Nishimi en Run er samen geen tempo in weten te krijgen, waardoor de drukte niet echt een lekkere flow kent. Zeker het middenstuk begint wat te slepen, wat jammer is, want het eerste halfuur trapt lekker door. Na ongeveer 30 minuten kiest de film voor een drukke aanpak in een traag tempo, maar dit werkt niet. Het resultaat krijgt daarmee een wat onevenwichtig gevoel die de film niet ten goede komt.

Personages zelf zijn buiten hun designs ook wat aan de saaie kant, zeker Orelsan zelf is een nogal standaardverschijning. Het is jammer, want deze film schreeuwt om creativiteit, en die is er ook, alleen niet in de vorm van persoonlijkheden. Dit verraadt een beetje dat de regisseurs duidelijk meer interesse hadden in visuele traktaties, en minder in de inhoud.

Met wat meer tempo en leukere persoonlijkheden had deze film beter kunnen werken. Voor nu is het gelukkig wel aardig uniek en creatief, maar iets te slepend. Tussendoor wat geweldige scenes, en tevens fijn dat geweld niet wordt geschuwd. Blijft in een animatiefilm die niet (helemaal) Japans is best verfrissend. Ruime voldoende voor Mutafukaz.

Prijswinnende avonturenfilm die indrukwekkend uitpakt qua grootschalige decors. Mutiny on the Bounty mag dan op het vlak van techniek verouderd zijn, het ziet er geregeld gedetailleerd, professioneel en doordacht uit. Van het schip naar het tropische eiland; het zal nog even duren voordat deze film op ieder aspect is ingehaald. Daarentegen staat dat het acteerwerk van alle castleden best aardig is, maar geen van de leden overtuigend in de huid van een zeeman kan kruipen. Iedereen oogt wat te netjes en te braaf, waar de redelijk kleffe vorm van romantiek beslist geen aanhang bij kan vinden. De redelijk lange speelduur valt bij vlagen ook tegen, maar toch blijft de film altijd wel boeien om een voldoende over de streep te trekken.

Mwa.

Vond er niet veel aan, had ook niet echt verwacht aangezien de poster dat het een romcom voor volwassenen zou zijn. Tienerkomedies doen het ook meestal wel goed bij mij, niet altijd, maar soms wel. Deze poster zag er ook nogal puberaal uit.

Ja, soms ziet er een leuk grapje in, maar het is zeldzaam. Heb eigenlijk zover ik weet alleen maar gelachen bij een dom grapje (I live to serve you). Voor de rest vond ik het maar matig. Het acteerwerk is ook matig, op de hoofdrol na die het af en toe wel leuk doet en zijn vriend ook.

Matige romcom, niet heel grappig. Kan je gerust overslaan.

Het blijft interessant om het vroege werk te zien van regisseurs die later grotere producties onder handen mochten nemen, maar geregeld zijn het wel ultragoedkope broddelwerkjes. Deze debuutfilm van regisseur Quentin Tarantino bevat een onafgemaakt geheel met een hoop komische noten, die bij elkaar zijn gesmolten tot een (soort van) coherent project. Alhoewel de dialogen vaak lollig en doeltreffend uit de hoek komen (your ass is grass, and I am the lawnmower) blijft het niettemin moeilijk om herhaaldelijk je aandacht bij de nogal nietszeggende beelden te houden. Het acteerwerk is uiterst ondermaats en als geheel was het voor mij amper te doorgronden, maar met een korte speelduur van enkel 37 minuten was het voor een keertje te doen.

Eh.

Je zou ook niet denken dat een regisseur die zich vooral met televisie heeft beziggehouden nu met een meesterwerk uit de hoek gaat komen, maar deze film is wel heel erg treurig. Spijtige afgang ook van de carrière van Fisher die ooit nog zo fris begon en haarzelf nu heeft verlaagd door in dit soort prulletjes te spelen.

Uiteraard een zeer grappige titel en de poster maakt ook wel een redelijk tuttige indruk, maar laat je vooral niet misleiden. Komedie zo niet-leuk als hier wordt zelden overgedaan tegenwoordig. Het teert erg lang op een vriendin die de weg kwijtraakt en waar zoveel mogelijk humor uit geperst moet worden. Alleen niet vanuit Fisher, die alleen maar chagrijnig staat te kijken.

Ik geef haar er niet de schuld van, ik zou ook erg chagrijnig zijn als dit de film was waarin ik meespeelde. Regisseur Thomas steekt ook geen poot uit en laat het verhaal evenals de cast al het werk doen. Makkelijk opgeruimd zou hij daarmee denken, maar zo denk ik er niet over. Saaie montage, zwakke editing en een camera die nooit wat bijzonders doet. Als het verhaal zelf dan ook weinig te vertellen heeft valt de film snel plat.

Ik kan er gewoon niet omheen hoe weinig effect de film kent. Totaal geen interesse vanuit de regie zo lijkt het, maar ook de horror richting het einde is vooral flauw. Het enige dat nog werkt is dat de omgeving van het verhaal nog wel vlot mag zijn en dat het acteerwerk te doen is. Daar kan Thomas nog van profiteren, want zelf doet hij niets. Altijd jammer.

Mwa.

Inderdaad niet een al te geweldige film dit die op geen enkel vlak uitblinkt. Wat de film goed gedaan heeft is de goede keuze van de cast. Biggs en Hudson zijn 2 gezichten die ik altijd wel graag terugzie in films, maar helaas zijn ze niet hilarisch.

Cook moet vaak voor een komische noot zorgen, maar dit werkt niet altijd. Richting het einde is het pas wat komischer, maar op een behoorlijk flauwe manier. Gelukkig voelde het toen wel verfrissend aan, en daar scoort de film een aantal punten op.

Ik kan niet zeggen dat het vlot was, maar opzicht is er wel doorheen te komen. Een verhaaltje dat ok is om te volgen, prima acteerwerk maar het mist de echte chemie en humor een beetje. Voor de rest kan het er wel mee door.

Best oké.

My Bloody Valentine is 1 van de betere in zijn soort, oude slashers dus. Het voordeel is dat deze film iets meer budget lijkt te hebben waardoor er ook iets meer kan. Cheesyness zit hier ook niet echt in, en ik kan dat alleen maar meer waarderen want al die trash is niks voor mij.

Deze film kent enkele bijzonder sfeervolle sequenties, vooral de scenes in de mijn vallen op door de nare sfeer. Goed gebruik van de locatie, verlichting en mistmachines. De finale heeft zo wel iets aparts, maar de scenes die in gebouwen zitten of gewoon overdag op straat plaatsvinden zijn toch een stuk minder interessant te noemen.

Verder ziet die killer er wel leuk uit, maar de personages zelf zijn toch wat saaier. Dat de film er af en toe een rare opgeblazen romantiekscene in gooit is ook apart. Soms had ik het idee dat er twee verschillende films door elkaar heen gemonteerd waren. Suffe vorm van romantiek ook, weer dat extreem ouderwetse gedoe dat meer in een film uit het jaar 1950 hoort te zitten.

De mystery is verder weinig bijzonder en de twist is ook niet al te speciaal. Kills zijn wel leuk, bij vlagen opvallend hard voor het soort film. Leuk opgebouwd vooral, de POV vanuit de killer is een leuke toevoeging. Toch zijn ze niet spannend meer te noemen, en deze film is bij vlagen ook gewoon te lomp om spannend te zijn.

Wel kijkt het aardig weg en duurt niet al te lang. Het is beter dan zijn soortgenoten, maar niet veel beter. Het gebrek aan spanning, leuke personages en veel te opgeblazen romantiek belemmeren een echt leuke slasher. Het kijkt gelukkig aardig weg, anders was dit niet te doen. Voldoende omdat het net wat beter verzorgd is in vergelijking met zijn soortgenoten.

Redelijke 3D slasher.

Ja, het acteerwerk is heel heel slecht. Alleen maar vervelende karakters, de karakters waarvan ik wel kon genieten werden meestal al als eerste in mootjes gehakt. Ondanks de ervaring van sommige acteurs en actrices (Ackles, Supernatural. King, Sin City) kwamen beide niet goed aan bod.

De kills zelf brengen deze film naar een 2,5*. De 3D kills zagen er erg lollig uit, waarvan de lol er soms uitspat. Ook is het soms lekker lomp en bruut. Zeker aan het begin heb ik volop genoten, daarna stort de film in elkaar.

Wel jammer, dat de film geen leuke karakters aan bod brengt. Dit vind ik toch echt wel nodig, waar is de grappenmaker? Belangrijke elementen moet ik zeggen, maarja.

Prima.

Vooraf dacht ik een TV-film te gaan zien en kerstfilms zijn in dat kader best populair. Nu skip ik die vaak, maar ik besloot me er nu aan eentje te wagen wetende dat ik het niet heel bijzonder zou gaan vinden. Dit betreft gelukkig geen TV-film maar een reguliere kerstfilm.

En ook nog eens eentje die niet perse verkeerd of slecht is. Uiteraard zitten er een hoop clichés en wat mierzoete momenten in maar in het algemeen vond ik het best te doen. Heel veel wintersfeer zal je er alleen niet uit gaan halen want in 2020 sneeuwt het in die omstreken natuurlijk allang niet meer.

Het verhaal begint relatief voorspelbaar maar vermaakt best goed. Gewoon nog zo'n plot waarbij de dochter de vader van het huis graag weer verliefd wil laten worden na een moeilijke periode. We hebben het al vaker gezien maar toch wil het best vermaken, maar niet echt raken helaas.

Piven doet het goed en Barrett is ook best aardig. Hele diepgaande of moeilijke rollen zijn het niet maar ze worden niettemin aardig uitgevoerd. De personages zelf krijgen beperkte diepgang maar genoeg om je er niet aan te gaan ergeren. Bovendien staan ze er enkel 91 minuten.

Film kent zo zijn zoete en sentimentele momenten maar het blijft eigenlijk altijd wel luchtig aanvoelen. Ik wilde het eigenlijk een 2,5* geven maar het einde dat iets meer open is in plaats van een heel sentimenteel en zoet gebeuren eraan te breien vond ik toch wel opvallend goed gekozen. Niet elk boek hoeft gesloten te eindigen maar mag ook eens wat meer open eindigen. Vermakelijk geheel voor de rest, niet heel bijzonder en ook wat voorspelbaar maar het kijkt best lekker weg voor een keertje.

Klassieke westernfilm met een aantal fraaie decors en goed acteerwerk van Henry Fonda, maar de inhoud van My Darling Clementine is slechts gematigd interessant. Vooral het zijspoor met Linda Darnell is uitermate saai en vult de tijd nodeloos op, terwijl de speelduur van deze film in principe best aan de maat blijft. Regisseur John Ford creëert een wereld waar je als kijker van moet houden om het te kunnen waarderen, in mijn geval vond ik het vooral een verplichte zit met weinig voldoening.

Simpel.

Zoals mijn openingswoord al aangeeft, een simpel dramatje met kinderen in de hoofdrol. Hierdoor krijgt de film zelf een beetje een speels toontje, maar de inhoud is wel iets volwassener. Mocht je dus als ouders My Girl met je kind willen zien, wees dan bereid om een aantal grote mensenonderwerpen.

Als kinderen de hoofdrol op zich nemen kan je altijd rekening houden met wat onervarenheid. Chlumsky weet dat echter best goed te verhullen. Ze is jong, maar hier is ze best goed. Zeker gezien de leeftijd. Ik had ook eigenlijk nog nooit gehoord van haar. Van Culkin wel, maar die moet het vooral van zijn schattigheid hebben.

De film probeert een beetje de zaken vanuit het perspectief van Chlumsky te vertellen en dat haar kinderlijke onschuld nog niet zo veel begrijpt van de wereld om haar heen. Zieff kan dat echter maar moeizaam uitbeelden, want er wordt niets aan de fantasie overgelaten. Omdat je als kijker te snel en te gemakkelijk doorhebt wat er allemaal gebeurd is het moeilijk om nog door de ogen van het kind te kijken.

Regie is erg klassiek. Niks is echt boeiend in beeld gebracht. Alles moet komen van de chemie van de kinderen en die is best geslaagd. Aykroyd en Curtis doen het ook naar behoren. Toch zijn de kinderen de echte showstealers, iets wat My Girl soms hard nodig heeft.

De film is niet erg subtiel en doet te veel zijn best om sentimenteel te zijn. De twist waarin Culkin sterft kwam dan ook totaal niet bij me binnen. Het is allemaal te afstandelijk en te weinig subtiel om impact te hebben op de menselijke emoties. Te vlak dus allemaal, maar gelukkig allemaal nog best vermakelijk.

De film kent soms ook net wat te weinig focus, er gebeurd namelijk erg veel maar enkele stukken worden wat afgeraffeld zoals de sequenties met de schrijverscursus. In het algemeen is het een vlotte en vermakelijke dramafilm die helaas kwalitatief niet al te best is. Uit een goede bui gun ik het nog een 2,5*.

Bijzondere dramathriller met een aantal doeltreffende scenes op psychologisch vlak, waarin de gevoelens van eenzaamheid, onbegrip en/of impulsiviteit treffend worden neergezet. Helaas gaat dat gecombineerd met een aankleding die er zeker op visueel vlak erg lelijk uitziet, waardoor je het concept met een aantal personages die worden gefilmd voor een experiment niet erg serieus kan nemen. Het acteerwerk is gelukkig aardig, maar geen enkel castlid kan opboksen tegen deze ontknoping die behoorlijk teleurstellend uitpakt. De wendingen zijn weinig steekhoudend en de eerste helft zit zelfs tegen het oninteressante aan, maar regisseur Marc Evans zorgt voor wat effectieve momenten eenmaal de druk wordt verhoogd. My Little Eye vormt daarmee een ambitieuze film die echter veel beter had kunnen en moeten zijn.

Redelijk flauw.

Maar niet minder vermakelijk. Ondanks hier toch nog wel wat meer in had gezeten, want de soort horrorcomedy's hebben eigenlijk gewoon een grote dosis gore nodig, dan zou mijn cijfer ik beter zijn geweest.

Leukste is natuurlijk Campbell die hier een best geslaagde parodie op zichzelf neerzet. Tot nu toe alleen Army of Darkness met hem gezien, maar ik weet genoeg dat hij een echte typische B Acteur. De rest van de cast is ook redelijk maar niet top, behalve dan Raimi, die 3 rollen speelt en de Chinees daarbij het meest geslaagd is.

Voelt erg goedkoop aan, maar soms is de humor zo droog dat het wel leuk is. Al had het veel beter kunnen zijn, redelijke aanrader voor Campbell fans. Campbell durft tenminste de spot met zichzelf te drijven, waardoor ik op een 2,5* kom.

Ontroerend.

Heb deze film een tijdje geleden gekeken met een paar andere mensen waarbij de tranen in de ogen vlogen. Ikzelf huil niet erg snel maar ik ga toch toegeven dat ik wel even een baksteen in mijn maag had. Sommige scenes zijn erg sterk.

Breslin kwam niet altijd even overdonderend over en dat is jammer want ik weet dat ze erg goed kan acteren. En Diaz was ook niet altijd zo goed. Maar meestal was het acteerwerk daarbuiten prima.

De film bouwt zichzelf redelijk goed op voor een ontroerende eindscene en het is die scene die deze film bij mij deze score doet. Normaal heb ik het hier niet zo op maar dit was wel mooi. Een prima aanrader.

Recentere Craven.

Het valt moeilijk te ontkennen dat hij als regisseur niet veel aan de (film)wereld heeft bijgedragen. Hij heeft toch wel een redelijke hoeveelheid klassiekers op zijn naam mogen zetten ondertussen. De laatste jaren voor hem waren echter wat minder, want ik vond dit maar een erg wisselvallig resultaat.

Wel leuk dat regisseurs op de leeftijd van Craven nog een poging wagen om zich tussen wat meer hedendaagse cultuur te mengen. Dat lukt niet briljant goed, maar hij levert wel een redelijk vermakelijke film af. Sowieso heb je al een aardige basis te pakken wanneer je een leuk bedacht concept bedenkt om de personages met elkaar te vermengen.

Deze film probeert eigenlijk meer te zijn dan de gemiddelde horrorfilm. Zo zadelt Craven ons op met een psychologische horrorfilm en een simpelere horrorfilm waarin wat tieners worden afgemaakt. Het fijne is dat Craven op het vlak van horror wel een aardig gestileerd gebeuren op het scherm weet te krijgen. De moorden, ondanks weinig expliciet, kon ik ergens nog wel waarderen.

Verder is de regie net wat te statisch op de scenes die niet erg actievol zijn en dat is jammer. Ik heb het vermogen van editen en montage vanuit Craven altijd wat zwakjes gevonden, in deze film wordt mijn argument opnieuw bewezen. Overige rollen worden ook niet briljant ingevuld al kon ik nog wel waardering opbrengen voor Thieriot die als onzeker kereltje nog wel een eind weet te komen.

Erg goed is de film niet. Het is wat kaal, niet echt gedurfd genoeg en het denkt slimmer te zijn dan dat het daadwerkelijk is, maar daartegenover staat wel een gebeuren dat best interessant en vermakelijk is. Erg goed komt het niet samen, maar ik heb Craven ze minder zien maken. Dan neem ik graag een My Soul to Take.

MTV horror.

Dergelijke Tv-zenders geven altijd een beetje hun eigen invulling aan dergelijke genrefilms. Waarschijnlijk met de doelgroep in het achterhoofd heeft deze zender ervoor gekozen My Super Sweet Psycho 16 zo tienerachtig mogelijk in te vullen. Zo vallen alle elementen en sfeerzettingen in deze film binnen de highschoolsetting.

Ik heb deze film in 2 dagen 2x moeten zien. De eerste keer was ik namelijk behoorlijk afgeleid en kreeg ik maar een beperkt beeld mee van de film. De score kwam neer op een 1,5*, maar iets in mijn geweten vertelde me dat ik de film nog een keer moest zien om er een echt eerlijk oordeel over te geven. Daarom maar naar mijn geweten geluisterd en wat blijkt, deze film was meer waard dan een 1,5*.

MSPS16 kenmerkt zich door de gladde afwerking en uitstraling. Regisseur Gentry, die niet onervaren is binnen het genre, kiest voor een vlotte aanpak en richt zijn film visueel aantrekkelijk in. De verlichting binnen de zaal heeft sfeer, het camerawerk is passend en de filters zijn aardig. Er is wel degelijk aandacht aan de afwerking besteedt, iets dat Tv-films nog weleens over het hoofd willen zien.

Het acteerwerk is wat minder sterk. Gentry doet een poging om het personage van McKnight memorabel te maken maar ik kan niet zeggen dat dit erg goed uitpakt. Mede omdat McKnight de delivery zelf niet helemaal sterk kan afleveren, maar ook omdat het personage iets te veel binnen de lijntjes kleurt. Haar achtergrond wordt beperkt uitgewerkt en haar karaktereigenschappen zijn eensluidend met die van andere final girls. Haar uitstraling heeft potentie, haar invulling niet.

De moorden zijn ook ietwat tam, en de killer wat flauw. Het mag duidelijk zijn dat de killer een ingrediënt vormt in het recept voor een trilogie, die er dan ook van is gekomen. Op de andere twee delen volgt later ook een review. Terugkomend op de moorden: het is jammer dat Gentry kiest voor een brave aanpak. Er zitten een aantal moorden tussen die potentie tonen, maar de meest grafische beelden zijn vooral lijken en niet de moorden zelf. Braaf steek en slashwerk. Het zal vast niet bruut genoeg zijn in verband met wensen van de producers, maar deze film had het zeker kunnen gebruiken.

Voorspelbaar blijft het ten alle tijden op een verrassende wending na, en Gentry volgt iets te makkelijke paden op. De visuele uitstraling is prima, de ruimte toont sfeer en garandeert een vlot tempo waardoor deze film niet moeilijk uit te kijken is, maar je mist toch ondersteunende elementen die van deze film echt een vermakelijk resultaat kunnen maken. Jammer, maar het is niet anders. Een film met een "meh" gevoel.

Matig vervolg.

Logisch, maar apart om een vervolgdeel te maken op My Super Psycho Sweet 16. Blijkbaar heeft deze film genoeg geld in het laatje gebracht om er een trilogie aan te breien, of ze hadden het van tevoren al gepland. Dat laatste zal in ieder geval verklaren waarom de trilogie zo dicht op elkaar werd gemaakt in een periode van 2009-2012.

Dit deel lijkt eigenlijk niet veel op deel 1. Wat dit deel vooral onderscheidt is dat regisseur Gentry, die de volledige trilogie op z'n schouders nam, kiest voor een grote toevoeging aan dramaelementen. Het eerste gedeelte van deze film voelt aan als een aflevering van GTST. Het drama wordt ook erg standaard ingevuld, met nogal wat typerende elementen die we ook al eerder in een hoop andere films hebben gezien.

Het drama kan werken als het niet de meest standaard invulling indenkbaar krijgt en als de cast redelijk is. Helaas weet de film geen van beide elementen te beheersen. Het drama is standaard en cliché, en de cast is niet sterk genoeg om diens dialogen en emotionele scenes met goede delivery af te leveren. Daarnaast weet Gentry ook te weinig inhoud mee te geven aan z'n personages buiten de bekende achtergronden.

Het slashergedeelte komt pas na ongeveer 45 minuten om de hoek kijken. De eerste helft kent ook horror, maar vooral in de vorm van droomsequenties. Die zijn wel wat bloederiger in vergelijking met het vorige gedeelte, maar zodra het weer aankomt op hakwerk neemt de film gas terug. De moorden zijn iets explicieter, maar nog steeds worden de echt heftige verwondingen buiten beeld gehouden. Het blijft jammer tijdens dit soort films.

Nee, dit vervolg kenmerkt zich in soapelementen die het als resultaat iets minder behapbaar maken en weet ook met de finale niet bevredigend genoeg te zijn. McKnight doet het iets beter, maar de overige crewleden zijn nog steeds wat nerveus en iets te onzichtbaar. Qua tempo zit het nog steeds goed, het camerawerk is in orde en het gebruik van kleur ook, maar deze elementen zijn niet genoeg om de film te redden van een onvoldoende.

De afsluiter.

Zo, ik heb weer een trilogie mogen afsluiten. Niet de meest bekende trilogie, maar het is een trilogie. Ik heb alle MSPS16 delen achter elkaar gekeken, en dit heeft als voordeel dat je je iets makkelijker verbonden voelt met de personages. Dat ontneemt nog steeds niet het feit dat deze trilogie in zijn geheel erg matig in elkaar gestoken is.

Het eerste deel focuste zich voornamelijk op horror, het tweede deel nam al een stap terug en ging meer het dramapad op. De toevoeging van een grote dosis drama kwam deel 2 niet ten goede, een vorm van kritiek die Gentry blijkbaar goed realiseerde, want deel 3 gooit het roer weer om en gaat meer de horrorrichting op. Helaas voelt dit in een trilogie waarbij het tweede deel zich zoveel op ontwikkeling stortte niet goed aan.

Zo is het plot weer teruggebracht naar een A4-tje. Je moet het maar doen met de eigenschappen en ontwikkelingen van voorgaande delen, want veel voegt deze afsluiter niet aan de reeks toe. Het verhaal is kortzichtig, dus hoop je als kijker dat je op het gebied van horror wat meer te zien krijgt. Dit valt echter tegen.

Het excuus dat wordt gebruikt om de reeks draaiende te houden is ook best slap te noemen, en vooral makkelijk. De personages zelf krijgen niet genoeg vorm om diens motivaties te rechtvaardigen. McKnight is nu wel een leuk personage geworden, maar als het erop aankomt dat ze nu eindelijk wel de benodigde uitstraling heeft besluit Gentry haar personage terug te brengen naar vooral "een verschijning" zonder diepte.

Bijzonder aan deze film is het camerawerk, dat erg on-point blijft. Het in beeld brengen en vormgeven van zijn trilogie was voor Gentry eigenlijk sowieso nooit een probleem, en ook hier resulteert het in enkele sterk gedecoreerde scenes die op het vlak van cinematografie aardig wat geluid weten te maken. Jammer genoeg steunt de uitwerking van de horror dit niet.

Nog steeds zijn de moorden tam, te snel en vooral wat makkelijk. Gentry heeft een heel landhuis tot z'n beschikking met alle tools van dien, maar weet ze eigenlijk nooit goed te gebruiken. Alles wordt nogal vluchtig afgehandeld en de wendingen nauwelijks onderbouwd. Dit alles resulteert vooral in een derde deel die nogal kort door de bocht is en weinig indruk achterlaat.

Als geheel kent het vooral een sterke vormgeving, maar wordt afgeremd door een matig verhaal. Na een deel 2 die zich juist op ontwikkeling van de personages concentreert voelt dit nogal onnodig aan, alsof het werd gefilmd enkel en alleen omdat het gefilmd moest worden. Te haastig, en dat is jammer, want eerlijk is eerlijk, deze trilogie had best potentie.

Half.

Keek de film na het zien van Blonde en dat vond ik een absolute topper. Daarom ook maar eens een tweede film kijken over Monroe, maar deze film focust zich op iemand die klaarblijkelijk op de achtergrond naast haar heeft gelopen. Keek met afloop ook met verbijstering naar het feit dat deze persoon echt heeft bestaan.

Ik kan het namelijk maar moeilijk geloven als ik naar deze film kijk. Iedereen wordt zowat neergezet als een schurk en Redmayne als de enige die een beetje goed in zich heeft. Het komische begin rond zijn personage over zijn pad naar succes draagt hier alleen maar aan bij, want ik kan de toonzetting totaal niet serieus nemen. De relatie tussen hem en Williams gaat ook als een sneltrein waardoor we nauwelijks een beeld krijgen aan hoe deze überhaupt is ontwikkeld.

Verder een film die nooit echt een gevoel projecteert op de kijker en daarom vooral een brave indruk maakt. Ik heb er niet veel meer over te zeggen. Het verloopt erg vlot en ik kon weliswaar nog eens lachen om het personage van Branagh, maar daar houdt het meeste op. Film die op veel vlakken meer had kunnen zijn en doen, waardoor deze film vooral doodvalt terwijl de kern behoorlijk wat te vertellen heeft.

Goed.

Duurde lang voordat ik de film uiteindelijk zag. Plan was eigenlijk dat ik hem veel eerder ging kijken, maar uiteindelijk vergat ik hem gewoon. Toen hij de volgende was op de lijst van de horror K.O. toch maar weer opgezocht, en het beviel nog best ook.

Visueel vaak erg sterk. Grauwe beelden, sfeervolle beelden en realistische beelden in een pot gestopt. Alles werkt in bepaalde lijnen, maar wil soms net wat te veel. Een aantal regiekeuzes zijn bijvoorbeeld niet al te best. (Dat prominente kindergelach helpt zelfs regelmatig vormen van spanningen om zeep).

Editing is soms wat onnozol. Sound editing vooral dan. Sommige geluiden klinken te hard, en dat gaat soms ten koste van een redelijk subtiele aanpak. De film mag ook qua tempo weleens een duwtje krijgen. Na 80 minuten begon het allemaal wat te verslappen om 20 minuten later weer op grandioze wijze te versterken.

De finale waar bijna iedereen de pijp uitgaat is van hoge klasse. Heerlijk gedetailleerd stukje met een knap tempo. De uitdrijving van de 3 dochters is dan wel weer een kleine domper, maar dankzij het sterke stukje daarvoor maakt het in de score erg weinig uit.

Redelijk acteerwerk. Niet iedereen lijkt zijn best echt te doen. Shcheglova bijvoorbeeld is regelmatig stroef. Wel een paar andere degelijke rollen. De karakterontwikkeling doet het hem vooral en dat zorgt ervoor dat het allemaal niet al te gehaast aankomt.

De film is vooral een drama. De horror wordt uiteindelijk voor een groot deel op de achtergrond gehouden met af en toe een zwarte schim die voorbij schiet. Pas bij de finale treed de horror weer bij. Maar bij deze film is zo'n aanpak wel passend.

Had allemaal niet 2 uur hoeven duren, en het tempo mocht soms iets hoger liggen. Maar het is een knappe, sfeervolle film geworden die qua regie echt wel wat te bieden heeft.

Sterke Araki.

Als regisseur begonnen bij de films en is later overgegaan in series. Ik kijk er niet veel, maar van hem heb ik toevallig wel een aantal afleveringen gezien. In ieder geval moest dit op zijn filmgebied de magnum opus zijn, en naar mijn optiek is dat ook waar. Veel van zijn indie-films heb ik nog niet gezien, maar die hebben ook geen haast.

Denk bovendien ook niet dat er een film snel boven deze gaat uitkomen voor mij, want ik vond het een intrigerende film die nooit inzakt. Al vanaf het begin hangt er een hele aparte sfeer die de kijker in een soort droom meeneemt door het verhaal heen. De kleuren zijn sterk, de montage knap en de toon zelfs perfect. Zo mooi als de eerste 15 minuten wordt de rest van de film niet meer, maar dat is ook te verwachten want het verhaal moet verder.

Het verhaal rondom het personage van Gordon-Levitt is verreweg het interessantste gedeelte van de overige minuten. Zijn karakter en levenspad zijn apart in de zin van; "dat zie ik niet vaak in films". Bovendien ook erg sterk geacteerd. Ondertussen weet ik al dat Gordon-Levitt een acteur is die zonder moeite de aandacht in bedwang kan houden, en dat trucje herhaalt hij hier wederom. Het verhaal rondom Corbet vond ik een stuk minder interessant, en hoe meer focus op zijn leven, hoe minder leuk het verhaal werd.

Je hebt dus dan een film met twee hoofdpersonages waarvan de een erg boeiend is en de andere totaal niet. Dat wisselt elkaar helaas niet zo lekker af, en dat zorgt ervoor dat de tweede helft van de film iets van zijn intrige verliest. Het was goed op weg in de eerste helft, dus dat is wel jammer. Toch moet ik zeggen dat wanneer de twee bij elkaar komen dit een uitzonderlijk sterke scene oplevert dat de film heftig laat eindigen.

Het onderwerp is relevant, maar ik krijg niet de indruk dat Araki de boodschap erg in het gezicht wilde drukken. Er lijken meerdere thema's vermengt te zijn in het verhaal. Krijg meer het idee dat het zich focuste op de levens van de jongens die allebei een apart doel voor ogen hebben met in de achtergrond een heftige tekening. Het was zeker een goede film, maar eenmaal Corbet wat meer naar voren kwam nam het verhaal teveel tempo af naar mijn inzien en dat was jammer.

Pfff.

Ik hoopte eigenlijk vooral een leuk potje ijshockey in een film te zien, maar ik had kunnen weten dat een film die namen zoals Russel Crowe includeert het wat dramatischer aan zou pakken. Dat krijgen we dan ook vervolgens te zien. Een hele film lang die zich rondom allerlei verschillende problemen centreert.

Mocht je een bingokaart hebben waar bijna alle filmclichés op staan, dan kan je er gedurende deze film nogal wat afstrepen. Er zit eigenlijk geen element in deze film dat nog niet eerder en beter is gedaan. Wel kan ik nog positief zijn over de achtergrond, want de sneeuwachtige, koude heuvels en dorpjes hebben nog een zekere charme. Ideaal voor een film over ijshockey, die zich vervolgens maar zelden op het ijshockeyveld bevindt.

Het acteerwerk is niet perse dramatisch, maar voor een film die zulke namen includeert zou je hopen op een aantal echt goede prestaties. Die zijn hier alleen niet te bekennen. Het zijn allemaal nogal boekenkastpersonages. Daarmee bedoel ik dat iedereen inwisselbaar, stoffig en soms vermoeiend is. Het was nogal een opgave om naar deze saaie mensen te blijven luisteren.

Als het dan wel aankomt op de sport, maakt dit eerder een terughoudende indruk met een regisseur die zichzelf liever te goed leek te willen doen met een kopje warme chocolademelk aan de zijlijn terwijl het spel zelf lekker op afstand in beeld wordt gebracht. Voor een film die zolang om de wedstrijd heen lult, is de finale erg onbevredigend. Het was nogal een opgave om deze film uit te zitten. Nog extra punten voor de locaties en authentieke details.