Opinions

Lief.

Dit is voor kinderen echt een ideale Sciencefiction film. Spielberg wist hier weer ene uiterst aangename film neer te zetten die een hoop iconische momenten kent. De alien zelf is natuurlijk spuuglelijk, maar toch krijg je een hoop sympathie voor het beestje.

Uiterst leuk om te volgen allemaal. Het is allemaal leuk verpakt in een mengelmoes van Avontuur, Scienceficion en Drama. Voor de kleinste is dit misschien echt een topper. Hier en daar merk je dat het uit 1982 komt, maar ach, wat maakt dat uit.

Spielberg weet hier een lief, vermakelijk en leuk filmpje af. Een van de beste kinder en sciencefiction films naar mijn mening.

Prima.

Tegenwoordig kom ik regelmatig uit op films van Caruso, een regisseur die ik vooral had gemist in mijn loopbaan als filmliefhebber. Nu is het niet de meest hoogstaande regisseur, maar zijn films zijn erg toegankelijk en vaak gericht op het grote publiek. Eagle Eye is zo'n zelfde soort film. Eigenlijk een echte crowdpleaser.

Eagle Eye kent een best interessant concept dat zeker in het eerste halfuur leuk wordt uitgewerkt. Zonder meteen prijs te geven wat er eigenlijk precies aan de hand is stoot regisseur Caruso zich al vroeger in de kern van het verhaal. Inleidingen zijn er bijna niet, zowel het personage van LaBeouf als Monaghan zijn er eigenlijk gewoon om ons door de lijn te trekken. Maakt me overigens niet veel uit. Het zijn allebei nogal matige personages.

De ideeën die in de eerste helft worden uitgewerkt gecombineerd met opmerkelijk goed getimede actiescenes zorgen ervoor dat de film vrijwel zelden moeilijk uit te kijken is. Lekker snel geschoten, indrukwekkende stunts en een tempo waar je voor buigt. Het is jammer dat alles wat ertussen zit veel minder interesseert, maar gelukkig grijpt Caruso in de eerste helft vroeg genoeg in om daar een stokje voor te steken.

De tweede helft is wat geavanceerder van aard, waarmee ik vooral bedoel dat de film wat meer het pad opgaat van technische snufjes en sciencefiction-ideeën. Ik vond het vooral een ietwat jammere manier om de eerste helft uit te leggen, want het is vooral dat Caruso de film kan verklaren door middel van concepten die waarschijnlijk nog niet bestaan. De lijn is wel realistisch, maar de afwerking niet.

Het is goed vermaak dat niet meer op stoom kan komen in de tweede helft. Vooral omdat de focus die dan meer op de ontwikkelende relatie tussen LaBeouf en Monaghan behoorlijk saai is en nooit interessant wordt uitgewerkt. Dan kunnen ze wel in een wereld belanden die intrigerender is, maar het tempo zelf komt eerder tot stilstand. Punten voor de fraaie actie en aardige visuele kwaliteit.

Best indrukwekkend.

Een van de allerbeste docu's die ik gezien heb. Dit is precies hoe het dus ook hoort te zijn, langzaam, niet slordig en meeslepend. Dee docu heeft alle 3 die elementen, en dat levert op zijn beurt dus ook een flink goed resultaat op.

Vooral sommige beelden zijn enorm indrukwekkend, haast hypnotiserend. Dit was zo mooi om steeds te zien, had ook een enorme kracht waarmee de concentratie haast maximaal wordt geladen. De dieren zijn mooi, de beelden indrukwekkend en de emotieloze stem heeft ook wel iets goeds.

Waar de docu een beetje op faalt is dat het wat meer de tijd had moeten nemen. Ik wilde graag over bepaalde dieren die hier verschijnen meer te weten over willen komen. Voorbeeld, de Great White Shark! Leuk dat we hem in 2 shots boven water zien springen, maar waar blijft die info.

Voor de rest heeft dit schitterende beelden die op het juiste moment zijn gefilmd. Je hebt echt een gevoel er vlakbij te zitten, dat maakt de docu ook zeker speciaal op bepaald gebied. Ja, dit is een goed gelukt resultaat, had wat langer moeten duren eigenlijk.

Damn.

Had deze docu al lang op het oog. Vooral omdat het stiekem wel een docu is die "je gezien moet hebben". Mede omdat het de harde feiten op de tafel legt waar dus schijnbaar iedere vleeseter moet weten. Ik, als vleeseter, heb me dus maar aan de film gewaagd.

En de reacties liegen er zeker niet om. Een docu die de feiten niet schuwt en deze in volle glorie toont. Vele soorten schokkende beelden vliegen voorbij en ik snap best dat de algemene kijker met een teer zieltje die niet trekt. En dat is gewoon begrijpelijk. Ik vind persoonlijk een shock-doc ook niet nodig voor iedere kijker om te zien. Slechts voor diegene die weigeren toe te geven dat dit soort praktijken niet bestaan.

Maar de docu trekt soms rare paden. In de eerste 10 minuten worden mensen die dieren pijn doen vergeleken met nazi's. Alhoewel ik de vergelijking ergens nog wel wil begrijpen, vind ik dat het hier wel heel lomp wordt neergezet. Iets meer subtiliteit is welkom.

De intro is ook wel iets te sentimenteel en schept een beetje een ander beeld voor wat er komen gaat. Laat die stukken van de KKK en racisme er gewoon uit. Deze docu hoeft helemaal niet over dat soort zaken te gaan. Het maakt de docu soms iets te "aanstellerig". Hou het bij het punt, want nu schept het soms verkeerde verwachtingen. Want het vervolg is veel wreder dan die "mooie plaatjes" uit de intro. Specifiek de dierlijke gaskamers en de oorsprong van leer en vacht kon ik moeilijk slikken. Bij beide hadden de traantjes zomaar kunnen verschijnen, alhoewel dit niet gebeurde.

Maar de slachthuizen maken minder indruk. Erg wreed natuurlijk wat er getoond wordt. Maar ik vond het zo lomp gebracht en alleen de slechte kanten van slachtingen worden belicht. Nu geef ik het niet graag toe, maar het is uiteindelijk wel natuur dat de ene de andere soort opeet. Je kan spreken van een "plankton-genocide" door walvissen en leeuwen vallen ook gewoon de baby's aan van olifanten. Nu is dit wel een stukje wreder, maar het doel komt uiteindelijk wel op hetzelfde neer.

Echter zijn deze beelden wel gruwelijk natuurlijk. Maar na het einde dacht ik meer van "wat lopen er toch slechte mensen rond op deze wereld, bah" inplaats van "nu word ik gelijk veganist". Want die impact vond ik niet overkomen. Daarvoor vond ik de docu ook gewoon te lomp in elkaar zitten.

Want het is nu wel een compilatie van gruwelijkheden maar dat is het dan ook. Een complete volgorde van gruwelbeelden waarvan de een nog bizarder is dan de andere. Maar ik vond het iets te simpel werk. "Dit is een praktijk die ze in het slachthuis gebruiken, erg gruwelijk en gemeen, en dit is een ander martelwerktuig voor echte gruwelijkheden". Dit soort docu's mogen wel impact hebben, maar verhullen aan mij ook een soort luiheid, als ik het zo mag noemen. Omdat ik het te simpel in elkaar gestoken vond.

Ook lijken een hoop beelden jaren voor 2005 te zijn. Veel resultaten van het heden worden ook niet getoond. Maar dat neemt niet weg dat het wel iets is om over na te denken. Als docu zou ik het erg slecht noemen, maar de boodschap en beelden zijn echter wel de waarheid en tonen de rauwe waarheid, en daarvoor geef ik nog een voldoende.

Niet zo speciaal.

Eastern Promises moest het volgende uitstapje betekenen van Cronenberg om van zijn horror af te stappen en zich te verdiepen in de wereld van de misdaad. Deze film is duidelijk beduidend anders dan de films waar Cronenberg bekend om staat. Zo'n omslag is altijd riskant, en in mijn optiek ook te lastig voor een regisseur als Cronenberg.

Ik vat ook niet helemaal waarom deze film zo'n hoge score kent, want wat doet deze film nou eigenlijk precies waarmee het boven zoveel andere, soortgelijke films kan uitstijgen? Ik kan die vraag met moeite te beantwoorden, al is mijn antwoord eigenlijk "ik kan het je niet vertellen". Dat de film omhoog wordt getrokken door de loyale fans van Cronenberg twijfel ik dan ook niet aan.

Visueel wordt de film nogal droog ingericht met erg veilige regie en een afstandelijke soundtrack. De film moet je het idee geven dat het zichzelf subtiel ontwikkelt, maar wanneer je de ouderwets overgeacteerde personages ziet verschijnen schrik ik. Is dit echt hoe Cronenberg denkt dat de misdaadwereld eruitziet? Ik vind het een behoorlijk opgeblazen en Amerikaanse visie op hoe de zaken eruitzien, want in alle eerlijkheid zie ik er niet meer in dan wat toneelspel met moeilijk kijkende acteurs en veel vulgair taalgebruik.

Acteerwerk is wat mij betreft niet briljant. Cassel stelt nooit teleur, maar Mortensen doet toch wat te veel zijn best om er zo charmant mogelijk uit te zien. Bekkentrekkerij en theatrale dialogen worden niet vermeden, en het verhaal zelf wordt er met de aanwezigheid van de rol van Watts niet beter op. In het begin is de lijn van het verhaal nog niet helemaal duidelijk, maar ik ga er vanuit dat menig kijker op de helft van de film wel kan uittekenen waar de film heen gaat.

Ondanks dat vond ik dat er nog wel professioneel wordt gedecoreerd. Er doet een ervaren cinematograaf mee die een duidelijke visie voor ogen heeft. Door middel van wat brute, geen onnodig stijlvolle gevechten wordt er duidelijk gemaakt dat de film toch wat gewelddadigs in zijn mars heeft en kijkt de film in een aardige flow weg. Ondanks dat de film zich altijd te theatraal voordoet verliest het zijn doel niet uit het oog en trekt er niet al te veel bij dat het resultaat kan afremmen.

Het is echter de finale die het cijfer nog een stukje naar beneden trekt. Al dat emotievolle moraalgedoe is wat mij betreft gewoon een fout, want het geeft mij nog meer het idee dat de makers van de film geen onderzoek hebben gedaan in hoe zo'n onderwereld eruitziet. Eastern Promises is een vertelling zoals vele andere films dat ook vertellen, en doet niet zo veel dat het wat verder over de streep kan trekken. Het verhaal is zeer eenvoudig, de personages standaard en het proces te ouderwets. Niet zo vervelend als A History of Violence, maar niettemin niet erg goed.

Vlotte komedie.

Ben wel gericht op echte high school komedies. Vooral omdat ze een frisse manier van humor hebben en vaak ook best grappig uitpakken. Easy A is daar een voorbeeld van, vooral door het vlotte manier van vertellen.

Stone is zeker geschikt als Olive, en de rest denderd er een beetje achteraan. Stone draagt de film en trekt met gemak de aandacht naar het scherm, de grappen zijn bij vlagen leuk en minder flauw of schreeuwerig dan de meeste Amerikaanse komedies van tegenwoordig.

Best een redelijk filmpje, maar of hij nou hoogstaand is, nee.

Nutteloos.

Dit soort films liggen me echt niet. Dat ligt verder niet aan hoe oud de film is of wat de betekenis nou precies zou moeten zijn, ik kan hier gewoon niet zo veel mee. Voor mij is dit niet veel meer dan een lelijk geschoten vakantiefilm afkomstig van Hopper, ongeacht welke betekenis je daaraan wil plakken.

Easy Rider is voor mij niet veel meer dan eens saaie, langdradige en luie film die 130 minuten lijkt te duren. De speelduur is enkel 95 minuten en ik sta ervan versteld dat je zo weinig kan vertellen in een film. De betekenis daarachter is uiteraard aanwezig, maar ik vind dat je die veel beter op andere manieren kan laten zien die meer verhaal hebben.

Qua regie verder erg lelijk. De film wordt geholpen door mooie locaties en landschappen maar die weten niet te verhullen dat de film maar simpel in elkaar gedraaid is. Lelijk camerawerk, saaie montage en mislukte LSD-scenes zetten steeds weer de toon voor wat komen gaat. Daarbij moet je nog wat matig acteerwerk optellen afkomstig van de twee motormuizen.

Ik vind dat bijna elke scene gewoon niets verteld. Ik kan er zeer weinig mee. Het herhaalt zichzelf steeds weer een beetje door veel scenes te tonen van Hopper en Fonda die op hun motortje zitten en tussendoor komen ze steeds weer een andere vreemde vogel tegen.

Uiteindelijk strompelt de film richting een bijzondere finale maar dan is het eigenlijk al te laat om echt een blijvende indruk te maken. Easy Rider is voor mij een saaie, lege film die nergens echt weet te boeien of te verbazen. Slecht geregisseerd verder. Een film waar ik bitter weinig mee kan. Leuk dat het zo'n succes was, maar wat mij betreft best onverdiend.

Een aardig geschoten opening en wat opvallend brute moorden zetten de toon voor A Bay of Blood (of één van de andere 9 titels), maar verder kan ik er allesbehalve rouwig om zijn dat Giallo's tegenwoordig vooral uit odes bestaan en niet meer met de volle overgave worden uitgevoerd zoals hier. De dubbing evenals het algemene acteerwerk is schrikbarend matig, maar ook de oeverloos lange opbouw van regisseur Mario Bava is werkelijk ongelooflijk te noemen. Uiterst bijzonder hoe je na een redelijk stijlvol begin opeens zo'n lelijke film kan regisseren, maar Bava toont het uitgebreid met lelijke camerastandpunten, vloekende kleuren en vooral een tergend onevenwichtig tempo. Het maakt van A Bay of Blood (die enkel 84 minuten duurt) soms een ondraaglijke zit. Daarbovenop komt nog kijken dat er een arsenaal aan vervelende en oersaaie personages in rondlopen die de boel zelfs nog wat taaier maken om doorheen te komen. Enkel het personage van Claudio Camaso als Simon vormt een interessante verschijning en de finale waarbij de doorgang in een donker huis moet worden gevonden met enkel een kaarsje is opvallend spannend, maar het irritant goedkope einde brengt al die pluspunten meteen in diskrediet. Giallo's zullen nooit mijn ding worden, maar deze vroege film van Bava is duidelijk, naar mijn persoonlijke opinie, één van de mindere.

Leuke Burton.

Een film waar hij duidelijk een goede controle over mocht hebben, want Ed Wood is een nogal afwijkende biografiefilm ten opzichte van andere biopicfilms. Niettemin voelt het altijd aan als een ode aan de oudere (horror)films dankzij de zwartwit fotografie en verwijzingen naar dergelijke films. Mag ook wel met dit onderwerp.

Opening met de horrorinslag was ik erg over te spreken. Leuke vondst. Daarna volgt echter een wat normaler biografieplot, maar zonder dat Burton zijn stilering overhoop gooit. Ed Wood voelt aan als een film uit 1950-1960, maar dan een stuk moderner en opgepoetster. Ik zou dat eigenlijk saai moeten vinden, maar het tempo, de decoraties en aankleding zorgden ervoor dat hier nooit sprake van was.

Prima acteerwerk. Vond Landau alleen wel een stuk sterker dan Depp. Jammer is wel dat zijn personage soms iets te melig is (het theatrale acteerwerk heeft weinig weg van de echte Lugosi), maar niettemin zet hij een sympathiek en memorabel figuurtje neer. Depp doet het ook aardig en houdt moeiteloos de aandacht vast, maar niettemin voelt de film soms aan als kluchtvertelling door de manier van acteren en dat brengt weleens irritatie op.

Het verhaal zelf interesseerde me wat minder, maar Burton weet goed wat vermaak is en weet je aandacht moeiteloos voor ruim 2 uur vast te houden. De film raakt wat zwaardere onderwerpen aan zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Daarnaast is de overduidelijke voorliefde voor oudere horrorfilms voelbaar en dat drukt Burton uit met zijn stijltje. Ik kon er goed naar kijken.

Ed Wood is wellicht niet de beste biografievertelling. Daarvoor is het allemaal iets te sterk aangezet en komisch, maar het verliest zijn centrale doel nooit uit het oog. Visueel best geslaagd, maar het fijne is vooral dat Burton precies weet waar hij mee bezig is. Ik zie hem liever dit soort films maken dan 't bombastische Hollywoodspektakel waar hij aan andere richtlijnen moet voldoen. Meer dan redelijke film.

Regisseur Ari Aster koppelt zichzelf ondertussen los van het horrorgenre en levert via Eddington een geheel andere genremix af, met een sterke nadruk op maatschappijkritische inslagen. Het gehele jaar van 2020 wordt zo op de hak genomen en uitgebreid verwerkt, maar na een minuut of 30 ben je daar als kijker wel een beetje klaar mee. Joaquin Phoenix en Pedro Pascal zijn gelukkig best leuk en het laatste halfuur staat in het kader van goed camerawerk en indrukwekkend geluid, maar een speelduur van dit kaliber is veel te overdreven voor deze inhoud. Je mist bovendien wat meer geëxperimenteer vanuit Aster, die zeker qua komedie eigenlijk wat tekortschiet en daardoor verzandt in ietwat eenvoudige vuistslagen naar de huidige cultuur. Eddington is daarmee kwalitatief, maar bij lange na niet zo memorabel als zijn voorgaande projecten.

Vermakelijke avonturenthriller vanuit de professionele handen van regisseur Ron Howard, die zonder moeite het tempo weet vast te houden. De gebeurtenissen worden goed opgebouwd en de escalatie is erg entertainend, maar de personages daarentegen willen niet erg menselijk van de grond komen. Vanessa Kirby en Daniel Brühl scoren dikke voldoendes, maar Jude Law, Ana de Armas en Sydney Sweeney leunen veel te sterk op karikaturale trekjes die de kijker niet overtuigen van een waargebeurde inhoud. Vervolgens ontbreekt het Howard aan wat intensere spanningsbogen, aangezien alle pogingen er redelijk halfbakken uitkomen. Steeds wil er namelijk iets niet mee, of het nu de muziekkeuzes zijn of juist het camerawerk. Wel maakt Eden een onderhoudende en doordachte indruk, met genoeg inhoudelijke insteken om een speelduur van boven de twee uur te rechtvaardigen.

Mwa.

Niet een film die een ongelooflijke indruk op me heeft gemaakt. Scheen nogal verontrustend te zijn, maar ook op dat vlak vind ik hem reuze tegenvallen. Kelly Reilly en Michael Fassbender doen het beide prima in hun rol maar vooral Jack O'Connell viel bij me op.

Misschien is de film verontrustend omdat hij weinig genade toont. Het realistische gevoel had ik niet echt en de meeste van die tieners vind ik maar zwak overkomen, zo zijn ze eigenlijk ook. Verhaal duurt iets te lang en op emotioneel gebied pakte hij me ook niet echt.

Enkele leuke scenes, maar het echte gevoel kwam niet op me over. Jammer, ik had best wel zin in deze horror maar soms viel hij nogal goedkoop uit de hoek. Goed acteerwerk, maar iets wat amateuristisch uitgewerkt, ach ja. Misschien is een herziening ooit wel goed.

Tegenvaller.

Laat ik dan maar eens beginnen met te zeggen dat het visueel zeker indrukwekkend is. Maar deze film laat voornamelijk aan mij zien dat je er niet alleen maar komt met een knappe visuele omgeving. Er moet ook wat te zien zijn, en dat onbreekt hier.

Deze film voelt al snel lang aan. Na 15 minuten vond ik het al wat saai worden. En dan moet je het vooral met de mooie omgeving doen om het allemaal interessant te blijven vinden. Dit lukt wel even, maar niet de hele film lang. En het duurt ook te lang voordat er echt weer iets interessants gebeurd.

Een vaag verhaal is zeker aan de orde, maar dat hoort er eigenlijk gewoon een beetje bij. Het is niet voor niets een mystery, alleen een mystery die nooit volledig interessant weet te worden. Ik wilde het graag spannend en indrukwekkend vinden, maar mijn aandacht verslapte constant door de herhalende tochten door de volgende vreemde kamer.

Ik vond het camerawerk ook vaak niet sterk genoeg. Regisseurs als Noe kunnen hier goed mee overweg en ik denk ook dat zijn energiekere bewegingen meer gepast waren hier. Nu heb je vooral een camera die een persoon volgt maar er nooit voor kan zorgen dat de omgeving wat intenser, grauwer en enger wordt.

Qua spanning valt het ook wat tegen. Je zou zeggen dat met die mutanten er wel redelijk dreiging moet zijn, maar de dreiging is er eigenlijk al uit zodra je er eentje ziet. De film is op dat gebied wat tam. Nu hoeven er ook geen kilo's schrikeffecten bovenop, dat had de film ook weer geen goed gedaan.

Wel een interessante ontknoping. Zeer interessant gegeven, alleen jammer dat we er maar 10 minuten iets van meekrijgen. De slotfase is dan weer erg sterk en ook iets epischer zo te zien. De film heeft voor de rest een beetje een videogame gevoel, alleen eentje die wat naar een horrorgame neigt, maar nooit spannend weet te worden.

Sterkere elementen zijn de visuele omgevingen en sterke soundtrack. Maar het verhaal en de loop ervan in de eerste 80 minuten weten nooit echt interessant of spannend te worden, en daarom was het maar een moeizame zit. Maar een heel laag cijfer kan ik het niet geven, daarvoor zag het er te goed uit.

Film die ik verwacht had.

En dan toch niet helemaal, want ik had dit graag nog een stuk leuker willen vinden. Helaas blijft dit nog een beetje bij het normale high-school niveau. Een beetje komedie, een beetje romantiek en een beetje drama. Het is allemaal niet heel vernieuwend meer.

Gelukkig is Steinfeld goed gekozen en stopt veel goeds in haar rol. Het enthousiasme is vaak goed aanwezig, al lijkt het ergens alsof ze een remmer in haar rol heeft, waardoor ze nergens echt hilarisch is. Ook zo'n rol als Harrelson heeft had net iets leuker gemogen.

Wat het allemaal dan toch wel een beetje omhoog trekt, is dat het richting de finale je ook echt wel mee weet te krijgen, waardoor je toch een soort frustratie en sympathie voor de karakters krijgt. Als dat eenmaal lukt, heb je als regisseur toch wel iets goeds gedaan in het project.

Het had allemaal wel iets scherper mogen zijn en visueel had het iets opvallender gemogen, maar in het algemeen blijft dit een best lieve, vermakelijke en vlotte film die alles keurig doet en nergens weet te vervelen. Steinfeld kan later best een goede en grotere actrice worden.

Goed.

Idee is misschien wel een beetje uitgemolken van Groundhog Day, maar dat maakt het hier zeker niet minder vermakelijk. Ook een van de weinige rollen waarin Cruise laat zien dat hij wel degelijk van de automatische piloot afkan.

Ook Blunt speelt een andere rol dan normaal, en dat doet ze ook prima. De Mimics (Aliens) zagen er ook best lollig uit al krijg je niet echt een goed beeld hiervan. Ze bewegen erg snel een meestal schieten ze voor je scherm voorbij. Ook op komische aspecten is de film aanwezig.

Leuke visuele beleving, verhaal niet erg origineel maar leuk genoeg voor goed vermaak.

Mindere survival.

Deze had ik eigenlijk nooit gekeken als een persoon die ik ken hem niet had opgenomen. Maar hij heeft hem nooit meer gekeken, dus was ik er voor de lol eens aan begonnen. Lage verwachtingen, maar uiteindelijk vond ik dit niet al te veel hebben.

Verhaal klinkt nog wel interessant, maar het valt eigenlijk gelijk op dat er visueel niet veel moois is gedaan. Natuurlijk om het allemaal wat realistischer te maken, maar dat maakt het er allemaal niet beter op en daarom is het visueel allemaal best lelijk gebracht eigenlijk.

Vooral het cameragebruik is slecht, slecht in beeld gebracht en vervelende bewegingen ermee. Had soms zelfs een amateuristisch gevoel erbij. Gelukkig maakt de mooie natuur wel veel goed, prachtig gebied waar ze dit filmen en daar is soms goed gebruik van gemaakt.

Jammer dat de film gewoon niet het maximale uit zijn idee weet te halen. Dit had heel spannend kunnen zijn, of heel uitdagend of confronterend, maar geen van alle is goed gelukt. Met zo'n beer, een echte beer genaamd 'Bart the Bear' kan je waanzinnige dingen doen. Al zal het filmen met zo'n beer niet al te makkelijk zijn.

Er had veel dreiging van de beer af kunnen komen, en heel soms is het wel beklemmend. Echter waren de scenes die echt spannend bedoeld waren te kort of te chaotisch in beeld gebracht (camerawerk weer). Maar de beer zelf is dan leuk gekozen.

Hopkins acteert goed, Baldwin ook redelijk. Baldwin lacht vaak wel heel geforceerd en dat valt gelijk op. Perrineau ook niet heel overtuigend, net iets te houterig soms. Ster van de film is natuurlijk eigenlijk de beer zelf, vooral omdat het idee dat hij echt is leuk is.

Soms wel beklemmend hier en daar en je raakt richting het einde wel goed in het verhaal. Daardoor toch nog een 2,5*.

Astron-6.

De koningen van goedkope cinema. The Editor vormt een geslaagde en uiterst vermakelijke toevoeging aan het curriculum vitae van deze vijf heren, want het zesde lid is tenslotte de kijker zelf. Ik heb deze film een beetje uitgesteld uit vrees dat het me wat minder zou liggen, maar toch is niets minder waar.

Het voornaamste voordeel van de film is de overduidelijke liefde richting Giallo-films. Met allerlei verwijzingen en trucages wordt deze film helemaal in de lijnen van een Giallo ingevuld. Zelfs de contactlenzen en kleurenfilters zijn er naar, alleen voegt de groep er wel een grote dosis aan lompe humor aan toe, die wel wat uit de toon valt.

Deze grappen verschillen van ongemakkelijk naar behoorlijk vulgair, maar het mag duidelijk zijn dat de heren zich nergens voor schamen. De seksgrappen worden soms wat te veel gebruikt, maar verder blijft dit altijd een vlotte film met een grote stoot aan maffe rollen en praktische effecten. Het bloed mag spuiten en hoe, want deze film biedt van alles waaronder een aantal zeer lollige (bloederige) effectjes.

Verhaaltje is niet moeilijk te volgen en de grote dosis aan meligheid wekt de indruk dat het achter de schermen een behoorlijk leuke tijd was. Wat mij betreft mag de groep ook blij zijn met het resultaat, want ondanks dat het heel duidelijk Astron-6 blijft slagen ze er van harte in om een genre waar ik normaal gesproken niks mee heb op vermakelijke en aantrekkelijke manier te presenteren.

Soms iets te dwaas en gericht om de kijker niet op z'n gemak te stellen, maar verder vond ik dit ideaal vermaak voor een avondje horrorkomedie. Het biedt van alles wel wat eigenlijk. Genoeg gore en grapjes. Het enige waar ze niet mee bezig zijn geweest was de spanning, maar dat maakt niet uit, want dat paste sowieso niet echt in een film als The Editor. Leuk.

Schattige Burton.

Klaarblijkelijk moest dit het project vormen waarbij Burton weer een paar stappen had teruggezet van de echt grotere producties, en dat pakt wederom leuk uit. Ik heb al vaker benoemd dat ik zijn creatievere, apartere projecten meer kan waarderen. Nu volgt deze film uiteindelijk een bekend pad, maar niettemin voelt het uniek aan.

In ieder geval ziet het er visueel lekker apart uit. Niet dat het technisch zo onderscheidend is van andere films, maar de sfeerzetting en decoraties is simpelweg niets op aan te merken. Alles voelt lekker compleet aan en Burton maakt meteen duidelijk dat zijn eigen visie de bron moest vormen van de opzet van de scenes. Zo'n fabriek beheerd door Price bijvoorbeeld ziet er heerlijk uit.

Het acteerwerk van Depp is sterk. Gaat volledig op in zijn typetje. Soms zijn z'n ietwat excentrieke rollen wat aan de suffe kant, maar hier past hij perfect in. Met zo'n bijzonder figuur is het uiteraard moeilijk om de bijrollen wat interessanter te maken, maar toch komt Burton een heel eind. Alles is namelijk overdreven genoeg om niet te vervelen. Uiteraard hadden de eigenschappen wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar in z'n geheel vond ik het meer dan degelijk.

Het is vooral jammer dat de tweede helft een wat bekender pad bewandelt. Ik ben veel meer te spreken over de luchtige eerste helft waar de centrale focus vooral op het personage van Depp lag. In de tweede helft kiest de film wat meer voor moraal, maar dat haalt gedeeltelijk de luchtigheid onderuit. Gelukkig krijg je er niettemin een leuke vormgeving voor terug met degelijk acteerwerk. Meer dan verdienstelijke Burton dit.

De Deense regisseuse Susanne Bier opent Efter Brylluppet op redelijk ambitieuze wijze, maar eenmaal de kern van het verhaal naar voren komt heeft ze weinig originaliteit meer in te brengen. Het is een gemengd interessante film die knap gebruik kan maken van een sterk spelende Mads Mikkelsen en Rolf Lassgård, maar even snel vervalt in ietwat theatrale dialogen en geforceerde dramatiek. Qua visuele regie zorgt Bier voor een redelijk rauwe toonzetting en kiest de locaties knap uit, maar door de redelijk claustrofobische manier van filmen is daar voor de kijker weinig van te genieten. Bovendien had Bier zich er goed aan gedaan om alle pogingen tot een intensere wisselwerking tussen personages achterwege te laten, aangezien ze vooral als negatieve bliksemafleider werken. Enkele wendingen zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het overige schouwspel liet me vooral koud. Het acteerwerk is sterk, maar de film wist me niet te raken en zal waarschijnlijk tegen volgende week aan alweer uit m'n geheugen verdwenen zijn.

Mijn vorige review slaat echt volkomen nergens op, zoals vrijwel al mijn recensies uit 2017-2019. Klagen over een laag gemiddelde en dan zelf exact dat desbetreffende gemiddelde geven. Je moet het durven, maar ik deed het toen zonder schaamte. Eight Legged Freaks krijgt van mij nu het cijfer dat het daadwerkelijk verdient. De kritiek van het publiek is terecht en geldig. De spinnen zien er houterig uit en David Arquette speelt een middelmatige hoofdrol, maar regisseur Ellory Elkayem benut zo'n enorm tempo dat het onmogelijk kan vervelen. De humor, het plezier en de spanning vormen een bijna ideale combinatie die van de 99-minutendurende speelduur geen enkel probleem maakt. Achter de productie schaart een budget van 30 miljoen (toen werden er nog dit soort hoeveelheden aan deze achterlijke concepten gegeven), waardoor de film best groots uitpakt. De showdown in het winkelcentrum is een sequentie om je vingers bij af te likken, maar als je niet vatbaar bent voor dit soort vermaak is dat ook volkomen logisch. Ik heb intens genoten van deze geflipte nonsens en zou het bijna willen afdoen als een nostalgische ervaring.

Degelijk herkenbaar.

Burnham kende ik al als stand-up comedian en kende hem dan vooral van een controversieel liedje. Echter kende ik hem nog niet als acteur, en nu dus regisseur. Maar als regisseur laat hij wel zien dat hij de puberteit nog wel een beetje begrijpt.

Zo zit de film vol met onderdelen die je zowel als puber als ouder "herkenbaar" zou kunnen noemen, alhoewel er wel duidelijk een Amerikaans sausje overheen is gegooid. Zo zijn sommige stukken best overdreven, maar Burnham heeft gelukkig wel grenzen.

Zo is deze film opvallend subtiel, terwijl ik van deze regisseur en bombastische film had verwacht. Maar in dat opzicht valt het reuze mee, deze film is opvallend rustig en de humor is eigenlijk niet heel flauw, maar vooral erg subtiel.

Fisher maakt wel indruk als verlegen tiener. Ze doet regelmatig dingen waarvan je als kijker van denkt "kom op" en deze scenes worden dan vervolgens opvallend ongemakkelijk lang in beeld gebracht. Echter net wat te lang, want op een gegeven momenten worden die onzekere momentjes wat saai.

Zo opent de film met een minutenlange video van Fisher die tips geeft aan de kijker, maar dit wordt iets te lang volgehouden want je verliest wel je aandacht op een gegeven moment. Het high-school genre wordt wel op een andere manier belicht dan de meeste Amerikaanse komedies, maar ook niet perse beter.

Deze film mag dan die bombastische flauwe humor wel achterwege laten, maar het rekt zijn scenes vaak wat te lang uit. Het doet voor de rest best een beetje artsy aan, maar is waarschijnlijk wel op een wat groter publiek gericht.

Geen slechte film, met goed acteerwerk en herkenbare momentjes die een tik uitdelen op de vingers van de jeugd. Maar net wat te traag om echt leuk en genietbaar te kunnen zijn naar mijn mening.

In de basis volgt regisseur Sion Sono de bekende lijnen van dit soort horrorfilms, maar de vormgeving van de bedreiging komt dermate creatief voor de dag dat de boel een hoop bonuspunten wint. Ekusute heeft echter wat moeite met het opstarten van het verhaal, want het volstrekt idiote figuur van Ren Ôsugi zorgt voor een boel irritatie en de visuele opmaak van de achtergrond komt amateuristisch voor de dag. De speciale effecten mogen er dan goed uitzien, de cinematografie komt beduidend minder fraai voor de dag. Daarnaast weet de chemie tussen Chiaki Kuriyama en Miku Satô effect te hebben, maar komen de overige personages oninteressant en verveeld voor de dag. Het is vooral de doorgedreven passie van Sono om een vergezocht concept met voldoende overgave neer te zetten dat deze film hoger weet te trekken, maar het oogt niettemin onevenwichtig en niet altijd even boeiend.

Ok.

Wel een prima highschoolfilmpje dit, net een tikkie beter dan zijn algemene soortgenoten is. Election is duidelijk vanuit het Amerikaanse vlak geproduceerd, maar steekt toch net wat frisser en beter in elkaar in vergelijking met zijn andere genregenoten. Dat maakt het net iets genietbaarder.

Ik vond het altijd grappig dat Broderick van student spelen naar leraar spelen is gegaan in Election. Hij heeft er ook echt de juiste uitstraling voor. Ik kan niet zeggen dat zijn acteerwerk waanzinnig sterk was, maar het was best oké. Witherspoon doet ook enthousiast mee, maar gek genoeg vond ik Klein er met kop en schouders bovenuit steken. Nu zijn de typetjes moeilijk te vergelijken, maar die van Klein vond ik dan de leukste.

Verder best fris, al lijkt Payne niet echt all-the-way te willen gaan waardoor het allemaal in veilig territorium blijft. Leuke dingen met de montage en editing soms, maar toch net wat te weinig om ten alle tijden luchtig te blijven. Verder mocht het kleurgebruik ook iets fleuriger, maar verder ziet het er visueel best aardig uit.

Verhaaltje zelf stelt weinig voor. De titel geeft weg dat het thema een verkiezing gaat betreffen, maar dit is slechts bijzaak in het plot. Het gaat iets dieper in op de personages zelf, waar ik zelf weinig problemen mee had. Het jammere ervan is dat de hoofdpersonages niet de meest interessante figuren zijn en de bijpersonages toch iets boeiender zijn dan de hoofdpersonages.

Tevens ontbreekt het Election aan echt goede en sterke scenes. Het is een mix tussen drama en komedie, die iets meer naar de komedie kantelt, maar geen van beide genres echt sterk kan uitdiepen. Aan de dramakant wil het nergens raken, maar aan de komediekant wil het nooit echt hilarisch worden. Zo kan de film nergens echt volledig opvallen.

De epiloog vond ik eigenlijk het meest geslaagde stuk maar dat is toch niet echt iets waar films nou trots op moeten zijn. Election is een aardige film binnen zijn soort. Het steekt net iets boven zijn genregenoten uit, maar het ontbreekt Election aan echt speciale elementen. Aardig om eens gezien te hebben, maar verre van een meesterwerk.

Gebroeders Anthony en Joe Russo pakken uit met een wereld die visueel behoorlijk veel flair meekrijgt, maar nogal kaal aanvoelt qua inhoud en actiescenes. The Electric State moet het beslist niet hebben van originele inslagen en eerder van de wereldschepping en de ontwerpen van de robotjes. Er wordt lang opgebouwd naar een bombastische finale die helaas te kort duurt en niet al te enerverend in beeld wordt gebracht. Millie Bobby Brown en Chris Pratt worden bovendien onvoldoende uitgewerkt en komen niet veel verder dan platte karikaturen. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit en kent de neergezette wereld een erg creatieve invulling. Er hangt een aandoenlijk tempo en de film verveelt nergens, maar de gebroeders Russo kunnen (en moeten) veel beter dan dit.

Mwa.

Ondanks een aantal visuele hoogstandjes, was dit uiteindelijk niks dat heel bijzonder was. Dit soort films kunnen degelijk geweldig zijn, maar ik vind het dan jammer dat het altijd weer zo afstandelijk en wat saai moet zijn, terwijl het erg interessant kan zijn.

Deyn is niet echt briljant bezig. Ze is dan ook een beetje een miscast. Lijkt het niet erg te proberen, en dat ligt vooral aan haar gezichtsuitdrukking. Alsof ze niet zo veel begrijpt eigenlijk. Daarbuiten een hoop typische Britse personen, die prima zijn.

Film is nergens optimaal boeiend. Het is allemaal net genoeg om de 96 minuten uit te zitten. De drama is soms zwaar, maar lijkt niet erg te werken. De film heeft een aantal gaten, (waarom gedraagt Mikey zich zo?) En moet je soms een beetje raden naar wat er precies gebeurd.

Het is ook weer allemaal zo afstandelijk, onnodig afstandelijk. Higgins lijkt nergens heel erg zijn best te doen om het boeiend te maken en maakt zijn film zo dromerig en afstandelijk als het maar kan. Weinig binding daardoor met de karakters.

Zijn er dan nog pluspunten. Dan is mijn antwoord volmondig ja. Visueel is het namelijk erg knap. Vooral de epilepsie zelf is indrukwekkend neergezet. FP standpunten maken het gaaf. Kleurtjes mogen er zijn en visueel kan je dan even wegdromen.

Het zijn die momentjes die de film weten te redden, want de rest is niet al te interessant eigenlijk.

Tja.

Niet de beste Marvel inderdaad, 2005 lijkt een beetje het jaar waarop de eerste vormen van CGI in het spel gebracht werden maar de resultaten zijn daarom wel minder. Ook de CGI hier is soms ronduit belabberd, maar de opmaak van de film verbloemt dat een beetje.

Kende het figuurtje Elektra buiten de film om ook totaal niet. Van de meeste Marvel-films heb ik weleens gehoord welk karaktertje ze laten vechten, maar van Elektra had ik echt nog nooit gehoord. En nu blijkt het dus dat ze bij Daredevil hoort, een superheld waar ik maar weinig van weet. Zijn kracht is me nog steeds onbekend.

Garner is waarschijnlijk vooral gekozen om haar looks en lijf, want veel van gezichtsuitdrukkingen kan ze niet. Vooral die saaie serieuze blikken maar op mij had dat een beetje een komisch effect eigenlijk. Vooral omdat ik de bekken die ze trekt totaal niet serieus kan nemen.

Maar het minste aan Elektra is vooral dat Elektra zelf qua superheld totaal niet in de spotlight lijkt te staan. Ja, ze heeft de hoofdrol, en vecht een beetje, maar veel meer dan een aantal flashbacks krijg je niet over haar identiteit te weten. En bovendien staat de bescherming van dat gezin centraal waardoor Elektra eigenlijk vooral een bijkarakter is in het verhaal zelf maar de hoofdrol heeft van de bijkarakters.

Ook is het minder groots opgezet, episch of spectaculair dan de gemiddelde Marvel-film. Deze gaat iets subtieler te werk en gaat meer voor 1-tegen-1 knokpartijen. Opzicht kan dat wel werken, maar in deze film niet altijd even goed.

De scenes worden bijvoorbeeld niet al te best ge-edit. Nergens heb je echt een kick of een vorm van adrenaline. Meestal zijn het ook maar 2 stoten en is het voorbij. Een aardige look en een paar leuke kleurtjes redden het concept van de gevechtjes eigenlijk nog wel.

Want de regisseur wilde het allemaal wel stijlvol laten zijn. De kleurtjes zijn fel en de finale is toch wel stijlvol vanaf het moment dat Garner tussen de lakens door begint te vechten. Maar het voelt totaal niet aan alsof Garner echt in de spotlight staat en kiest het verhaal voor een standaardaanpak met het beschermen van een gezin. Dat hebben we echt te vaak gezien.

Iets anders dan de gemiddelde Marvel film, ook iets meer oog voor detail, maar het standaardverhaal, wat saaie karakters inclusief Garner, en de belabberde CGI zorgen ervoor dat ik net geen voldoende uit kan delen.

Goed.

Alweer de derde Van Sant en tevens ook de film die ik het liefst van hem wilde zien. Toen ik onlangs de DVD in handen kreeg aarzelde ik er ook niet over. Ik heb hem gelijk de volgende middag opgezet en gekeken of mijn verwachtingen een beetje worden vervuld.

Dat worden ze wel in bepaalde maten, maar ik had toch een ander soort film verwacht. Maar het resultaat is er zeker niet minder om. Wel moest ik even aan de film wennen. Het trage tempo was niet meteen het soort tempo waar ik die middag op zat te wachten.

Maar gelukkig is Elephant gewoon een goede film. Duidelijk met niet al te veel budget, maar Van Sant weet er wel genoeg mee te doen. Erg sterk cameragebruik vooral, met name de tracking shots door de school. Het lijkt wel afgemeten zo precies is het, en daarmee versterkt dat de sfeer.

Helaas is de inrichting van de film wat kaal. Vrijwel alles mist wat detail, ik denk voor budgettaire beperkingen, maar dat zorgt wel voor een wat leeg gevoel. Ook zijn de dialogen net wat te dromerig om het echt allemaal strak te houden. Al verdwijnt de film nooit in saaiheid, daarvoor is er wel net genoeg te zien.

Acteerwerk is wel slap, maar de acteurs zijn dan ook van straat geplukt. Dan moet je niet snel meesterwerken verwachtten. Maar ze worden wel erg op de proef gesteld, en dat lukt niet altijd even goed. Ze lijken ook net wat te veel te beseffen dat ze gefilmd worden. De manier hoe ze door de gangen lopen, tja, ik heb nog nooit iemand zo zien lopen. Al zijn er enkele rollen, zoals de 3 dames, die wel wat beter van de grond komen.

Maar de inrichting van de film zelf is leuk bedacht. Leuk hoe die paden kruisen hier en daar en hoe we van diverse karaktertjes wat meer te zien krijgen. Niemand krijgt veel uitdieping, maar dat draagt wel bij aan een "normaal" gevoel. En in dat gevoel slaagt Van Sant met verve.

Visueel zitten er een hoop prachtige beelden bij, maar andere elementen zoals de acteurs en de inrichting blijven op dat gebied wat achter helaas. Wel een goede film gelukkig, met natuurlijk een confronterend laatste kwartier.

Goede Lynch.

Maar daarbij ook de film waarbij ik tot nu toe Lynch het minst in herken. Hier kreeg hij ook een dosis oscars voor, dus ik neem aan dat er ook wat bij is geschreven in zijn script. Maar hier en daar is de voet van Lynch toch wel weer goed te herkennen door de film heen.

Vreesde van tevoren een beetje, want Lynch is een beetje een on-and-off regisseur voor mij, ondanks ik er nu pas 4 heb gezien. Soms vind ik hem erg goed, soms vind ik hem niet echt mijn ding. Deze film is gelukkig meer van het eerste en wist me heel degelijk te charmeren.

Zwart-wit werkt hier erg goed. Ik denk dat de hier ook expres voor gekozen hebben, want 1980 was een tijdperk waarin zwart-wit niet echt meer van toepassing was. Hierdoor krijgen we soms goede momenten van sfeerschepping maar geeft ook vooral een uniek randje aan de film hier en daar.

Sterk acteerwerk. Vooral van Hopkins en Hurt. Vooral Hurt deed het erg goed, schrok er bijna van. Normaal speelt hij altijd een beetje afgedankte rolletjes, maar hier komt hij echt goed tot z'n recht. Weet deze rol in ieder geval vol in de roos te schieten.

Ook met genoeg tempo en gebeurtenissen gebracht waardoor het niet snel verveeld. Ik zag weinig minpuntjes, op een paar mindere stukken van sceneovergangen na dan. Slechts de laatste minuten slaat Lynch te veel het pad op van sentiment die eigenlijk te zoet was. Zo'n theater dat voor Hurt klapt. Ik kan er maar moeilijk in meegaan.

Maar wel een goede film, geslaagd resultaat. Wil nog wel meer van Lynch zien, maar ik denk echter dat hij nooit volledig mijn regisseur zal gaan worden.

Niet al te interessante sciencefictionthriller uit de hand van regisseur George Nolfi, met vooral een gebrek aan hoogtepunten als voornaamste dooddoener. Het helpt bovendien niet dat Elevation een zeer dunne inhoud kent, met rechtvaardigingen en motivaties die direct overgenomen lijken te zijn uit genregenoten. Nolfi doet er zich wel goed aan om de inleiding redelijk beperkt te houden en de speelduur niet te ver uit te rekken, maar schiet zichzelf echter wel in de voet door de bedreiging erg vroeg vol in beeld te brengen. Een aantal dronebeelden zien er op visueel vlak verder goed uit, maar de effecten komen niet altijd even sterk voor de dag en de spanningsopbouw blijft altijd afwezig. Tot op zekere hoogte komt Elevation met kwaliteit, maar niet genoeg om er een boeiend en/of memorabel schouwspel van te maken.

Regisseuse Rebekah McKendry dirigeerde met Glorious een erg leuke en vermakelijke horrorkomedie, waardoor Elevator Game alleen maar meer teleurstelt. De originaliteit is namelijk dit keer ver te zoeken en het concept roept niet genoeg kracht of interesse op om dat te compenseren, bovendien heeft McKendry geen goede castleden meer bij elkaar kunnen krijgen. Volstrekt oninteressante dialogen, saaie horrorscènes en platgetreden clichés kleuren deze weinig boeiende film in, gelukkig is er nog een hoog tempo en redelijk wat poeha om niet volledig door de ondergrens te zakken. McKendry beschikt zeker over de gave om een horrorfilm op visueel en inhoudelijk vlak entertainend neer te zetten, maar dan moet er wel wat mee aan te vangen zijn. Elevator Game is veel te braaf gegriezel en zaait daardoor twijfel over de toekomst van deze regisseuse.