Opinions

Erg flauw.

Typische rol voor Ferrell. Een nogal flauw in dit totaal uit de bocht vliegende film. Zelfs voor kinderen is dit een vrij bedenkelijke film. Alhoewel het acteerwerk niet slecht (maar vooral flauw) is waas hier haast niet doorheen te komen.

De film is alles behalve vlot, en ook niet erg grappig. Hier en daar zaten een paar glimlach momenten maar de flauwe schreeuwerige dialogen van Ferrell begonnen met toch wel behoorlijk te storen na enig moment. Wat Caan hier deed was me ook een raadsel.

Flauwe film, niet erg leuk. Leuk bedacht verhaal wel, maar zo suf en dommig uitgewerkt dat de lol er na een half uur al dik af is. Overslaan.

Niet slecht.

Foy is een regisseur waarbij het hart duidelijk in het horrorgenre lijkt te zitten. Maar ik wacht nog op de film van Foy waar hij helemaal los kan gaan en zijn regietalenten volledig over het scherm kan laten spatten. Hier mankeert namelijk nog het 1 en ander aan.

Voornamelijk aan de pay-offs van de horrorscares. De opbouw mag er soms zeker zijn, maar de echte pay-off om de kijker te laten schrikken ontbreken nog. Wat matige geluidseffectjes. Ook nog een echt gevoel van paranoia en hulpeloosheid ontbreekt nog een beetje helaas.

Ook ontbreekt er nog wat logica aan de film. Dit is toch 1 van de weinige horrorfilms waar een gebrek aan degelijke logica weet op te vallen. Hoe financieren ze zo'n high-tech gebouw met weinig klanten of gasten? Waarom wordt die koter niet verdoofd als ze in zijn hoofd boren? Normaal zou dit te opvallend hints weggeven.

Wel sfeervolle horrorscenes en goed acteerwerk. Maar als mijn moeder zoals Reilly tegen mij zou praten, zou ik haar daar op aanspreken. Alsof Shotwell te stom is om te poepen. Shotwell doet het ook opvallend enthousiast voor de rest. Enkel als demoon vond ik het wat overdreven en een beetje awkward.

Maar de twist, ondanks dat ie vergezocht is, vond ik toch wel heel gaaf. Ik heb dit eigenlijk veel liever dan nog zo'n duf "stout ziekenhuis"-twistje die we elke keer krijgen. Leuk om te zien dat een film nog weleens onverwacht en dan op een goede manier uit de hoek kan komen.

Vermakelijk tot het einde, aantal goede horrormomenten. Die foto's van de kinderen door hun fases heen vond ik serieus angstaanjagend. Wel matige scares, maar goede opbouw waarmee ik dat kwijt kan schelden. Ook wat meer logica en iets beter schrijfwerk hadden de film beter recht aan kunnen doen. Leuk voor een keertje vooral.

Schattig.

Tegen verwachtingen in vond ik Ella Enchanted een erg goed te pruimen film. Afkomstig uit een tijd waarin ik Hathaway op z'n best vond. Later werden haar personages wat excentrieker. Alle respect voor die omslag natuurlijk, maar deze personages vind ik stukken charismatischer en sympathieker, waardoor ik hier liever naar kijk.

Om met de mindere punten te beginnen vond ik dat ze wel wat meer magie aan de versiering van de productie hadden mogen voegen. De sets zien er iets te normaal uit. Eenmaal wat speciale effecten doorbreken ziet het er ook niet zo knap uit waardoor ze misschien bewust voor de praktischere aanpak hebben gekozen, maar ik vond het niet zo mooi uitpakken. Disney is daar sterker in geweest.

Acteerwerk is top, heb er eigenlijk niets op aan te merken. Sommige personages zijn net wat te veilig om leuk te zijn, maar iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Hathaway en Punch zijn top, Elwes past ook perfect in z'n rol. Met een beetje onkunde waren dit allemaal zeer ongemakkelijke prestaties geweest, maar de acteurs weten erg goed wat ze moeten doen.

Tempo loopt lekker door en er heerst genoeg variatie in het avontuur om de film kijkbaar te houden. Ik kwam er makkelijk doorheen en kon meerdere keren leuk glimlachen naar de beelden. De grapjes slaan voor de verandering ook een keer wel aan. Simpele humor uiteraard, maar dat zal nooit veranderen bij Disney. Dit keer alleen met iets betere timing waardoor het ook overkomt.

Ik kon er verrassend genoeg goed naar kijken. Had er vooraf niet veel van verwacht, maar Ella Enchanted is een vlotte, lollige en schattige film. Niks nieuws onder de zon, maar eens in de zoveel tijd kunnen dit soort films er goed mee door. Een stuk beter dan die sfeerloze animatiefilm die aan de lopende band uitkomen bij Disney tegenwoordig. Met iets meer magic in de omgeving uiteraard beter, maar prima uit te kijken.

Niet verkeerd.

Deed me een beetje denken aan Fincher verbonden met wat erotiek. Typisch weer een film waarbij het duidelijk is dat Verhoeven aan het roer staat. Helaas vond ik dat er bij zo'n verhaal als dit te veel erotiek gebruikt wordt dat soms bitter weinig toevoegt.

Sterke scenes zijn er overigens zeker, die ook wel een emotie in je oproepen. Fijn dat de film niet een aanloop neemt maar gelijk in de feiten stort, waarmee je vanaf het begin al geboeid bent. Ik vond Huppert niet slecht acteren, maar eerder een nogal vervelende frons hebben die me de hele film opviel.

Iets te veel erotiek, meer aandacht aan het verhaal daarbuiten was welkom geweest, al was die al vrij sterk. Het voelt aan alsof de speelduur hiermee dus onnodig lang wordt uitgerekt. Gelukkig weet Verhoeven wel kwaliteit op het scherm te toveren.

Wat meer sympathie voor de karakters was ook welkom. Zo voelde ik meer emotie voor Bloquet dan voor Huppert, wat volgens mij absoluut niet de bedoeling is. Voor de rest is dit een prima thriller die goed wegkijkt en ook boeiend blijft. Een voldoende krijgt het absoluut. Leuk dat Verhoeven zich dus ook aan Franstalige films waagt.

Redelijk.

Oorlogsdramas hebben me in het algemeen nooit gelegen maar als ze zo'n hoge beoordeling krijgen als deze film wil ik hem vaak nog wel een kans geven. Scott Thomas is ook nooit een favoriet van me geweest, dat serieuze gezicht van haar kan ik gewoon niet serieus nemen.

En wederom zet ze een irritant personage neer met irritante gezichtsuitdrukkingen. De tegenwoordige tijd in de film is simpelweg niet interessant genoeg om te volgen en voelde ik nauwelijks emotie in de film. Het boek heb ik nooit gelezen, maar ik wist wel dat het een goed verkocht boek was.

De kampen met dat jonge meisje zijn nog wel interessant om te volgen. Al is het soms wel heel toevallig wat er gebeurd (zal wel in het boek staan), en dat neemt wat geloofwaardigheid weg. De film kent sommige sterke scenes (De zelfmoord in de publieke ruimte is bijvoorbeeld erg sterk) maar kent te weinig echte emotie.

Matig.

Typisch weer zo'n Nederlandse film die wel een prima verhaal had maar weer zo overdreven en abnormaal geacteerd is. Zo levert Kramer hier ook weer zo'n typische standaard film af die nergens bovenuit weet te steken en na enige tijd zelfs irritant werd.

De Mol doet enthousiast mee, maar is eigenlijk gewoon vervelend. Het verhaal zelf klonk wel interessant, maar werd qua humor wel heel flauw uitgewerkt. De titel van de film lijkt ook typisch zo'n titel te zijn die mensen moet lokken.

Acteerwerk is niet heel bijzonder dus, sommige karakters zijn weer veel te overdreven en de mensen die op een andere planeet leven zitten er ook nog steeds bij. Het is allemaal wel wat vlot gebracht, maar de serieuze toon van de film kon ik al lang niet meer serieus nemen.

Goed.

Luhrmann is eindelijk terug in de regiestoel en dit keer neemt hij het verhaal van Elvis Presley op zich. Luhrmann is voor mij altijd een regisseur geweest met de meest interessante en energieke stijl die de minst interessante onderwerpen uitkiest. Ik zie hem zo graag bezig in andere soort films, maar deze Elvis mag er ook wezen.

Toch duurt het eventjes voordat de film echt opgang komt. Vooral omdat Luhrmann zichzelf als regisseur eerst wat naar de achtergrond lijkt te plaatsen. Nog steeds is het allemaal een kleurrijk en interessant gebeuren, maar de rise van Butler is een beduidend stuk minder interessant om te volgen dan wat later zal gaan volgen. Het duurt daarnaast ook even voordat Hanks echt opvallend begint te worden.

Wanneer de film dan over de helft dendert schroeft Luhrmann zijn energie wat op. Niet alleen wordt de regie wat indrukwekkender, ook het verhaal zelf dat een beduidend stuk emotioneler en sentimenteler wordt begint te raken. Elvis slaagt er van harte in om de kijker te betrekken in de uiteindelijke ellende van Presley, waarbij het niet moeilijk is om sympathie op te brengen voor de beste man.

Gewoonlijk vind ik Luhrmann op het vlak van stilering een stuk beter dan zijn verhalen, maar Elvis draait dit voor de verandering om. Deze heeft de elementen namelijk vooral in balans, maar kent daarbij niet echt een boem of een wow. Ook het eerste uur is iets te regulier om de rest van de film te kunnen bijbenen, maar ik moet zeggen dat ik erg geïntrigeerd was tijdens het kijken. Butler duidelijk in één van zijn betere rollen. Ik zie Luhrmann graag nog een keer bezig.

Tweede Blomkamp ervaring.

Na Chappie was ik eigenlijk nieuwsgieriger naar District 9, maar Elysium was op TV dus heb ik hem naar eens gekeken. Hij is me beter bevallen dan Chappie, die ik bij vlagen een beetje saai vond. Dit was me beter bevallen. Volgens mij houd deze acteur van een droevige sfeer dat zich afspeelt in de toekomst.

Grappig om Foster als schurk te zien, de effecten waren opnieuw heel mooi gedaan. De cast speelt redelijk, maar ik irriteerde me een beetje aan het kleine meisje en Braga. Ik heb beter gezien van Braga, zoals Cidade De Deus. Maargoed.

Uiteindelijk zag Elysium er goed uit en is hij me redelijk bevallen. prima film, voldoende

Darren Mann en Stephen Dorff zijn uitsteken op dreef in deze aardig geregisseerde, maar ietwat brave sportfilm. Hun personages, ondanks de nogal aparte karakterontwikkeling, houden Embattled dan ook vooral boven water. Het ligt namelijk niet aan de regie van Nick Sarkisov waar deze film zijn efficiëntie mee bemachtigd, maar eerder aan de invulling vanuit de castleden. Het inhoudelijke gebeuren is verder vooral erg voorspelbaar, met weinig afwijkingen van de genrenormen. De tweede helft moet het hebben van een aparte wending, maar daar zijn de meeste unieke punten op dat vlak mee benoemd. Bijzaak zoals de conditie van Colin McKenna en de relatieopbouw tussen Mann en Ava Capri worden bovendien verwaarloosd, maar de speelduur van 117 minuten is snel om en de tijd wordt goed opgevuld. Vooral voor de fanaten van de desbetreffende sport is dit een degelijke aanrader.

Matig.

In het begin had ik ook een hele andere film verwacht dan het uiteindelijke resultaat. Dat heeft verder weinig effect gehad op het cijfer, maar niettemin bewijst dat wederom dat de film blanco ingaan af en toe nog weleens zijn voordelen heeft. Een zoveelste home-invasion variant is deze Emelie in ieder geval niet.

Thelin besluit het over een iets meer psychologische boeg te gooien en werkt daarmee wat aardige ideeën uit in het kader van "Waarom gebeurt dit?", maar veel verder dan een redelijk gematigd thrillertje komt hij daarmee niet. Uiteindelijk is het allemaal namelijk een simpel filmpje met de gebruikelijke spanningsbogen maar weinig daarvan die effectief werken.

Wat rest in deze film is een groot huis, een vreemde babysitter en wat kinderen die zonder meer slimmer zijn dan ze eruitzien. Het blijft toch allemaal wat te toevallig gaan hier. Bolger weet ook niet echt een intimiderende noch menselijke prestatie neer te zetten als het centrale karakter. Het doet erg filmisch en fictief aan, waardoor je jezelf toch maar moeilijk in deze situatie kan plaatsen.

Een redelijk afstandelijke en duffe finale levert uiteindelijk de finaleklap naar een matig cijfer. Dit soort films doen uiteindelijk gewoon te weinig met de kijker. Op papier lijkt het een leuk concept waar qua simplisme de nodige ambitie uitgeperst kan worden, maar vervolgens is de film dan af en toe vervreemdend en apart, maar verder compleet ineffectief.

Aardig.

Begrijp de negatieve reacties richting de film niet echt zo, het is zeker richting de finale een opvallend sterke film. Sowieso moeten acteurs als RJ Cyler echt meer naar de kwalitatievere producties worden geschoven want die zijn veel te goed om in half bekende films op te dagen. Of hij kiest er bewust voor, maar hij blijft opvallen.

Wat de film zelf betreft zit er een wart onevenwichtige balans in van komedie en drama. Vaak wordt het maar moeizaam duidelijk wat de film precies wil zijn, maar richting het einde maakt het dan plots een harde draai naar echt puur drama en sociaal commentaar. Ondanks duidelijke verwijzingen, komt het niet helemaal overheen met de toon die daarvoor werd opgebouwd, maar wanneer het dan aankomt raakt het ook echt goed binnen.

Dankzij het acteerwerk werkt deze film goed, maar ook een aantal monologen zullen je makkelijk bijblijven. Verder is de film wel makkelijk te vergeten, door toch iets te luchtige regie die niet kan matchen met de finale. Het is daardoor makkelijk een film waarmee je alleen specifieke momenten blijft onthouden omdat de rest nauwelijks relevant lijkt te zijn vergelijking. Daarom kan ik het moeilijk hoger dan een 3,0* beoordelen.

Volstrekt oninteressante film met een saai hoofdpersonage, die het overigens (gelukkig) qua acteerwerk niet verkeerd doet. De film waar Plaza in dit geval mee werkt is echter dusdanig traag dat het voor mij als kijker weinig heeft uitgemaakt. Ik kwam nauwelijks door al die onzin heen. De film bevat veel saaie gesprekken tussen nog minder boeiende personages, en dat dan met een speelduur van een anderhalf uur lang. Ik moet ook zeggen dat de film niet bijzonder veel te vertellen heeft. Dat crime slecht is uiteraard, maar dat is ondertussen niks nieuws en met het tempo dat deze film nodig heeft om het allemaal uit te werken had het van mij ook niet gehoeven. Ik vind het wel jammer, want met energiekere regie had een film als deze een actrice zoals Plaza veel beter tegemoetgekomen. Nu is het vooral een film die maar niet lijkt te eindigen en vooral een erg lange en vermoeiende zit was. Op papier duurt de film niet lang, maar gevoelsmatig inderdaad eindeloos.

Niet echt.

Bijzonder gegeven waarbij een vrouw in een rolstoel zit. De eerste indruk is daar uiteraard niet heel erg bijzonder mee, maar de film bouwt er uiteindelijk iets spookachtigs omheen en laat het als gebeuren binnen enkel 70 minuten weer eindigen. Het lijkt er dus op dat deze film zich makkelijk binnen the usual entertainment kan voegen.

Kwalitatief is het alleen niet zozeer. Zeker de algemene sfeerindruk is niet zo sterk. Veel grijze en donkere kleuren, maar deze werken weinig voordelig. Zeker omdat de indruk nooit echt verandert eenmaal het gevaar om de hoek komt kijken. Feyer kiest ten alle tijden voor een sombere indruk die nagenoeg nooit verandert, maar daardoor kan de film qua sfeer weinig profiteren van spannendere momenten.

Acteerwerk is aardig en het verloop is vlot, maar uiteindelijk is er voor een film van enkel 70 minuten zelfs de rek eruit en dan begint het vooral te vervelen. Ik denk dat de film zelfs korter had kunnen zijn dan 70 minuten, want zeker het hele eerste halfuur is vooral dramatiek zonder dat deze bijzonder boeiend wordt. Leuk voor snel vermaak, maar weinig bijzonder als horrorfilm zelf. Mist toch vooral die focus.

Het zal vast op goed bronmateriaal gebaseerd zijn, maar uiteindelijk vond ik deze film vooral nergens over gaan. Regisseuse Autumn de Wilde brengt vooral een indrukwekkende cast bij elkaar om het beeld mee te vullen, maar includeert weinig dat de kijker actief bij zal blijven. Niettemin oogt de productie verzorgd, ondanks het weinig energieke camerawerk en de wat kale filters. Het zijn vooral de talrijke details die indruk maken, net als de hoofdrol van Anya Taylor-Joy en de bijrol van Mia Goth. Links en rechts maakt de film doeltreffend gebruik van droogkomische humor, maar zowel de romantiek als dramatiek zijn weinig imponerend. Onder de hoofdlagen van het verhaal zullen vast wat satirische noten zitten, maar mijn gebrek aan interesse voor het inhoudelijke gebeuren heeft ervoor gezorgd dat het me eigenlijk niet zoveel kon schelen. Na een uur kon ik mijn aandacht er moeilijk bijhouden en dan blijkt een speelduur van 124 minuten een behoorlijke uitdaging.

Oei.

Ik wist al geen hoogvlieger te zien, maar de grootste flop van het jaar vind ik het ook nog niet. De leuk bedachte satire op de tegenwoordige samenleving is duidelijk herkenbaar en de kleurrijke omgeving en prima animatie helpen het wat omhoog.

De karakters zijn echter allemaal strontvervelend, zowel Gene, HI-5 als Jailbreak zijn stuk voor stuk niet om uit te staan en is de film soms vervelend harteloos. Scene waarin HI-5 die kar wegtrapt was te triest voor woorden en is de humor vaak wat bedenkelijk en zeker richting het begin erg flauw.

Leuke ideeën, dat dan weer wel. Er hadden van mij nog wat meer apps de revue mogen passeren, want die waren vrij leuk uitgewerkt. De piratenapp bijvoorbeeld was best prima, maar jammer dat het verhaal zelf eigenlijk zeer dom is bedacht.

Niet aan al te beste film inderdaad, barslecht is het nog niet, maar nee, dit is niet al te best. Ik had graag wat betere karakters willen zien, er was bijna geen enkel karakter waar ik sympathie mee kon hebben. Dat is waar de film toch wel de fout ingaat.

Mwa.

Wederom een Spielberg die me niet echt weet te overtuigen. Begon ooit heel hoog in mijn boekje, maar na het kijken van de titels die iets minder stemmen hebben blijkt het toch ook een regisseur te zijn die best saaie films aflevert. Ook Empire of the Sun behoort tot zijn mindere titels.

Het eerste halfuur is echter wel te moeite waard. De jonge Bale valt direct op, vooral omdat ik hem als Batman herken. Om hem dan nu in een jongere rol te zien is wel grappig, en hij blijkt ook op jongere leeftijd al best goed te zijn. Wel wat irritant soms gezien hij veel schreeuwt, maar hij gaat wel volledig op in zijn rol.

De spanning die de inval van de Japanners met zich mee brengt wordt goed uitgewerkt, maar Spielberg kiest ervoor om een nogal kinderlijke toon aan zijn film mee te geven. Ik vind dit persoonlijk niet de beste keuze, want ook als je je film door de ogen van een kind laat plaatsvinden hoef je niet de bijpersonages en gebeurtenissen op een kinderachtige manier te overdrijven.

Visueel ziet het er verder groots uit. De sets zijn breed opgezet en Spielberg lijkt de meeste centjes aan grote omgevingen uit te hebben gegeven. Die zien er dan ook goed uit, maar uiteindelijk komt het niet veel verder dan heldere explosies en grootse sets die gebruikt en opgeblazen worden. Camerawerk is verder ondermaats en het tempo schuurt aan alle kanten.

Buiten dat de zit erg lang is is het na een tijdje ook totaal niet interessant meer. Bale kan de film niet dragen ondanks zijn enthousiaste pogingen en Spielberg slaagt er geen moment in de kijker in het verhaal te betrekken. De personages zijn karikaturaal en de gebeurtenissen voornamelijk saai. Dat er ook enkele nogal geforceerde pogingen tot humor en sentiment worden gedaan snap ik niet, want deze zorgen beide voor de verkeerde vormen van komedie.

Het blijft een bombastische film die een sterk eerste halfuur kent maar daarna inkakt. Het duurt allemaal dan ook veel te lang en de soms overdreven pogingen tot tranentrekkerij hebben totaal geen effect. Spielberg wist op latere leeftijd wel hoe hij de kijker moest betrekken in oorlogsfilms, en ik hoop dat hij dan ook van deze film heeft kunnen leren.

Lollig.

Geen film waar de gemiddelde kijker waarschijnlijk lang stil bij zal blijven staan, maar niettemin vond ik het wel een aardige, soms zelfs grappige film. Het viel me eigenlijk in veel opzichten wel mee, maar uiteraard is het inhoudelijk niet erg ambitieus en voelt vooral aan alsof het bedoeld is ter makkelijk vermaak.

En daar is niets mis mee, maar de film slaat niettemin geregeld de plank mis als het op humor aankomt. Een voornamelijk struikelblok is toch wel dat de acteurs niet altijd capabel zijn om de lijnen af te leveren waardoor enkele komische situaties vooral ongemakkelijk aanvoelen. Vooral Tunney past eigenlijk gewoon niet in deze rol. Tyler past dan wel weer heel erg goed in deze film.

Verder aardig opvallend hoeveel bekende namen er hier staan, voordat ze echt groot waren geworden. Zo kan je een beetje zien waarom sommige mensen bekend zijn geworden en waarom anderen niet. Ik krijg alleen eerder het idee dat sommige mensen hun uiterlijk in het voordeel hadden, met duidelijke verwijzing naar een ondertussen bekende scene tussen Tyler en Caulfield.

Het is onschuldig vermaak met een hoop best lollige situaties en een aangenaam tempo. Wat de film vooral in het voordeel kan trekken is de locatie zelf, die leuk wordt ingericht en geregeld voor wat luchtige scenario's zorgt. Hier en daar is de film weleens doelloos, maar uiteindelijk is het gewoon wat lol trappen met wat komische scenario's, en dat weet aardig te lukken.

Hm.

Ik wist vooraf al dat The Empty Man een trage film zou zijn die meer mikt op sfeer. Hier zullen de liefhebbers van smullen, maar daar behoor ik in dit geval niet bij. Niettemin had ik er wel vertrouwen in na het eerste uur, die best aardige sequenties kent. Daarna daalt de film in een steile lijn af.

De sfeer zit er soms goed in. Enkele beelden tijdens het eerste uur zijn zeer effectief en aangezien het mysterie ook echt werkt zit er weinig in om de film slecht op te vinden. Het camerawerk is precies, de filters zijn aardig en de opbouw effectief. The Empty Man moet het niet hebben van tempo, maar wel van sfeer en die weet tijdens het eerste uur dus aardig te werken.

Wanneer we na het spannende eerste uur meer overgaan naar mysterie vanaf het tweede uur daalt de film als geheel sterk af. De sfeer begint te verdwijnen, en plots wordt de film ronduit saai. Je komt er steeds moeilijker doorheen en aangezien er steeds minder spannende scenes inzitten begint het als geheel van solide te dalen naar vermoeiend.

Het laatste halfuur was bijna niet meer door te komen. Het was een serieuze opgave en de steeds beperktere beelden van sfeervolle horror weten het als geheel niet langer naar boven te trekken. Wanneer de ontknoping bekend wordt voel je je als kijker zelfs bedrogen. Werkt de film zich zo lang toe naar iets verklaarbaars, blijkt het toch om een bovennatuurlijke invloed te gaan. Vond het maar flauwtjes.

Een serieuze opgave met een speelduur van 137 minuten. Zo intelligent is het verhaal niet, en nooit echt complex. Waarom er dan toch zo'n speelduur aan vast moest zitten is onbegrijpelijk. Ik heb eigenlijk in tijden niet zoveel moeite gehad met een film. Toch valt het niet te ontkennen dat de film een aardig eerste uur kende, maar het bizar trage tempo en sfeer die er steeds meer uitsluipt werken de film dusdanig tegen dat het als resultaat gewoon slaapverwekkend wordt. Degelijke belichting, dreiging en sfeer tijdens het eerste uur ten spijt.

Middelmaat.

Ik mis een beetje de tijden van Disney-films die wel magisch waren en waar het kopiëren van andere Disney-films wat minder duidelijk opviel. Ze deden het voor een aardige tijd best goed want er kwamen meerdere leuke animaties voorbij rollen van 2010 tot ongeveer 2015, maar tegenwoordig lijken ze minder moeite te doen. Waarschijnlijk omdat het publiek er hoe dan ook wel op af komt.

Encanto is niet anders dan de gewoonlijke Disney-film. Ze pakken een degelijk concept, kiezen een geheel nieuwe locatie uit en implementeren vervolgens steeds weer hetzelfde recept. Het verschil met nu en vroeger is dat het niet echt een hart of passie meer heeft. Vooral de humor (opvliegende en heel energieke poppetjes) is best irritant te noemen. Wel steengoede animatie waaraan Encanto ook niet onderdoet. Ook een goede keuze om geen ontzettend irritante personages erin te stoppen zoals Awkwafina in Raya and the Last Dragon. Ik heb er nog nachtmerries van.

Het voordeel van Encanto is dat ze goed gebruik maken van de inmiddels sterk verbeterde technieken. Veel kleur, fleur en pracht dat de film wel kijkbaar houdt van begin tot eind. De 109 minuten vliegen zo aan je voorbij. Het voelt voor enige tijd ook aan alsof ze ergens naartoe werken, maar uiteindelijk beginnen ze dat wel los te laten en dat is waar de commerciële kant van Disney wel heel erg zijn tanden laat zien.

Lang opbouwen naar een degelijke finale, en het vervolgens binnen 10 minuten weer afsluiten door familieruzie. Huis stort in. Elkaar even opzoeken, het goedmaken en klaar is kees. Huis wordt binnen een dag weer gebouwd. Was het leven ook maar zo makkelijk. Het vreemdste is dat de regisseurs de nodige ervaring hebben en zelfs enkele toppers hebben afgeleverd, maar blijkbaar heeft COVID ook de gedachtegang van een Disney-regisseur aangepast.

Het ziet er allemaal top uit natuurlijk, maar het voelt eerder aan als een hoed waar je je munten in kan gooien dan een film die wat duidelijk wil maken. Uiteraard zitten er thema's in en zelfs een stukje geschiedenis, maar het voelt geen moment magisch, nostalgisch of origineel aan. De kleintjes zullen daar weinig van merken, maar als iemand die zelf de pracht van Disney heeft meegemaakt in de bioscopen is Encanto een teleurstelling. Maar wel een erg knap gemaakte en kleurrijke teleurstelling.

Niet speciaal.

Uiteindelijk vind ik dit ondanks zijn aparte verhaal niet echt boven vele andere actie/horror films uitstijgen. Daar weet helaas ook Arnie geen verandering in te brengen in zijn al vrij beperkte rol. Het is inderdaad een wat serieuzere rol en geen andere robot-achtige rol.

Het begint wel leuk, en de film kent hier en daar een aantal spectaculaire actiescènes. Veel bombarie, explosies en andere actiemomenten. Daar zit de film gelukkig wel vol mee, waarmee hij opzicht wel prima uit te kijken is.

Vooral Byrne maakt wel indruk, maar ook Arnie was uiteindelijk niet heel slecht. Al kan je dit allemaal niet heel serieus nemen. Bij het zien van Tunney dacht ik steeds, "wat had ze er hier leuk uitgezien met langer haar". Maar ja, dan kan dan weer aan mij liggen.

De effecten zijn wat verouderd, maar de film is vlot en vermakelijk en kent veel actie. Veel horror zal je niet zien, het is meer wat bloedvergieten hier en daar. Mensen die daarvoor komen zullen gedeeltelijk met een koude kermis thuiskomen.

Oerdegelijk.

Ayer is niet meteen mijn favoriete actieregisseur. Met een beetje inspanning kan hij het echter wel, maar veel hoger dan een 3,5* zullen zijn films waarschijnlijk niet bij mij worden. Qua stijl en regie is dit wel zijn beste die ik tot nu toe van hem heb gezien.

Het is ook vooral een grote factor dat deze film voor een groot deel uit dashboardcamera's, Kodaks en hand-held camera's bestaat. De regisseur gebruikt echter ook gewoon normale beelden, maar het meeste is vooral rauw door het stijltje. Enkele wat schonere shots, maar vooral chaotische, dat vooral een sfeeropbouwer is.

De film moet het dan ook vooral van het rauwe sfeertje hebben, dat ervoor zorgt dat deze film net wat meer is dan een normale actiefilm. Nergens heel adrenalinevol, maar vaak wel intenser en rauwer en dat missen een hoop andere actiefilms wel.

Acteerwerk is goed van het duo Gyllenhaal & Peña. Beide beginnen ook steeds hoger in mijn boekje te klimmen. Prettige acteurs. Harbour, Kendrick en Martinez mogen ook best genoemd worden. Prima bijrollen. Al is Harbour wel een standaardrol, die hij echter wel met verve weet neer te zetten.

Probleem bij deze film is alleen echter dat het wel naar het pro-Amerikaanse neigt. Zeker dat gevecht tussen gangster Sloan en Peña was echt suf. Het zijn van die momentjes die ervoor zorgen dat je verhaal zelf niet erg serieus neemt ondanks de rauwe en realistische manier van het verhaal in beeld brengen.

Film is niet snel saai. Maar helaas is het wel zo dat, ondanks de goede manier van het brengen van het verhaal, het verhaal zelf wel standaard is. De typische schurken, het grappige politieduo, het gemene agentje, de aardige rookies. Het is toch te lui schrijfwerk. Vooral de rol van Flakiss was wel heel erg. Stoer gedrag, maar het werkt nooit.

Voor de rest is het een aangename film. Het verhaal is niet anders dan een standaard actiefilm, maar de manier van het brengen van het verhaal maakt het wel een stuk interessanter. Enkele harde momenten en rauwe scenes, en een werkend emotionele finale, zorgen ervoor dat End of Watch het gemiddelde actieniveau wel uitstijgt.

Niet bijzonder.

Een typische sciencefiction waar duidelijk wat budget in is gegaan, maar nergens in uitblinkt. Op geen enkel moment had ik het gevoel dat deze film iets nieuws ging bieden. Ja, soms komt de film fris uit de hoek. Mede door het spel van Butterfield.

Butterfield acteert ook best leuk en is prettig om tegenaan te kijken. Hij speelt mensen zoals Ford en Kingsley er compleet uit omdat hij wat weet uit te stralen terwijl de andere acteurs wat plat spelen. De film is niet echt vlot en soms moeilijk om doorheen te komen, 114 minuten duren ook eigenlijk wat te lang met soms ook onnodig veel drama.

Ook een wat teleurstellend einde en finale. Een film waar veel meer mee gedaan kon worden. Overigens is hij niet slecht, en heeft duidelijk wat budget. Voor Sci-Fi fans misschien leuk, maar er zit niks nieuws in.

Prima.

Iets beter dan het vorige deel, al staan deze films verder wel redelijk los van elkaar. Het speelt zich af in dezelfde omgeving binnen hetzelfde universum, maar blijft toch lang genoeg zijn eigen ding doen. Het is pas in de tweede helft dat je als kijker misschien de eerste connectie echt gaat merken, maar dat schrijven ze er wel leuk in.

De regisseurs wilde blijkbaar erg graag dat de film van hen bleef, want dit keer spelen ze ook zelf de hoofdrol. Erg interessant zijn ze alleen niet. Met het acteerwerk is weinig mis, maar de personages missen een hoop charme. Als de film dan vervolgens sterk de nadruk ligt op dialoog gaat het snel mis, want eenmaal ze in gesprek gaan over de koetjes en de kalfjes interesseert dit een aanzienlijk stuk meer dan de gesprekken die echt het verhaal verder helpen.

Visueel minder goedkoop en kaal dan Resolution. Ze gooien er dit keer een redelijk dromerig filtertje overheen en besluiten de toon wat om te gooien naar een iets zweveriger gebeuren. Minder direct dus, maar het past wel bij de soms bijna Lovecraft-achtige beelden. Eenmaal ook langzaam loskomt wat er precies gaande is toont de film een aantal leuke ideeën, al kan het misschien even duren voordat het kwartje valt.

Het is jammer dat het middenstuk alleen redelijk plat is, want de personages kunnen eigenlijk geen moment interesseren. Het zijn de schaarse momentjes die wat interessante ideeën tonen die ook echt werken. Blijkbaar willen Benson & Moorhead overigens een derde deel aan het universum toevoegen. Vraag me alleen wel ten zeerste af hoe dat eruit gaat zien.

Matig.

Erg jammer, maar ik moet toch echt zeggen dat dit 1 van de mindere oorlogsfilms is die ik tot nu toe heb gezien. Gekeken vanwege het genre en toch wel hoge reviews, maar wat ik uiteindelijk te zien kreeg was eigenlijk gewoon een slordige film.

De film probeert al snel een toon te zetten met een opening, a la Saving Private Ryan . Echter pakt Annaud dat erg slordig aan. Het is wel allemaal wat grootser en spectaculairder, maar het komt niet binnen. Dit heeft onder andere te maken met de houterige vliegtuig effecten, te snelle montage en verkeerde camerastandpunten. De camera zelf is ook niet intens genoeg, enige manier waarmee dit echt mee lijkt te werken is hand held camera.

Het is ook erg jammer dat de Russen niet Russisch overkomen. Normaal vind ik het niet erg dat er Engels gesproken wordt in Duitse, Russische etc etc personages, maar het lijkt alsof ze de acteurs zo Brits mogelijk maken hier. En dat vergeet je regelmatig dat Russen in de hoofdrol staan.

Law is wel ok, niet slecht niet goed. Harris speelt al wat beter, en fijn dat het niet de meest typische schurkenrol is maar dat hij wel iets menselijkere trekjes heeft. De rol van Weisz is slecht. Niet dat ze hem zelf slecht uitvoert, maar het hoort niet in deze film. De romantiek botst regelmatig met de sfeer en sommige dialogen die hiermee bijkomen zijn te stom voor woorden. Weisz lijkt sowieso alleen maar gedichten op te lezen.

Voor de rest steunt de film te veel op clichés, waarmee het vaak allemaal wat voorspelbaar is. Pas richting het einde lijkt de film even een eigen smoel te krijgen, kind dat opgehangen wordt is aangrijpend gedaan, maar dat Weisz de granaat overleeft is natuurlijk te raden. Jammer allemaal. Een film mag best voorspelbaar zijn, zo lang je er niet te veel Amerikaans materiaal ingooit.

Wat dan wel goed gelukt is, is de vormgeving van de omgeving. De verwoestte stad ziet er wederom prachtig uit. De bombardementen zijn daarmee best spannend, en de stoffige omgeving helpt hierbij. Sniper scenes zijn spannend en ook goed gelukt, en daarmee tilt dat de film wat omhoog.

Jammer dat het allemaal een beetje slordig is. Budget was er, maar het script, personages en dialogen falen genadeloos. Naar mijn mening is Annaud niet de juiste man om een oorlogsfilm te regisseren.

Tony Scott.

Een goed regisseur die ik stiekem wat hoger heb zitten dan zijn succesvollere broer. Het duurde even voordat de films van Scott me aanspraken. Zijn eerdere films waren wat minder up my alley, maar later begon hij een wat vlottere en rauwere stijl aan te nemen. Die lag me gelukkig wel, en deze film vormde zowat het begin.

Lekker sterk ingevuld op het vlak van actie, ook al is het niet zo dat er non-stop actiescenes aanwezig zijn. Het is eerder het concept waar de film het van moet hebben, maar Scott lijkt een nogal 'Amerikaanse' kijk op dit soort verhalen te hebben. Daarmee wil ik zeggen dat veel personages nogal nep en overdreven aanvoelen. Smith en Hackman vond ik allebei precies om deze redenering niet sympathiek genoeg om me vlot door de speelduur van 132 minuten te leiden.

Concept is wel interessant, alleen had ik liever een beklemmender sfeertje gezien voor een gegeven als deze. Het is natuurlijk beangstigend want het gegeven van deze film is niet eens zover weg van de werkelijke realiteit. Las ergens dat Nederland het meest afgeluisterde land was ter wereld, en dan zou ik wel ongemakkelijk worden uiteraard. Dat gevoel werd alleen niet versterkt met deze film, een gemiste kans wat mij betreft.

Aardig geacteerd en sterk in beeld gebrachte actie, dat wel. Als Scott ergens punten op kan scoren is dat wel de actie en ook hier wordt dit wederom naar behoren in beeld gebracht. Knappe filters, strak camerawerk en degelijk gestructureerde actie. Het tempo ligt erg hoog en de editing is ver boven niveau. Altijd wel iets dat Scott heeft gekund, maar het trucje in dit geval herhalen is geen probleem.

Aardige film. Zeker niet de beste film van Scott wat mij betreft, maar ook niet z'n minste. Aardig gemonteerd, goed ingevuld en redelijk verteld. Toch zijn er ook minpunten te bekennen, maar dat neemt niet weg dat Enemy of the State binnen zijn soort een zeer degelijke film is die nergens echt inkakt. Geen teleurstellende nieuwe ontdekking uit de carrière van Scott.

Matig.

Eigenlijk heel typisch dat dit dan ook een oscar wint. Het bevat namelijk een hoop elementen die vereist lijken te zijn om er eentje te winnen. Maar ik vind dit ook in dat opzicht toch serieus zwak. Er zijn wel betere films in 1996 gemaakt denk ik zo.

Ik ben er dan ook niet echt de liefhebber voor, dit soort romantiek. The English Patient lijkt wel een film uit 1950, gefilmd met modern materiaal. Hopeloos ouderwetse en overdreven romantiek. Ik kan het me eigenlijk maar moeilijk inbeelden dat mensen dit oprecht mooie romance vinden.

Een aantal bekende namen in de cast, maar enkel Fiennes en Dafoe weten een beetje te overtuigen. Binoche is ondermaats, Thomas is vooral vervelend en Firth lijkt zich ook niet echt op zijn gemak te voelen in deze film. Wat mij betreft meer een genreacteur. En dit is niet meteen zijn genre denk ik zo.

De echt positieve punten zijn de mooie locaties, hier en daar mooie grootse beelden en sets en wat indringende scenes. Dat zijn dan ook eigenlijk weer alle positieve punten. Want voor de rest was het vooral 162 minuten lang klokkijken.

Het is allemaal ook niet erg interessant. Ik proef totaal geen chemie tussen Fiennes en Thomas, de romantiek is uitermate suf en de zijplotjes van de film overtuigen ook niet. De drama is ook hopeloos overdreven aangezet waardoor het vooral als aanstellerij aanvoelt.

Speelduur is ook niet gerechtvaardigd. Het duurt en duurt, en dat zo'n relatief simpel verhaal tot deze speelduur uitgerekt moet worden gaat mijn petje te boven. Een aantal onovertuigende twists en pogingen tot grote dosissen sentiment weten allemaal niet erg van de grond te komen helaas, wat wel nodig is voor zo'n speelduur.

Ook de sentimentele finale werkt niet, mede door een zwak acterende Binoche (dat gehuil ) die niet uit de voeten kan met de drama. Door de oninteressante romantiek die een groot deel van de film inneemt is het ook niet al te interessant om een band op te bouwen met Fiennes, waardoor de verveling er inderdaad al snel in trekt.

Het is dat de film visueel een aantal mooie plaatjes kent dat ik dit niet lager beoordeel. Maar ik vind de romantiek en chemie werkelijk vreselijk. Alsof je naar een toneelvoorstelling kijkt. Zodra er wat oorlog wordt getoond wordt de film wat beter, maar de focus ligt eigenlijk volledig op romantiek en drama, en die zijn simpelweg niet interessant of vernieuwend.

Oef wat een misser.

Fouten, misplaatste scenes, bijna geen spanning, vlakke personages, slechte drama en miscast. Hoe moeilijk kan het zijn om een goede kaapfilm te maken? Blijkbaar te moeilijk voor Padilha. Die man die ook met RoboCop niet wist te overtuigen.

Om positief te beginnen. Visueel was de film best mooi. Sommige scenes waren best sfeervol, zoals de splitsing tussen Israëlische en Franse gijzelingen, en als die ongelooflijk misplaatste dans uit de bestorming van Entebbe was gehaald was die scene ook best sfeervol en spannend. Brühl acteert best goed als Bose. Het personage van Idi Amin was kort, maar de acteur was best goed.

Maar dan de negatieve kant. De film is bijna niet spannend. Pike is een miscast, aangezien ze enorm geforceerd overkomt en niet de uitstraling van een Duitse terrorist heeft. Alhoewel de Duitse bekvecht scene overtuigender was was ze daarnaast een soort verdwaalde Amerikaan. Wat ze ook is. De drama is ook geforceerd en je krijgt weinig tot geen banden met zowel de gijzelingen als gijzelaars. De achtergrond die best interessant was wat er na de aanslagen kwam (zoals de wraakacties) worden compleet weggelaten. Ook jammer dat de kaping veel beruchter was dan het resultaat dat hier weergegeven is. Ze hadden het veel uitdagender en spannender kunnen maken.

En dan die gruwelijk misplaatste dansscenes, brrr. Alsof ze het erin moesten plaatsen ter vermaak van iemand. Geen idee wie het in z'n kop haalde, maar het was een slechte keus. En dan voelt de bestorming van Entebbe best teleurstellend aan. Opbouw van de film was wel goed, met de snelle vliegtuigkaping, die best sfeervol in beeld gebracht was.

Acteerwerk is buiten Brühl en Marsan ook best houterig. Ik maak het niet hoger dan een erg krappe 2,5*, omdat de film visueel wel is geslaagd.

Nee.

Sorry, maar dit vind ik helemaal niks. Ik zette hem alleen maar op om eens iets van Bruce Lee te zien, maar daar in ben ik eigenlijk behoorlijk teleurgesteld. Het verhaal klonk als muziek in mijn oren, maar is nogal saai en suf uitgevoerd.

Het ziet er allemaal zo goedkoop en simpel uit. Vele vechtscenes zijn uit beeld en zit je alleen maar tegen de serieuze gezichten te kijken van de acteurs. Het verhaal is saai en de 102 minuten leken maar niet over te gaan. Slechts naar de slotfase was het wat leuker.

Wel pluspunten voor Lee natuurlijk. Hij is eigenlijk gewoon een soort komiek met indrukwekkende bewegingen. Het is best grappig om tegen zijn serieuze gezicht aan te kijken. Jammer dat bijna 80% van zijn klappen en schoppen buiten beeld zijn.

Voor de rest is dit behoorlijk saai en goedkoop. Het ziet er lelijk uit terwijl Chinese cultuur juist heel mooi is. Sommige acteurs (Han) kunnen helemaal niks en zien er verdwaald uit. Deze film is 1 van de grootste teleurstellingen die ik heb gezien.

Nee, dit ligt niet aan het jaartal, dit is blijkbaar niet mijn ding, terwijl ik vechtfilms prima kan waarderen. Leuk als je hier van kan houden, maar het is dus niet een film voor iedereen.

Een herziening doet de film geen schade, maar ook niet minder schade oplopen. Ik was in een Noé-bui en besloot dit werk nog maar eens te bekijken. Toen ik dit voor de eerste keer zag viel ik wel degelijk achterover van de audiovisuele verwennerij. In het kader van visuele beelden vind ik dit werk van Noé onovertroffen. Het kleurenpallet en bijbehorende camerawerk dat onder andere werd verricht door middel van complexe kraanbewegingen vallen op. Ik denk oprecht niet dat ik de Love Hotel-sequentie ooit nog geëvenaard zal zien. Alle mooie complimenten vegen echter niet van de kaart dat er wel degelijk wat op de film aan te merken is. Persoonlijk ben ik in mindere mate te spreken over de keuze om de eerste stukken van de "trip" af te breken door flashbacks te tonen van Browns leven. Vanuit het perspectief van het plot is dit alleen maar te begrijpen, draagt uiteraard bij aan het concept van dat boek waar ze het een paar keer over hebben, maar het zorgt er wel voor dat ik pas veel later, als Brown weer begint te zweven, echt goed in de film kom. Het acteerwerk van De la Huerta blijf ik nog altijd zwakjes vinden, het mag duidelijk zijn dat de rol toch wat te complex voor haar acteercapaciteiten was. Ik las ooit dat Noé haar puur had gecast omdat "ze houdt van schreeuwen, huilen en niet bang is om ook naakt rond te lopen". Dat is uiteraard een vertaling, maar niettemin een bedenkelijke redenatie voor een regisseur als Noé. Echter, die mening hoeft niet iedereen te delen uiteraard.

Het complexe camerawerk, de dromerige soundtrack en het feit dat elke scene zich weet te onderscheiden van de voorgaande en opvolgende scene maakt van Enter the Void absoluut een uniek project. Zoiets als dit zal je niet snel nog een keer, laat staan overtroffen zien. Ik vraag me wel af wat Noé ziet in seksuele thema's binnen zijn films, maar op basis van de kwaliteiten die hij laat zien als regisseur is dat niet iets waardoor ik snel zal twijfelen aan zijn intenties.

Oke BM.

In vergelijking met de andere 2 afleveringen van seizoen 1 moet ik helaas concluderen dat ik dit tot nu toe de minste aflevering vind. Het deed me niet echt vaak meer denken dat ik naar Black Mirror aan het kijken was maar slechts 50% Black Mirror aan het kijken was.

De film voelt heel erg aan als een Nederlands tienerdrama. Overdreven relatie neergezet met volwassenen die zich behoorlijk als kinderen kunnen gedragen. Het is allemaal gewoon te overdreven en daarmee soms zelfs vermoeiend om te blijven kijken.

Acteerwerk is wel ok eigenlijk. Jammer dat de personages zelf alleen zo raar zijn. Het is allemaal net iets te sterk aangezet om echt binnen te komen. Toch weet de aflevering in de laatste minuten sterk te zijn waar ik Black Mirror ook echt weer in kon herkennen.

Voelt dus meer als een kort filmpje aan die niet al te veel weet toe te voegen en niet echt zo briljant of super vermakelijk aanvoelt. Tegenvaller in de serie, maar ik ben nog steeds benieuwd naar de volgende seizoenen en afleveringen.