Opinions

Veel te lang en incompetent in beeld gebracht, maar het kan niet worden ontkend dat een film als Exit 101 niet met liefde voor het genre is gemaakt. Regisseur Doug Cole stort zich met de volle overgave op praktische effecten, zelfs als deze door de budgettaire beperkingen behoorlijk doorzichtig voor de dag komen. Je zult als kijker dus enigszins vergevingsgezind moeten zijn om bepaalde scenes te kunnen waarderen, maar een aantal wat grootsere momenten komen best amusant voor de dag. De makers proberen daarnaast om er een mate van persoonlijkheid in te verwerven, maar dat zorgt er uiteindelijk vooral voor dat de speelduur zich uitrekt naar een schrikbarend aantal van 109 minuten. De redelijk amateuristische vormgeving doet het gemiddelde verder dalen, maar liefhebbers van goedkope films met veel passie zullen af en toe smullen.

Verrast.

Nadat ik flink teleurgesteld was na het zien van Robin Hood had ik nog maar weinig vertrouwen in nog een epos van Scott. Maar niets is minder waar, dit bleek toch nog een best leuke film te zijn waarbij ik snel door de 150 minuten was. Zeker een verrassing.

Qua acteerwerk vond ik het wel meevallen in tegenstelling dat een hoop andere gebruikers. Bale vond ik prima in zijn hoofdrol en ook Edgerton vond ik prima. Enkele bijrollen vond ik wat minder toevoegen, zoals die van Kingsley, Weaver en Paul.

Waar het dan ook vooral misgaat zijn de karakters zelf. Sommige worden nauwelijks geïntroduceerd, verdwijnen plots of voegen niets toe. Karakters zoals Paul hadden goed kunnen zijn, maar worden weggewuifd alsof ze een hoopje zand zijn.

Film is behoorlijk groots opgezet. Grootste scenes met soms het nodige spektakel. De actie mag dan niet al te bijzonder zijn of niet heel erg aanwezig zijn, qua avontuur is er genoeg te zien. Het heeft dan ook vooral het voordeel dat het budget best breed is.

De hoogtepunten waren absoluut de plagen en de tsunami. Deze waren gewoon optimaal leuk om naar te kijken. Lekker groots opgezet opnieuw en zijn soms lekker spannend en intrigerend. Hier kon ik lang naar kijken, en dan gaat de film best snel over.

Voor de rest kijkt het best aardig weg. Er gebeurd genoeg en het is episch genoeg om naar te blijven kijken. Ik heb me absoluut nergens in verveelt en de 150 minuten gingen zo best vlot over. Zo mag Scott ze van mij best nog een keer maken. Wellicht alleen niet PG-13 dan.

Snel herzien. Het blijft absoluut één van de betere werkjes vanuit regisseur Scott Derrickson, die ondertussen al een aardige hoeveelheid horrorfilms heeft gemaakt. Het acteerwerk van met name Jennifer Carpenter, Laura Linney en Tom Wilkinson is uitstekend. Het drietal slaagt erin de urgentie evenals de spanning te verhogen, bovendien gaat de combinatie tussen exorcisme en rechtbank ideaal samen. Leuk hoe Derrickson twee totaal verschillende invalshoeken gebalanceerd afwisselt en daardoor een uiterst vermakelijk geheel op tafel presenteert. De vormgeving van de horror had af en toe wat minder lomp gemogen, maar het staat een doordenderend en spannend avondje griezelvermaak amper in de weg.

Slecht.

Een ambitieuze titel voor een film die dat helemaal niet is. The Exorcism of God lijkt namelijk maar weinig met God te maken te hebben. Buiten het feit dat het dan misschien af en toe een wat aparter pad benadert richting de finale, krijgen we toch vooral het standaardrecept te zien van een priester die in z'n uppie wat demonen terug de afgrond instuurt.

De opening is meteen wild. Hidalgo verspilt geen tijd in het afreizen naar de kern van de film. Binnen no-time zijn er al uitdrijvingen, seksuele verwijzingen en een hoop geschreeuw. Het jammere is dat het nooit echt goed weet aan te slaan. Het komt eigenlijk allemaal eerder belachelijk over. Een film die iets te omslachtig mee wil reizen met de grote klassiekers, en het ook geen geheim maakt.

Wat er verder nog te bekennen is, dat is een film die ondanks al het bombarie en tromgeroffel nooit maar een beetje boeiend wil worden. Buiten wat korte spanningsbogen bestaat de film namelijk vooral uit hetzelfde gedoe dat steeds opnieuw wordt gerecycled. Richting het einde mag de film dan een nog wat explosiever pad aannemen, maar in plaats van wat nieuws is het gewoon dezelfde elementen toevoegen alleen dan in meervoud.

Ik vond het nogal moeilijk om deze film af te kijken met een serieus oog. Voor zo'n titel als deze is de film gewoon te klein. Veel te weinig sequenties slaan aan. Het is vooral moeilijk om te zien dat ze het allemaal zo veilig hebben aangepakt. Als er dan vervolgens op het visuele vlak ook maar weinig te bekennen is, houdt de pret snel op. Film die je hoogstwaarschijnlijk zo bent vergeten.

Russell Crowe kiest ondertussen wat kleinere projecten uit en dit keer komt zijn pad neer bij een redelijk afgezaagde inhoud, die overtuigend wordt uitgevoerd door regisseur Joshua John Miller. Specifiek de spanningsopbouw gedurende de eerste helft is geslaagd, met een aantal effectieve schrikmomenten om de kijker alert te houden. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig en de film ziet er prima uit, maar de tweede helft gaat een te rommelig pad op om dat te compenseren. Het is jammer dat de makers met een goed idee op de proppen komen en uiteindelijk zeer opzettelijk voor traditioneel gegriezel kiezen. De aftakeling van Crowe is eigenlijk niet interessant om te aanschouwen en de personages worden nergens sympathieker of boeiender, maar het is al bij al een prima bioscoopbezoekje geweest.

Silly.

Tot halverwege in de film vond ik het allemaal nog wel redelijk, vroeg me dan ook af wat er zo vreselijk slecht aan moest zijn. Uiteindelijk bleek dat er inderdaad wel een rommelig script aan vastzat, want de tweede helft wordt gewoon een beetje te gek met een zeer matige finale als klap op de vuurpijl.

Altijd leuk om hetzelfde personage van een bepaalde filmklassieker in een oudere versie van zichzelf te zien. Nu krijgen we een bijna volwassen Regan te zien, al acteert Blair bij lange na niet zo goed als in de klassieker uit 1973. Haar personage is dan ook gewoon anders hier, en bovendien wilde Blair niet meer in dezelfde make-up wat aangeeft dat ze zelf ook niet echt terug wilde naar haar oorspronkelijke roots.

Visueel is het wat duurder en grootser in vergelijking met deel 1, wat na zo'n succes ook te verwachten viel. De regie valt echter wat minder op dit keer, omdat Boorman toch die kille sfeer van deel 1 niet meer kan neerzetten. Deze film is vooral entertainend, maar de echt goede momenten zijn zeer spaarzaam en gaan ten onder in nogal ridicule beelden.

Verder is deze film best rommelig te noemen. Een echt goed verhaal zit er niet meer in en niet elke scene lijkt meer een betekenis te hebben, wat in het origineel perfect gedaan werd. Acteerwerk en personages zijn ook een stapje terug, en als je daarbij een redelijk belachelijke Hollywoodfinale bij optelt krijg je toch wel een resultaat die de "hoge" verwachtingen niet waar kan maken. Het komt allemaal gewoon een beetje gek over.

Wel kijkt deze film aardig weg en kent een aantal redelijke scenes. De momenten met dat machinetje vond ik bijvoorbeeld aardig geregisseerd, maar ook andere momenten zoals de plaag voelen nog wel redelijk geregisseerd aan. Het evenaart echter nergens meer de sfeer van deel 1 en kiest voor iets te veel silly gebeurtenissen, waardoor dit deel vooral minder serieus te nemen valt, hoe serieus het ook wil zijn.

Ik heb me aardig vermaakt, maar ik zie deze film dan ook meer als vermaak i.p.v. een echt bijzondere film. Weg sfeer en unieke beelden, hallo Hollywood. Niet de eerste keer dat scripts voor vervolgen zo rommelig worden geschreven, maar ach ja, dit is dan ook een goed voorbeeld om van te leren. Niet zo vreselijk als de overweldigend negatieve geluiden zeggen dat het is, maar het is inderdaad niet al te best.

Leuk.

Weer een stapje omhoog in vergelijking met het vorige deel. Nu leek de regisseur die zelf ook het boek schreef erg goed te beseffen dat de reeks naar beneden was gevallen. The Exorcist III volgt weer een beetje de lijnen van het eerste deel, maar draaft qua akelige sfeer nog wat verder door.

Zo kent deze film pakweg veel meer spanning en focust zich hier ook meer op. Veel scenes bevatten opbouw. De soundtrack ondersteunt de film verder echt geweldig, lekker dromerig en akelig. Een hoop scenes weten toch wel aardig spannend te worden hierdoor, met als kers op de taart een schrikmoment in het ziekenhuis.

Acteerwerk is verder wel aardig, het is alleen jammer dat een hoop personages niet zo interessant zijn. Scott is bijvoorbeeld redelijk saai. Dourif maakt gelukkig een hoop goed, omdat hij met een behoorlijk bizar personage aan komt draven. Echt creepy is hij niet, maar hij weet behoorlijk op te gaan in zijn rol, resulterend in een bijzonder personage.

Verder is dit weer een film waarbij je echt moet opletten, want details vliegen in het rond. Het valt hierdoor toch echt weer meer in de lijnen van deel 1. Toch, als we richting de finale draven, wordt de film iets te silly en eindigt niet heel bevredigend. Gelukkig is de opbouw verder goed en bevat deze film een hoop creepy scenes.

Nee, deze film evenaart het eerste deel niet meer, maar het doet wel een aardige poging. Veel effectieve opbouw samen met bevredigende schrikmomenten. Jammer dat de finale iets te ver doordraaft en de ontknoping van het mysterie ook niet heel bevredigend is verder. Leuke film verder, beter dan verwacht. Lekker sfeervol, lekker spannend, maar deel 1 blijft het beste deel.

Erg sterke herziening.

Op Halloweenavond was dit de opvolger van Halloween en ik ben blij dat ik die avond tot laat ben opgebleven want Veronica bleek de speciale versie uit te zenden. De "Version You've Never Seen" nog wel. Samen met gezelschap, die meer over de film wist dan ik erover dacht te weten, heb ik deze versie gezien en daarmee kan ik vrolijk concluderen dat mijn vorige recensie op deze film onzin is.

Daarin vertel ik namelijk dat deze film niet zo eng meer is, maar ik werd verrast door een erg akelige en bij vlagen ijzingwekkende sfeer. Ik herinnerde me deze film vooral als een traag drama met horrorinvloeden, en ondanks dat het niet de horrorfilm met het hoogste tempo is, zit er toch meer achter dan ik oorspronkelijk dacht. Ik denk in alle eerlijkheid dat ik destijds ook niet zo goed heb opgelet, want het voelde vaak genoeg aan alsof ik de film voor de eerste keer zag.

In het begin moest ik nog even wennen aan de "perfecte" dialogen tussen Burstyn en Blair. De lieve dochter en de goede moeder worden redelijk karikaturaal neergezet. Daarnaast vond ik Burstyn niet al te sterk acteren, maar daar kwam later behoorlijk verandering in. Toch is de grote verrassing Blair, die vrijwel iedereen in deze film weet te overklassen met een schitterende acteerprestatie.

Voor een film uit 1973 heerst er vaak een ijzingwekkende sfeer. Knap hoe dit op de dag van vandaag nog zo sterk een rol weet te spelen. Genoeg slimme en spannende momenten te bekennen, maar het is vooral de akeligheid die spreekt. Het soms plots wegvallen van de soundtrack en de creepy sound editing zorgen voor nare momenten. De opvallende grofheid van de film weet daarnaast ook regelmatig te verrassen. Dit had ik al eens eerder gezien natuurlijk, maar toch heeft het een verrassende bijdrage.

Wat ook erg knap is is dat werkelijk elke scene een betekenis heeft. Elke dialoog heeft een betekenis en draagt bij aan het verhaal. The Exorcist vereist daarom je volle aandacht anders vraag je je binnen de kortste keren af hoe iets daar is gekomen en/of waarom. Het verhaal zit knap in elkaar, geweldige opbouw ook naar de slotfase. Al vanaf de eerste scene in het huis, waar je wapperende gordijnen ziet, weet je dat er iets mis is.

De opbouw naar de slotfase, die uit een combinatie van drama en akeligheid bestaat, weet erg te intrigeren en visueel zit er genoeg bij om op te vallen. Hier en daar zijn er wat gedateerde momenten te bekennen maar dat valt te verwachten als je naar een film uit 1973 kijkt. De slotfase zelf is iets bombastischer maar niet waar de film om draait, wat je misschien wel zou denken.

Knappe film dit, enkele geweldige horror scenes en een bom aan iconische momenten. De truc om snel een frame te laten zien van de duivel zorgt ook voor een onveilig gevoel, iets waar regisseur Friedkin ook op uit was. Mocht je mijn vorige recensie ergens tegenkomen, lach me hard uit, en move on. Dit is een geweldige horrorfilm. Akelig tot op het einde, iconisch en heerlijk speciaal. Uitstekende afsluiter op mijn Halloweenavond.

Regisseur David Gordon Green mag zich zo langzamerhand zorgen gaan maken over zijn overgebleven horrorkrediet. Ook de voortzetting van The Exorcist komt namelijk niet ver boven de middelmaat uit, maar niettemin heb ik het meer kunnen waarderen in vergelijking met de algemene opinie van het grote publiek. Met name de opbouw van de eerste helft valt erg mee, waarbij de rust door Green goed wordt bewaard en er meer dan degelijk wordt geacteerd. The Exorcist: Believer lijkt graag in de lijnen van de horrorklassieker te willen vallen zonder dat het precies hetzelfde verhaal overneemt en dat lukt Green conceptueel meer dan aardig. Eenmaal op de helft aangekomen, precies na de (nutteloze en tijdverspillende) intrede van Ellen Burstyn, gaat het plots mis. Het script van Green zelf, Peter Sattler en Scott Teems introduceert steeds meer personages en vliegt in noodtempo door het verhaal heen. Zo zijn de twee meisjes min of meer binnen 10 minuten volledig bezeten. Ik heb recentelijk het boek gelezen, waarin een stuk rustiger en completer werd opgebouwd in vergelijking met deze film. Ook de finale wordt voornamelijk door elkaar gehusseld met zowel Afrikaanse als Christelijke invloeden. Het blijft gelukkig ten alle tijden vermakelijk en boeiend, maar ze hadden zich er beter aan gedaan dit een stuk beheerster af te maken. Ik sluit niet uit dat de makers op hun vingers zijn getikt door een bemoeizuchtige studio, maar het eindresultaat heeft eronder te lijden. Overigens was ik enorm onder de indruk van het acteerwerk van Olivia O'Neill, met de sequentie in de kerk als positieve uitschieter.

Mwa.

Haalt het inderdaad bij lange na niet met het origineel. Je kan het ook verwachtten als je Harlin inzet om het klusje te klaren. Niet de meest kwalitatieve regisseur. Maar goed, verrassingen zijn niet vreemd in de filmwereld. Trouwens ook leuk om te vermelden dat ik stem nummer 666 was bij deze film .

Skarsgård pakt de hoofdrol op van Lankester Merrin en doet dit redelijk. Niet al te bijzonder eigenlijk, maar ook niet vreselijk. Skarsgård kan zeker beter, maar het is te doen. Bijrollen zijn van minder niveau, Scorupco was bijvoorbeeld niet al te best helaas.

Harlin doet de klassieker uit 1973 niet bepaald eer aan met deze film, die wel apart en grimmig opent. Doordat de film te veel steunt op luide schrikmomenten en regelmatig gebruik van CGI voelt het aan alsof het een simpele cash-in was en niet een eerbetoon aan de klassieker. De verwijzingen naar religie mogen er wel zijn, maar het verhaal zelf is uiteindelijk helemaal niet zo intelligent of uniek.

Eng of sfeervol wil de film nergens worden. De schrikmomenten zijn erg luid, maar eng zijn ze niet. De sets zijn niet erg sfeervol ingericht en de spanningsopbouw komt nooit van de grond. Hierdoor voelt de film een beetje mislukt aan, wat afdoet aan de gehele ervaring. De film doet bij vlagen ook net wat te hard zijn best om verwijzingen naar de klassieker te geven.

Harlin grijpt regelmatig ook iets te makkelijk naar CGI waardoor de film een popcorngehalte krijgt. De bijna Hollywood-finale draagt hier helaas ook aan bij. Het voelt aan als een reguliere film die in dit geval toevallig de titel van The Exorcist draagt. Harlin weet er nooit iets unieks of bijzonders van te maken.

Wel is er aandacht besteed aan wat gegruwel en bloederige beelden. De sets zijn opvallend groots en zo ook de beelden. Belichting en cinematografie ook in orde. De bombarie van de film hier en daar zorgen ervoor dat de film nooit heel saai wordt en het acteerwerk van Skarsgård is naar behoren. Maar voor fans van de klassieker zal het vast een afknapper zijn.

Regisseur Scott Waugh lijkt moeite te hebben met het verder uitmelken van de reeks en vult het daarom maar op met vrijwel constante ontploffingen en kogelregens. Tot op zekere hoogte voorziet het de film van het nodige vermaak en de wat prominentere aanwezigheid van Jason Statham is fijn, maar op inhoudelijk vlak is er weinig te beleven. Natuurlijk is een goed verhaal niet het directe appeal van The Expendables, maar het is ook niet zo dat de actiescenes doorlopend interessant worden vormgegeven. Specifiek de computereffecten en de one-liners zijn tenenkrommend te noemen, waardoor de film al bij al een oubollige indruk achterlaat. Genoeg spektakel voor de weinig veeleisende liefhebber, maar duidelijk een film die op kwalitatief vlak het onderspit moet delven ten opzichte van de vorige delen.

Beste deel.

Niet echt de beste reeks, maar West zet hier het beste deel van de reeks af. Het geweld had wel wat spectaculairder gemogen met deze cast maar er zit toch wel genoeg in. Stallone en de rest zijn wel wat oud geworden maar lijken nog steeds een hoop plezier te hebben in actiefilms.

De actiescenes zelf zijn vrij vlot en mogen ook aanwezig genoeg zijn. Genoeg actie dus om het een 'geslaagde' film te noemen. Acteerwerk is natuurlijk niet heel erg bijzonder maar ja, wat wil je dan met echte actieacteurs.

Ook geinig dat Van Damme een schurk speelt, al speelt hij niet heel overtuigend. De actie had wat harder gemogen en de film had iets korter mogen duren. Desondanks het beste deel in de reeks die gewoon een voldoende van me krijgt.

Matigste deel.

Vreemd dat ze opeens van 16+ naar 12+ zijn gegaan. Absoluut geen goede keuze, want het geweld is er natuurlijk milder op geworden. Als je zo veel actiehelden allemaal in 1 film stopt, hou het dan alsjeblieft wel R-rated.

De actie zelf is overigens niet zo slecht, gewoon wat minder lomp. Special effects inderdaad wat matig maar opzicht niet heel storend. Stallone, Schwarzenegger enzovoor, wat kan ik erover zeggen? Nooit grootste maar wel iconische acteurs geweest. Voor de actie bekijk je hem, toch?

Qua actie is het wel ok, alleen had het echt R-rated moeten zijn, en is daarmee duidelijk het minste deel in de tot nu toe vrij matige reeks. Ze hebben echt een deel nodig met meer auto's, wapens en explosies en wat vlotter geweld. Nou ja, dat kan dan ook weer aan mij liggen.

Prima.

Een prima eerste deel in de reeks waar ze gewoon zo veel mogelijk actiehelden in een film hebben gepropt en daarmee dus flinke actie op het doek weten te toveren. Dit levert hier en daar dan ook wel flink spektakel op, en dat is logisch.

Al had het allemaal wel wat lomper en harder gemogen. De finale is bomvol met spektakel, maar de film in het algemeen is soms wat saai waardoor je gewoon zit te wachtten op de volgende actiescène. De acteurs acteren niet bijzonder maar je ziet ze ook alleen voor het spektakel.

Prima actie, maar te weinig echt boeiend materiaal buiten de actie. Niet heel bijzonder acteerwerk maar de film is best onderhoudend en weet wel te vermaken voor een avondje bankhangen. Verwacht geen meesterwerk, maar dat wil de film ook absoluut niet.

Enorme tegenvaller.

Het de Amerikaanse film een aantal jaar terug ook gezien en die vond ik behoorlijk onrealistisch voor een gegeven die juist realistisch bedoeld was. De Duitse film zou dat wel oplossen, dacht ik toen. Twee jaar later kreeg ik deze versie eindelijk in handen en besloot hem ook op te zetten, maar helaas blijft dezelfde kritiek eigenlijk staan.

De film voelt aan als een geheel waarin incapabele acteurs de hoofdrol vertolken, die meteen al een duidelijk typetje innemen waardoor ik het snel minder serieus kon nemen. Opvallend aan de film is dat het wel realistisch bedoelt is (mens is een kuddedier) maar niet echt als iets overkomt dat echt kan gebeuren / gebeurd is. Vooral door de nogal vreemde beslissingen en het complete gebrek aan intern conflict van de personages.

Niettemin is de film best vermakelijk al zijn de interrupties bestaande uit romantische flashbacks zeer storend. Halen je compleet uit het verhaal. Wanneer ik eindelijk in de flow zat werd ik er weer uitgehaald door beelden die ik 100x eerder heb zien verschijnen in films. Deze film past ze niet veel beter toe en halen vooral de impact weg die de film had kunnen hebben.

Gruwelijk is het zeker, naar het einde toe zelfs spannend en gemeen. De look van de film werkt. De nightcam-achtige beelden zijn griezelig en de gebeurtenissen wreed. Je voelt wel degelijk sympathie voor de personages omdat ze duidelijk in een benarde situatie terecht zijn gekomen die wordt uitgevoerd door de mensheid zelf. Het probleem ermee was alleen dat ik zoals eerdergenoemd nooit de indruk kreeg dat ik hier zelf in kon belanden.

Enkele keuzes zijn ook erg dubieus te noemen. Baas die eventjes een paar dagen weg is, de eerste conflicten die zeer vroeg ontstaan maar aanvoelen alsof ze pas veel later moeten komen etc. Ergens zit nog wel een goede film verscholen, maar daarvoor geloofde ik het simpelweg niet. Niettemin is de finale goed uit te kijken en de tweede helft onheilspellend genoeg. Daar niks mis mee, maar toch viel Das Experiment me sterk tegen.

Origineel nog niet gezien.

Het Duitse origineel nog niet gezien, ik weet dat ik daar eigenlijk mee had moeten beginnen, maar ik gaf toch maar de remake die op Netflix staat maar even de voorkeur. Uiteindelijk ben ik er best zeker van dat dit weer een softere versie is van het origineel.

Al begon het best verontrustend, maar dat komt ook omdat er echte beelden van bijvoorbeeld dierenslachtingen worden laten zien. Dat botst dan vervolgens met de rest van de film, want de rest van de film blijft erg soft op het gebied van geweld.

Ik geloofde de film ook niet echt. Het zou te maken moeten hebben met de "menselijke natuur" maar ik vond het personage van Whitaker gewoon zo bizar dat ik meer dacht dat het door zijn gekte kwam dat het uiteindelijk zo ver is gekomen.

De meeste personages zijn ook "types". Je ziet al snel wie er bewaker gaat worden en wie er gevangenen gaat worden. Ik ken niemand die zich zo vreemd gedraagt, ook al buiten het experiment. Whitaker daarbij volop, want ondanks dat hij niet onaardig speelt, past zijn personage hier gewoon niet in.

Voor de rest laat de cinematografie het ook afweten. De hardheid en smerigheid voel je simpelweg gewoon niet en het voelt meer aan als een realityserie. Iets wat je je wel kan voorstellen hierin, maar het gaat vervolgens ten koste van de hardheid van de film.

Voor de rest prima acteerwerk, dat wel, maar geen charme en geen impact. De film kijkt wel lekker weg, maar ik zag dit meer als een film die vermaakt inplaats van als een film die moet choqueren en realiseren. En dat moet je als regisseur dus eigenlijk juist voorkomen.

De aanloop is aardig en Jeanne Goursaud kan rake klappen uitdelen, maar regisseur Christian Zübert brengt een nogal instabiele film tot leven met een bijzonder rustige finale. Exterritorial wil duidelijk profiteren van een volle inhoud en neemt uitgebreid de tijd om het hoofdpersonage in te kleuren, maar toch vormen de individuele knokpartijen de hoogtepunten van deze film. Goursaud doet het daarbinnen zeer verdienstelijk, maar kan niet op tegen het wisselvallige tempo en de weinig interessante bijpersonages. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop en tegen de finale aan bloedt het gebeuren volledig dood, waardoor Exterritorial perfect aansluit bij het matige niveau dat dit soort Netflix-originals uitstralen.

Best leuk eigenlijk.

Snap eigenlijk wel ergens waar de kritiek vandaan komt, maar ik heb er best van kunnen genieten voor zo;n maandagavond. Duidelijk niet de beste uit het genre, en er mankeren wel meerdere dingen aan, maar ter vermaak voldoet het goed aan de verwachtingen.

Schok vooral van Peña. Hij staat plots zeer ondermaats te acteren. Ik heb hem doorgaans wel hoger zitten en daarom viel dit me toch wel tegen. Erg chagrijnig en emotieloos allemaal, en ik kan me niet herinneren dat hij nou precies zo slecht was in dit genre.

Maar ook de bijrollen zijn weinig soepel. Caplan en Broussard doen het niet al te best. Acteurs zijn denk ik toch niet bepaald gestimuleerd om wat beter te spelen denk ik zo. Kinderen doen het dan wel weer beter. Altijd leuk om te zien wanneer de kinderen de volwassenen eruit spelen.

Visueel vond ik het top. Speelse CGI, misschien niet de meest realistische. Groots opgezet met duidelijk een beperkt budget. Maar alle actie is knap en verleidelijk gebracht. Genoeg detail bij elk schot en snel geschoten. Het zag er allemaal eigenlijk best redelijk uit. Misschien niet de meest adrenaline-volle actie of spannendste thriller, maar het voldoet.

Tempo ligt voor de rest ook hoog, de pakken van de indringers zien er leuk uit. Veel thriller, sciencefiction en wat actie waardoor de film eigenlijk nooit inkakt. Degelijk camerawerk tussendoor, degelijke editing. CGI ziet er best geinig uit. De looks van de verwoestte steden zijn ook best krachtig. Film kent ook genoeg creativiteit in ideetjes al had het ook net weer wat meer mogen zijn.

Twist zag ik voor de rest ook niet aankomen. Ik vond hem eigenlijk best leuk bedacht ook. Moest er zelf even op mijn hoofd voor krabben, maar ik denk dat ik ook gewoon even afgeleid was. Maar leuke draai aan het genre waar dit keer de robots als de goede mensjes afgebeeld staan. Achterliggende gedachte sprak me ook wel aan.

Visueel aantrekkelijke en snelle film voor de rest. Er gebeurd erg veel en het ziet er aardig uit. Wel slecht acteerwerk, dus je zal je soms door wat ongemakkelijke emotiescenes heen moeten worstelen. Qua logica ontbreekt er ook hier en daar wat. Maar voor de rest moet je gewoon kijken naar de looks van de film, want die komen het leukst van de grond.

Prima.

Degelijke avondfiller die vooral voor het vermaak gaat en daar dan ook best in slaagt. Dat dit dan vervolgens een wat minder realistische actiefilm is moet je dan maar genoegen mee nemen. Echter doen ze wel hun best om het allemaal realistisch te laten ogen, maarja, dat is het gewoon niet.

Hemsworth was een logische keuze als hoofdrol. Maar hier zit hij dan ook wel goed in zijn element. Hij ademt actieheld uit. Vind hem dan ook veel beter dan een hoop andere actieacteurs binnen het genre. Amerikaans koppie, maar doet waar hij goed in is. Bovendien ligt de acteerkwaliteit ook net wat hoger bij hem.

Hargrave is stuntman van beroep, en weet daarom wel hoe hij een degelijke actiescène neer moet zetten. Zo zitten er zeker een aantal indrukwekkende actiescènes bij. De 12 minuten durende take waar van alles gebeurd is ook het absolute hoogtepunt. Een tikkie afstandelijk gefilmd, maar genoeg leuke dingetjes te bekennen.

Actie ziet er goed uit, maar het blijft allemaal wat aan de afstandelijke kant. De choreografie laat het net wat te veel afweten. De editing is iets te traag, camerawerk net niet wild genoeg. Daardoor, met een paar momenten uitgezonderd, stijgt de film niet echt het niveau uit van een gemiddelde actiefiller.

Paar matige vormen van CGI, explosies die soms iets te duidelijk geanimeerd zijn. Film doet ook regelmatig zijn best om realistisch te zijn, en die look heeft het wel, maar een Hemsworth die in zijn eentje op rampage gaat oogt natuurlijk weinig realistisch. Daarom denk ik dat wat humor de film goed had gedaan. Het neemt zichzelf aardig serieus in ieder geval.

Film moet het hebben van een aantal gave actiescènes, maar daar blijft het ook weer bij. Aardig vermaak voor een keertje, maar de echt hele gave, adrenalinevolle actie zit er helaas niet in. Wel leuke actie dat vermaakt, met een degelijk tempo. Maar daarom vallen de korte dramamomenten tussendoor wel wat dood.

Technisch zeer indrukwekkend actievervolg van stuntman Sam Hargrave, die natuurlijk als geen ander hoort te weten hoe je een adrenalinevolle film als deze naar voren moet regisseren en al helemaal als dit je tweede experiment is. Het levert een geheel op dat zichzelf op bijna elke manier weet te verbeteren ten opzichte van het eerste deel, zelfs de one-take wordt hier dubbel zo lang gemaakt. Het nadeel aan films die zoveel actie includeren is echter dat de rustige en/of sentimentele momenten totaal niet interessant meer zijn. Uiteraard is het voor de kijker fijn om een "rustmomentje" te hebben, maar Hargrave weet niet goed hoe een inhoudelijk verhaal zelf boeiend naar voren moet worden gebracht. Extraction II vormt dan ook een partijtje wachten totdat de wapens erbij worden gehaald en eenmaal dat gebeurt trakteert de film je op een lekker doordenderend actiegebeuren. Chris Hemsworth is overigens geknipt voor de rol als mysterieuze held, ondanks dat hij nergens heel uniek wordt vormgegeven. Het derde deel is alweer in de maak en daar mag Hargrave wel wat meer aandacht schenken aan zijn CGI.

Schattig.

Niet veel van verwacht, maar het uiteindelijke resultaat viel erg mee. De regisseur heeft geen grootste dingen gedaan, maar ik heb er nog geen enkele gezien. Dit maakt in ieder geval een lieve indruk mocht ik ooit nog een film kijken van Scott.

De film begint eigenlijk gelijk in een zware setting, maar voelt echter nooit zwaar aan. Luchtige humor weet het zware onderwerp op een gekke manier goed te compenseren. Bovendien is Scott niet geïnteresseerd om de kijker een traan te bezorgen maar vooral een lach te bieden gecombineerd met luchtig vermaak.

Dhanush doet het erg leuk. Bij vlagen is het net wat te theatraal, maar het stoort niet heel erg. Moriarty is een goede tegenspeelster. Bijrollen zoals die van Bejo en Abdi mogen ook zeker genoemd worden. De film zit erg vol, er gebeurd erg veel. Alles wat er gebeurd, is dan weer luchtig. Neem daar een relatief korte speelduur bij en je hebt een frisse, lieve feel-goodfilm voor de kiezen.

De film kent wel wat moralisme hier en daar, wat soms iets te veel ingewreven wordt. Maar als vermaak doet het uitstekend werk. Klassieke regie, maar mooi vormgegeven soms. Het dansfeestje bevatte dan weer interessantere regie, maar niks bijzonders.

Lief vormgegeven allemaal, snel en vluchtig vermaak. Een mooie laatste slotzin ook trouwens. Ik heb me er goed mee vermaakt en ik voelde me ook gewoon blijer na afloop van de film. Dan heb je als feel-goodfilm je doel gehaald denk ik zo.

Regisseur Colin Minihan was erg jong toen hij aan deze productie begon, maar brengt daardoor een lekker frisse toonzetting met zich mee die een film als Extraterrestrial absoluut kan gebruiken. Om bij te betere sequenties te komen moet je alleen door een relatief oninteressant eerste halfuur zien te komen, waarin het sentiment niet echt werkt en de humor vervelend is. Eenmaal de poppen aan het dansen zijn sta je als kijker echter garant voor een goed uur aan vermaak met mooie effecten en veel tempo. Vooral de agressieve montage, de aandacht naar kleurrijke omgevingen en de overtuigende visuele opleuking maken een geheel als deze compleet. Zeker de derde akte wist me erg te overtuigen, ondanks dat de duur hiervan niet lang is. Toch wel fijn dat Minihan de bekende horror- en sciencefictionelementen degelijk genoeg uitvoert en daar ook nog wat eigenzinnigs aan toevoegt, maar er had niettemin best gewerkt mogen worden aan de spanningsopbouw. Het gemiddelde is het niet met me eens, maar ik heb me kostelijk vermaakt.

Lekker sfeervol.

Uiteindelijk is de film vooral een drama, mensen die dus alle moorden van Bundy in alle detail denken te zien hier, komen dus ook bedrogen uit. Maar dat maakt hier absoluut niet uit, omdat Berlinger de film ook zonder de moorden constant in beeld te brengen de film vermakelijk weet te houden.

Een niveau boven het gemiddelde acteerwerk van Efron, dat is wel overduidelijk. Het is ook een andere rol dan dat hij normaal speelt eigenlijk, en dat doet hij goed. Daarbij is Collins ook gewoon goed bezig. Bijpersonages als Scodelario en Osment doen het ook prima.

Daarbij nog enkele cameo's die we in 1 scene dan zien en die zijn dan ook prettig om te zien. Malkovich en Parsons zijn daarbij ook de hoogtepunten. Het acteerwerk is van iedereen zowat geloofwaardig en dat helpt dan ook bij de sfeer van de film.

Film is vermakelijk, en de speelduur lijkt absoluut niet lang te duren. De personage's zijn interessant en de film verliest zichzelf nooit in de drama. Er wordt genoeg op het personage van Efron ingegaan en zijn fratsen en streken maken het allemaal best vermakelijk daarbij.

108 minuten duren absoluut niet lang. Het gaat snel over en alles is vlot. Maar alleen het vermakelijke niveau is niet waarom de film van mij een bovengemiddelde score krijgt, maar dat is het feit dat de film op sfeer soms tot een absoluut hoogtepunt komt plots.

De rechtszaak was spannend. Ik had me van te voren niet ingelezen dus dat hielp er wel een beetje bij. Vlak voor het einde is de sfeer zelfs compleet akelig en naar waardoor je je als kijker eventjes in gevaar voelt. Ik heb het dan ook over de flashback van de onthoofding. Erg akelige scene, die met een perfect sfeertje wordt gebracht.

Een betere film dan verwacht uiteindelijk. Ik heb er best van genoten eigenlijk. Het is dan alleen jammer dat de film af en toe te melig wordt, en de soundtrack helpt de ervaring nooit echt vooruit. Het geeft een vloekende sfeer bij enkele scenes soms. Sommige types lijken ook iets te overdreven te zijn voor een biografie zoals dit. Bundy hier zelf zorgt al voor genoeg humor. Daar hoeven geen overdreven types nog overheen.

De herziening beviel net wat beter. Het is vooral regisseur Anthony DiBlasi een terugkeer naar zijn vroegere werk, dus Extremity is vanzelfsprekend iets ruiger dan de gemiddelde horrorfilm. Het constant grijpen naar allerlei achtergrond en dramatiek heeft weinig zin, aangezien het vooral een taai avondmaal maakt van een redelijk hapslikwegconcept. De inrichting van de haunt is bovengemiddeld sterk en met name de finale kent enkele harde horrorbeelden, maar uiteindelijk is het vooral de overvolle inhoud die het geheel naar beneden haalt. Dana Christina speelt sterk en krijgt veel mee, maar DiBlasi doet zichzelf te kort door haar karakter constant van bang naar brutaal te switchen. Een voldoende geef ik mee, maar hoger dan dat zal het niet worden.

Intrigerende horrorthriller vanwege het onvoorspelbare concept, maar regisseursduo David Moreau en Xavier Palud boksen het niet voor elkaar om het te voorzien van de benodigde spanning. Jessica Alba is gelukkig een prettige hoofdrolspeelster om het allemaal wat vlotter in elkaar te steken, maar ondervindt weinig hulp vanuit haar medecollega's. The Eye kent een boel behoorlijk saaie personages, een plat achtergrondverhaal, een weinig enerverende finale en een hoop flauwe schrikmomenten. Moreau & Palud kennen hun beste momenten wanneer de film het puur van de sfeer moet hebben, maar de bombarie die daarbij komt kijken remt het aanzienlijk af. Hierdoor levert The Eye niet wat het in de basis hoort te doen, maar het kijkt gelukkig vermakelijk weg en het mysterie is net onderhoudend genoeg.

Sfeervol maar saai.

Deze film heeft inderdaad een hoop potentie om echt een eng thrillertje te worden, maar helaas worden er te weinig middelen uit de kast gehaald om dit resultaat te bereiken. In de eerste minuten wordt je wel iets groots beloofd, maar dit komt jammer genoeg nooit echt uit de verf.

Dunaway is een redelijk groot actrice geworden, maar speelt hier helaas een erg makke rol. Ze doet vooral in de momenten dat ze bang is wat te "nep". Het is allemaal iets te sterk aangezet en overdreven om echt geloofwaardig te zijn helaas.

Wel lollig om een wat jongere Lee Jones te zien, maar heel veel indruk maakt hij uiteindelijk ook weer niet. Het is geen slechte rol die hij speelt, maar helaas ook niet al te best. Dourif is best leuk in zijn rol, wat mij betreft het hoogtepunt van de film qua acteren.

De film begint wel redelijk stijlvol, met een paar uitstekende regiekeuzes. Het begint lekker mysterieus en sfeervol, als kijker weet je absoluut niet waar het heen gaat. Het niveau wat hier is, zakt helaas snel wel weer een beetje in.

De film begint eigenlijk steeds iets saaier te worden. Er gebeurd niet zo heel veel meer, en dan wacht je vooral op de sfeervolle momenten die de film een beetje maken. Zodra de thriller begint te komen, is de film zeer sfeervol, maar doet dit iets te weinig.

De film weet rondom het middenstuk ook eigenlijk niet meer te boeien, en dat is jammer, want er zit genoeg potentie en apartheid in. Het idee zelf is ook best origineel. Carpenter is ook zeker niet de eerste waarvan ik had verwacht dat hij er iets mee te maken zou hebben. Des te meer verrassender.

Zeker richting het einde is het een beetje een afknapper. Het is wel intrigerend, maar spannend zoals de sfeervolle tussendoor momentjes is het allang niet meer. Zodra de "ogen" eventjes het werk doen, is de film goed, maar voor de rest iets te weinig opvallend helaas.

Echt slecht.

Begrijp me niet verkeerd. Artsy horrorfilms gaan er bij mij niet slecht in, maar als het zo'n resultaat als dit is dan kom je bij mij niet zo ver. Het is wel duidelijk dat Pesce al snel wilde opvallen, maar de poging tot opvallen is het gewoon niet helemaal geworden.

De film duurt 76 minuten. Dat waren zowat de langste 76 minuten ooit. Er gebeurd weinig tot niets en een erg oninteressant verhaal dat nergens maar een beetje tempo bij wil tappen en vooral goed is in vervelen. Ik zie vele goede recensies die de film prijzen, maar daar kan ik totaal niet in meegaan.

Maar om positief te beginnen, ik moet zeggen dat de film in ieder geval een goede eerste 10 minuten heeft. Francisca als kind is veel interessanter dan volwassen Francesca. En de toon werd in ieder geval al een beetje gezet. Maar veel verder komt het daarna helaas niet meer.

Het grootste pijnpunt van de film komt in de vorm van Magalhaes. Dit was echt 1 van de meest vreselijke, slechte en irritante acteerprestaties die ik ooit in een film heb gezien. Wat een oliedom karakter. Past totaal niet in de film en gedraagt zich compleet achterlijk. Buiten de situatie.

Je moet als normaal mens al snel zien dat ze simpelweg niet spoort. En dat is zo ongelooflijk overdreven hier neergezet dat het elke vorm van enig realisme wegneemt. Het is een irritant karakter dat alleen op de zenuwen werkt en de ene na de andere domme beslissing neemt.

Bovendien is het zwart-wit wel af en toe krachtig, maar ik krijg sterk de neiging dat het een excuus is om het no-budget een beetje weg te nemen. Voor de rest weinig detail, saaie landschappen en weinig interessante of sterke horror.

Het drama is traag, te traag. Ik vind een langzaam tempo meestal niet erg, maar hier is het echt te langzaam. Dan werkt alleen een absorberende kracht nog, maar die is hier totaal niet te bekennen. Voor de rest wil Pesce af en toe even een stempel op de film drukken die meestal mislukt.

Zelden zo veel irritatie tijdens een film gehad, en dat voor een film die maar 76 minuten duurt.

Valt niet tegen.

Kubrick weet me altijd wel te charmeren. Is toch wel één van de weinige klassieke regisseurs waarvan ik denk dat deze de status echt verdient. Er zullen altijd films tussen zitten die niet helemaal in mijn straatje liggen, maar volgens mij heb ik hem nog geen enkele onvoldoende gegeven. Ook deze film mag zich met een goed cijfer aansluiten.

Wat als eerste opvalt is vooral de stilering. Uiteraard ziet het er niet erg modern uit, maar enkele shots vond ik perfect getimed. Zeker de tracking shots van Cruise door bijvoorbeeld zijn appartement zien er opvallend strak uit. Mag ook wel als je er blijkbaar zo lang over doet om de film te maken. In ieder geval erg mooi onder de controle gehouden, maar ook zeker de nachtelijke beelden door de stad heen maken indruk.

Kubrick slaagt er vaak in om de sfeer van een scene erg goed naar voren te brengen. De spanning of toonzetting van elke scene wordt in principe gevoeld, hoe vreemd deze dan ook weleens mag zijn. Het hoogtepunt is wellicht de iconische scene op de cult. Het zijn van die scenes die deze productie doen laten ontstijgen. Maar de film kent ook zijn minpunten.

Zeker het acteerwerk vond ik vies tegenvallen. Kidman bijvoorbeeld hoort totaal niet in deze rol thuis. Elke conversatie tussen de twee spelers voelt aan alsof ze in een ander universum plaatsvinden. Cruise vond ik dan nog wel aardig naturel, maar dan kan van Kidman totaal niet gezegd worden. Erg fijn dus dat ze uiteindelijk vooral buiten de camera wordt geplaatst.

Overige scenes gaan soms te lang door en dat de camera weleens te zwaar lijkt te zijn voor de cameraman is ook hinderlijk, maar verder weet de film best aardig te pakken en laat zien dat Kubrick de status die hij heeft gekregen meer dan waardig is. Ondanks dat mijn cijfer uiteraard niet uitzonderlijk hoog is. Niet de beste van Kubrick, maar niettemin een bovengemiddelde productie.