Opinions

Interessant, maar niet interessant genoeg.

Zo is deze film van maar het liefst 2 uur niet altijd boeiend genoeg en zeker de finale is een behoorlijke domper van een redelijk opgebouwd verhaaltje. Vooral enkele bijzondere regiekeuzes zorgen voor een redelijk apart sfeertje door de film heen.

Maar het is spijtig genoeg dat het uiteindelijk niet veel verder is gekomen dan een redelijk uitgevoerd spookhuisfilmpje. Enkele leuke vondstjes in het verhaal brengen hier ook geen verandering in en dan gaan die 2 uur wel een beetje langzaam voorbij.

En waarom duurt dit dan ook weer 2 uur. Het verhaal heeft niet veel te zeggen, het acteerwerk is ok maar niet intrigerend, en visueel is de film op een aantal aardige momenten ook niet veel meer dan de algemene lawaaifilms uit de jaren 80.

Wel nog een redelijk verhaaltje dat net genoeg weet te boeien zonder dat je aandacht heel erg verslapt. Dat zegt echter niet dat ik soms serieus moeite had met mijn aandacht erbij te houden. Zeker in het eerste deel. Veel meer horror dan 5x verkracht worden door een geest met aparte rockmuziek krijg je ook niet. Die truc wordt ook iets te veel herhaald.

Een het tweede deel is ook niet veel interessanter, maar er gebeurd dan wel weer iets meer dat de film ook doet onderscheiden van andere films. Geloofwaardig vond ik het echter niet. Daarvoor vond ik de romance te lomp en de regiekeuzes te apart. Zeker die rockmuziek zuigt het subtiele weg zodat een geloofwaardig of realistisch gevoel niet snel bij me opkwam.

Uiteindelijk is het best een degelijk filmpje geworden, maar ondanks dat het tamelijk apart is, vond ik het nergens ver boven de gemiddelde spookhuisfilms uitstijgen. Soms vind ik zo'n jaren 80 horror nostalgisch, maar deze is helaas geen voorbeeld in die films.

Experimentele film vanuit regisseur Mark Jenkin, die hiermee een ode bracht aan de jaren 70. Een project met een dergelijke stilering valt hoe dan ook op tussen het moderne griezelwerk, maar dat kan zowel negatief als positief uitpakken. In het geval van Enys Men is dat spijtig genoeg het eerste, vooral omdat er hier niet bijster veel aan de hand is en Jenkin er niet in slaagt de druk en/of de sfeer effectief te verhogen. De personages krijgen daarnaast weinig mee en de dromerige beelden tussendoor willen niet erg onbehaaglijk worden, maar het mysterieuze gevoel hangt sterk en dat levert onvoorspelbaarheid op. Echt saai wordt Enys Men daarom nooit, maar naarmate het laatste halfuur vordert begint de speelduur dan toch een beetje te wegen.

Matig.

Toch wel een matige animatiefilm dit. Was geen moment echt leuk. Inderdaad, de animatie zelf is best mooi, maar ja. De karakters waren pijnlijk suf, vooral dat tienermeisje. De film kent haast geen werkende humor, zelfs voor kinderen niet.

Was nogal moeilijk om doorheen te komen, de actie was suf, de karakters waren suf en het verhaal sleept maar wat voort. Hier en daar was dan wel weer een wat leukere scene, maar in het algemeen was het allemaal vrij zwak.

Je kan deze film gerust overslaan, je mist echt niets.

Zwak.

Heb Disaster Movie gezien dus ik wist ongeveer waar dit heen ging. Ik wou hem toch zien en kijken of ik hem misschien toch nog wel leuk vond. Maar weer heb ik me vaak zitten storen aan de slechte grappen. Waarom hij hoger scoort zijn de vermindering van een aantal vreselijk irritante personages.

Heel af en toe heb ik ook moeten glimlachen omdat het zo enorm flauw is. Maar voor een groot deel is het niet grappig en flauw. Tja, ik denk dat je hier gewoon van moet houden.

Best oké.

Film die een beduidend betere eerste helft kent. Daar haalt het dan ook de voornaamste kracht uit, en als Fuqua dat niveau had aan kunnen houden had ik de film makkelijk een halfje extra gegeven. Nu vervalt The Equalizer 2 in de tweede helft iets te veel in Hollywood-perikelen, maar dat neemt de sluipende eerste helft zeker niet weg.

Washington past goed in dit soort rollen, logisch dus ook dat we hem elke keer in dit soort actierollen terug zien. Die man beschikt over een soort charme die niet weg te poetsen valt. In actiefilms komt dat altijd goed uit, want ondanks dat de ouderdom hem aan het inhalen is weet Fuqua hem nog altijd als een intimiderende, maar mysterieuze held neer te zetten die maar zelden uit de bocht vliegt.

Film voelt aan alsof het voor de helft door Fuqua is geschreven en voor de helft door een rijke producer, want gaandeweg ruilt de film zijn onheilspellende en intrigerende actiescenes in voor een wat spectaculairdere finale en een ietwat te voorspelbare schurk. De bijverhalen zoals die met Sanders voegen ook te weinig toe en dragen uiteindelijk juist bij aan het wat mindere tweede gedeelte. Het is een ietwat jammerlijke vervolging van een film die best entertainend was.

Verder prima geacteerd, soms knap gemonteerd en regelmatig overgoten met leuke, actievolle sequenties. Waarom ze dan kiezen voor een voorspelbaarder en daardoor suffere tweede helft ontgaat me een beetje. Had liever gezien dat ze consistent hetzelfde soort pad en niveau hadden aangehouden, maar die hoop kon ik helaas na enige tijd opgeven. Fuqua is waarschijnlijk een sterk regisseur als hij een wat origineler pad aan kan houden.

Regisseur Antoine Fuqua omarmt de huidige leeftijd van Denzel Washington, want dit derde deel van de trilogie mikt nadrukkelijk op de veroudering van zijn personage. Dat brengt echter een hoop moralistisch gezever met zich mee, evenals een tempo dat aanzienlijk vertraagt ten opzichte van de voorgaande films. Uiteraard levert het aan de ene kant meer diepgang op, maar dit wordt zelden onderscheidend of interessant vormgegeven. De antagonisten kennen bovendien een karikaturale en onovertuigende invulling, waardoor het geheel toch een wat eenvoudige indruk achterlaat. Gelukkig is het acteerwerk van Washington erg sterk en versiert Fuqua zijn film op visueel vlak met veel professionaliteit, maar ik moet eerlijk bekennen dat het me veel moeite heeft gekost om door de minuten heen te komen.

Niet bijzonder.

Washington maakt op zijn leeftijd weer een actiefilmpje. Vele vonden deze film best goed voor een actiefilm, en daar ben ik het zeker niet mee oneens. Maar ik vond hem niet veel beter dan de meeste andere actiefilms. Daarvoor vind ik hem nog vrij standaard.

Washington en Moretz doen het best goed. Sommige scenes springen er inderdaad bovenuit, zoals dat Washington de kamer analyseert voor zijn volgende bewegingen. En hiermee is deze film ook vrij vermakelijk ondanks een redelijk lange speelduur.

De drama vond ik niet helemaal werken, en vond ik de film eigenlijk vrij weinig vernieuwend. Toch wel een redelijk toffe film.

Eerste Doremus.

Ik ben dol op films die zichzelf visueel een beetje bovengemiddeld presenteren, en Doremus is daar een naam bij die ik vaak voorbij zie komen. Toch had ik op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien, totdat Equals voorbijkwam. Makkelijk meepakken, en daarom maar gelijk gekeken. Het viel alleen wel tegen.

Maar uiteraard mooie woordjes richting de stilering. Erg precieze en unieke architectuur. Elke scene wordt weergaloos gepresenteerd. Als dit is hoe onze toekomst eruitziet, dan vind ik het niet erg om hierop af te streven. Uiteraard is het onderliggende concept wat verontrustender, het komt er toch vooral op neer dat anxiety als een soort chronische ziekte wordt gezien, alleen is het hier een daadwerkelijke ziekte.

Het mag dus duidelijk worden dat er wat diepers in de film ligt, maar de afleiding daarvan is consistent aanwezig. Vooral door de mooie stilering, maar ook door irritatie. Die komt vooral in de vorm van Hoult en Stewart. Sowieso wellicht een iets te artistieke keuze om van ieder figuurtje zo'n dode mus te maken, het resulteert alleen maar in een net zo doodse relatie tussen de twee.

Na bijna ruim een uur aan saaie romantiek komt er eindelijk wat leven in het verhaal, maar uiteindelijk kiest Doremus toch niet voor de uitweg die bij zo'n uniek concept als deze hoort. Ik vond het al jammer dat de onderliggende gedachte niet erg diep wordt uitgewerkt, maar ik vind het ronduit ergerlijk als de romantiek een film als deze integraal overneemt. Het tempo is uiteindelijk onuitstaanbaar, maar dat neemt niet weg dat de visie vanuit de regisseur bijzonder gedetailleerd en precies is. Daar gaan zowat al mijn punten naartoe.

Met de zonnebrilletjes en lange zwarte jassen maakt regisseur Kurt Wimmer er geen geheim van waar hij zijn stijlinvloeden vandaan heeft, maar toch vond ik het al bij al een zeer middelmatige film. Dat heeft er alles mee te maken dat een concept als deze gewoon niet te filmen is. Je kan van een acteur of actrice eigenlijk gewoon niet vragen of ze geen emotie willen tonen en het resulteert in veel castleden die gewoon met volle emotie staan te acteren (met name Taye Diggs). Het ontging me ook volledig waarom Christian Bale, die overigens niet onaardig acteert, voor zo'n ontzettend lange tijd onopgemerkt bleef wanneer hij duidelijk emotie laat zien. Het levert een film op die regelmatig domweg irritant is, maar wel enkele bijzonder gave actiescenes kent. Wimmer laat zich helemaal gaan en levert lompe, maar uiterst vermakelijke gevechten aan die toonaangevend zijn voor de hightechactie in the 90s/2000s. De wereldschepping is visueel links en rechts verouderd, maar de flair zit er aardig in en de tweede helft zit vol met doordenderende geweldsuitspattingen. Dat compenseert gelukkig een klein beetje de grote dosis irritatie en ongeloof. Ik heb overigens nog nooit zoveel kogels langs iemand als Bale heen gevlogen gezien in een actiefilm, en dat wil heel wat zeggen.

Ok.

Je zou het niet denken, maar met een gedoemd idee is er nog best wat redelijks uitgekomen. Ik had het totaal niet verwacht. Had een hele flauwe komedie verwacht met irritante humor, maar was verrast dat het soms nog best wel grappig was.

De mockumentary werkt ook wel, maar wordt wel iets uitgebuit en voelt weleens misplaatst aan. Zo voelt het weleens aan dat de film het plot gebruikt als excuus om wat openbare grappen uit te halen. Dat neemt zeker in het eerste gedeelte van de film iets te veel de overhand.

Visueel opvallend fris. Een aantal trucjes en interessante camerastandpunten en zelfs een aantal keer de POV-techniek. Dat maakt de film wel aangenamer, maar uiteindelijk wordt het toch wat saai. De film duurt met 116 minuten ook wel te lang, op een gegeven moment heb je het wel gezien. Buiten wat maatschappelijke kritiek brengt de film ook niet veel meer qua plot.

Vermakelijke zit, bij vlagen nog wel grappig. Het idee is erg kinderachtig maar de regisseurs weten er toch nog wat interessants uit te persen. Daarvoor een voldoende. Maar een hoogvlieger is het absoluut niet.

Oei.

Met een cast die zo veelbelovend is is dit niet echt een topper. Het heeft trouwens echt heel veel weg van de LOTR reeks. Heel veel namen lijken we hetzelfde. Ook heeft deze film zo'n beetje elke cliche die je hebt en brengt weinig nieuws aan bod.

Ja, de CGI is goed, en het acteerwerk van Irons kan er ook mee door. De draak zag er erg goed uit, en de draak is ook een vand e hoogtepunten aan Eragon. De rest is allemaal cliche, ook is het nergens spannend.

De veldslag aan het einde had ook veel langer gemogen, 2x de draak eroverheen en het is sal de eindbaas. Maarja, net niet een voldoende

Lompe actiefilm met een logische keuze voor Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol, die met regisseur Chuck Russell tot op zekere hoogte voor een gezonde dosis amusement weet te zorgen. Specifiek het laatste halfuur brengt genoeg bombarie om enige vorm van verveling proactief tegen te gaan, maar helaas komt dat in combinatie met een weinig interessant verhaal en een te lange speelduur. Veel heeft het gebeuren in Eraser niet om handen, dus de uitgesponnen inleiding en de langdurige (komische) wisselwerking tussen Schwarzenegger en Robert Pastorelli zijn onnodige bijzaken die het geheel vooral in de weg zitten. Wanneer de explosies afgaan sta je als kijker garant van effectief entertainment, maar veel meer heeft deze productie niet te bieden.

Een vroege Lynch.

Duurde lang voordat ik hem zag, maar ik kreeg onlangs dan eindelijk de kans om hem te mogen aanschouwen. Ik wist al dat ik hem zou waarderen want als horrorfan zie ik er regelmatig scenes van voorbijkomen, maar echt geweldig vond ik hem helaas ook niet.

Lynch kenmerkt zich wederom in vooral tonen en weinig vertellen. Eraserhead moet het hebben van de grote hoeveelheid weirdness die op de kijker wordt afgevuurd. Veel surrealistische beelden die allemaal in het kader vallen van 1 bepaalde boodschap. Of misschien meerdere, maar het lijkt allemaal wel in de lijnen van 1 groot punt te vallen.

Visueel ziet het er zoals verwacht sfeervol uit. Soms creepy stukjes, maar op het niveau van Lynch's andere thrillers zit het niet. Het is nu vooral aardig apart en daarmee intrigerend. Veel details en veel weirdness, maar enkele scenes hanteren wel een iets te kaal gevoel. Soms valt het dan plots op dat het eigenlijk allemaal maar een film is en kan je je er niet helemaal in verliezen.

Soundtrack is sterk, camerastandpunten ook, maar de editing vertoont toch wat minpunten. Soms zijn er wat trage overgangen die er nooit echt een lekker tempo inkrijgen. De beelden zelf maken veel goed, maar niet alles, waardoor ik nooit volop geboeid zat te kijken. De beste scenes zijn ook de scenes die wat meer in een surrealistisch tintje vallen, het reguliere verhaal erdoorheen kon me wat minder bekoren.

Vreemd acteerwerk verder, zeker van Nance, die met veel gezichtsuitdrukkingen acteert. Echt briljant is het niet, maar het moet haast wel intentioneel zijn want normaal was het absoluut niet. Uiteindelijk begint het ook te wennen en dat doet het hem. Bijrollen zijn ook aardig apart en vreemd, ik kan het eigenlijk wel waarderen, en Lynch verliest zich er nooit te veel in. Elk element krijgt net genoeg focus.

Het jammere was eigenlijk dat het allemaal niet spannend of creepy genoeg was. Apart zeker, maar niet echt eng. Enkel de finale waarbij Nance het kind doodt vond ik echt serieus unsettling. Die sequenties mis ik voor een groot deel tijdens het overige gedeelte van de film. Andere scenes gaan ook net wat te lang door, zoals het hoofd dat door die koter wordt meegenomen.

Aparte film, uniek zeker, maar wat mij betreft niet sfeervol genoeg gedurende de hele film. Dat zegt overigens niet dat deze film enkele waanzinnige stukken kent. Mijn favoriete Lynch zal het niet worden, maar het is aparter en eigenaardiger in vergelijking met andere horrorfilms. Zeg eigenlijk maar gerust dat Lynchfilms een eigen genre hebben. Goede film.

Leuk hoor.

Schitterende animatiefilm van Franse bodem. Dit is de zoveelste keer dat Franse cinema me vrij positief verrast. De tekenstijl is niets minder dan schitterend vormgegeven, interessant kleurengebruik en erg leuke en snoezige personages.

Het verhaal zelf is niet altijd even sterk, en duidelijk richting kinderen gericht, maar de tekenstijl valt direct op. Vooral omdat het lijkt alsof je door de wolken zweeft. Verhaal had wat meer verdieping gemogen, en dat is een beetje het punt waar de film niet op scoort.

Voice acting is erg sterk, mooie detail en dan heb je een erg geslaagde kinderfilm gemaakt. Heerlijke, warme aanrader voor de familie. Wel in het Frans kijken met ondertiteling, tenzij je hele jonge kids hebt, maar geloof me, dat is veel beter.

Beruchte film op MovieMeter vanwege de notering in de floplijst, maar het uiteindelijke resultaat valt in dat opzicht positief mee. Jim Varney is nogal flauw als lokale dorpsgek en de humor is zeker aan de mindere kant, maar de makers zetten een aardige sfeerzetting neer en schrikken niet terug om scenes tevoorschijn te toveren die de grens opzoeken. Uiteraard is dat bedoelt met kinderen op het oog, want voor een volwassen filmliefhebber zal Ernest Scared Stupid hoe dan ook weinig angst en/of stress aanjagen. Het gebeuren kabbelt verder vooral voort, kent een nogal matig verhaal en slaat eigenlijk nergens op, maar de finale is prettig over de top en de effecten blijven altijd praktisch. Het is best vermakelijk, al zal je als kijker rekening moeten houden met nogal dik aangezette humor.

Hm.

Niet slecht inderdaad, maar deze film mixt een beetje aparte genres met elkaar. Zo lijkt de film een kinderhorror te zijn. Lijkt soms wel een eftelingfilm te zijn. Die pakjes van de duivels, de fantasy-opmaak van de film. Het sprookjesbos is niet ver weg soms.

Maar kinderhorror gemixt met wat zwaardere en een depressiever soort horror gaat niet zo lekker. Zo krijgen we in de opening een executie te zien waarbij het later om jolige duivels gaat. De mix gaat niet zo lekker, en de film lijkt er totaal niet zijn balans in te vinden.

Acteerwerk is voor de rest ook buitengewoon theatraal. Vond het vaak helemaal niks, al kan ik het niet ontnemen dat het goed acteerwerk was. Maar de manier van acteren blijft absoluut niet mijn ding. Vooral Sagardoy als Sartael was regelmatig iets te theatraal en opeisend.

Qua horror is het een mix van kinderhorror en fantasy-horror en de tonen lijken compleet verschillend te zijn. Alsof er 2 regisseurs aan het project werkten met beide dezelfde visie voor visueel beeld, maar niet dezelfde verhaalvisie deelden en daarom ieder maar een beetje hun eigen ding deden. De tonen van de film gaan totaal niet lekker.

Visueel echter knap. Mooie details, sfeervolle omgevingen en sets. Ideaal voor een film als deze. Die sfeer wordt ook optimaal gebruikt. Beetje jammer dat de aankleding van acteurs daarom wat te kort schiet. Toch wat te simpel. Maar dat is maar een kleine irritatie.

Film pakt in de laatste 20 minuten mooi en groots uit, en dat is dan ook eigenlijk het hoogtepunt van de film. Vond de film erg uit balans met verschillende soorten horror die niet lekker samengaan. Je doet of een kinderhorror, of een adult-horror. Allebei gaat elkaar in de war zitten, en dat is hier te merken.

Energiek vormgegeven, maar uiteindelijk niet veel meer dan een serie losstaande sketches die door middel van een geil hoofdpersonage aan elkaar worden geplakt. Regisseur Uwe Boll slaat hier compleet door met kinderachtigheid en maakt gebruik van een hoop personages die allemaal op hun eigen manier vervelend zijn. De castleden doen hun best, maar acteren is ze niet op hun lijf geschreven. De visuele vormgeving is bijzonder lelijk en de iets sentimentelere finale naarmate het einde vordert komt vooral te laat. Voor een te lange tijd is de boel hier onuitstaanbaar en oninteressant. Fanaten die vinden dat Boll later slechte films maakte hebben zich duidelijk niet gewaagd aan zijn vroegere projecten.

Vreselijk.

Ik had vooraf al verwacht dat deze film me niet zou gaan liggen, en dat gevoel bleek na afloop van de film ook meer dan terecht te zijn. Dit soort films zijn me te pervers, draaien constant om het centrale punt heen om toch even die vrouwelijke lichaamsdelen te laten zien. Ronduit vervelend gewoon om eerlijk te zijn.

Duidelijk mag wel zijn dat de locatie waarop het is gefilmd erg mooi is. Ze hebben precies het juiste plekje weten te bemachtigen om deze toch wel gestoorde horrorfilm op te filmen, die helaas niet al te veel op horror focust. Het vervelende aan deze film is dat het buiten de oerdwaze regie ook nog eens veel te veel focust op nudity waardoor het me constant irriteert.

Regisseurs Puerto en Simón kunnen allebei niets. Geen enkele scene wordt degelijk in beeld gebracht. Ik verdenk de boel ervan gewoon gevonden te zijn, want deze trage regie kan nooit afkomstig zijn van hetzelfde duo die dit huis ingericht heeft. Lelijke, vervelend geacteerde scenes volgen elkaar snel op met vreselijk gebruik van de camera die alles lelijk inzoomt en wegknipt van de beelden die wel interessant kunnen zijn.

Het acteerwerk is verder om te janken en de manier waarop personages worden ingericht is te stom voor woorden. Toch is het de irritante focus op vrouwelijke lichaamsdelen die de film de das omdoet. In bijna elk shot moet er iets komen wat met seks te maken heeft. Mannelijke naaktheid wordt veilig buiten beeld gehouden, de regisseurs hebben vast diens ogen uitgekeken op de vrouwelijke collega's hier en dat blijkt want de camera kan er ook z'n ogen niet vanaf houden.

Vervelende film, maar ook werkelijk oersaai geregisseerd die richting een zeer dwaze finale streeft. In principe kent deze film weinig dat ik kan prijzen, behalve wat mooie details. Verder is het een clowneske, theatrale boel geregisseerd door twee oelewappers die nooit meer een camera aan mogen raken. Non-cinema.

Best leuk.

Laatst meegepikt vanwege de top 250 en omdat hij toch op Een kwam. Eastwood vind ik best een lollige acteur, maar of hij nou de sterren in de hemel speelt hier, nee. Geen enkel iemand was echt fenomenaal bezig, maar het was wel ok.

De film voelt nauwelijks gedateerd aan, behalve bij geweerschoten dan, maar dat maakt vrij weinig uit. Hij ziet er nog altijd beter uit dan bijvoorbeeld Eragon. Het eerste deel van de film is onderhoudend maar weinig materiaal waarvan je echt terug gaat denken.

Tweede deel (de ontsnapping) was natuurlijk erg leuk. Soms ook nog best spannend, en ondanks dat het allemaal redelijk donker was was het zo in beeld gebracht waardoor hij je pakt. Er zitten wat schoonheidsfoutjes in want je moet als bewaker wel erg stom zijn om te zien dat er alleen maar een kartonnen hoofd in het bed lag.

Ondanks dat een best leuke film.

Suf.

Dit is dan weer van het soort Carpenter waar ik niet van hou. Later werden zijn films nog bombastischer en lawaaieriger, maar dit vond ik in ieder geval al aardig chaotisch door al het lawaai. Het is uiteindelijk dat Carpenter zich nog wel een klein beetje inhoudt in deze film.

Russell vind ik in ieder geval totaal geen boeiend personage. Heel hard proberen stoer te zijn maar vooral overkomen als een tweedehands Rambo. Het komt totaal niet over, ik vreesde er eigenlijk al voor toen hij zijn eerste dialogen uitsprak. Ook de rest van de cast is niet bepaald beter, met enkel Pleasence als positieve uitschieter.

Visueel is de film erg groots voor zijn budget, maar mooi is iets anders. Carpenter zijn regie vind ik redelijk falend, het verhaal daarbij uitgezonderd. Het concept en de satire zijn leuk bedacht, maar leiden dus onder een vreselijke stijl. Erg slechte montage, vreselijk camerawerk en een aantal volledig adrenalineloze gevechten.

De stilte die soms heerst is wel goed gekozen, zeker tijdens de eerste beelden van dat hele gebied. Het creëert wel iets bijzonders en unieks en daar weet de film een beetje op te steunen. Eenmaal het verhaal zich vordert stort het alleen in want dan gaat de film meer over in actie. Toch vond ik de allerlaatste scenes wel geslaagd, punt is alleen dat er daar geen kogel wordt afgevuurd.

Ik mis toch wat spanning en inleving. Heel stoer allemaal dit hoor, maar zelden overtuigend. Satire of niet, ik vind dat deze film te veel leidt onder een B-sausje en daarmee vergeet uniek te zijn in zijn soort. The Terminator geeft ook niet het meest prachtige toekomstbeeld, maar weet in zijn uitwerking toch echt stukken beter te zijn.

Vond dit niet zo boeiend. Leuk concept, leuk beeld, middelmatige regie. Carpenter is zeker geen slecht regisseur, maar ik vind hem persoonlijk toch niet zo heel boeiend. De beste man heeft een aantal mooie klassiekers afgeleverd, maar het is toch even kijken of er nog een echt goede Carpenter voorbijkomt.

Flauwe genrecombinatie tussen horror, fantasy, drama en komedie, met grotendeels onovertuigend acteerwerk en een zeer goedkope uitwerking van speciale effecten. Het meest bijzondere en noemenswaardige aspect binnen Escape from Tomorrow is zonder twijfel de filmlocatie, waartussen beelden daadwerkelijk in het iconische themapark zijn opgenomen. Regisseur Randy Moore vangt er verder niet bijzonder veel mee aan en zet voornamelijk een geheel neer met allerlei half uitgewerkte en vergezochte ideeën. Erg spannend wil het bovendien nergens worden, de creativiteit maakt een geforceerde indruk en de zwart-wit-filter wordt nergens in het voordeel gebruikt. Alle lof voor de opzet, maar op algemeen vlak is er weinig te beleven.

Mwa.

Vond dit niet al te bijzonder en meer een soort van excuus om Schwarzenegger en Stallone samen in een film te stoppen. Opzicht wel aantrekkelijk natuurlijk, maar het maakt het voor mij niet meteen een toppertje, deze actie/thriller.

Het verhaal kent ook niet echt een spanning, en we zien meer Stallone die het natuurlijk allemaal al zo'n beetje snapt waardoor de echte mystery een beetje overboord is gegooid. Voor de rest blijven Sly en Arnie natuurlijk wel een leuk duo.

Enkele lekkere actiescenes, maar daar blijft het ook bij. Het is allemaal wel ok om zo te volgen, maar echt spannend is het nergens. Wel knalt de actie lekker door bij vlagen en is het allemaal best vermakelijk in beeld gebracht hier en daar.

Niet best.

Deze een tijdje geleden in de bios gezien ondanks de slechte reviews. Het begon allemaal wel hoopvol met de opening, maar het is al vrij snel duidelijk dat de film nauwelijks goede acteurs / actrices kent. Hower gaat bijna de gehele film uit de kleren maar is vrij irritant.

de film mist zijn sfeer een beetje, al is de Mystery el boeiend om te volgen. De spelletjes zijn vrijwel onrealistisch en ongeloofwaardig maar weten te boeien. Het verhaal zelf is vrij zwak en natuurlijk komt er soms weer familiedrama om de hoek kijken.

Ook een vrij vage afsluiter. Deze film kan je gerust overslaan, laten we hopen dat de versie van 2019 wat beter gaat worden.

Keurig.

Het was vooral de trailer die me nog even een zetje gaf om deze film nog even te bekijken. Binnenkort weg uit de bios, en voor maar 99 minuten ga ik dat echt niet laten om er nog even heen te gaan. Ik verwachtte geen geniaal meesterwerk, en het resultaat blijft binnen de verwachtingen.

Tweede Escape Room filmpje voor mij ook alweer, ze zijn opeens wel populair geworden, met ook al de achtste Saw die vorig jaar uitkwam. Deze is duidelijk de winnaar, al vond ik het nergens een meesterwerk. Echter laat Robitel wel zien dat hij het genre best onder de controle heeft.

Waar de film vooral de fout ingaat is dat het zoals verwacht een suffe laatste minuten heeft en van de karakters heeft Robitel ook niet bepaald zijn huiswerk gedaan. Acteerwerk is wel keurig, gelukkig, maar het is jammer dat iedereen zo krampachtig een "eigen smoel" moet hebben. Karakters zoals die van Russell zijn zo spuug irritant daarmee.

Kamertjes zijn leuk ingericht en het camerawerk is verfrissend en hip. Vooral de "Upside-Down bar" was briljant, de 180 graden draai (ook in de trailer!) zijn stukken die de film echt helpen. Visueel daarmee ook helemaal in orde en Robitel bewijst daarmee dat allemaal onder de controle te hebben.

Het is alleen jammer dat de film het einde wat slordig afmaakt. Erg voorspelbaar ook met een suffe simulatie om het af te ronden met een hint naar een tweede deel. Ik vind het nogal een suf einde en is het jammer dat Robitel er niet in slaagt het met impact te laten eindigen.

Voor de rest aardige wegkijker in het genre en een positieve bijdrage van de Escape Room films. Met een ander einde was het 3,5* geweest.

Genietbare film.

Ik heb het origineel niet heel goed meer voor de geest, maar als ik de cijfers mag geloven vind ik deze net wat beter. Ik denk dat het vorige deel ook meer een introductie was waar het concept nog moet worden uitgewerkt. Als kijker weet je hier al snel wat je te wachten staat, en Robitel verspilt dan ook geen tijd.

Deze film leunt op een aantal spannende scenes die na een minuut of 10 beginnen. Het trapt de deur ook gelijk al fijn plat met de sequentie in de trein. Ik raad overigens iedereen aan de trailer niet te bekijken, waar ze het grootse deel van de film al weggeven. Terug naar de film: het tempo houdt nooit op en Robitel weet de spanning en druk knap op te voeren. De tijd tikt, als kijker voel je dat zeker aan.

Het acteerwerk is best aardig, ik snap ook de kritiek erop niet. Weinig personages krijgen de ruimte om een memorabel personage te spelen, maar voor wat ze hier laten zien is het redelijk tot zelfs heel goed. De angst is te merken, net als de stress. Miller en Rhoden vormen daarbij de uitschieters, terwijl ik Russell helaas nog steeds niet bepaald kan smaken.

Robitel leeft zich uit met de effecten en dat levert een hoop spectaculaire beelden op. Wat wel jammer is aan de film is dat het hoge tempo niet kan verhullen dat de logica ver te zoeken is. Hoe ieder personage daar terechtkomt is wel erg simpel uitgewerkt, en het gebrek aan introductie laat een nogal overweldigend geheel op een verkeerde manier naar buiten komen.

Ik heb zowel de theatrical cut als de extended cut gezien, maar ik beoordeel nu even de theatrical cut want de extended cut is echt zwaar kut. Het hele einde gaat daar naar de maan, terwijl de theatrical cut nog wel aardig uitgewerkt is. Als je de kans krijgt, theatrical cut dus! Escape Room 2 was een erg vermakelijke, spannende en snelle film. Ik heb me geen seconde verveeld. Ideaal entertainment.

Matig.

Ach, de potentie was er wel zou je kunnen zeggen. Vandaag bevinden we ons in een graanveld dat alleen anders is dan een menselijk graanveld. De locatie zou vast gekozen zijn uit budgettaire beperkingen, maar de poort tot leuke ideeën die kunnen worden verkend ligt wel volledig open. Wat mij betreft een echt mooie kans.

Een kans die maar voor de helft wordt benut, want de film doet echt wel een aantal dingen naar behoren. Zo plant de film zichzelf direct in de juiste setting en houdt zich niet bepaald bezig met poeha rondom de personages. Nee, iedereen krijgt een persoonlijkheid aangewezen en daar houden ze zich mee bezig. Enkelen weten zich daarin ook goed staande te houden, zoals West. Toch wel een toffe acteur die in betere films mag spelen. De motivatie bij hem is duidelijk.

Verder vervallen de personages uiteindelijk wat in het verhaal eenmaal het allemaal wat grootser en spectaculairder wordt. Tot echt enorme dingen komt het nooit, maar het moet duidelijk zijn dat de film wat meer in petto heeft dan het kan laten zien. Dat verklaart ook meteen het open einde dat graag de deur open wil gooien voor een vervolg hierop. Er is alleen een probleem, want de film komt aan de andere kant nergens echt op stoom.

De ideeën zijn er wel, de uitwerking mist alleen volledig. Het veld is in de eerste 10 minuten interessant, daarna vooral bijzondere achtergrond dat nauwelijks wordt gebruikt door de regisseur. Het camerawerk is sterk ondermaats en de spanning geheel afwezig. Eenmaal de dreigementen ook duidelijker naar voren komen zijn het nogal oncreatieve verschijningen. Ook vooral erg beperkt, aangezien het er op neerkomt dat er maar één enkele echt spannende dreiging is.

Al bij al wat te kort en kleinschalig om echt goed te werken. Toch kan ik de passie van de regisseur wel voelen. Het zou Moore ook wel hebben gefrustreerd dat hij maar zo weinig financiële steun kon krijgen, want de film voelt aan als een soort boekverfilming waarvan enkel 20% gerealiseerd kon worden. Het voelt niet echt "af" aan, maar het acteerwerk en het tempo zijn prima. De afwerking om het allemaal ook mooi te presenteren echter niet.

Slecht.

Escape the Undertaker betekende de eerste echte interactieve film die ik mocht gaan aanschouwen, een concept dat de laatste jaren is komen opdagen en wat leuke resultaten kan bieden. Toen ik de eerste beelden van deze film zag had ik er ook veel vertrouwen in, alhoewel WWE uiteraard in Amerika nooit heel kwalitatief uitpakt.

De hoop die ik ervoor had vervloog eigenlijk al erg vroeg toen bleek dat deze film niet veel meer was dan een nogal simpel in elkaar gestoken experiment. Simms heeft klaarblijkelijk ervaring binnen interactieve beelden maar dat valt van deze film niet af te lezen. Het begint al met vreemde beelden van WWE die op wonderbaarlijke wijze nog fans trekken ook (He's drawing his power from the urn!!). Overdreven en irritant.

De keuzes maken deze film nog redelijk kijkbaar aangezien deze je dwingen om je aandacht erbij te houden. Misschien maar goed ook, want het is duidelijk dat dit een snel in elkaar gedraaid project is geworden. Soms met leuke kleurtjes mooier gemaakt, verder een droevig geacteerde bende met historisch slecht cameragebruik en een groot gebrek aan creativiteit om dit concept mee te laten werken.

Nergens voelt het aan alsof de drie heren maar een beetje in gevaar zijn want Calaway ziet er belachelijk uit als bedreiging. Deze Undertaker heeft een behoorlijke fanbase opgebouwd maar ik snap niet waarom. Bovendien heeft hij al zijn goede gaven te danken aan zijn magische krachten, want Simms krijgt de gevechten bizar brak in beeld waarmee het niet doorbreekt dat maar iemand ervaring heeft binnen WWE.

Nogal sullig uiteindelijk met een groot gebrek aan spanning en creativiteit. Soms leuke decoraties en de keuzes houden het kijkbaar, maar toen ik in de slotfase nog een keer door het verhaal heen moest banjeren begon de verveling in te slaan. Jammer dat ze niet meer de tijd hebben genomen want het had leuk kunnen zijn. Het gegeven van ontsnappen uit een spookhuis klinkt leuk op papier, maar in dit geval zonder enige visie of motivatie uitgevoerd. Doods.

Vermakelijke griezelfilm met een degelijk gevoel voor kwaliteit, ook al laat regisseur Chito S. Roño veelvuldig het volume opschroeven. Espantaho zit bij vlagen simpelweg te vol met allerlei poeha en weinig effectief gespook, maar entertainend is het allemaal wel. Het acteerwerk is aardig en de makers doen een hoop pogingen om originele ideeën tot leven te wekken, wat in combinatie met een korte duur meer dan degelijk werkt. Een aantal plotwendingen naar het einde toe zijn weliswaar onnodig, maar passen niettemin goed in het geheel dat Roño probeert neer te zetten. Uitstekend popcornvoer met weinig dode momenten dus.

Teleurstellend ja.

Niet dat ik de grootste Del Toro fan ben, maar The Devil's Backbone krijgt tot nu toe het laagste cijfer en tot op de dag van vandaag is dit de enige film van de beste man waar ik gewoon totaal niet in kon komen. De speelduur van 106 minuten was daarom best een opgave.

Redelijk apart dat ik er niet echt in kon komen want normaal gesproken zijn dit soort fantasierijke sfeertjes juist mijn ding. Deze film wist me gewoon niet te grijpen, en ik denk dat het voornamelijk komt door erg saaie personages en een toon die constant met elkaar blijft vloeken waardoor het als geheel een beetje rommelig aanvoelt.

Zo voelt de film aan als kinderfilm, oorlogsfilm en geestenfilm maar nooit goed als een geheel. De tonen kunnen elkaar gewoon totaal niet combineren of versterken. Del Toro probeert dit wat te verhullen door aan veel mooifilmerij te doen maar niet van het soort dat het een beetje boeiender weet te maken.

Verder is het verhaal aardig flauw en de horrorsfeer werkt niet. De spannende scenes vallen plat en de fantasierijke sfeer komt enkel en alleen van de decoratie en cinematografie. Verder heeft het niet al te veel meerwaarde behalve een streling voor het oog. Personages zijn verder tamelijk saai en de "villain" flauw.

De speelduur kabbelt maar wat voort voor zijn 106 minuten en kent enkel een handjevol aan memorabele momenten. Vaak worden die alleen niet heel goed in beeld gebracht of juist heel goedkoop. De explosie leek wel uit een B-film te komen bijvoorbeeld. Verder zijn de dialogen middeleeuws en de chemie tussen kinderen en personages afwezig. Als geheel is er dan niet veel om erg te prijzen.

Visueel blijft het mooi. De eerste scene is geweldig, maar buiten mooie kleurtjes en knappe decoraties heeft de film niet heel veel om te bieden. Het acteerwerk is best aardig, maar alles wordt zo lam en oninteressant vertaald naar het witte doek dat de film maar een vermoeiende zit is.

Herzien. Regisseur Michel Gondry heeft nog altijd goud in zijn handen met deze unieke film, die een geheel eigen sfeerzetting weet op te roepen. Waar het begin nog iets te komische momenten kent, kantelt het gebeuren uiteindelijk naar een meeslepende en intrigerende sciencefictionfilm. Er wordt volop geëxperimenteerd met het visuele aspect en dat levert een hoop surrealistische momenten op, die alleen maar worden versterkt door het uitmuntende acteerwerk van Jim Carrey. De bijrollen van Kate Winslet en Mark Ruffalo zijn evenzeer oerdegelijk neergezet, wat als effect heeft dat de verschillende verhaallijnen elkaar steeds effectief opvangen. Enkel de soundtrack laat steken liggen om de sfeer wat verder op te voeren, maar ik heb nog altijd ontzettend genoten van het verloop en kan niet anders dan zeggen dat deze ongetwijfeld nog een keer gekeken zal worden.