Opinions

Romantische dramafilm met een origineel concept, maar waarin de personages niet echt tot leven willen komen. Gerard Butler en Hilary Swank leveren degelijk acteerwerk af, maar creëren onder elkaar weinig chemie waardoor de kijker niet bepaald wordt uitgenodigd om met ze mee te leven. Regisseur Richard LaGravenese profiteert van een aantal fraaie locatiekeuzes, maar brengt weinig tempo aan het inhoudelijke gebeuren waardoor het verhaal nergens meeslepend wil worden. Daarop volgen diverse gebeurtenissen die wisselen tussen humor, drama en opbloeiende romance, zonder dat er eentje tussenuit wil steken. Gelukkig wordt het allemaal met genoeg vaart gebracht om niet te vervelen en Harry Connick Jr. speelt een zeer lollige bijrol. Daarvoor uiteraard nog bonuspunten.

Redelijk.

Alleen gekeken vanwege de naam Aja. Een van mijn favoriete regisseurs die me met Piranha 3D en Haute Tension blij kon maken. De regisseur van dit filmpje is me overigens wel bekend van een andere film die op mijn watchlist staat.

Het verhaal begint wat saai. Het duurt niet lang voor er gevaar dreigt maar het is gewoon niet spannend of echt eng. Ondanks een paar redelijk effectieve schrikmomenten ben ik het dus eens dat dit geen spannende griezelfilm was.

Ondanks dat zaten er toch wel een aantal leuke scenes in, Vooral de eerste kill was leuk en het acteerwerk zit ook wel snor. Nichols was toch wel goed in beeld gebracht, Bentley kwam niet echt over als een schurk maar voerde zijn rol toch prima uit.

Leuk tussendoortje, maar geen hoogvlieger in het genre.

Del Toro.

Als regisseur heeft hij de kwaliteiten om zowel klein als groot te regisseren. Zelfs op de grotere studioproducties weet hij zijn stempel te drukken, en zo is ook in Pacific Rim veel van hem te herkennen. Ook veel van de studio's overigens, want het is logisch dat zo'n dure film als deze wel zijn centjes moet ophalen met gebruikelijke onzin.

Del Toro verspilt niet al te veel minuten en zo opent deze grootste monsterfilm al vroeg met zijn actie. De monsters mogen er dan ook behoorlijk wezen en de introductie van Pacific Rim kan dan ook eigenlijk niet beter. Van een klein hapje van de taart wordt je hier al heel snel blij, al is het al vroeg te merken dat logica en wetenschap geen interesses zijn geweest van de film.

De effecten zien er in ieder geval schitterend uit en de actiescenes worden prachtig tot leven gewekt door regisseur Del Toro. Veel fantasie en de designs van de Kaiju zien er ook geweldig uit. Fris niet echt, volgens mij hebben ze echt wel ergens diens inspiratie vandaan gehaald, maar dat maakt het beeld zelf niet minder leuk om tegenaan te kijken.

Het acteerwerk is niet heel sterk maar ook niet zwak. De enige die echt ver onder de middelmaat zit is Kikuchi, verder is het het gewoonlijke Amerikaan-is-wat-verloren-in-de-grootsheid acteerwerk. De vele pracht op het visuele vlak overklast het acteerwerk ook volop, en de actie volgt elkaar in een best lekker tempo op waardoor de relatief lange speelduur nooit een probleem is.

Wel jammer is dat je na veel geweldige Kaiju-scenes een nogal tegenvallende finale voor de kiezen krijgt die er wel goed uitziet maar eigenlijk gewoon de grootsheid mist die de opening en het centrum van de film wel doen beloven. Hierdoor kijk je toch tegen een wat saaie finale aan waarvan je juist hoopt dat deze episch gaat worden. Dat is dus niet het geval en is jammer, maar verder blijft dit een vermakelijke en lekker grootse film met lekker veel monsters. Ik mag het wel. Del Toro is de juiste man voor veel centjes.

Tegenvaller.

De eerste Pacific Rim vond ik best vermakelijk. De trailer hiervan zag er ook best veelbelovend uit, dus ik dacht waarom ook niet. Del Toro regisseerde dit deel niet en dat is inderdaad net als bovenstaande recensie duidelijk te merken.

De effecten is nog steeds niets mis mee. De jaegers zagen er best goed uit en voldoende om te vermaken. Boyega speelt weer een erg leuke rol, hij heeft me ook nog niet teleurgesteld in zijn carrière als acteur. De rest is ok, Day is soms wat irritant.

Wat mij vooral teleurstelde waren De kaijus die pas erg laat tevoorschijn kwamen. Pacific Rim vond ik leuk mede omdat de kaijus er zo leuk uitzagen en er dus voldoende te vermaken was. Al dat gespeel met jaeger tegen jaeger vond ik tegenvallen want dat deed me erg denken aan Transformers en de kaijus waren wat Pacific Rim voor mij weer vermakelijk maakte. Maargoed

Niet heel slecht, maar toch een lichte teleurstelling.

Betere Szymanski.

Maar nog steeds niet echt de ideale komedie voor mij, vooral omdat de Amerikaanse puberale humor duidelijk nog steeds de overhand heeft. Maar in vergelijking met Mike and Dave Need Wedding Dates die ik nog geen week geleden zag is dit een behoorlijke verademing die veel frisser is en waar je makkelijker doorheen komt.

Duidelijk dat de makers van Workaholics hier ook aan hebben gezeten, dat zie je namelijk vooral aan het verhaal. Het vervoeren van iemand zijn penis staat hier dan ook centraal. Daarmee kan je al verwachtten dat dit geen hele briljante komedie gaat worden, met veel puberale grapjes en simpele humor.

Viswanathan lijkt het wel graag te willen. Calvano ziet er eigenlijk gewoon goed uit. Franco ok, Roberts ok en Doheny ok. Daarnaast nog enkele korte rollen in wat grotere namen in het genre zoals Anderson, maar geen van alle weten heel grappig te zijn. Humor is dan ook hetgene wat faalt in deze film, alhoewel er nog leuke stukken in het begin zaten.

Duurt niet al te lang, maar dit soort filmpjes hoeven van mij absoluut geen 94 minuten te duren. Dit kan gewoon worden gedaan in 70-80 minuten, en zelfs dan zal het niet erg grappig zijn. Het is dan gewoon het tempo en luchtigheid van dit filmpje en de jonge cast die het nog een niveautje hoger tillen.

Wel leuk voor een keertje, maar als komedie nergens heel grappig en dan denk ik dat Szymanski niet helemaal mijn genre pakt. Gelukkig wel beter te doen dan het vreselijke Mike and Dave Need Wedding Dates eerder aangegeven. Wat een gedrocht was dat.

Geen voldoende, maar ook geen lage onvoldoende.

De Franse regisseur Christophe Gans heeft een goed gevoel voor inhoud en castleden, waardoor hij zichzelf op overtuigende wijze weet te omringen met zeer degelijke acteurs. Vincent Cassel (altijd betrouwbaar), Mark Dacascos en Samuel Le Bihan vallen positief op, maar Monica Bellucci (altijd onbetrouwbaar) en Émilie Dequenne daarentegen niet. Vooral de romantische elementen tussen een aantal personages willen niet van de grond komen en de nogal oubollige invulling hiervan levert beslist geen pluspunten op. Gelukkig weet Gans dat enigszins te omringen met knappe locatiekeuzes, een sfeervolle opzet en een verhaal dat de diverse genres zeker in de eerste helft goed weet af te wisselen. In de tweede helft focust Brotherhood of the Wolf zich wat meer op het mysterieuze bronmateriaal, maar daar wordt het pijnlijk duidelijk dat de makers achter de effecten een aantal erbarmelijke keuzes hebben gemaakt. Mede hierdoor voel je de erg lange speelduur uiteindelijk wel.

Ok.

Paddington is een lief filmpje geworden, maar wel eentje die niet heel erg grappig is. De beste scene komt eigenlijk al voorbij in de trailer en dat is de gehele bende met Paddington op het toilet. Dat is dan ook gelijk het goude moment in de film.

Want heel grappig is het nergens. Niet eens een glimlachje. Maar ook qua impact weet deze film weinig te beiden. Maar met Pixar en Disney die de ene na de andere film over de band laat rollen is het nog moeilijk om emotioneel het publiek nog mee te krijgen. Deze film doet er dan ook niet eens zijn best voor.

Wat deze film wel weer een beetje goed maakt is dat het visueel vaak verzorgd is en opvallend veel details bevat. Vooral de gehele introductie van de familie terwijl Paddington een brief schrijft is een sterk visueel moment. En daar heeft de film wel meer van.

Het camerawerk is ook bovengemiddeld, totaal niet verwacht. Regelmatig een paar aardige shots met interessante camerastandpunten. De beer ziet er voor de rest ook schattig uit. Het blijft een CGI-figuur, maar dat stoort hier niet heel erg.

Maar zo kent de film ook een paar missers, met onder andere dat er weinig impact of emotie in de film zit. Dit is gewoon vermaak maar doet het iets te braaf. De film durft eigenlijk gewoonweg niet zo veel. Daardoor krijg je een soms net wat te zoet filmpje dat nooit echt grappig is en nooit optimaal schattig is.

Maar het absolute dieptepunt kwam echt in de vorm van Kidman. Wat is er toch met haar gebeurd. Compleet debiele rol die helaas tegenwoordig maar al te voorspelbaar is in films zoals deze. Lief is het allemaal wel, vooral in de vorm dat het goedbedoeld is.

Visueel is het vaak knap en verzorgd. Acteerwerk van de familie en kinderen voldoen ook wel. Daar scoort de film op, maar de uitwerking is me toch wat te braaf. Maar het tweede deel schijnt een stukje beter te zijn. Aangezien die in de top 250 van reddit staat, ga ik die ook nog wel eens proberen.

Hetzelfde als 1.

Laatst las ik een oud artikel waarin stond dat Paddington 2 als hoogst beoordeelde film stond op Rotten Tomatoes. En momenteel nog steeds beoordeeld met 100%. Het is ook geen slechte film, maar alle liefde voor de film van kritieken zijn wel heel overweldigend positief. Zo'n meesterwerk vond ik het bij lange na niet.

Deel 1 viel al redelijk op omdat het allemaal erg netjes was en zeer mooi verzorgd was. Dit tweede deel had wederom dezelfde regisseur, die zijn keurige stijltje weer de film weer laat overspoelen. Visueel wederom erg goed. Erg gedetailleerd en bij vlagen zelfs erg indrukwekkend.

Maar het probleem wat ik ook wederom opnieuw met de Paddington-films heb is dat het nooit echt grappig wil worden. Sterker nog, vond het iets minder dan deel 1. De grappen zijn gewoon zo netjes en opgepoetst dat het niet helemaal lekker wil overkomen.

Het is gewoon veels te braaf. Nu blijft het een familefilm, maar desondanks kan je wel iets meer doen met deze films. Het is gewoon zo ongelooflijk binnen-de-lijntjes dat het de fun gewoon een beetje uit de film haalt. Dat is een beetje het probleem dat ik met Paddington heb.

Erg blij dat blunder Kidman niet meer terugkeert, en plaats maakt voor Grant. Die is echt veel beter uit te staan, alhoewel wederom sterk aangezet. Maar wel in het stijltje van Grant. De familie staat voor de rest iets verder op de achtergrond en dat was een beetje de kracht van deel 1.

De meest briljante scene uit deel 1 was dan ook de introductie. Die herhalen ze hier in het begin, maar een beetje gehaast. Alsof het verhaal gewoon zo snel mogelijk door moest gaan. Het oogt hier en daar dus iets te gehaast en dat charmante, rustige stijltje verbleekt daarom een beetje.

Voor de rest weer een hoop andere personages waarin Gleeson wel een kleine uitschieter is. Maar het verhaal blijft te braaf, ondanks een verrassend spectaculaire finale, dat door de brave stijl van de film zelf nogal misplaatst aanvoelt. Ik hoop dat deel 3 iets meer over de reling durft te gaan.

Meh.

Met Paprika wist Kon me weer even te overtuigen waarvan ik dacht dat dit niet meer zou gebeuren bij anime, maar toen ik deze direct na die film keek was ik weer teleurgesteld. Deze film valt eigenlijk weer binnen de animefilm die ik niet uit kan staan. Dat neemt niet weg dat het een goed verhaal kent.

Dat verhaal weet de film ook flink te boosten, want naarmate je richting de slotfase gaat wordt er toch wel veel uit de kast getrokken om het extra verwarrend te maken. Soms is dat irritant, maar hier werkt het wel. Je blijft ook geboeid kijken omdat je wel degelijk wilt weten hoe het gaat eindigen of ontrafelen. De wendingen zijn dan ook best geslaagd.

Maar daar houden veel goede punten weer zo'n beetje op. Iwao is compleet onuitstaanbaar als de stemmenactrice van Mima. Vreselijk om naar haar stem te luisteren ook gewoon. Alhoewel de overige personages niet zo vervelend zijn als Mima weten die ook niet bepaald te overtuigen. Daarnaast vallen ze met hun character design ook vaak totaal niet serieus te nemen (Matsumoto, die haar ogen behoorlijk ver uit elkaar heeft staan).

Animatie is verder ook gedateerd. Bleek en wat gebrekkig, maar toch zit er qua editing wel wat goeds bij. Enkele meer dromerige scenes weten hierdoor wel degelijk te werken, maar veel wordt verpest door de irritante stemmencast die een hoop plezier uit de film zuigt voor mij. Als ik dan ook geen enkel personage leuk vind is het soms moeilijk om echt betrokken te raken in de film.

Tussendoor lijken er ook wat dingetjes te zitten die niet kloppen, maar dat zal ik even voor lief nemen. Ik heb geboeid naar het verhaal zelf gekeken, maar me ook ontzettend veel geïrriteerd aan de film. Zo kan ik dus niet zeggen dat ik ergens echt van genoten heb. De score die ik geef is dan ook enkel en alleen voor de editing en het verhaal. Veel geërgerd verder, dus ik vind mijn cijfer prima zo.

Apart.

Hatching zal uiteraard wel een bepaald publiek aantrekken dat dit soort films herhaaldelijk de hemel in prijst. Uitgekauwde concepten namelijk op een vervreemdende en trage manier brengen slaat tegenwoordig maar al te goed aan. Deze film is dan wat toegankelijker, maar valt er niettemin wel degelijk onder.

Dat gevoel zal uiteraard wat versterkt zijn door het feit dat dit afkomstig is vanuit Scandinavië. Alleen zijn de invloeden eerder internationaal te noemen, buiten de fascinatie van dit gebied om films wat trager en gefocuster te brengen. Een aanpak die een film als Hatching niet perse nodig heeft, want de band tussen het meisje en het beest wordt er niet bepaald beter mee uitgewerkt.

Verder opvallend hoe nadrukkelijk de film weleens edgy wilt zijn. Het is niet dat het excessief in beeld wordt gebracht, maar de scenes die dan wel smerigheid aantikken voelen nogal onnodig aan. Het versterkt de drukkende sfeer eerder op negatieve manier, omdat het een toch wat goedkope uitweg is om niet teveel op de sfeer te hoeven vertrouwen.

Met het acteerwerk is weinig mis en de sluipende toon van de film slaat wel degelijk aan. Een aardig creatieve finale zorgt ook voor wat extra punten, maar op het vlak van regie vind ik het weinig boven de gemiddelde lijn van nieuwe horrorfilms uitkomen. De film verkoopt zichzelf als zeer mysterieus, maar de kern is makkelijk te ontrafelen. Hatching ontstijgt het niveau zelden.

Tweede Bay.

Ik moet zeggen, het is van Bay toch wel leuk dat hij nu een film maakt zonder non stop explosies. Hier heeft hij soms een paar kleine actiescenes maar in het genre Actie blinkt de film niet echt uit, ik zal eerder zeggen Misdaad.

Wahlberg, Johnson en Mackie spelen overtuigend, maar op het gebied komedie bakken ze er vrij weinig van. Ook dat driftige Cubaanse / Mexicaanse ventje zag er ook vrij geforceerd uit. Alsof hij gewoon erbij moest zijn voor het komedie gehalte.

Ik vond hem om eerlijk te zijn vrij saai, maar ik had ook niet echt een Misdaad film verwacht. Soms worden er nog wel leuke dingen met de camera gedaan en de beelden van Amerika zijn best fraai, maar de film faalt op Komedie. Ook op Actie. Toch nog een redelijk filmpje, omdat het visueel gewoon in orde was.

Leeg.

Begrijp me niet verkeerd, deze film is absoluut geen verkeerde film, maar wel een wat lege film helaas. Van een regisseuse die in Nederland geboren is, dat was wel bijzonder, maar helaas maakt dat niet gelijk goed dat het resultaat niet al te best is.

Het verhaal klinkt op papier wel degelijk interessant en lijkt wel een beetje te schreeuwen voor een horrorfilm, maar dat valt in deze film erg mee. Je zou bijna zeggen dat dit inderdaad slechts drama is met enkele thriller momenten.

Het begint best interessant. Enkele knap geschoten beelden. Het vader-zoon moment op het grasveldje was sterk in beeld gebracht, gevolgd door een redelijk goede opbouw naar een auto-ongeluk. Het eerste deel is dan ook wel het beste stuk in de film.

De film begint namelijk steeds ietsje vreemder te worden en steeds iets beter. Acteerwerk van Huss is solide, maar helaas laten actrices zoals Zima het afweten. Die zijn iets te overdreven en te sterk aangezet. Wel nog een interessante rol voor Bowlers, maar dan heb je het wel gehad.

Na 20 minuten krijg je een beetje het idee dat deze film behoorlijk rauw gaat worden, maar uiteindelijk valt dit mee, en het tweede deel gaat verrassend genoeg weer richting de drama, terwijl het langzaam naar horror toe leek te gaan.

Wel is de film knap geschoten hier en daar en dat houdt de aandacht nog wel vast. Echter is de film, zeker op bepaalde punten, veel te tam. Het had iets rauwer en intenser gemoeten. Een hoop seintjes zeggen dat dit een smerige film moet worden en zeker de opening doet verkeerde verwachtingen scheppen.

Cameragebruik is sterk hier en daar en de film kent knappe beelden. Het verhaal is interessant maar de film zelf is vaak wat leeg en saai. Er heerst geen spanning en de beelden waarbij de film kan/moet scoren worden eigenlijk verwaarloosd. Helaas, een gemiste kans voor een interessant project.

Brak.

Je zou denken dat een horrorfilm die zich in een paintballveld laat afspelen genoeg voer moet zijn voor een vermakelijke film met een hoog tempo. Ondanks dat het concept een aantal kleine punten scoort is de rest van de film behoorlijk saai te noemen, en weet de film weinig met het concept te doen.

Buiten wat lollige momenten van gore, die erg schaars zijn, heeft deze film niets nieuws te bieden aan de kijker. De bossen waar het verhaal zich in afspeelt bieden onvoldoende verwennerij voor het oog, en worden bovendien ook verschrikkelijk in beeld gebracht. De regie is keer op keer saai en het verhaal slaagt er niet in om je ergens in te betrekken waardoor het al vroeg een taaie zit blijkt.

Het acteerwerk is ondermaats en geen enkel personage weet te boeien. Er wordt nogal weinig ondernomen om van de cast memorabele figuurtjes te maken. Niemand straalt eigenzinnigheid uit. Ook de moorden vallen tegen. Veel off-screengedoe of zwakke schoten. Soms nog wel een aardig momentje die de film redt van de laagste score, maar verder erg saai.

Het jammere is ook dat de film zo'n taaie zit is. Vanuit de regie wordt er geen enkele meerwaarde geleverd waardoor het allemaal uiteindelijk gewoon niet te slikken valt. De 92 minuten dat de film duurt lijken voor eeuwig door te gaan en de finale weet het vermoeiende geheel dat de rest van de film vormt geen moment uit de brand te helpen. Altijd jammer.

Paintball Massacre is een ongemotiveerd geschreven en geregisseerde horrorfilm met actiemomenten, als je verfballetjes schieten op de vijand actie noemt. Geen interessante moorden, personages of visuele meerwaarde. Deze film biedt je niets om je ogen bij uit te kijken, en ik raad deze film dan ook graag af. Je zal er niks aan missen, maar dan ook echt niks.

Regisseur Scott Cooper lijkt zijn thrillerwerk met lichte horroruitspattingen na Antlers door te zetten, alleen is deze The Pale Blue Eye toch beduidend minder geslaagd. Toch wordt er nog altijd met verve in geslaagd om een redelijk onheilspellende sfeer op te roepen, die op vooral onverwachte momenten erg goed werkt. Het stilleggen van de muziek levert een aantal ijzingwekkende momenten op, ook al is horror niet echt een primair doeleinde van deze film. Het acteerwerk is bovengemiddeld, maar de film zelf duurt vooral lang en het onderzoek van Bale is gematigd interessant. Bovendien kon al dat persoonlijke gedoe met het overleden vrouwtje me gestolen worden (het levert zelfs een redelijk belachelijke twist op) en voelt de toevoeging van Edgar Allan Poe als hulpje nogal willekeurig aan. Het levert al bij al een sfeervolle, soms spannende maar ook relatief onstabiele film op die de regietalenten van Cooper moeiteloos bevestigd. Echter bevestigd het ook een kleine downgrade ten opzichte van het vorige Cooper-thrillerwerk.

Bij vlagen vlotte, maar over de grote lijn niet al te boeiende romantische komedie die geregeld aanvoelt als een soort klucht. De weinige locaties, de overdreven personages en de duidelijke focus op luidruchtige humor maken dat duidelijk. The Palm Beach Story bevat dan ook een opmaak die je als kijker vooral moet liggen, maar als je geen liefhebber bent van dit soort uitgangspunten zul je er al snel weinig mee kunnen. Op visueel vlak wordt er ook niet veel mee aangevangen, waardoor je het verloop eigenlijk snel weer vergeten bent.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Max Barbakow doet met Palm Springs geen originele of verbluffende dingen, maar krijgt de basis bijzonder stabiel en dat levert een fijne wisselwerking op tussen romantiek en komedie. Specifiek voor Andy Samberg is dit een sterke prestatie, aangezien het scenario zijn personage perfect uitbalanceert tussen flauwe komedie en oprechte menselijkheid. J.K. Simmons en Cristin Milioti zijn daarnaast fijne aanvullingen en het concept wordt frisjes uitgewerkt. Het had wat mij betreft allemaal nog langer mogen duren en dat merk je zeker richting de finale, maar dat neemt niet weg dat Palm Springs van alles wat te bieden heeft zonder opdringerig aan te voelen.

Vreemde en absurdistische anthologiefilm waarin Halloween het overlappende thema is. Regisseurs Douglas Einar Olsen en Donna Smith lijken niet veel te hoeven doen om de boel fraaier te maken, aangezien de ondersteunende regisseurs de meeste pluspunten voor ze binnenharken. Met name de segmenten van Jaime Rodríguez (Bet It Was Becca), David Firth (Slaughter Cafe), Lee Hardcastle (An Alien Halloween Claymation) en Ben Bayouth (Plopsie and Friends) steken er zeer positief bovenuit en leveren de nodige humor af, maar eigenlijk zijn alle stukjes op hun eigen manier leuk. Soms zit er een zeldzaam lelijk getekend fragment tussen (The Dreston), maar de lat blijft te allen tijde relatief hoog liggen. Jammerlijk is dat het overkoepelende verhaal nogal chaotisch in elkaar wordt geschreven, ondanks de ruime aanwezigheid van bloedvergieten en overig spektakel. Met een speelduur van enkel 62 minuten biedt The Paloni Show een vlot uurtje aan vermaak met genoeg tempo, originele ideeën en plezier.

Vlot.

Fantasy filmpjes, ook al zijn ze voor kinderen, houden me altijd wel even bezig. Vooral als er goede CGI aan bod is kan ik er van genieten. Hier viel het bij vlagen tegen want je zag duidelijk de greenscreens. Miller is een leuk acteurtje voor de 109 minuten.

Mara viel heel erg tegen, ze past niet echt in deze rol. Ook vond ik haar wat te oud eruitzien. Niet echt een goede casting. De vogels zagen er ook niet uit. Maar de rest zag er wel goed uit, vooral het schip. Ook vallen de andere CGI effecten best mee.

Het verhaal is niet sterk, maar het is prima vermaak.

Regisseur Mark Neveldine lijkt zijn richtingsgevoel zonder Brian Taylor compleet kwijt te zijn en levert een schrikbarend matig in elkaar gedraaide misdaadfilm af. Liefhebbers van de adrenalinevolle, actierijke voorgangers van dit regieduo zullen dus waarschijnlijk behoorlijk teleurgesteld zijn met Panama, waarin Cole Hauser tot het rijtje met de meest saaie protagonisten ooit toebehoort. Spaarzame actie tussendoor wordt voorzien van druk camerawerk maar weinig flow en de keuzes van ieder personage zijn vaak onbegrijpelijk. Mel Gibson duikt bovendien niet langer dan 10 minuten op en Neveldine probeert die pijn te verzachten met de includering veel vrouwen en geldstapels, maar kan niet verhullen dat het scenario van William Barber en Daniel Adams bestaat uit dwarrelende stofhoopjes. Het is echt onbegrijpelijk hoe men een film van 94 minuten met zoveel losers kan invullen, enkel omhooggetrokken door wat doeltreffende technische keuzes. Het concept van de burgeroorlog wordt overigens in het hoekje van de achterkamer geplaatst, je zou het nauwelijks opgemerkt hebben als het niet voor enkele plotse archiefbeelden tussendoor was.

De tragische levensloop van regisseur Alfred Sole heeft gelukkig wel een geweldig filmdebuut met zich mee gebracht en dat zal hem nooit worden afgenomen. Op basis van Communion heb ik dan ook besloten Pandemonium aan te gooien. De inhoud van de film doet wat denken aan de golf van parodiefilms uit de jaren 2000 en dat betekent dat je een arsenaal aan flauwe en makkelijke grapjes kunt verwachten die met behoorlijke overgave worden geregisseerd. Sole profiteert van regelmatig geslaagde droge humor en enkele geweldige personages (Paul Reubens), maar op structureel vlak is het zonder twijfel een amper te doorgronden film. Eigenlijk is het uiteindelijke plot zelfs helemaal niet te volgen, maar het feit dat je naar een parodiefilm zit te kijken levert in ieder geval de bedoelde context. Het is een flauwe registratie van het slashergegeven die niet echt scherp of origineel uitpakt, maar redelijk lomp vermaak levert. Effectief op een stormachtige avond, maar minder geschikt voor een kritische filmervaring. De geleverde kritiek op deze pagina is meer dan redelijk en wat mij betreft zelfs terecht, maar uiteindelijk is dit soort flauwe humor in de juiste bui voor mij persoonlijk best behapbaar.

Half.

Pandorum had een werkelijk geweldige film kunnen zijn, want inhoudelijk was de film ook best sterk te noemen. Regisseur Alvart toont zich een talent, maar gaat net wat te gretig te werk. Hij zet erg in op het visuele aspect van de film, en ook op het verhaal zelf. Hij vergeet daarbij dat een hele hoop andere elementen er ook toe doen.

Het opent allemaal nog wel aardig. De cast lijkt op het eerste gezicht goed te zijn, maar het wordt al snel duidelijk dat Alvart ze geen ruimte geeft om goed te acteren. Uit alle macht wordt nog wel geprobeerd om met emotie en alle man goede acteerprestaties neer te zetten maar het heeft weinig zin. Weinig goede rollen, zelfs Foster en Gigandet weten zich geen raad met hun personages.

Gelukkig ziet de film er wel goed uit. Het mag duidelijk zijn dat er centjes in de film zitten, en Alvart gaat er goed mee om. Mooie sets, erg sterke cinematografie ook. De effecten mogen er zeker zijn, en dankzij een energieke manier van filmen heb ik ook weinig te klagen over het tempo van de film. De 108 minuten zijn niet bepaald een probleem, maar het is jammer dat de film niet op alle vlakken bovengemiddeld kan zijn.

Vooral de spanning is wel erg matig, en als we naar de horrorkant van de film kijken kunnen we al snel zien dat er weinig te beleven is. Erg saaie monstertjes, maar ook de soundtrack kan de film niet ondersteunen. Het constante lawaai van de film zorgt ervoor dat het thrilleraspect nooit werkt. Gewoon lawaai maken en hopen dat de mensen daarvan schrikken, ik vind het niet bepaald effectief.

Het leunt op een aardig verhaaltje, maar het is jammer dat het er allemaal wel een beetje doorheen wordt gegooid. De look van de film is prachtig, het verhaaltje is aardig, maar het acteerwerk is matig en de personages ook. Als Alvart ook had ingezet op goede spanning was het uiteraard beter geweest. De vele plotwendingen voegen verder ook gewoon te weinig toe. Half geslaagde film.

Simpel maar vermakelijk.

Het verhaal brengt voor mij niets origineels. Maar Fincher wou ik nog wel een kans geven. Daarnaast is het wel lollig om een jonge Stewart te zien die in mijn ogen erg op een jongen lijkt in plaats van een 12 jarig meisje.

Foster doet het redelijk, maar Leto en Whitaker steken er duidelijk bovenuit. Ik vond het heerlijk om de boeven zo te zien kibbelen. En dat is trouwens ook hoe ik ze het liefst heb, dus dat is een pluspunt. Daarnaast is de film op sommige momenten ook nog redelijk spannend.

Alleen het verhaal is wel simpel en brengt niets nieuws onder de zon. Vermakelijk maar toch wat simpel.

De Tsjechische regisseur Juraj Herz gaat aan de haal met het eeuwenoude sprookje, maar de uitwerking blijft spijtig genoeg beperkt. Nu geef ik toe dat een omgeving als deze me zelden aanspreekt, maar niettemin lieten de schitterende natuuropnames gedurende de opening me even opleven. De aankleding van Panna a Netvor is erg geslaagd en de detaillering mag er behoorlijk wezen, maar uiteindelijk zijn het de personages die gewoon niet meewerken. Het acteerwerk is over de grote lijn te simplistisch en onovertuigend en de kostuums doen goedkoop aan. Het geheel mist een factor die ervoor kan zorgen dat het doorlopend boeiend blijft, maar deze ontbreekt hier volledig. Nu introduceren Herz en zijn scenaristen best wel wat originele concepten en ideeën, maar de uitwerking van met name de romantiek doet afstandelijk aan. Het verbaasde me dat de personages nog zo'n oprechte interesse hadden voor elkaar, maar klaarblijkelijk moet je dat bij dit soort verhalen voor lief nemen.

Tja.

Nogal een lastige film om zo even te beoordelen, vooral omdat het natuurlijk Nickelodeon-voer blijft en daarom in de uitvoering beperkt blijft, maar ook daarbuiten weet de film gewoon niet veel voor te stellen en doet te weinig moeite om dit wel te zijn.

Perry doet het in ieder geval charmant gezien de leeftijd. Heb hem al in meerdere kinderseries al voorbij zien draven waar hij ook altijd wist op te vallen. Hier maakt hij echter bij vlagen een nogal nerveuze indruk, en kijkt soms zelfs eventjes recht de camera in. Dat zijn van die slordigheden die ik niet hoor te zien, maar gezien moeten worden door regisseur Rosenbaum.

Maar de jeugdcast weet het allemaal prima te doen. Ze spelen allen echter wel karikaturale rollen, maar dat hoort er wel een beetje bij. Die voeren de meeste ook wel met verve uit. Natuurlijk komt er soms wat houterigheid bij kijken, maar dat is bij de meeste vergeven wegens de leeftijd. De enige die echt wat meer oefening nodig heeft is Russell. Ook in hedendaagse rollen vind ik haar nog niet echt perfect.

Film kent een beetje een standaardfantasieplot die de boodschap "liegen is slecht" bijna de strot in dreunt bij de kijker. Als een wat ouder persoon voelt het een beetje geforceerd en onorigineel aan, maar voor kinderen zal het wel als eye-opener kunnen zijn, alhoewel de hoeveelheden aan rare fratsen die voorbij komen de jongere oogjes wat kunnen afleiden van die boodschap.

In ieder geval gebeurd er heel veel, maar ik mis toch wel een beetje inbreng van de regisseur zelf. Op en paar aardige camerabewegingen na is dit nogal een klassieke vertelling van een jeugdfilm en bij de twist van de finale laat het de fantasy ook weer vallen helaas. En daarmee weet de film op geen enkel vlak vernieuwend te zijn.

Voor volwassenen denk ik dat dit net wat te geforceerd is opgezet, voor de kinderen dient het wel als degelijk entertainment. Als ik voor mezelf mag spreken, denk ik niet dat de boodschap indruk zou hebben gemaakt op een jongere Shadowed. Vooral omdat er gewoon zo veel geks inzit dat kinderen er vooral opletten dat er aliens inzitten ipv dat liegen slecht is.

Lollig.

Was overigens met verkeerde verwachtingen de film ingegaan. Had wel wat recensies gelezen waardoor ik wist waaraan ik begon, maar dacht oorspronkelijk dat het gewoon een bloederige kerstfilm zou zijn. Betreft kerst zat ik verkeerd, maar toen zat ik al voor 30 minuten in de film en besloot uiteraard gewoon verder te gaan.

De film zelf is best een vermakelijke en vooral frisse zit, die een soort combinatie vormt tussen een Ritchie en Jeunet. De eerste 10 minuten halen gelijk lekker uit en maken de toon direct duidelijk. Daarna neemt de film wat gas terug en beperkt bloedfonteinen tot een minimum. Wanneer er geweld verschijnt is het tamelijk over de top, maar eigenlijk is de film wat dieper dan dat.

Sokolov, die maar 29 jaar oud was toen hij deze film afrondde, legt de nadruk op de motieven en trekjes van de personages. Niettemin voelt het geen moment aan alsof je ze daadwerkelijk beter leert kennen, vooral omdat de beetjes achtergrond die ze wel meekrijgen niet interesseert. Ietwat standaard misdaadgedoe die de frisse en snelle toon van de film enkel en alleen verzwakken in plaats van versterken.

Visueel gelukkig wat beter, maar aan veel valt te merken hoe klein de productie eigenlijk was. Niettemin frisjes geregisseerd door de jonge regisseur, die op deze manier een goede toekomst voor zich heeft. Sterk lollig camerawerk en indrukwekkende horrorelementen (die zich uiten in splattergeweld). Verder hoopte ik wel op wat meer detail via de montage, want verder dan mooie kleurtjes en strak geschoten plaatjes komt Sokolov ook weer niet.

Wellicht was ik vooral teleurgesteld omdat het verhaal zelf me te lang duurde, maar ik mis ook een beetje de finale waarin de film echt uithaalt. In principe blijft de film erg in balans met de rest van de film, en waar een uithaling echt lekker was geweest besluit Sokolov zich vooral in te houden. Wellicht was dat het goede besluit, maar het voelde toch wat zuur aan. Verder vermakelijk maar ook een film die me alleen gaat bijblijven door de kleurrijke beelden en splatterscenes.

Slapjes.

Niet dat Paper Towns volledig brak te noemen is echter. In tegendeel, het weet op een best intrigerend concept te steunen dat de kracht van de film vormt. Uiteraard is het verder een tienerfilm met het nodige moraal, maar toch iets meer onderscheidend dan vergelijkbare films. Dat helpt ook vaak wel bij boekverfilmingen.

Het jammere van de film is dat het verder nogal matigjes wordt ingevuld. Je hebt twee personages die de basis van de film vormen en zoals verwacht komen daar gaandeweg een aantal bij. Wat nog begint als een mysterieuze roadfilm, eindigt daardoor uiteindelijk meer in een dramafilm waarin elk groepje en persoontje wat dieper wordt uitgewerkt. Probleem is dat het de film zelf eerder in de weg zit dan versterkt.

Uiteindelijk is de zoektocht namelijk het interessants. Briljant verzonnen ook, iemand die hints achterlaat waar ze ook naartoe trekt. Zorgt gelijk voor wat interesse naar de film. Daarnaast vind ik Wolff goed passen in de film. Ik weet het niet of hij dit bewust doet, maar zijn onzekere en introverte houding past perfect. Delevingne komt dan heel wat minder sterk over. Sowieso een dubieuze keuze om topmodellen in dit soort films te casten, zeker in dit soort rollen.

Verder wordt de film uiteindelijk een geheel dat zichzelf graag een beetje wil onderscheiden door steeds meer van het primaire gegeven af te stappen, maar daardoor wordt het een iets te zoet filmpje dat de intrigerende stukken uit het oog verliest. Verrassingen mogen er dan misschien wel zijn, maar toch weet het niet erg te boeien. Denk ook dat het niet geheel bevredigend overkomt, op boek gebaseerd of niet.

Nee, Paper Towns is wat mij betreft een zwakkere toevoeging binnen z'n soort. De eerste helft is goed te doen, het acteerwerk is niet per definitie slecht en er heerst een aardig tempo, maar eenmaal het moraal en diepgang erbij komt kijken verliest het zijn uniekheid. Vervolgens blijft er niet veel meer over dan een iets te gewone tienerfilm. Had zeker meer ingezeten.

Uitstekend geacteerde dramafilm over een aantal jongedames die door een zeer moeilijke politieke periode moeten komen binnen Algerije gedurende de jaren 90. Papicha levert op dat vlak een boze aanklacht tegen een extremistisch regime en gebruikt een aantal schokkende momenten om dat stevig te benadrukken. Toch is het ook de kleurrijke regie van Mounia Meddour evenals de zeer competente cast die de voornaamste pluspunten binnentrekken. Een hard einde maakt een bovengemiddeld cijfer vervolgens af, maar het eerste uur kampt niettemin met een gebrek aan hoogtepunten en een boel bijpersonages willen niet echt uit de verf komen.

Ok.

De stemmen zijn duidelijk hoger, maar echt weggeblazen was ik hier niet van. Ik wist dat het een top 250 was, maar of ik het nou top 250 waardig vind.. Maar de film is ook zeker niet slecht en op sommige momenten inderdaad redelijk sfeervol.

McQueen en Hoffman acteren redelijk, van beide heb ik wel beter gezien. De film is boeiend, tot het laatste half uur waar het toch echt een deel van de kracht verliest en dat is toch wel jammer, want ik had anders 3,5* gegeven.

Sommige scenes zijn inderdaad bijna geniaal, zoals de isoleerscene, maar ook de sfeervolle guillotine scene. Echt een band krijg je niet met de hoofdpersonages, maar het verhaal heeft geen gaten. Duurt wel wat lang, maar uiteindelijk toch wel een prima gevangenis avonturendrama.

Ook leuk dat er duidelijk wat aandacht naar de prachtige natuur is gegaan.

Verrassend.

Eindelijk weer eens een anime die me wel kan overtuigen. Kon is voor mij nog onbekend, maar Paprika laat aan mij zien dat er nog steeds anime is die ik wel kan waarderen. Het is moeilijk om me met anime te overtuigen, maar van Paprika kon ik weer genieten.

Wel is het verhaal relatief lastig, snel en chaotisch. Je moet er echt je aandacht bijhouden om het allemaal te blijven volgen, want de details vliegen om je oren. Hier en daar worden er te veel pogingen gedaan om het extra verwarrend te maken, want veel meerwaarde hebben die pogingen niet. Wel blijft het verhaal zelf verder ten alle tijden goed in elkaar zitten.

Voice-acting stoorde ik me eindelijk ook eens niet aan. Geen irritante hoge stemmetjes of vervelende personages, wel wat kalmere en leukere personages. Vooral Paprika zelf was een leuke verschijning, goed getekend ook. Qua animatie zelf vond ik het er ook prima uitzien. Mooie, grootse beelden tussendoor die zeker weten op te vallen.

Naarmate het einde nadert neemt de film een bombastische vorm aan, maar dat maakt weinig uit, want charmant blijft deze film altijd. Dat eigen sausje maakt van Paprika ook een leuker resultaat. Wel jammer dat er tussendoor soms wat onnodig naar perverse scenes wordt gegrepen die de film zelf nooit ten goede komen.

Ja, ik heb me wel vermaakt. Koste me soms moeite om het te blijven volgen, daar mikt Kon ook iets te hard op, maar dit was een aangename verrassing waar ik best van heb kunnen genieten. Leuk dat ik toch nog een animatiefilm tegen kon komen waar ik echt weer een beetje van kon genieten.

Eh.

Mijn tegenvallende cijfer, zeker ten opzichte van de gemiddelde score, komt niet omdat het kwalitatief zo'n matige bedoeling is. Eerder subjectiviteit, want ik kijk met andere criteria tegen documentaires aan dan dat ik naar films kijk. Bij een docu is het dan ook eerder of ik ervan kan genieten of leren of juist helemaal niet.

Ervan leren kan ik overigens wel, maar wat ik vooral heb geleerd is hoeveel onzin je in een documentaire kan betrekken voordat je eindelijk bij de kern komt. Uiteraard dragen de beelden allemaal op hun eigen manier bij, maar het leven van de hillbillies kon me eigenlijk gestolen worden. Het gaat namelijk uiteindelijk om de moord, en die wordt zeer geduldig uitgewerkt met een bijna volledige rechtszaak die in beeld wordt gebracht.

Het zal vast erg interessant zijn voor de liefhebbers van de zaak, maar ik was er na enige tijd wel weer klaar mee. Toen ik na een uur op de klok keek zag ik ook plots dat het 150 minuten duurde. Het tweede deel van de film lijkt zowat uitsluitend te bestaan uit een rechtbankgebeuren, en dan vraag ik me persoonlijk af wat je dan als documaker nog toevoegt aan de film.

De hoge cijfers liegen er niet om, er zal vast een element inzitten dat ik over het hoofd heb gezien. Voor mij is het vooral het geduld testen. Niettemin moet ik zeggen dat er wat akelige beelden tussenzaten en dat de film het gebeuren wel in z'n volledigheid laat zien. Dat is fijn, want zo komt het wel enigszins betrouwbaar over. Of ik de vervolgdelen ooit kijk? Wellicht, maar nog even niet nu.